Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Gemeentes te midde van Armoede en Materialisme (deur Jannie Swart, gepubliseer Donderdag, 01 Oktober 2009 16:15)
Een van my Amerikaanse kollegas hier in Minnesota wou my graag voorstel aan 'n vriendin
van hom wat oorweldig is deur die armoede wat sy in Khayelitsha en Langa ervaar het toe sy
onlangs vir twee weke in die Kaap gaan kuier het. Hy het my vooraf na haar blog verwys
waar sy haar foto's geplaas en refleksies gedeel het terwyl sy daar was (kyk gerus daarna
op http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html
http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html - van 20 Februarie en verder
terug op haar blog). Ons nooi hulle toe oor vir ete een aand verlede naweek, want ons
laat ook nooit 'n geleentheid verby gaan om bobotie (met regte Kaapse blatjang!),
geelrys-met-rosyntjies, en melktert vir poeding (wat nie van Nestle produkte gemaak is
nie!) voor te sit aan mense wat dit nie ken nie (al is dit 'n gesukkel om die speserye
hier te vind soos wat ons dit in die Oriental Plaza in Johannesburg kon koop, of om die
kerrie te laat smaak soos dit in die Bo-Kaap smaak!).
Die gesprek was diep, fasinerend, en uiteindelik 'n teologiese besinning oor wat dit vir
Christene beteken om vanuit bevoorregte omstandighede en te midde van 'n materialistiese
kultuur in verhouding te leef met diegene wat minder bevoorreg is en in armoede leef.
Die worsteling in ons gesprek word goed opgesom in 'n preek wat my vriend se vriendin
(haar naam is Tamie) gelewer het kort nadat sy teruggekom het uit Suid-Afrika. Ek deel
dit graag hier (al beteken dit 'n langer blog bydrae as gewoonlik), want dit help my om
weer te dink oor wat ons in gemeentes doen in die verband. Ek is veral getref deur die
impak wat die mense van Khayelitsha en Langa op hierdie Amerikaanse vrou gemaak het met
hulle gasvryheid, en veral die oenskynlike geluk wat hulle vind in 'n eenvoudige
lewenstyl. Ek het maar net weer besef dat om veel meer gaan as om bloot aan arm mense te
dink as die objekte van ons welsynsprojekte, en hoe ons dikwels ons hulp aan ander as 'n
verskoning gebruik om nie verhoudings te bou waarin ons ook 'n kans het om te verander
nie. Kan ons dalk stories deel van gewoontes en praktyke wat gemeentes in die verband
kweek?
Hier is Tamie se preek:
On March 15, I preached this sermon on poverty. I took Mark 10:17-27 as my text.
A few weeks ago, I took a trip to Africa. I was in Cape Town for eight days, visiting
family, and in the middle of that time I spent five days in Zambia at a lodge in the town
of Livingstone, named after David Livingstone, a town right on the Zambian/Zimbabwean
border. Zambia is in southern Africa, right beneath the Democratic Republic of the Congo,
not too far from the equator.
The lodge where I stayed was right on the Zambezi River, a few kilometers above Victoria
Falls, one of the natural wonders of the world. It was a little collection of buildings
that were part thatch hut/part chalet, if you can imagine such a combination, and while I
was there chilling with the little silver monkeys, staring into the crocodile and hippo
laden waters, I met a Zambian woman my age named Kumoyo. Kumoyo is an accountant who lives
500 kilometers from Livingstone, and was in Livingstone to do an audit on the property.
She and I ended up befriending each other and we ate most of our meals together. As we sat
eating yogurt and beef stew and nshima and chocolate cake, we spoke of our two countries,
our two cultures.
One afternoon I said to her, “You know, Kumoyo, in the United States, a town with the
population of Livingstone would take up much more land than this town. It is a town of
150,000 but it is very small in the space it takes up!”
She said, “Yes? Why would it be bigger? What do you have in your towns?”
“Well,” I said, “for one thing, our houses are very big. And many houses have lots
of grass around them. Much fewer people live in each house, so there have to be many more
houses than in this town where so many family members live together. Also, we have many
stores, and around the stores there are big parking lots for cars because every person in
America has their own car.”
“What?!” she exclaimed. “A car for each person?”
“Yes,” I said. “Almost every adult has their own car.”
“This is too much,” she said. “It is too much. Each person has their own car? And
anyway, why do you have so many stores? What is in the stores?”
“Well,” I said, “We sell many many things in our stores. Clothes and so many kinds
of food. There are many different brands of each food. And the stores sell cars and things
for building houses and electronics and so many other things. Blackberrys, forty different
kinds of toilet paper, salad shooters, leather seat covers, candy. We have big stores
filled with so many many things.”
“This is too much,” she said. “Why do you have so many things?”
I suddenly experienced that clarity that comes of speaking to someone who does not speak
my language well, or whose culture is radically different from mine, and I have to strip
off every explanatory extra and just simply tell the naked truth. I had gotten myself into
a very honest conversation about America’s wealth—my wealth—with a member of a
country where the average life expectancy is 37 years, and 25% of the population are
infected with HIV. Yes, indeed. Why do we have so many things? Why do we have so many
things?
We continued talking.
“Many times there are just one or two people living in the big houses,” I said.
“Families do not necessarily live together, like here in Africa.”
“Yes?” she asked. “Why?”
“I don’t know,” I said.
“In Africa this would not be possible,” she said. “In Africa we are poor because we
all share our money. If you get some money and you have a cousin who is sick, or an auntie
who needs some money, you will give your money to those people. That is why we can never
save money.”
I laughed. “Ah,” I said, “so this is the real reason for poverty!” We laughed
together.
We began talking about wages and prices. She asked me how much rent I paid. I told her.
Her eyes got big as silver dollars and she said, “You must live in a very big house!”
“No,” I said, “I live in a small apartment. Really, I promise!”
“How many rooms are in your apartment?” she asked. I told her that I had two bedrooms
in my apartment, one for me, one for my roommate, and also a kitchen, dining area,
bathroom, and living room. Even as I said it, I realized how rich and clueless I
sounded.
“Ah yes,” she answered, knowingly. Clearly I did live in a big place. Two bedrooms!
One for each person! What was this extravagant luxury! And I thought my apartment was
small. Clearly, her attitude betrayed, this American woman was not to be taken exactly at
her word. Kumoyo told me that she considered herself a member of the upper class in
Zambia, a college-educated accountant after all, and she speaks seven languages. She
shared a one-bedroom apartment with her brother, cousin, and son.
**
I am just going to be honest and admit that while I was in Africa, I lived in great
luxury, and luxury sure can feel good. My father treated me to business class on all my
flights—and business class on British Air means beds and gourmet meals and personalized
service. My father also paid for my side trip to Zambia, where I had high tea right on the
edge of the Victoria Falls, and in Cape Town I had spa treatments and an absolutely
gorgeous, private room in a five-star hotel where the entire staff greeted me by name
every day. I sincerely enjoyed it all.
Meanwhile, I was encountering some of the most extreme poverty I have personally ever
witnessed.
When I returned from Zambia, one of Africa’s poorest countries, to South Africa, one of
Africa’s wealthiest countries, I breathed a deep sigh of relief when I walked into the
airport in Johannesburg, because here again were all the familiar trappings of first-world
luxury, and I felt existentially safe once more. I say this as someone who prides herself
on living a simple and not-very-materialistic life. But oh, after the deprivation of
Zambia, with its desperate and dying merchants, its smell-able, palpable, profoundly human
reminders that we live in an utterly unfair world and that I am one of the few who
benefits from this inequality…oh, what a relief to enter the Johannesburg airport full
of stores bursting with things! Brightly colored tourist things, almost all of them
superfluous to subsistence, all of them easily purchased with a Visa or Mastercard, those
little American-made plastic rectangles that allow us to consume and consume and consume.
How protected from suffering I felt, once again! How relieved to be back in a context
where I could buy happiness, or at least distraction, where I could escape my own
neediness, live out of sight of others’ neediness. And I did buy stuff. That’s exactly
what I did. And this is why it is easier for a camel to pass through the eye of a needle
than for a rich person to enter into that elusive Kingdom of God that Jesus talks about,
that place where we would actually live with our whole lives the truth that every person
on earth is equally precious, equally worthwhile, equally human and divine.
Back in Zambia I had said to Kumoyo, feeling like I was giving away the Great Secret of
the Global North. “Here’s the thing. Americans aren’t happy. At least, it’s not
like just because we are rich it automatically means we are any happier or living more
meaningful lives than people here in Zambia. We are rich but not joyful. We are lonely. So
many Americans take drugs because they are sad or depressed or they cannot stand their
lives. They are lonely in their big houses. They buy more and more things in the stores
because they want to feel happy but buying things does not solve what is wrong with their
hearts. We are rich, but so what?”
And then I backpedaled, because what right do I have to dismiss with the wave of a hand
all my wealth and lifelong privilege? What right do I have to tell someone who has always
lived in poverty that money does not matter, that it makes no difference?
Jesus says that the poor will be able to enter the Kingom of Heaven, and the rich will
have a very tough time of it. Reflecting on this has got me pondering up a ponderation
storm. We middle-class Americans, and especially, I think, we progressive middle-class
Americans, seem to assume that poverty is the problem. In Africa I got the sinking feeling
that the desire of so many wealthy westerners is to make poor people into middle-class
consumers, solve their problems with our solutions. Which leads me to wonder: what exactly
have our solutions solved? And at what price? And, if the goal isn’t to make the poor
into us, then what exactly is the goal? If the goal is a richly meaningful and loving
life, as I might suggest, then where exactly does wealth fit in? Who among us is
completely satisfied with what we have? Who among us doesn’t think we’d be happier if
we just had a little bit more?
Why do we assume that poverty is a problem to be solved? Is it partly because we need to
justify our own wealth? Why did so many of the great spiritual teachers live in abject
poverty? Jesus was homeless; Mother Theresa lived in the same poverty as did those poorest
of the poor to whom she ministered; Gandhi chose extreme simplicity though he came from a
wealthy family. Why are we so quick to assume that they didn’t mean their teachings on
wealth and poverty literally? They must have meant them spiritually! We think: Surely they
wouldn’t want us to actually sell all that we have and give our money to the poor!
Can’t you live a comfortable American life and be a realized spiritual person?
Dudes. I am not so sure.
There have been so many misunderstandings of what Jesus meant when he spoke about
salvation and the Kingdom of God. Many of us have been the victims of lame and even
destructive interpretations when it comes to Jesus and Christianity. So it is instructive
to revisit what Jesus might have meant, when he spoke to the rich young man and to his
disciples about the kingdom of heaven and salvation.
Many of us have been taught that the Kingdom of God, or the Kingdom of Heaven, is a
distant, post-death reality with streets of gold, and that “getting saved” is what you
have to do to get the key to the gate to this Kingdom. Frankly, this interpretation of
Jesus arose from the need to distort his teachings beyond recognition in order to maintain
the status quo that he sought to absolutely undermine and overthrow.
Salvation is not about getting into heaven, and the Kingdom of God is not some afterlife
reality, though sometimes I think it is a reality even more elusive than the afterlife.
Here is what Jesus taught, as concise as I know how to say it: Everyone is loved equally
by God. Live accordingly. Everyone is loved. Everyone is loved equally. We are all God’s
children, all holy creatures, none of us more worthwhile or less worthwhile, more or less
in need of mercy. Therefore, we are obligated to do away with every hierarchy, every
system of violence and oppression and domination. We must do away with war, patriarchy,
racism, and yes, we must do away with economic inequalities.
Jesus is not just saying that we must part with our dependence on all our possessions in
order to enter this new transforming reality that he calls the Kingdom of God. He is
saying that we have to altogether stop participating in the violent system that depends on
the domination and oppression of others. He is not glorifying poverty; he is saying: so
long as there is a system in which some are poor and some are rich--some are rich because
others are poor--as long as there is such a system, none of us will be free and we will
not be living fully the Kingdom of God.
In our context, I tremble to admit, this is more complicated than getting rid of
everything that you own. I tremble to admit that because most of us just want to hear that
we don’t have to part with our possessions, which only proves just how much of an
obstacle they are to us spiritually. But actually, getting rid of all your possessions
might be the easy way out. The hard thing is having the wisdom and tenacity to figure out
how not to participate in the system of oppression and domination in which we are all
unwittingly participating, not because we are bad people but because we don’t know what
else to do. Theologian Tereza Calvacanti says, “The option for the poor means opting for
the causes of the poor. Not that I become materially poor like the poor are, but that I
put all my resources at the cause of the poor and assist in the struggle of the poor.”
