Doop
Die sakrament van die doop
is ʼn dompel in die Hoop
dat ek nooit hoef te koop
hoe my lewe moet verloop.

Nagmaal
Ek voel die koel doodsbrood.

Hierdie brood
lyk bleek,
lykbleek,
so dood.

Dis klam, sag.
Ek talm,
kalm…
en wag.

U’t nie die dood
vermy,
vir my.
Díe brood:

ek weet ek eet nou lewensbrood.

Die wyn brand soet
in my keel.
Ek voel die vloei na binne.
U vul my sinne,
maak heel.
U bloed vergoed.

Die sluk:

was dit té groot
uit die beker van u dood?
Die wyn woel warm in my;
maak my warmhartig, bly –
verruk!

Die groot sluk was nie sonde;
dis toe balsem vir my wonde.

Nadink-nagmaal
Here,
kom voed my met die goed
wat so gewoon vertoon:
ons brood, ons wyn
vir ons pad, ons pyn.

U,
Goeie Herder, vat my hiervandaan verder.
U’t my verlos met dié padkos:
u brood, u wyn,
van u pad, u pyn.

Vir dié feesmaal het U betaal!

U goedheid en guns
sal lank by my bly
en ek is tuis in die Here se huis
tot in lengte van dae, sonder klae.

En hy was by die begrafnis.

Die impak daarvan op Jan was groot,

groter as wat verwag is.

1.

Ag Here,

Ek wens ek kon alles wat moeilik verstaanbaar is

net toemaak en wegvou

en net by U wees.

Ek wens ek kon paaie wat moeilik begaanbaar is

net afsper en weghou

en net by U wees.

En by U kom rus

en by U kom skuil;

deur U gesus

as ek by U huil.

2.

Die reën het saggies begin:

ongemerk, onverwag en sag.

Stroompies vloei oral in,

maak nat waar ek probeer te keer.

Dit dam in my oë,

spoel oor my wange,

stu en stroom met eie vermoë

deur donker gedagtegange.

Dit woel

die klippe wat maal

en spoel

in my donga verhaal.

Dobberend kom ek tog later,

voos gestamp en broos,

onverklaarbaar kop bo water

drywend in ‘n poel van troos.

3.

Sien my hartseer en my smag

wyl ek seerhart voor U wag.

Steun my vashou as ek bo

alles in u vashou glo.

4.

U grootheid, Heer, kan ek nie peil nie;

ek word daardeur soms diep getref.

Maar nêrens anders kry ek heil nie.

Ek wil my hart tot U verhef.

Tot U rig ek my dank en ere -

in u genade wil ek bly

en vol verwondering, o Here,

in u onpeilbaarheid rus kry.

[Met apologie aan Lied 200 van die Liedboek van die Kerk.]

het ‘n slag ‘n vakansie beplan.

Na Bethesda wou hy nou die pad graag vat.

Hy kry egter nie die bekende bad -

maar wel ‘n vrou

wat sy gedagtes hou …

Soos alleman?

Besoek aan die Uilhuis, Nieu Bethesda

1.

Die meermin

in die groot Karoo

nooi ons in:

kom kyk, kom glo!

Verstom betree ons dit wat sy gee:

haar wêreld wat vertel

van haar wee,

van haar wel.

Oop-oë dom

bly ons luisterend loop

tussen beelde wat stom

dalk vertel van ‘n hoop.

In haar huis voel dit heilig

‑ so vol privaat ‑

waar sy seker, veilig

haar denkspoor kon laat.

Oop-oë dom;

sy kom gryp ons vas.

Haar beelding praat stom

in sement en in glas.

My wonder

word verwonder

en bewonder:

dat sy behep

wel só kon skep,

iets maak

aan haar saak.

En ons raak.

Ek wens ek kan weet

of haar harde, koue, starende kroos

op haar werf, haar ooit kon troos?

Ek wens ek kan weet

of die lig wat sy so self wou vang,

verligting kon gee in haar wêreld se bang?

Ek wens ek kan weet …

hoor ek in elke uil

‘n stukkie huil?

In die klein-klein kerk

het ek tog bemerk

hoe sy haar wend

tot gebed in sement.

“En nou bly geloof, hoop …”

En liefde?

2.

Die Uilvrou

het haar eie wêreld probeer bou

met selfs ‘n kerk.

Maar dit het skynbaar nie gewerk.

Dit was net ‘n model

wat van iets anders wou vertel

wat nie daar was.

Het sy iets verpas

en toe gevange gebly

in haar seerkry?

Haar Betesda-hunkering,

kon dit vir haar herstel bring?

Het sy na die dood

gevlug weens haar nood?

Naby die Uilhuis staan ‘n regte kerk,

‘n ark vir die vloed gereed.

Ek wonder of sy dit ooit weet

en dit vir haar sou werk?

3.

Soos ‘n meermin

net die water kan in

en nie daaruit meer kan min;

of die Uilvrou,

wat so beelde bou

van dit waaraan sy klou,

so bly ons kleef

aan wat ons weef

terwyl ons hier probeer oorleef.

En kry soms so min

van die sin

hierin.

By Betesda het baie stip gestaar

om die roer van die water te gewaar.

By al die baie blinde hoop

kan Een die lamme laat leer loop.

wil tog nie
hiermee spog nie,
want dié
stuk terapie

is net maar aangesteekte kerse.

Al is ek nog nie heel by,
is U heel by my;
begin U voorberei
en lei.

My potlood krap-krap
om die jeuk te raak
en die pad oop te trap,
na verligting te slaak
in ‘n woord se maak.

Ek wil bly wag,
soekend spied,
tot in hierdie nag
‘n ster verskiet
met ‘n Woord uit die niet.

Moet tog nie talm.
Kom maak my kalm.

En laat my verdwyn
as U Sondag verskyn.