As long as we think of poor people as unfortunate souls needing to be saved by rich
victors; as long as our goal in making money is to make sure that we get to be the ones
who reap the benefits of this unjust system; as long as we secretly believe that wealth
will protect us, then we are missing the point. And the point, as a young Zambian man told
me as we were talking politics while looking around for giraffes, is that the system needs
to change. Our hearts need to change. The point is that we can be the ones to say we will
no longer tolerate the way things are. And we don’t need money to say that. We can say
it with our bodies, with the way we treat each other, with our lives. People in prison can
say it, as Nelson Mandela did. Powerless and oppressed people can say it, as the black
people did in the south, as the suffragettes did before women had the right to vote. We
can say it with our prayers, we can say it by inviting over for dinner people with whom we
are uncomfortable, we can say it by volunteering, we can say it by speaking up. We can say
it by getting rid not just of what we do not want, but of what we do not need. By getting
rid of everything that is holding us back from love.
Two days before I left Africa, I went on a tour of the townships in Cape Town. The
townships are gigantic spreads of shacks where most of the black and mixed-race people in
Cape Town live. During apartheid, which was the Nazi-inspired system of racial segregation
that only ended in 1994, black and mixed-race folks were forcibly removed from their homes
and placed in the townships. Over the years, the townships have grown and grown. Millions
of people live in these townships now. Passing by them on the highway, all you can see is
massive jumbles of sheet metal and scrap wood.
Wanting to understand better what was up with the townships, I decided to take a tour. At
first I was uncomfortable with the idea of taking a tour of poverty, but I was encouraged
by several seemingly trustworthy locals in Cape Town to do so, so I went. And how thankful
I was that I went! My day in the townships was my best day in Africa.
Let me just say this. With the eyes of the wealthy, and from the outside, the townships
look like places of deprivation and squalor and violence. And surely they are! But from
the outside, the mansions of the wealthy look like places of security and luxury and fun.
And surely they are. But we all know neither is the whole truth. There can be deprivation
in the mansions, and I assure you that the townships are bursting with life! Sometimes I
think we in the west think that the poor, brown people of the world are just lying around
hoping we’ll come save them. Nothing could be further from the truth.
There were thousands of little businesses open everywhere in the townships, the vast
majority of them not registered and technically illegal. We met a woman named Beauty whose
husband had slept around, contracted HIV, and then passed the virus on to her. She became
very depressed and angry, but then with the encouragement of her neighbors who recognized
her gifts, she opened her own sewing business and was giving sewing lessons to the young
women in the community so that they too could sustain themselves. Our guide had befriended
Beauty and had helped her access anti-retroviral drugs and encouraged her to eat well and
she was now in good health. She had purchased several sewing machines with money donated
by tourists who come on these township tours.
We met another woman named Vicky who had opened a bed and breakfast—in a
township!—where young adventurous westerners like myself could come and really get a
feel for township life. With her profits from the bed and breakfast, she’d opened a
childcare so that working parents would have a safe place to leave their children. There
is a common myth in Africa that if you are an HIV-positive male, you can get rid of the
virus by having sex with a virgin. In order to know for sure that they are actually
getting virgins, men are raping young girls. This is a very big problem in the townships.
But this woman, Vicky, had opened this childcare so that little girls could be safe.
I bring you this report about Vicky and Beauty and the townships because it does not make
the news. Also, I want you to understand that it isn’t all up to you. As we take steps
toward loving others, as we try to let go of all that stands between us and the equal
treatment of every person on earth, many others are taking steps—toward us! And let me
tell you, it is your great good fortune to be stuck in this soup with the poor. It is
probably more our good fortune to be stuck in this with them than it is their good fortune
to be stuck in this with us.
In the reading today from Gustavo Gutierrez he says, “If there is no friendship with
the poor, and no sharing of life of the poor, then there is no authentic commitment to
liberation, because love exists only between equals….But how is it possible to tell the
poor, who are forced to live in conditions that embody a denial of love, that God loves
them? It is not enough that we be liberated from oppressive socioeconomic structures: also
needed is a personal transformation by which we live with profound inner freedom in the
face of every kind of servitude.”
The title of my sermon is, “Is Poverty a Problem?” and I would say this: being able
to let go of money and possessions is not only not a problem, it has been given by many
spiritual teachers as an absolutely crucial part of the path to becoming fully human and
fully integrated into an ethical and holy life. However, the kind of poverty that is a
problem is the kind that arises from the socioeconomic system in which people in the
world—so many people in the world—are forced to live in conditions that embody a
denial of love. That kind of poverty, the kind that implies exploitation and violence, is
the kind of poverty to which we all contribute and from which we all suffer. Who among us
does not coexist with conditions, somewhere in his or her life, which embody a denial of
love? Because we each participate in it, because we each suffer from it, we also each have
the ability to participate less, to pour our wealth—our spiritual wealth, our relational
wealth, our artistic wealth, our hope and our joy and our sincerity and our pain and our
money and our stories—into creating a world that embodies an affirmation of love.
You are loved. Every one of you. You are loved beyond reason, beyond measure. So is
everyone else. Live accordingly.
Amen?
_______________________________________________________________
Nagmaalsgebed (deur Christo van Heerden, gepubliseer Woensdag, 30 September 2009 06:13)
In die donker wêreld waarin ons woon, gee dit my hoop
dat u lig sedert my doop steeds op my skyn
en dat in hierdie doolhof van verwarring
u stem my steeds lei en stuur.
In die bitterheid en geweld waarin ons ons daagliks vasloop,
kan ons rondom u tafel in u teenwoordigheid sit
en ervaar hoe U ons met liefde toevou
en daar u gawes van genesing geniet.
In die liefdeloosheid en verskeurdheid van die kerk,
staan U, ons Verlosser, en met u deurboorde hande
neem U ons hande, bind ons aanmekaar
en dwing ons om met nuwe oë na mekaar te kyk.
In die korrupsie en inhaligheid in die raadsale van die wêreld
het U u hemeltroon verlaat
en onder ons u kruis kom dra
sodat ons nou ‘n kruis-kwaliteit lewe kan lei.
In ʼn wêreld waar woorde hol simbole geword het
het dié Woord vlees en bloed geword,
vul die Gees elke woord met waarheid en ewigheid
en roep u mense terug na u veranderende teenwoordigheid.
Dankie dat u lig steeds skyn, al begin my geloof kwyn
dankie dat ek met leë en bewende hande
steeds van U die brood en wyn kan ontvang
Realiteit van geloof, hoop en liefde!
Amen
_______________________________________________________________
Konferensie – Morele Uitdagings aan ... (deur Chris Jones, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 17:39)
3–5 NOVEMBER 2009 - FAKULTEIT TEOLOGIE, STELLENBOSCH
KOM LUISTER, PRAAT EN DINK SAAM OOR DIE MORELE UITDAGINGS:
* Aan Leiers
* In Skole
* In die Beskermingsdienste
* In die Plaaslike Regering en
* In die Media
Ekumeniese konferensie oor Morele Leierskap word gehou op 3-4 November 2009 in die Attie
van Wijk ouditorium, Fakulteit Teologie, Universiteit van Stellenbosch. Ons gaan die
breër landskap wat morele leierskap betref, ondersoek, waarna ons meer spesifiek oor die
uitdagings aan geestelike leiers gaan besin. Ons gaan verder kyk na die Onderwys,
Beskermingsdienste, Plaaslike Regering en die Media, en hoe morele leierskap en netwerke
op hierdie terreine kan lyk. Ons wil hierdie twee dae afsluit met drie werksessies oor wat
geestelike leiers prakties in hul gemeentes/gemeenskappe kan (gaan) doen.
5 NOV – DIE DERDE DAG het ons plek vir 20 MENSE wat interaktief wil deelneem aan
sessies oor morele vorming in en deur gemeentes 09:00 tot 13:00. Vir die 3 dae word volle
VBO-punte toegeken. Meer inligting oor dag drie, volg later.
Konferensiegelde: R120
Bruce Theron, Chris Jones, Coenie Burger and Donald Katts
Voorlopige Program 3-4 Nov
OPENING EN VERWELKOMING: Bruce Theron 9:30–10:15
DAG 1:
10:15–11:30 Morele Leierskap: Uitdagings – prof Piet Naudé: 45 min. Respondent:
prof Nico Koopman – 10 min en vrae 20 min. Respondente hanteer deurgaans vrae-sessies.
11:30–13:00 : Morele Leierskap: uitdagings vir geestelike leiers. Prof Russell Botman
vir een uur. Respondent: dr Coenie Burger: 10 min. Vrae vir 20 min.
13:00 – 14:00 Middagete: (ligte ete sal voorsien word)
14:00 – 15:00 Middag: Morele Leierskap en die onderwys: mnr Brian Schreuder: 1
uur. Respondent: dr Jeanette de Klerk-Luttig: 10 min en vrae tyd 20 min.
15:30 – 15:45 Tee
15:45 – 17:00 Morele Leierskap – Morele Leierskap en plaaslike regering: Mnr Dan
Plato: 45 min: Respondent Ds Xolile Rashe: 10 min en vrae 20 min.
DAG 2:
9:30 Beskermingsdienste. (Onseker: 45 min). Respondent: Yvette Moses: 10 min en vrae 20
min.
Tee: 11:00–11:30
11:30 Morele Leierskap en die Media: Mnr Harold Pakendorff: 1 uur en Respondent: Ds Peter
Langermann: Respondent 10 min en vrae 20 min.
Middagete: 13:00 – 14:00 (sal voorsien word)
Middag: 3 programme: (1) Heartlines (30 min) (2) 40 “assets” (30 min) (3) Hermanus
inisiatief (30 min)
Koffie: 15.30 – 16:00
16:00–16:30: Konferensiegangers verdeel volgens streke en bespreek moontlike
inisiatiewe.
_______________________________________________________________
Biblical Studies Perspectives on Human Dignity (deur Hendrik Bosman, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 16:31)
_BIBLICAL STUDIES PERSPECTIVES ON HUMAN DIGNITY_
DATUM/DATE: 28 / 10 / 2009
WAAR: Hofmeyrsaal, Fakulteit Teologie, Stellenbosch
WHERE: Hofmeyr lecture room, Faculty of Theology, Stellenbosch
* 08:00 – 08:20 Registrasie in voorportaal / _Registration in foyer_
* 08:20 – 08:30 Verwelkoming / _Word of welcome – _Elna Mouton
SIEN VOLLEDIGE PROGRAM
http://www.communitas.co.za/index.php/kursusse--a-konferensies/konferensies1/2009-
_______________________________________________________________
Biblical Studies Perspectives on Human Dignity (deur Hendrik Bosman, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 16:06)
28 / 10 / 2009
WAAR: Hofmeyrsaal, Teologie WHERE: Hofmeyr lecture room
· 08:00 – 08:20 Registrasie in voorportaal / _Registration in foyer_
· 08:20 – 08:30 Verwelkoming / _Word of welcome – _Elna Mouton
· 08: 30 – 09:00_ Humankind as being created in the “image of God“ in the Old
Testament: Possible implications for the theological debate on human dignity - _Hendrik
Bosman
· 09:00 – 09:05 Reaksie / _Response_: A Daniels
· 09:05 – 09:30 Bespreking / _Discussion_
· 09:30_ _– 10:00 _Resisting Dehumanization:_ _The acts of relational care in Exodus
1 – 2 as Image of God’s liberating presence_ – Julie Claassens
· 10:00 – 10:05 Reaksie / _Response_: Jonathan Weor
· 10:05 – 10:30 Bespreking / _Discussion_
_ _
10:30 – 10:45 Verversings / _Refreshments_
· 10:45 – 11:15 _Human dignity and the construction of identity in the Old Testament
_– Louis Jonker
· 11:15 – 11:20 Reaksie / _Response_: Biswick Nhhoma
· 11:20 – 11:45 Bespreking / _Discussion_
· 11:45 – 12:15 _The dialectic of human dignity and human finitude: reflections on
the anthropology of the Psalms and Wisdom Literature _– Douglas Lawrie
· 12:15 – 12:20 Reaksie / _Response _– BC Park
· 12:20 – 12:45 Bespreking / _Discussion_
· 12:45 – 13:00 Paneel/_Panel members_: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert
Vosloo
· 13:00 – 14:00 Middagete / _Lunch_
· 14:00 – 14:30 _On mapping human dignity in the New Testament_: _Concerns,
conditions and concepts_ – Jeremy Punt
· 14:30 – 14:50 Bespreking / _Discussion_
· 14:50 – 15:20 _The human right to defend your case in a public court: perspectives
from 1 Cor 6: 1-11 – _Lambert Jacobs
· 15:20 – 15:40 Bespreking / _Discussion_
15:40 – 16:00 Verversings / _Refreshments_
· 16:00 – 16:30 _Human dignity according to the Gospel of Luke: thoughts on the
“alien dignity” _(dignitas alienda) _of human beings – _Johann Du Plessis
· 16:30 – 16:50 Bespreking / _Discussion_
· 16:50 – 17:20 _God images and human dignity? Perspectives from two controversial
New Testament texts _(_1 Cor 14:33-40 ">· 17:20 – 17:40 Bespreking / _Discussion_
· 17:40 – 18:00 Paneel/_Panel members_: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert
Vosloo
_______________________________________________________________
Feesjaar TSK (deur Frederick Marais, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 09:26)
Die Teologiese Studente Komitee van die Fakulteit Teologie het 'n vol en interessante
feesprogram: Feesjaar TSK 1859-2009
Die volledige program kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/feesprogram.pdf
_______________________________________________________________
Maandelikse Fokus (deur Barend Vos, gepubliseer Maandag, 28 September 2009 16:23)
BEGRAFNISPREEK
VERANTWOORDING
Die Situasie Kobus was 24 jaar oud toe hy selfmoord gepleeg het deur homself in sy kamer
by sy ouerhuis dood te skiet. Hy het geen brief nagelaat nie en sy ouers en die res van
die familie, asook sy vriende, kon geen lig op die ellendige gebeure werp nie. Daar was
geen vooraf aanduiding of aantoonbare aanleidende oorsaak nie. Soos dit maar met sulke
tragedies is, was daar egter heelwat spekulasie – “die mense” het gepráát ...
DIE WOORD (Romeine 8:31-39)
Die laaste deel van Romeine 8 (Die triomf van Gods genade – W.D. Jonker, teenoor FF
Bruce se The triumph of faith) is by die roudiens gelees en oordink. Natuurlik staan
hierdie gedeelte in die nouste verband met die voorafgaande (die hoofstuk begin dan met
die stellige verklaring: “Daar is dus nou geen veroordeling vir dié wat in Christus
Jesus is nie.”) en veral die náklanke van verse 18-30 is goed hoorbaar (vgl.vers 18:
“Ek is daarvan oortuig dat die lyding wat ons nou moet verduur ...”) Met sy retoriese
vrae, skerp uitroepe en helder verklarings – laasgenoemde soms enkele woorde (“God
self spreek hulle vry.”) en soms meer uitgesponne - en met die opwindende verklaring
teen die einde, wat sekerlik bedoel is as ‘n soort samevatting van die lang argument,
nog eens ‘n bevestiging van ‘n onwrikbare oortuiging, vorm hierdie nege verse ‘n
allertroostende afsluiting van die argumente wat Paulus in die hoofstuk voer.
DIé WOORD IN DIé SITUASIE?
Die lig-polemiese trant in die prediking honoreer, reken ek, die inhoud van die teks –
die troos, die triomf, die sekerheid te midde van die aanvegtinge van die groot
onsekerhede: lewe en dood. Maar dié tipe aanslag probeer ook die buitengewone
omstandighede in ag neem: die onbeskryflike trauma wat die geliefdes én die gemeente
deurmaak – en beide se pogings om sin uit die gebeure te maak. Dit maak dié teks
uitnemend geskik vir ‘n begrafnispreek wat in sulke omstandighede voorberei en gelewer
moet word. Tot troos vir die familie en die gemeente, én vir die prediker.
PREDIKING
(Skriflesing)
Ja, wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat Kobus homself met sy jaggeweer geskiet het? Die ding dat daar nie ‘n
brief was nie, dat niemand kon sê – nie ‘n ma of ‘n pa, ‘n broer of suster of
‘n vriend of vriendin, niemand wat naby aan hom geleef het - wát tot hierdie tragedie
aanleidng kon gee nie? Nee, hulle kon geen gevolgtrekkings maak nie. Nie dat hulle nodig
gehad het om gevolgtrekkings te maak nie; daar was in hierdie afgelope klompie bitter dae
oorgenoeg mense wat sulke gevolgtrekkings namens hulle gemaak het. Mense wat praat en
spekuleer, wat hulle slim hou en oor die algemeen oor alles ingelig is, húlle maak die
gevolgtrekkings ... Miskien is dit vandag, en hier, die aangewese tyd en plek om ons
gevolgtrekkings vir onsself te hou, ons slim antwoorde vir eers op te skort. Ten minste
moet ons net stilbly sodat ons - ons wat almal deur hierdie tragedie geraak is, en veral
hierdie seer mense in die voorste banke - kan hoor hoe klink ‘n ander gevolgtrekking.
Die een wat ons pas gelees het.
Paulus skryf mos in die voorafgaande gedeelte uitvoerig oor lyding: die lyding wat ons
nou moet verduur, die verydeling, die verganklikheid. Die swakheid van mense wat in sulke
omstandighede nie eens weet wat en hoe hulle behoort te bid nie. En op al hierdie groot,
ellendige vraagstukke gee hy sy troos - veral skryf hy oor hoop, en oor God se Gees wat
namens ons bid, en oor God wat sy kinders vryspreek.
En dán vra Paulus: Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Sy antwoord is
agt verse lank, ‘n antwoord wat begin met ‘n uitroep: God is vir ons, wie kan dan teen
ons wees? As God - in al hierdie dinge - aan ons kant is, watter moontlikheid is daar dan
dat iemand teen ons kan wees? Wie is gebore in staat om teen ons te wees? Wie sal dit
waag?
Kyk, as Hy dan sy eie Seun laat kruisig het sodat óns sy seuns en dogters kon word,
sodat ons die erfgename kan wees van sy oorvloedige genade; wie of wat sal ons daarvan kan
ontneem?
Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die genade wat God skenk, is genoeg. Genoeg om ‘n
swaar kruis te dra. Dié genade sal ons aan die lewe hou, ook in hierdie bitter dae. Dit
sal ons krag gee, ook in die tyd wat kom: Kobus se verjaarsdag, die eerste Kersfees, ál
die dae wat ons kruis so ekstra swaar sal wees.
Dan roep Paulus weer uit:
Wie kan die uitverkorenes van God aankla? Wie kan ons veroordeel? As God ons dan
vrygespreek het, wie op aarde, of wié in die hemel, watter mag of krag, kan dan wéér
die boeke oopmaak en die skuld bereken en ‘n vonnis vel? Jesus het gesterf om hierdie
skuld te betaal, Hy het die vonnis ontvang en die straf gedra. Méér nog: Hy het die dood
oorwin; Hy leef. En Hy onthou vir ons – ons wat steeds met die sware kruis loop, een wat
in hierdie dae so ekstra swaar is. Daarom praat Hy mooi - pleit Hy - vir ons by sy Vader,
die God wat ons vryspreek. Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die prys wat Jesus betaal het,
was hóóg. Dit was genoeg vir gister en eergister en laasweek, en vir môre en oormôre
en vir die dae wat kom. En dis genoeg vir vandag, hierdie swaar dag.
Ten slotte daag Paulus sy lesers uit:
Wie kan ons van die liefde van Christus skei?
En hy noem ‘n klomp ellendige dinge, moontlike skeidingmakers.
Sal lyding ‘n muur kan bou tussen my en Christus?
Sal benoudheid my kan weghou van Christus se liefde?
Of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard?
Sal ‘n skoot uit ‘n jaggeweer my afsny van Hom en sy liefde vir my?
Nee! sê Paulus, ‘n duisend maal néé!
Christus het al hierdie dinge baasgeraak; Hý is die oorwinnaar.
‘n Noodkreet, ‘n wanhoopsdaad, ‘n knal uit ‘n geweer het nie die laaste sê nie.
Jesus het. Omdat Hy ons liefhet, is die laaste woord altyd Syne.
En vandag, op hierdie sware dag, is sy woord aan ons ‘n trooswoord. Daar sal nog baie
sulke woorde wees in die dae wat vir julle en vir ons voorlê – liefdeswoorde. In ‘n
wêreld en ‘n tyd waar harde woorde skynbaar seëvier, waar skimpe en stories onbeheers
losgelaat word, kom God se Woord sag en vol ontferming na ons toe aan. Dalk met minder
antwoorde as wat ons sou wou hê, maar met meer liefde en begrip as wat ons sou dink.
En nou? Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat God vir ons is, dat Hy ons vryspreek.
Die ding dat Jesus die prys betaal het, dat Hy uit sy liefde vir ons die skeidingsmure
afgebreek het.
Die ding dat Hy ons vandag en ál die dae, in ons smart en onbegrip, vashou.
Hiervan is ek oortuig, sê Paulus, en sê ons vandag: Geen dood of lewe of engele of
magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of hoogte of diepte of enigiets
anders in die skepping
OF ‘N SKOOT UIT ‘N JAGGEWEER
kan ons skei van die liefde van God nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons
Here.
Barend Vos
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 8 (deur Christina Landman, gepubliseer Maandag, 28 September 2009 16:17)
Sondag 4 Oktober
MEDE-MENSWAARDIG EN MEDEMENS-WAARDIG
‘n Psalm is ‘n ding wat vlieg. ‘n Psalm was eers wyshede en lewensvaardighede wat
gevlieg het van mond na mond, van ouer na kind. Tot dit opgeskryf is as ‘n psalm. En
toe het dit deur die geskiedenis heen van pen tot preek gevlieg, en elke prediker het dit
in die harte van sy of haar mense laat land.
In elkeen van ons se lewens het Psalm 8 al iewers geland. Miskien het ‘n onderwyser
dit vir ons as kinders voorgelees om ons aan te spoor om die grootsheid van die natuur te
geniet en te bewonder. Baie keer is Psalm 8 gebruik om ons as mense nederig te hou.
God is groot, die natuur is groots, en ons is klein en nietig. En niks. En nouja, dis
ook goed dat ons mense nou en dan daaraan herinner word om ons groot koppe ‘n bietjie
terug te skaaf.
Maar voor ons kyk waar Psalm 8 vandag in ons lewens kan land, kom ons kyk wat die groot
kerkhervormers Martin Luther en Johannes Calvyn daarmee gedoen het. Dis gepas om ‘n
bietjie na hierdie tyd terug te gaan, want Calvyn is hierdie jaar 500 jaar oud.
Luther en Calvyn het Psalm 8 verskillend laat land. Vir Luther is Psalm 8 ‘n
profesie wat voorspel dat Jesus as mens gebore sou word, dat hy twee nature sou hê (dit
is ‘n menslike en ‘n goddelike natuur), dat hy uit die dood sou opstaan en na die
hemel sou opvaar. En wanneer ‘n mens na Psalm 8 kyk, dan hoef jy nie verbaas te wees
dat Luther die psalm so gelees het nie. “Die mensekind” waarvan ons in vers 5 lees,
kan ‘n mens eintlik vertaal met “die Seun van die Mens” wat baie geleerdes vandag
nog beskou as ‘n verwysing na Christus. En dan lees ons in vers 6 dat God die Seun van
die Mens net minder as ‘n hemelse wese gemaak het, wat volgens Luther op Jesus se
menswording en sy twee nature dui. En in vers 6b en 7 lees ons dat God die Seun van die
Mens met aansien en eer gekroon het, en hom laat heers het. Dit is ‘n verwysing na
Jesus se opstanding en hemelvaart, sê Luther.
Hierby moet ‘n mens sê dat die skrywer van die Brief aan die Hebreërs (2:5-9) ook
gedink het dat Psalm 8 na Jesus Christus verwys, asook na gelowiges wat oor die aarde in
Sy naam sou heers.
Ek hou meer van Calvyn se interpretasie. Vir Calvyn praat Psalm 8 oor God die Vader se
voorsienigheid vir die mensdom. God dink aan die mens. God sien om na die mens. God
het die mens amper goddelik gemaak, en laat die mens oor die aarde heers.
Ek hou nog meer van hoe Psalm 8 vandag in die gesprek oor menswaardigheid te lande gekom
het. Vir teoloë wat hulle op menswaardigheid (human dignity) toespits, staan Psalm 8
sentraal: God het aan die mens waarde gegee.
In die kerk en in die teologie het ons altyd vir mekaar gesê dat die mens waarde het,
omdat hy/sy na God se beeld geskape is. Dit was altyd die sentrale gedagte in die
gesprek oor menswaardigheid.
Maar met Psalm 8 kan ons hierdie gesprek uitbrei. Ons is almal gelyk menswaardig, omdat
ons waardig is in God se oë. Hy het ons net minder as ‘n hemelse wese gemaak.
En omdat ons menswaardig is, het ons regte. Ons het die reg op erkenning, op respek,
en op beskerming. En elke mens het die reg om hom- of haarself te definieer en moreel
daarbinne te lewe.
Maar daar is nog iets wonderlikers aan hierdie idee dat ons menswaardig is. As ons
menswaardig is, beteken dit dat ons meer is as net ‘n liggaam. ‘n Mens is nie net
iemand wat vergeld, en ander wil terugkry nie. ‘n Mens is nie net iemand wat van geld
alleen kan leef nie. ‘n Mens eet en slaap en pronk nie net nie. ‘n Mens lewe nie
net vir hom- of haarself nie.
‘n Menswaardige mens is ‘n medemens.
Maar hoe is ‘n mens nou ‘n medemens? Waar is ons rolmodel?
Ek sou sê dat Luther en Calvyn se interpretasies van Psalm 8 hier amper bymekaar kom.
Calvyn wys ons daarop dat God vir ons sorg. Hy gee vir ons waarde. En Hy voeg waarde
aan ons toe, dat ons meer as ‘n mens word. Dat ons medemense word wat ook vir ander
kan sorg.
En Luther vertel ons van Jesus. Hy lees Jesus raak in Psalm 8. En of Psalm 8 nou
Jesus voorspel het of nie, dit gee ons miskien tog die kans om te kyk hoe Jesus later as
medemens hier op aarde geleef het. Ja, Jesus die Medemens is inderdaad vir ons ‘n
goeie rolmodel oor hoe om medemens-waardig te lewe.
Jesus die Medemens het ‘n aanvoeling gehad vir mense se behoeftes, fisies en
geestelik. Hy het hom bemoei met die lot van mense wat honger was, wat magteloos was, en
wat wysheid kortgekom het.
Jesus die Medemens het ook respek gehad vir mense en almal as sy gelykes gehandel.
Nikodemus, melaatses, vroue, tollenaars, kinders. Almal is as medemense behandel.
En Jesus die Medemens het dit ook geniet om by mense te wees. Kyk maar hoe neem hy
deel aan die huwelik by Kana. En gee hy sy wysheidsuitsprake wanneer hy saam met mense
eet. Vir Jesus is mense werd om mee om te gaan, of hulle ryk of arm, geleerd of
ongeletterd, gesond of siek is.
Dit dan, in kort, sou ek sê, is medemenswaardigheid. Om myself te koester omdat ek
waarde in God se oë het. Om raak te sien die waarde wat ander in God se oë het. En
om na hulle behoeftes uit te reik.
Want medemenswaardigheid is uiteindelik ‘n werkwoord. Ons moet ons medemens waardig
maak.
Anders bly die hele idee van menswaardigheid net opgesluit in Psalm 8. En laat ons die
Psalm nie toe om tot hier by ons vandag te vlieg nie.
CHRISTINA LANDMAN
Seisoen van Luister Power Point
http://www.seisoenvanluister.co.za/images/stories/powerpoints/ps8.jpg
Geen verdere preekriglyne in preekargief.
_______________________________________________________________
Dag ses: Mense van moed en sterkte (deur Webmeester, gepubliseer Saterdag, 26 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoë, beliggaam.
Volgens die filosoof Aristoteles kan mense met moed vrees oorwin, ook die vrees om ‘n
sogenaamde edele dood te sterf ter wille van die oorlewing van ander mense. Ook die
middeleeuse teoloog, Thomas Aquinas, verwys na die moed wat nodig is om ‘n
martelaarsdood te sterf ter wille van ‘n goeie saak. Hierdie martelaarsterftes wil nie
in diens van die dood staan nie, maar in diens van die lewe. Dit is sterftes wat God se
koninkryk wil dien. Dit is sterftes wat hoopvol is. Sulke martelare weet God sal nie die
werk van sy hande laat vaar nie.Sulke sterftes en opofferinge staan in diens van die koms
van die dag dat alle mense en die natuur volle vriendskap met God geniet.Mense wat met
oorgawe en vreesloos soveel opoffer, selfs hul eie lewens, is morele helde.
Dit is egter nie net in sulke uitsonderlike situasies waar moed gevra word nie. Ons het
moed meermale in die gewone gang van die lewe nodig. Ons word geroep om morele helde te
wees in die alledaagse lewe. Morele helde is mense wat die nood raaksien en met krag
handel en iets daaraan doen. Morele helde is mense wat die regte ding raaksien en dit
ondubbelsinnig verkondig, selfs al sou hulle daaroor benadeel word. Morele helde is mense
wat nee sê vir die verkeerde selfs al sê almal rondom hulle ja vir wat verkeerd is.Hulle
stry die goeie stryd op ‘n liefdevolle konstruktiewe wyse. Johannes Calvyn noem hulle
stoeiers vir die regte saak, soldate wat slegs God se woord as swaard het, en morele helde
wat te midde van die moeilikste omstandighede soek na wat reg is in God se oë.
Mense met moed is ook mense wat geduld beoefen. Hulle wag op die Here. Hulle raak nie
gejaagd en oorhaastig en angstig nie Hulle weet God sal voorsien. Hy sal oorwinning skenk.
Mense met moed verdra ook lydingsituasies op moedige wyse. Hulle weet in ons lyding is
ons nie alleen nie. In die vuuroonde is God saam met ons. Hy is saam met ons in die
stormwaters. Hy dra ons deur die vlamme en deur die stormwaters. Sy teenwoordigheid by ons
is ‘n heilsame, reddende, vernuwende, hoopgewende teenwoordigheid – ‘n
teenwoordigheid wat donker verander in lig, stryd in vrede, trane in glimlag, gekryt in
sang, bitter Maras in soete Elims
_Liewe Here, gee ons krag om nee te se waar ons moet. Gee ons krag om ja te se waar ons
moet.Gee ons geduld omdat on sweet God sal voorsien. Gee ons krag in lyding en swaarkry
omdat on sweet wie met ons is. Immanuel, die Een wat alles regmaak._
_______________________________________________________________
Dag vyf: Mense van wysheid en onderskeidingsvermoë (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 25 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoe, beliggaam.
Mense met wysheid ondrskei tussen reg en verkeerd, goed en kwaad, heilig en onheilig,
tussen getrouheid aan God en ontrouheid aan God, tussen gehoorsaamheid aan God se wil en
ongehoorsaamheid aan sy wil. In ‘n modern-postmoderne globaliserende samelewing het ons
verstommend en verlammende keuse-moontlikhede. In so ‘n konteks van byna onoorsigtelike
moontlikhede waarvan ons kan kies, het ons mense met wysheid en onderskeidingsvermoe so
baie nodig.
Meer nog. Ons leef in ‘n wereld van sondigheid, tragiek en sogenaamde _aporia_.
_Aporia_ beteken dat ons dikwels in doodloopstrate beland. In so ‘n aporetiese situasie,
in so ‘n doodloopstraat, het ons nie die luukse om tussen reg en verkeerd te kies nie.
Ons kan slegs kies tussen meer verkeerd en minder verkeerd, of tussen meer reg en minder
reg. Sommige wat deur egskeidings gaan weet jy moet kies tussen die breek van die
huweliksbelofte en die voortsetting van ‘n huwelik wat man en vrou en kinders vernietig.
Hulle wat aborsies moet oorweeg weens die bedreiging van die lewe van beide ma en kind
weet jy moet kies tussen die moontlike dood van ma en kind, of die dood van slegs die
ongebore baba. Hulle wat beleid moet maak oor regstellende aksie in ons land weet jy moet
kies vir geen regstellende aksie en die voortsetting van ‘n situasie van ongelykheid en
moontlike geweld as gevolg daarvan, of jy moet onvermydelik vir ‘n interimperiode
restellende aksiemaatreëls regverdig toepas en vir ‘n interimperiode onvermydelik nog
faktore soos ras en gender in ag neem.
W ysheid vra dat ons soms vir die minste van meer euwels moet kies. So ‘n keuse doen
ons met konfessie en nooit met konsessie nie. Ons doen die keuse vir die minste van meer
euwels met die wete dat dit steeds ‘n verkeerde keuse is, dat dit steeds afwyk van wat
ten diepste reg is, dat dit die keuse is vir ‘n kwaad is, al is dit ‘n noodsaaklike en
onvermydelike kwaad. Daarom doen ons hierdie harde keuse met konfessie van skuld, skaamte
en pyn, want ons wyk af van wat ten diepste reg is. Maar ons doen dit ook met konfessie
van geloof en hoop op herstel en heling.
Om die minste van meerdere euwels in ‘n tragiese doodloopstraat raak te sien, vra vir
wysheid. Net so word vir wysheid gevra wanneer ons tussen twee goeie sake moet kies. Ons
moet dan peil wat is die mees regte ding om te doen.
Ons vorder op die weg van wysheid as ons met sensitiwiteit en liefde leef. Volgens
Filippense 1 vers 9 en bid Paulus mos juis dat ons sal groei in liefde. Waar daar liefde
is, daar groei wysheid en onderskeidingsvermoë.
_Kom ons bid die gebed van die apostel: …_
_______________________________________________________________
DIE “STEMME WAT IN OUERS SE KOPPE PRAAT” (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 25 September 2009 09:54)
Sarie het ‘n pragtige dertienjarige graad 7 dogter wat reeds fisies ontwikkel het en
ouer en meer volwasse voorkom as wat sy regtig is. Sy is boonop spitsvondig en dikwels die
middelpunt van ‘n geselskap. Grietjie en haar ma het ‘n goeie verhouding, maar Sarie
rol snags bekommerd in haar bed rond oor haar mooi kind. ‘n Stemmetjie in haar kop sê:
“Jy mag nie toelaat dat hierdie dertienjarige kind grimering dra nie.” Die
waarskuwende stemmetjie maak Sarie paniekerig. ’n Warm gloed spoel oor haar en sy voel
benoud, asof sy nie asem kry nie. Sy voel seker dat iets vreeslik met Grietjie sal gebeur
as sy grimering dra, wat haar nog mooier en meer volwasse sal laat lyk. In diè toestand
gryp sy na ‘n grashalm. Die volgende dag nooi sy Grietjie vir ‘n melkskommel in haar
geliefkoosde restaurant. Toe hulle in ‘n gemoedelike gemoedstoestand is, vra sy dat
Grietjie sal onderneem om nie grimering te gebruik voordat sy sestien jaar oud is nie.
Grietjie, nie seker waarom haar ma so ernstig daaroor is nie, belowe dat sy dit sal doen.
Veertien dae later gaan Grietjie vir die naweek by haar beste maatjie kuier. Met haar
terugkoms vertel sy heel onskuldig vir haar ma dat haar maatjie se ma by hulle kerk se
kermis verantwoordelik is vir ‘n “vintage” klerestalletjie. Hulle het gespeel hulle
is modelle en het hulle in die klere uitgedos. Sy wys trots vir Sarie die foto’s wat
hulle geneem het. Ma Sarie voel hoe die bloed in haar are stol, want dit is duidelik dat
die “modelle” op die foto’s swaar grimeer is. Die stemmetjie sê vir haar Grietjie
het die ooreenkoms verbreek en sy sal haar nooit weer kan vertrou nie. Sonder om verder te
dink reageer Sarie woedend . Grietjie is onkant gevang: “Mamma, ons het net gespeel”.
Mamma kap terug: “Maak nie saak nie, jy het nie woord gehou nie.” Grietjie hardloop
huilend kamer toe en slaan die deur driftig toe. Beide voel asof dit die einde van die
wêreld is.
Sarie tree verstandig op en bespreek die probleem met ‘n berader. Saam kyk hulle terug.
Die berader wonder of Grietjie werklik in haar hart saamgestem het met haar ma se
voorstel en Sarie onderneem om daaroor met haar te gesels. Hulle het ook gesels oor Sarie
se gesin van oorsprong. Sy kom uit ‘n hegte gesin. Haar ma is ‘n merkwaardige vrou en
sy is baie lojaal aan haar, al vind sy dit moeilik dat sy gereeld, nadat Grietjie by haar
gekuier het, kritiek het op hoe sy haar kind grootmaak. Dit laat haar ontoereikend voel,
asof sy op ‘n ramp afstuur met haar kind se opvoeding. Meteens het sy verstaan dat die
stemmetjie in haar kop eintlik haar ma se stem is, wat as gevolg van haar vrees dat sy nie
aan haar verwagtinge sal voldoen nie, in haar gedagtes ontstaan het. Deur te luister na
die verkeerde stemmetjie, het sy heeltemal ontoepaslik reageer. Sarie het ook verstaan dat
die wêreld verander het en dat sy nie meer haar kind kan grootmaak soos haar ma haar
grootgemaak het nie. DIT IS NODIG DAT SY HAAR EIE OUERSKAPSIENING ONTWIKKEL EN LEER OM TE
LUISTER NA HAAR EIE INNERLIKE STEM WAT GEGROND IS IN HAAR EIE WYSHEID VIR DIE TYD WAARIN
SY EN HAAR GESIN LEEF.
Sarie het besluit om drie dinge te onderneem en het dadelik daarmee begin:
Sy het met haar ma gesels en uitgevind dat sy heimlik baie trots is op haar kleinkind,
maar dat dit vir haar moeilik is dat Sarie en haar man vir Grietjie anders grootmaak as
wat sy haar kinders grootgemaak het. . Sarie het verduidelik dat hulle in ander tye leef
en dat en dat daar as gevolg daarvan ander eise aan hulle gestel word. Haar ma het
sekerlik ook nie vir haar grootgemaak presies soos haar grootouers kinders grootgemaak het
nie. Vir die eerste keer het hulle soos vrou tot vrou gesels en dit was bevrydend.
Tweedens het sy met Grietjie gesels en om verskoning gevra dat sy so heftig reageer het.
Sy kon haar eerlik verseker dat sy haar vertrou. Sy het ook geluister na Grietjie se kant
van die saak en het gehoor dat sy ingestem het oor die grimering omdat sy haar ma wou
tevrede stel. Beide het verlig gevoel. Grietjie het ‘n uitnodiging na ‘n “meisie”
partytjie gehad en Sarie en haar dogter het ‘n heerlike tyd gehad toe hulle saam baie
ligte grimering uitgesoek het vir die geleentheid. Toe Sarie vir Grietjie by die partytjie
aflaai het, het Grietjie gestraal. Sarie was kalm. Sy het geweet sy kan haar dogter
vertrou. Dit was wat haar eie innerlike stem waarna sy diekeer geluister het.
Derdens is Sarie van oordeel dat hulle moet werk aan eie, ‘n goed gedefinieerde
ouerskapsiening. Hiervoor kan sy en haar man, Pieter, by Communitas aanklop om in te skryf
vir die POSPAR (Positiewe Ouerskap) kursus.
_______________________________________________________________
Dag vier: Mense van geregtigheid (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van geregtigheid beliggaam.
Mense van geregtigheid, geregtige, regverdige mense hang nie net die waarde van
geregtigheid aan as ‘n objektiewe waarde en beginsel nie. Nee, hulle beliggaam
geregtigheid. Vir hulle is geregtigheid ‘n geinkarneerde waarde, ‘n deug, ‘n
geneigdheid, ‘n intuїsie. Sonder refleksie en sistematiese nadenke soek hulle
intuitiewelik en spontaan na geregtigheid in elke situasie, in elke saak, teenoor elke
mens.
Geregtigheid word op verskillende maniere beskryf. Nuttigheidsteorieë sê ‘n
samelewing is regverdig wanneer daardie dinge wat vir die meeste mense nuttig is, bereik
word. Die sogenaamde kommunitaristiese teorieë meen dat geregtigheid deur solidariteit
tussen mense bereik word. Sogenaamde gelykheidsteorieë meen geregtigheid word bereik
wanneer alle mense gelyke toegang het tot lewensmiddele en geleenthede. Vryheidsteorieë
meen weer dat geregtigheid geskied as allem mense die vryheid geniet om hul potensiaal te
ontwikkel. Geregtigheid beteken vir sommige dat lewensmiddele eweredig na alle mense,
veral na arm mense, versprei word. Bevrydingsteorieë meen geregtigheid vind plaas as die
mees weerloses in die samelewing spesiale aandag kry.
Godsdienstig tradisies verryk ons verstaan van geregtigheid. Die Joods-Christelike
tradisie leer geregtigheid het sowel ‘n juridiese as ‘n opofferingsdimensie.
Hiervolgens kry geregtigheid slegs gestalte waar mense bereid is om opofferings te maak
ter wille van die ander. Hierdie geregtigheid word dan ook ontfermende geregtigheid
genoem.Amos 5 vers 24 beskryf hierdie juridiese en opofferingsdimensies van geregtigheid
…
‘n Groeiende verstaan van geregtigheid is dat dit in die geval van oortredings nie om
vergeldende geregtigheid gaan nie, maar om geregtigheid wat rehabiliteer, vergeef, herstel
en heel. Hierdie vorm van geregtigheid heet herstellende of helende geregtigheid.
Mense wat geregtigheid beliggaam en praktiseer help om ‘n land te heel en dit ‘n
habitat te maak waar mens en omgewing blom.
_Here, maak ons mense van ontfermende geregtigheid. Regverdig ons vir regverdige lewens.
Amen._
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Gemeentes te midde van Armoede en Materialisme (deur Jannie Swart, gepubliseerDonderdag, 01 Oktober 2009 16:15)
Een van my Amerikaanse kollegas hier in Minnesota wou my graag voorstel aan 'n vriendin van hom wat oorweldig is deur die armoede wat sy in Khayelitsha en Langa ervaar het toe sy onlangs vir twee weke in die Kaap gaan kuier het. Hy het my vooraf na haar blog verwys waar sy haar foto's geplaas en refleksies gedeel het terwyl sy daar was (kyk gerus daarna op http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html - van 20 Februarie en verder terug op haar blog). Ons nooi hulle toe oor vir ete een aand verlede naweek, want ons laat ook nooit 'n geleentheid verby gaan om bobotie (met regte Kaapse blatjang!), geelrys-met-rosyntjies, en melktert vir poeding (wat nie van Nestle produkte gemaak is nie!) voor te sit aan mense wat dit nie ken nie (al is dit 'n gesukkel om die speserye hier te vind soos wat ons dit in die Oriental Plaza in Johannesburg kon koop, of om die kerrie te laat smaak soos dit in die Bo-Kaap smaak!).
Die gesprek was diep, fasinerend, en uiteindelik 'n teologiese besinning oor wat dit vir Christene beteken om vanuit bevoorregte omstandighede en te midde van 'n materialistiese kultuur in verhouding te leef met diegene wat minder bevoorreg is en in armoede leef. Die worsteling in ons gesprek word goed opgesom in 'n preek wat my vriend se vriendin (haar naam is Tamie) gelewer het kort nadat sy teruggekom het uit Suid-Afrika. Ek deel dit graag hier (al beteken dit 'n langer blog bydrae as gewoonlik), want dit help my om weer te dink oor wat ons in gemeentes doen in die verband. Ek is veral getref deur die impak wat die mense van Khayelitsha en Langa op hierdie Amerikaanse vrou gemaak het met hulle gasvryheid, en veral die oenskynlike geluk wat hulle vind in 'n eenvoudige lewenstyl. Ek het maar net weer besef dat om veel meer gaan as om bloot aan arm mense te dink as die objekte van ons welsynsprojekte, en hoe ons dikwels ons hulp aan ander as 'n verskoning gebruik om nie verhoudings te bou waarin ons ook 'n kans het om te verander nie. Kan ons dalk stories deel van gewoontes en praktyke wat gemeentes in die verband kweek?
Hier is Tamie se preek:
On March 15, I preached this sermon on poverty. I took Mark 10:17-27 as my text.
A few weeks ago, I took a trip to Africa. I was in Cape Town for eight days, visiting family, and in the middle of that time I spent five days in Zambia at a lodge in the town of Livingstone, named after David Livingstone, a town right on the Zambian/Zimbabwean border. Zambia is in southern Africa, right beneath the Democratic Republic of the Congo, not too far from the equator.
The lodge where I stayed was right on the Zambezi River, a few kilometers above Victoria Falls, one of the natural wonders of the world. It was a little collection of buildings that were part thatch hut/part chalet, if you can imagine such a combination, and while I was there chilling with the little silver monkeys, staring into the crocodile and hippo laden waters, I met a Zambian woman my age named Kumoyo. Kumoyo is an accountant who lives 500 kilometers from Livingstone, and was in Livingstone to do an audit on the property. She and I ended up befriending each other and we ate most of our meals together. As we sat eating yogurt and beef stew and nshima and chocolate cake, we spoke of our two countries, our two cultures.
One afternoon I said to her, “You know, Kumoyo, in the United States, a town with the population of Livingstone would take up much more land than this town. It is a town of 150,000 but it is very small in the space it takes up!”
She said, “Yes? Why would it be bigger? What do you have in your towns?”
“Well,” I said, “for one thing, our houses are very big. And many houses have lots of grass around them. Much fewer people live in each house, so there have to be many more houses than in this town where so many family members live together. Also, we have many stores, and around the stores there are big parking lots for cars because every person in America has their own car.”
“What?!” she exclaimed. “A car for each person?”
“Yes,” I said. “Almost every adult has their own car.”
“This is too much,” she said. “It is too much. Each person has their own car? And anyway, why do you have so many stores? What is in the stores?”
“Well,” I said, “We sell many many things in our stores. Clothes and so many kinds of food. There are many different brands of each food. And the stores sell cars and things for building houses and electronics and so many other things. Blackberrys, forty different kinds of toilet paper, salad shooters, leather seat covers, candy. We have big stores filled with so many many things.”
“This is too much,” she said. “Why do you have so many things?”
I suddenly experienced that clarity that comes of speaking to someone who does not speak my language well, or whose culture is radically different from mine, and I have to strip off every explanatory extra and just simply tell the naked truth. I had gotten myself into a very honest conversation about America’s wealth—my wealth—with a member of a country where the average life expectancy is 37 years, and 25% of the population are infected with HIV. Yes, indeed. Why do we have so many things? Why do we have so many things?
We continued talking.
“Many times there are just one or two people living in the big houses,” I said. “Families do not necessarily live together, like here in Africa.”
“Yes?” she asked. “Why?”
“I don’t know,” I said.
“In Africa this would not be possible,” she said. “In Africa we are poor because we all share our money. If you get some money and you have a cousin who is sick, or an auntie who needs some money, you will give your money to those people. That is why we can never save money.”
I laughed. “Ah,” I said, “so this is the real reason for poverty!” We laughed together.
We began talking about wages and prices. She asked me how much rent I paid. I told her. Her eyes got big as silver dollars and she said, “You must live in a very big house!”
“No,” I said, “I live in a small apartment. Really, I promise!”
“How many rooms are in your apartment?” she asked. I told her that I had two bedrooms in my apartment, one for me, one for my roommate, and also a kitchen, dining area, bathroom, and living room. Even as I said it, I realized how rich and clueless I sounded.
“Ah yes,” she answered, knowingly. Clearly I did live in a big place. Two bedrooms! One for each person! What was this extravagant luxury! And I thought my apartment was small. Clearly, her attitude betrayed, this American woman was not to be taken exactly at her word. Kumoyo told me that she considered herself a member of the upper class in Zambia, a college-educated accountant after all, and she speaks seven languages. She shared a one-bedroom apartment with her brother, cousin, and son.
**
I am just going to be honest and admit that while I was in Africa, I lived in great luxury, and luxury sure can feel good. My father treated me to business class on all my flights—and business class on British Air means beds and gourmet meals and personalized service. My father also paid for my side trip to Zambia, where I had high tea right on the edge of the Victoria Falls, and in Cape Town I had spa treatments and an absolutely gorgeous, private room in a five-star hotel where the entire staff greeted me by name every day. I sincerely enjoyed it all.
Meanwhile, I was encountering some of the most extreme poverty I have personally ever witnessed.
When I returned from Zambia, one of Africa’s poorest countries, to South Africa, one of Africa’s wealthiest countries, I breathed a deep sigh of relief when I walked into the airport in Johannesburg, because here again were all the familiar trappings of first-world luxury, and I felt existentially safe once more. I say this as someone who prides herself on living a simple and not-very-materialistic life. But oh, after the deprivation of Zambia, with its desperate and dying merchants, its smell-able, palpable, profoundly human reminders that we live in an utterly unfair world and that I am one of the few who benefits from this inequality…oh, what a relief to enter the Johannesburg airport full of stores bursting with things! Brightly colored tourist things, almost all of them superfluous to subsistence, all of them easily purchased with a Visa or Mastercard, those little American-made plastic rectangles that allow us to consume and consume and consume.
How protected from suffering I felt, once again! How relieved to be back in a context where I could buy happiness, or at least distraction, where I could escape my own neediness, live out of sight of others’ neediness. And I did buy stuff. That’s exactly what I did. And this is why it is easier for a camel to pass through the eye of a needle than for a rich person to enter into that elusive Kingdom of God that Jesus talks about, that place where we would actually live with our whole lives the truth that every person on earth is equally precious, equally worthwhile, equally human and divine.
Back in Zambia I had said to Kumoyo, feeling like I was giving away the Great Secret of the Global North. “Here’s the thing. Americans aren’t happy. At least, it’s not like just because we are rich it automatically means we are any happier or living more meaningful lives than people here in Zambia. We are rich but not joyful. We are lonely. So many Americans take drugs because they are sad or depressed or they cannot stand their lives. They are lonely in their big houses. They buy more and more things in the stores because they want to feel happy but buying things does not solve what is wrong with their hearts. We are rich, but so what?”
And then I backpedaled, because what right do I have to dismiss with the wave of a hand all my wealth and lifelong privilege? What right do I have to tell someone who has always lived in poverty that money does not matter, that it makes no difference?
Jesus says that the poor will be able to enter the Kingom of Heaven, and the rich will have a very tough time of it. Reflecting on this has got me pondering up a ponderation storm. We middle-class Americans, and especially, I think, we progressive middle-class Americans, seem to assume that poverty is the problem. In Africa I got the sinking feeling that the desire of so many wealthy westerners is to make poor people into middle-class consumers, solve their problems with our solutions. Which leads me to wonder: what exactly have our solutions solved? And at what price? And, if the goal isn’t to make the poor into us, then what exactly is the goal? If the goal is a richly meaningful and loving life, as I might suggest, then where exactly does wealth fit in? Who among us is completely satisfied with what we have? Who among us doesn’t think we’d be happier if we just had a little bit more?
Why do we assume that poverty is a problem to be solved? Is it partly because we need to justify our own wealth? Why did so many of the great spiritual teachers live in abject poverty? Jesus was homeless; Mother Theresa lived in the same poverty as did those poorest of the poor to whom she ministered; Gandhi chose extreme simplicity though he came from a wealthy family. Why are we so quick to assume that they didn’t mean their teachings on wealth and poverty literally? They must have meant them spiritually! We think: Surely they wouldn’t want us to actually sell all that we have and give our money to the poor! Can’t you live a comfortable American life and be a realized spiritual person?
Dudes. I am not so sure.
There have been so many misunderstandings of what Jesus meant when he spoke about salvation and the Kingdom of God. Many of us have been the victims of lame and even destructive interpretations when it comes to Jesus and Christianity. So it is instructive to revisit what Jesus might have meant, when he spoke to the rich young man and to his disciples about the kingdom of heaven and salvation.
Many of us have been taught that the Kingdom of God, or the Kingdom of Heaven, is a distant, post-death reality with streets of gold, and that “getting saved” is what you have to do to get the key to the gate to this Kingdom. Frankly, this interpretation of Jesus arose from the need to distort his teachings beyond recognition in order to maintain the status quo that he sought to absolutely undermine and overthrow.
Salvation is not about getting into heaven, and the Kingdom of God is not some afterlife reality, though sometimes I think it is a reality even more elusive than the afterlife. Here is what Jesus taught, as concise as I know how to say it: Everyone is loved equally by God. Live accordingly. Everyone is loved. Everyone is loved equally. We are all God’s children, all holy creatures, none of us more worthwhile or less worthwhile, more or less in need of mercy. Therefore, we are obligated to do away with every hierarchy, every system of violence and oppression and domination. We must do away with war, patriarchy, racism, and yes, we must do away with economic inequalities.
Jesus is not just saying that we must part with our dependence on all our possessions in order to enter this new transforming reality that he calls the Kingdom of God. He is saying that we have to altogether stop participating in the violent system that depends on the domination and oppression of others. He is not glorifying poverty; he is saying: so long as there is a system in which some are poor and some are rich--some are rich because others are poor--as long as there is such a system, none of us will be free and we will not be living fully the Kingdom of God.
In our context, I tremble to admit, this is more complicated than getting rid of everything that you own. I tremble to admit that because most of us just want to hear that we don’t have to part with our possessions, which only proves just how much of an obstacle they are to us spiritually. But actually, getting rid of all your possessions might be the easy way out. The hard thing is having the wisdom and tenacity to figure out how not to participate in the system of oppression and domination in which we are all unwittingly participating, not because we are bad people but because we don’t know what else to do. Theologian Tereza Calvacanti says, “The option for the poor means opting for the causes of the poor. Not that I become materially poor like the poor are, but that I put all my resources at the cause of the poor and assist in the struggle of the poor.”
As long as we think of poor people as unfortunate souls needing to be saved by rich victors; as long as our goal in making money is to make sure that we get to be the ones who reap the benefits of this unjust system; as long as we secretly believe that wealth will protect us, then we are missing the point. And the point, as a young Zambian man told me as we were talking politics while looking around for giraffes, is that the system needs to change. Our hearts need to change. The point is that we can be the ones to say we will no longer tolerate the way things are. And we don’t need money to say that. We can say it with our bodies, with the way we treat each other, with our lives. People in prison can say it, as Nelson Mandela did. Powerless and oppressed people can say it, as the black people did in the south, as the suffragettes did before women had the right to vote. We can say it with our prayers, we can say it by inviting over for dinner people with whom we are uncomfortable, we can say it by volunteering, we can say it by speaking up. We can say it by getting rid not just of what we do not want, but of what we do not need. By getting rid of everything that is holding us back from love.
Two days before I left Africa, I went on a tour of the townships in Cape Town. The townships are gigantic spreads of shacks where most of the black and mixed-race people in Cape Town live. During apartheid, which was the Nazi-inspired system of racial segregation that only ended in 1994, black and mixed-race folks were forcibly removed from their homes and placed in the townships. Over the years, the townships have grown and grown. Millions of people live in these townships now. Passing by them on the highway, all you can see is massive jumbles of sheet metal and scrap wood.
Wanting to understand better what was up with the townships, I decided to take a tour. At first I was uncomfortable with the idea of taking a tour of poverty, but I was encouraged by several seemingly trustworthy locals in Cape Town to do so, so I went. And how thankful I was that I went! My day in the townships was my best day in Africa.
Let me just say this. With the eyes of the wealthy, and from the outside, the townships look like places of deprivation and squalor and violence. And surely they are! But from the outside, the mansions of the wealthy look like places of security and luxury and fun. And surely they are. But we all know neither is the whole truth. There can be deprivation in the mansions, and I assure you that the townships are bursting with life! Sometimes I think we in the west think that the poor, brown people of the world are just lying around hoping we’ll come save them. Nothing could be further from the truth.
There were thousands of little businesses open everywhere in the townships, the vast majority of them not registered and technically illegal. We met a woman named Beauty whose husband had slept around, contracted HIV, and then passed the virus on to her. She became very depressed and angry, but then with the encouragement of her neighbors who recognized her gifts, she opened her own sewing business and was giving sewing lessons to the young women in the community so that they too could sustain themselves. Our guide had befriended Beauty and had helped her access anti-retroviral drugs and encouraged her to eat well and she was now in good health. She had purchased several sewing machines with money donated by tourists who come on these township tours.
We met another woman named Vicky who had opened a bed and breakfast—in a township!—where young adventurous westerners like myself could come and really get a feel for township life. With her profits from the bed and breakfast, she’d opened a childcare so that working parents would have a safe place to leave their children. There is a common myth in Africa that if you are an HIV-positive male, you can get rid of the virus by having sex with a virgin. In order to know for sure that they are actually getting virgins, men are raping young girls. This is a very big problem in the townships. But this woman, Vicky, had opened this childcare so that little girls could be safe.
I bring you this report about Vicky and Beauty and the townships because it does not make the news. Also, I want you to understand that it isn’t all up to you. As we take steps toward loving others, as we try to let go of all that stands between us and the equal treatment of every person on earth, many others are taking steps—toward us! And let me tell you, it is your great good fortune to be stuck in this soup with the poor. It is probably more our good fortune to be stuck in this with them than it is their good fortune to be stuck in this with us.
In the reading today from Gustavo Gutierrez he says, “If there is no friendship with the poor, and no sharing of life of the poor, then there is no authentic commitment to liberation, because love exists only between equals….But how is it possible to tell the poor, who are forced to live in conditions that embody a denial of love, that God loves them? It is not enough that we be liberated from oppressive socioeconomic structures: also needed is a personal transformation by which we live with profound inner freedom in the face of every kind of servitude.”
The title of my sermon is, “Is Poverty a Problem?” and I would say this: being able to let go of money and possessions is not only not a problem, it has been given by many spiritual teachers as an absolutely crucial part of the path to becoming fully human and fully integrated into an ethical and holy life. However, the kind of poverty that is a problem is the kind that arises from the socioeconomic system in which people in the world—so many people in the world—are forced to live in conditions that embody a denial of love. That kind of poverty, the kind that implies exploitation and violence, is the kind of poverty to which we all contribute and from which we all suffer. Who among us does not coexist with conditions, somewhere in his or her life, which embody a denial of love? Because we each participate in it, because we each suffer from it, we also each have the ability to participate less, to pour our wealth—our spiritual wealth, our relational wealth, our artistic wealth, our hope and our joy and our sincerity and our pain and our money and our stories—into creating a world that embodies an affirmation of love.
You are loved. Every one of you. You are loved beyond reason, beyond measure. So is everyone else. Live accordingly.
Amen?
Nagmaalsgebed (deur Christo van Heerden, gepubliseerWoensdag, 30 September 2009 06:13)
In die donker wêreld waarin ons woon, gee dit my hoop
dat u lig sedert my doop steeds op my skyn
en dat in hierdie doolhof van verwarring
u stem my steeds lei en stuur.
In die bitterheid en geweld waarin ons ons daagliks vasloop,
kan ons rondom u tafel in u teenwoordigheid sit
en ervaar hoe U ons met liefde toevou
en daar u gawes van genesing geniet.
In die liefdeloosheid en verskeurdheid van die kerk,
staan U, ons Verlosser, en met u deurboorde hande
neem U ons hande, bind ons aanmekaar
en dwing ons om met nuwe oë na mekaar te kyk.
In die korrupsie en inhaligheid in die raadsale van die wêreld
het U u hemeltroon verlaat
en onder ons u kruis kom dra
sodat ons nou ‘n kruis-kwaliteit lewe kan lei.
In ʼn wêreld waar woorde hol simbole geword het
het dié Woord vlees en bloed geword,
vul die Gees elke woord met waarheid en ewigheid
en roep u mense terug na u veranderende teenwoordigheid.
Dankie dat u lig steeds skyn, al begin my geloof kwyn
dankie dat ek met leë en bewende hande
steeds van U die brood en wyn kan ontvang
Realiteit van geloof, hoop en liefde!
Amen
Konferensie – Morele Uitdagings aan ... (deur Chris Jones, gepubliseerDinsdag, 29 September 2009 17:39)
3–5 November 2009 - Fakulteit Teologie, Stellenbosch
Kom luister, praat en dink saam oor die Morele uitdagings:
Aan Leiers
In Skole
In die Beskermingsdienste
In die Plaaslike Regering en
In die Media
Ekumeniese konferensie oor Morele Leierskap word gehou op 3-4 November 2009 in die Attie van Wijk ouditorium, Fakulteit Teologie, Universiteit van Stellenbosch. Ons gaan die breër landskap wat morele leierskap betref, ondersoek, waarna ons meer spesifiek oor die uitdagings aan geestelike leiers gaan besin. Ons gaan verder kyk na die Onderwys, Beskermingsdienste, Plaaslike Regering en die Media, en hoe morele leierskap en netwerke op hierdie terreine kan lyk. Ons wil hierdie twee dae afsluit met drie werksessies oor wat geestelike leiers prakties in hul gemeentes/gemeenskappe kan (gaan) doen.
5 Nov – Die derde dag het ons plek vir 20 mense wat interaktief wil deelneem aan sessies oor morele vorming in en deur gemeentes 09:00 tot 13:00. Vir die 3 dae word volle VBO-punte toegeken. Meer inligting oor dag drie, volg later.
Konferensiegelde: R120
Bruce Theron, Chris Jones, Coenie Burger and Donald Katts
Voorlopige Program 3-4 Nov
Opening en verwelkoming: Bruce Theron 9:30–10:15
Dag 1:
10:15–11:30 Morele Leierskap: Uitdagings – prof Piet Naudé: 45 min. Respondent: prof Nico Koopman – 10 min en vrae 20 min. Respondente hanteer deurgaans vrae-sessies.
11:30–13:00 : Morele Leierskap: uitdagings vir geestelike leiers. Prof Russell Botman vir een uur. Respondent: dr Coenie Burger: 10 min. Vrae vir 20 min.
13:00 – 14:00 Middagete: (ligte ete sal voorsien word)
14:00 – 15:00 Middag: Morele Leierskap en die onderwys: mnr Brian Schreuder: 1 uur. Respondent: dr Jeanette de Klerk-Luttig: 10 min en vrae tyd 20 min.
15:30 – 15:45 Tee
15:45 – 17:00 Morele Leierskap – Morele Leierskap en plaaslike regering: Mnr Dan Plato: 45 min: Respondent Ds Xolile Rashe: 10 min en vrae 20 min.
Dag 2:
9:30 Beskermingsdienste. (Onseker: 45 min). Respondent: Yvette Moses: 10 min en vrae 20 min. Tee: 11:00–11:30 11:30 Morele Leierskap en die Media: Mnr Harold Pakendorff: 1 uur en Respondent: Ds Peter Langermann: Respondent 10 min en vrae 20 min.
·08:00 – 08:20Registrasie in voorportaal / Registration in foyer
·08:20 – 08:30Verwelkoming / Word of welcome – Elna Mouton
·08: 30 – 09:00Humankind as being created in the “image of God“ in the Old Testament: Possible implications for the theological debate on human dignity - Hendrik Bosman
·09:00 – 09:05Reaksie / Response: A Daniels
·09:05 – 09:30Bespreking / Discussion
·09:30– 10:00Resisting Dehumanization:The acts of relational care in Exodus 1 – 2 as Image of God’s liberating presence – Julie Claassens
·10:00 – 10:05Reaksie /Response: Jonathan Weor
·10:05 – 10:30Bespreking / Discussion
10:30 – 10:45Verversings / Refreshments
·10:45 – 11:15Human dignity and the construction of identity in the Old Testament – Louis Jonker
·11:15 – 11:20Reaksie / Response: Biswick Nhhoma
·11:20 – 11:45Bespreking / Discussion
·11:45 – 12:15The dialectic of human dignity and human finitude: reflections on the anthropology of the Psalms and Wisdom Literature – Douglas Lawrie
·12:15 – 12:20Reaksie / Response – BC Park
·12:20 – 12:45Bespreking / Discussion
·12:45 – 13:00Paneel/Panel members: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert Vosloo
·13:00 – 14:00Middagete / Lunch
·14:00 – 14:30 On mapping human dignity in the New Testament: Concerns, conditions and concepts – Jeremy Punt
·14:30 – 14:50Bespreking / Discussion
·14:50 – 15:20The human right to defend your case in a public court: perspectives from 1 Cor 6: 1-11 – Lambert Jacobs
·15:20 – 15:40Bespreking / Discussion
15:40 – 16:00Verversings / Refreshments
·16:00 – 16:30Human dignity according to the Gospel of Luke: thoughts on the “alien dignity” (dignitas alienda) of human beings – Johann Du Plessis
·16:30 – 16:50Bespreking / Discussion
·16:50 – 17:20God images and human dignity? Perspectives from two controversial New Testament texts (1 Cor 14:33-40 & Eph 5:21 – 6:9) – Elna Mouton
·17:20 – 17:40Bespreking / Discussion
·17:40 – 18:00Paneel/Panel members: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert Vosloo
Feesjaar TSK (deur Frederick Marais, gepubliseerDinsdag, 29 September 2009 09:26)
Die Teologiese Studente Komitee van die Fakulteit Teologie het 'n vol en interessante feesprogram: Feesjaar TSK 1859-2009
Maandelikse Fokus (deur Barend Vos, gepubliseerMaandag, 28 September 2009 16:23)
Begrafnispreek
Verantwoording
Die Situasie Kobus was 24 jaar oud toe hy selfmoord gepleeg het deur homself in sy kamer by sy ouerhuis dood te skiet. Hy het geen brief nagelaat nie en sy ouers en die res van die familie, asook sy vriende, kon geen lig op die ellendige gebeure werp nie. Daar was geen vooraf aanduiding of aantoonbare aanleidende oorsaak nie. Soos dit maar met sulke tragedies is, was daar egter heelwat spekulasie – “die mense” het gepráát ...
Die Woord (Romeine 8:31-39)
Die laaste deel van Romeine 8 (Die triomf van Gods genade – W.D. Jonker, teenoor FF Bruce se The triumph of faith) is by die roudiens gelees en oordink. Natuurlik staan hierdie gedeelte in die nouste verband met die voorafgaande (die hoofstuk begin dan met die stellige verklaring: “Daar is dus nou geen veroordeling vir dié wat in Christus Jesus is nie.”) en veral die náklanke van verse 18-30 is goed hoorbaar (vgl.vers 18: “Ek is daarvan oortuig dat die lyding wat ons nou moet verduur ...”) Met sy retoriese vrae, skerp uitroepe en helder verklarings – laasgenoemde soms enkele woorde (“God self spreek hulle vry.”) en soms meer uitgesponne - en met die opwindende verklaring teen die einde, wat sekerlik bedoel is as ‘n soort samevatting van die lang argument, nog eens ‘n bevestiging van ‘n onwrikbare oortuiging, vorm hierdie nege verse ‘n allertroostende afsluiting van die argumente wat Paulus in die hoofstuk voer.
Dié Woord in dié situasie?
Die lig-polemiese trant in die prediking honoreer, reken ek, die inhoud van die teks – die troos, die triomf, die sekerheid te midde van die aanvegtinge van die groot onsekerhede: lewe en dood. Maar dié tipe aanslag probeer ook die buitengewone omstandighede in ag neem: die onbeskryflike trauma wat die geliefdes én die gemeente deurmaak – en beide se pogings om sin uit die gebeure te maak. Dit maak dié teks uitnemend geskik vir ‘n begrafnispreek wat in sulke omstandighede voorberei en gelewer moet word. Tot troos vir die familie en die gemeente, én vir die prediker.
Prediking
(Skriflesing)
Ja, wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat Kobus homself met sy jaggeweer geskiet het? Die ding dat daar nie ‘n brief was nie, dat niemand kon sê – nie ‘n ma of ‘n pa, ‘n broer of suster of ‘n vriend of vriendin, niemand wat naby aan hom geleef het - wát tot hierdie tragedie aanleidng kon gee nie? Nee, hulle kon geen gevolgtrekkings maak nie. Nie dat hulle nodig gehad het om gevolgtrekkings te maak nie; daar was in hierdie afgelope klompie bitter dae oorgenoeg mense wat sulke gevolgtrekkings namens hulle gemaak het. Mense wat praat en spekuleer, wat hulle slim hou en oor die algemeen oor alles ingelig is, húlle maak die gevolgtrekkings ... Miskien is dit vandag, en hier, die aangewese tyd en plek om ons gevolgtrekkings vir onsself te hou, ons slim antwoorde vir eers op te skort. Ten minste moet ons net stilbly sodat ons - ons wat almal deur hierdie tragedie geraak is, en veral hierdie seer mense in die voorste banke - kan hoor hoe klink ‘n ander gevolgtrekking. Die een wat ons pas gelees het.
Paulus skryf mos in die voorafgaande gedeelte uitvoerig oor lyding: die lyding wat ons nou moet verduur, die verydeling, die verganklikheid. Die swakheid van mense wat in sulke omstandighede nie eens weet wat en hoe hulle behoort te bid nie. En op al hierdie groot, ellendige vraagstukke gee hy sy troos - veral skryf hy oor hoop, en oor God se Gees wat namens ons bid, en oor God wat sy kinders vryspreek.
En dán vra Paulus: Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Sy antwoord is agt verse lank, ‘n antwoord wat begin met ‘n uitroep: God is vir ons, wie kan dan teen ons wees? As God - in al hierdie dinge - aan ons kant is, watter moontlikheid is daar dan dat iemand teen ons kan wees? Wie is gebore in staat om teen ons te wees? Wie sal dit waag?
Kyk, as Hy dan sy eie Seun laat kruisig het sodat óns sy seuns en dogters kon word, sodat ons die erfgename kan wees van sy oorvloedige genade; wie of wat sal ons daarvan kan ontneem?
Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die genade wat God skenk, is genoeg. Genoeg om ‘n swaar kruis te dra. Dié genade sal ons aan die lewe hou, ook in hierdie bitter dae. Dit sal ons krag gee, ook in die tyd wat kom: Kobus se verjaarsdag, die eerste Kersfees, ál die dae wat ons kruis so ekstra swaar sal wees.
Dan roep Paulus weer uit: Wie kan die uitverkorenes van God aankla? Wie kan ons veroordeel? As God ons dan vrygespreek het, wie op aarde, of wié in die hemel, watter mag of krag, kan dan wéér die boeke oopmaak en die skuld bereken en ‘n vonnis vel? Jesus het gesterf om hierdie skuld te betaal, Hy het die vonnis ontvang en die straf gedra. Méér nog: Hy het die dood oorwin; Hy leef. En Hy onthou vir ons – ons wat steeds met die sware kruis loop, een wat in hierdie dae so ekstra swaar is. Daarom praat Hy mooi - pleit Hy - vir ons by sy Vader, die God wat ons vryspreek. Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die prys wat Jesus betaal het, was hóóg. Dit was genoeg vir gister en eergister en laasweek, en vir môre en oormôre en vir die dae wat kom. En dis genoeg vir vandag, hierdie swaar dag.
Ten slotte daag Paulus sy lesers uit: Wie kan ons van die liefde van Christus skei? En hy noem ‘n klomp ellendige dinge, moontlike skeidingmakers. Sal lyding ‘n muur kan bou tussen my en Christus? Sal benoudheid my kan weghou van Christus se liefde? Of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard? Sal ‘n skoot uit ‘n jaggeweer my afsny van Hom en sy liefde vir my? Nee! sê Paulus, ‘n duisend maal néé! Christus het al hierdie dinge baasgeraak; Hý is die oorwinnaar. ‘n Noodkreet, ‘n wanhoopsdaad, ‘n knal uit ‘n geweer het nie die laaste sê nie. Jesus het. Omdat Hy ons liefhet, is die laaste woord altyd Syne.
En vandag, op hierdie sware dag, is sy woord aan ons ‘n trooswoord. Daar sal nog baie sulke woorde wees in die dae wat vir julle en vir ons voorlê – liefdeswoorde. In ‘n wêreld en ‘n tyd waar harde woorde skynbaar seëvier, waar skimpe en stories onbeheers losgelaat word, kom God se Woord sag en vol ontferming na ons toe aan. Dalk met minder antwoorde as wat ons sou wou hê, maar met meer liefde en begrip as wat ons sou dink.
En nou? Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Watter dinge? Die ding dat God vir ons is, dat Hy ons vryspreek. Die ding dat Jesus die prys betaal het, dat Hy uit sy liefde vir ons die skeidingsmure afgebreek het. Die ding dat Hy ons vandag en ál die dae, in ons smart en onbegrip, vashou.
Hiervan is ek oortuig, sê Paulus, en sê ons vandag: Geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping of ‘n skoot uit ‘n jaggeweer kan ons skei van die liefde van God nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.
Barend Vos
Verder Geluister: Psalm 8 (deur Christina Landman, gepubliseerMaandag, 28 September 2009 16:17)
Sondag 4 Oktober
Mede-menswaardig en medemens-waardig
‘n Psalm is ‘n ding wat vlieg. ‘n Psalm was eers wyshede en lewensvaardighede wat gevlieg het van mond na mond, van ouer na kind. Tot dit opgeskryf is as ‘n psalm. En toe het dit deur die geskiedenis heen van pen tot preek gevlieg, en elke prediker het dit in die harte van sy of haar mense laat land.
In elkeen van ons se lewens het Psalm 8 al iewers geland. Miskien het ‘n onderwyser dit vir ons as kinders voorgelees om ons aan te spoor om die grootsheid van die natuur te geniet en te bewonder. Baie keer is Psalm 8 gebruik om ons as mense nederig te hou. God is groot, die natuur is groots, en ons is klein en nietig. En niks. En nouja, dis ook goed dat ons mense nou en dan daaraan herinner word om ons groot koppe ‘n bietjie terug te skaaf.
Maar voor ons kyk waar Psalm 8 vandag in ons lewens kan land, kom ons kyk wat die groot kerkhervormers Martin Luther en Johannes Calvyn daarmee gedoen het. Dis gepas om ‘n bietjie na hierdie tyd terug te gaan, want Calvyn is hierdie jaar 500 jaar oud.
Luther en Calvyn het Psalm 8 verskillend laat land. Vir Luther is Psalm 8 ‘n profesie wat voorspel dat Jesus as mens gebore sou word, dat hy twee nature sou hê (dit is ‘n menslike en ‘n goddelike natuur), dat hy uit die dood sou opstaan en na die hemel sou opvaar. En wanneer ‘n mens na Psalm 8 kyk, dan hoef jy nie verbaas te wees dat Luther die psalm so gelees het nie. “Die mensekind” waarvan ons in vers 5 lees, kan ‘n mens eintlik vertaal met “die Seun van die Mens” wat baie geleerdes vandag nog beskou as ‘n verwysing na Christus. En dan lees ons in vers 6 dat God die Seun van die Mens net minder as ‘n hemelse wese gemaak het, wat volgens Luther op Jesus se menswording en sy twee nature dui. En in vers 6b en 7 lees ons dat God die Seun van die Mens met aansien en eer gekroon het, en hom laat heers het. Dit is ‘n verwysing na Jesus se opstanding en hemelvaart, sê Luther.
Hierby moet ‘n mens sê dat die skrywer van die Brief aan die Hebreërs (2:5-9) ook gedink het dat Psalm 8 na Jesus Christus verwys, asook na gelowiges wat oor die aarde in Sy naam sou heers. Ek hou meer van Calvyn se interpretasie. Vir Calvyn praat Psalm 8 oor God die Vader se voorsienigheid vir die mensdom. God dink aan die mens. God sien om na die mens. God het die mens amper goddelik gemaak, en laat die mens oor die aarde heers.
Ek hou nog meer van hoe Psalm 8 vandag in die gesprek oor menswaardigheid te lande gekom het. Vir teoloë wat hulle op menswaardigheid (human dignity) toespits, staan Psalm 8 sentraal: God het aan die mens waarde gegee. In die kerk en in die teologie het ons altyd vir mekaar gesê dat die mens waarde het, omdat hy/sy na God se beeld geskape is. Dit was altyd die sentrale gedagte in die gesprek oor menswaardigheid. Maar met Psalm 8 kan ons hierdie gesprek uitbrei. Ons is almal gelyk menswaardig, omdat ons waardig is in God se oë. Hy het ons net minder as ‘n hemelse wese gemaak.
En omdat ons menswaardig is, het ons regte. Ons het die reg op erkenning, op respek, en op beskerming. En elke mens het die reg om hom- of haarself te definieer en moreel daarbinne te lewe.
Maar daar is nog iets wonderlikers aan hierdie idee dat ons menswaardig is. As ons menswaardig is, beteken dit dat ons meer is as net ‘n liggaam. ‘n Mens is nie net iemand wat vergeld, en ander wil terugkry nie. ‘n Mens is nie net iemand wat van geld alleen kan leef nie. ‘n Mens eet en slaap en pronk nie net nie. ‘n Mens lewe nie net vir hom- of haarself nie.
‘n Menswaardige mens is ‘n medemens.
Maar hoe is ‘n mens nou ‘n medemens? Waar is ons rolmodel? Ek sou sê dat Luther en Calvyn se interpretasies van Psalm 8 hier amper bymekaar kom. Calvyn wys ons daarop dat God vir ons sorg. Hy gee vir ons waarde. En Hy voeg waarde aan ons toe, dat ons meer as ‘n mens word. Dat ons medemense word wat ook vir ander kan sorg.
En Luther vertel ons van Jesus. Hy lees Jesus raak in Psalm 8. En of Psalm 8 nou Jesus voorspel het of nie, dit gee ons miskien tog die kans om te kyk hoe Jesus later as medemens hier op aarde geleef het. Ja, Jesus die Medemens is inderdaad vir ons ‘n goeie rolmodel oor hoe om medemens-waardig te lewe.
Jesus die Medemens het ‘n aanvoeling gehad vir mense se behoeftes, fisies en geestelik. Hy het hom bemoei met die lot van mense wat honger was, wat magteloos was, en wat wysheid kortgekom het.
Jesus die Medemens het ook respek gehad vir mense en almal as sy gelykes gehandel. Nikodemus, melaatses, vroue, tollenaars, kinders. Almal is as medemense behandel.
En Jesus die Medemens het dit ook geniet om by mense te wees. Kyk maar hoe neem hy deel aan die huwelik by Kana. En gee hy sy wysheidsuitsprake wanneer hy saam met mense eet. Vir Jesus is mense werd om mee om te gaan, of hulle ryk of arm, geleerd of ongeletterd, gesond of siek is.
Dit dan, in kort, sou ek sê, is medemenswaardigheid. Om myself te koester omdat ek waarde in God se oë het. Om raak te sien die waarde wat ander in God se oë het. En om na hulle behoeftes uit te reik.
Want medemenswaardigheid is uiteindelik ‘n werkwoord. Ons moet ons medemens waardig maak.
Anders bly die hele idee van menswaardigheid net opgesluit in Psalm 8. En laat ons die Psalm nie toe om tot hier by ons vandag te vlieg nie.
Dag ses: Mense van moed en sterkte (deur Webmeester, gepubliseerSaterdag, 26 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoë, beliggaam.
Volgens die filosoof Aristoteles kan mense met moed vrees oorwin, ook die vrees om ‘n sogenaamde edele dood te sterf ter wille van die oorlewing van ander mense. Ook die middeleeuse teoloog, Thomas Aquinas, verwys na die moed wat nodig is om ‘n martelaarsdood te sterf ter wille van ‘n goeie saak. Hierdie martelaarsterftes wil nie in diens van die dood staan nie, maar in diens van die lewe. Dit is sterftes wat God se koninkryk wil dien. Dit is sterftes wat hoopvol is. Sulke martelare weet God sal nie die werk van sy hande laat vaar nie.Sulke sterftes en opofferinge staan in diens van die koms van die dag dat alle mense en die natuur volle vriendskap met God geniet.Mense wat met oorgawe en vreesloos soveel opoffer, selfs hul eie lewens, is morele helde.
Dit is egter nie net in sulke uitsonderlike situasies waar moed gevra word nie. Ons het moed meermale in die gewone gang van die lewe nodig. Ons word geroep om morele helde te wees in die alledaagse lewe. Morele helde is mense wat die nood raaksien en met krag handel en iets daaraan doen. Morele helde is mense wat die regte ding raaksien en dit ondubbelsinnig verkondig, selfs al sou hulle daaroor benadeel word. Morele helde is mense wat nee sê vir die verkeerde selfs al sê almal rondom hulle ja vir wat verkeerd is.Hulle stry die goeie stryd op ‘n liefdevolle konstruktiewe wyse. Johannes Calvyn noem hulle stoeiers vir die regte saak, soldate wat slegs God se woord as swaard het, en morele helde wat te midde van die moeilikste omstandighede soek na wat reg is in God se oë.
Mense met moed is ook mense wat geduld beoefen. Hulle wag op die Here. Hulle raak nie gejaagd en oorhaastig en angstig nie Hulle weet God sal voorsien. Hy sal oorwinning skenk.
Mense met moed verdra ook lydingsituasies op moedige wyse. Hulle weet in ons lyding is ons nie alleen nie. In die vuuroonde is God saam met ons. Hy is saam met ons in die stormwaters. Hy dra ons deur die vlamme en deur die stormwaters. Sy teenwoordigheid by ons is ‘n heilsame, reddende, vernuwende, hoopgewende teenwoordigheid – ‘n teenwoordigheid wat donker verander in lig, stryd in vrede, trane in glimlag, gekryt in sang, bitter Maras in soete Elims
Liewe Here, gee ons krag om nee te se waar ons moet. Gee ons krag om ja te se waar ons moet.Gee ons geduld omdat on sweet God sal voorsien. Gee ons krag in lyding en swaarkry omdat on sweet wie met ons is. Immanuel, die Een wat alles regmaak.
Dag vyf: Mense van wysheid en onderskeidingsvermoë (deur Webmeester, gepubliseerVrydag, 25 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoe, beliggaam.
Mense met wysheid ondrskei tussen reg en verkeerd, goed en kwaad, heilig en onheilig, tussen getrouheid aan God en ontrouheid aan God, tussen gehoorsaamheid aan God se wil en ongehoorsaamheid aan sy wil. In ‘n modern-postmoderne globaliserende samelewing het ons verstommend en verlammende keuse-moontlikhede. In so ‘n konteks van byna onoorsigtelike moontlikhede waarvan ons kan kies, het ons mense met wysheid en onderskeidingsvermoe so baie nodig.
Meer nog. Ons leef in ‘n wereld van sondigheid, tragiek en sogenaamde aporia. Aporia beteken dat ons dikwels in doodloopstrate beland. In so ‘n aporetiese situasie, in so ‘n doodloopstraat, het ons nie die luukse om tussen reg en verkeerd te kies nie. Ons kan slegs kies tussen meer verkeerd en minder verkeerd, of tussen meer reg en minder reg. Sommige wat deur egskeidings gaan weet jy moet kies tussen die breek van die huweliksbelofte en die voortsetting van ‘n huwelik wat man en vrou en kinders vernietig. Hulle wat aborsies moet oorweeg weens die bedreiging van die lewe van beide ma en kind weet jy moet kies tussen die moontlike dood van ma en kind, of die dood van slegs die ongebore baba. Hulle wat beleid moet maak oor regstellende aksie in ons land weet jy moet kies vir geen regstellende aksie en die voortsetting van ‘n situasie van ongelykheid en moontlike geweld as gevolg daarvan, of jy moet onvermydelik vir ‘n interimperiode restellende aksiemaatreëls regverdig toepas en vir ‘n interimperiode onvermydelik nog faktore soos ras en gender in ag neem.
W ysheid vra dat ons soms vir die minste van meer euwels moet kies. So ‘n keuse doen ons met konfessie en nooit met konsessie nie. Ons doen die keuse vir die minste van meer euwels met die wete dat dit steeds ‘n verkeerde keuse is, dat dit steeds afwyk van wat ten diepste reg is, dat dit die keuse is vir ‘n kwaad is, al is dit ‘n noodsaaklike en onvermydelike kwaad. Daarom doen ons hierdie harde keuse met konfessie van skuld, skaamte en pyn, want ons wyk af van wat ten diepste reg is. Maar ons doen dit ook met konfessie van geloof en hoop op herstel en heling.
Om die minste van meerdere euwels in ‘n tragiese doodloopstraat raak te sien, vra vir wysheid. Net so word vir wysheid gevra wanneer ons tussen twee goeie sake moet kies. Ons moet dan peil wat is die mees regte ding om te doen.
Ons vorder op die weg van wysheid as ons met sensitiwiteit en liefde leef. Volgens Filippense 1 vers 9 en bid Paulus mos juis dat ons sal groei in liefde. Waar daar liefde is, daar groei wysheid en onderskeidingsvermoë.
Kom ons bid die gebed van die apostel: …
DIE “STEMME WAT IN OUERS SE KOPPE PRAAT” (deur Webmeester, gepubliseerVrydag, 25 September 2009 09:54) Sarie het ‘n pragtige dertienjarige graad 7 dogter wat reeds fisies ontwikkel het en ouer en meer volwasse voorkom as wat sy regtig is. Sy is boonop spitsvondig en dikwels die middelpunt van ‘n geselskap. Grietjie en haar ma het ‘n goeie verhouding, maar Sarie rol snags bekommerd in haar bed rond oor haar mooi kind. ‘n Stemmetjie in haar kop sê: “Jy mag nie toelaat dat hierdie dertienjarige kind grimering dra nie.” Die waarskuwende stemmetjie maak Sarie paniekerig. ’n Warm gloed spoel oor haar en sy voel benoud, asof sy nie asem kry nie. Sy voel seker dat iets vreeslik met Grietjie sal gebeur as sy grimering dra, wat haar nog mooier en meer volwasse sal laat lyk. In diè toestand gryp sy na ‘n grashalm. Die volgende dag nooi sy Grietjie vir ‘n melkskommel in haar geliefkoosde restaurant. Toe hulle in ‘n gemoedelike gemoedstoestand is, vra sy dat Grietjie sal onderneem om nie grimering te gebruik voordat sy sestien jaar oud is nie. Grietjie, nie seker waarom haar ma so ernstig daaroor is nie, belowe dat sy dit sal doen.
Veertien dae later gaan Grietjie vir die naweek by haar beste maatjie kuier. Met haar terugkoms vertel sy heel onskuldig vir haar ma dat haar maatjie se ma by hulle kerk se kermis verantwoordelik is vir ‘n “vintage” klerestalletjie. Hulle het gespeel hulle is modelle en het hulle in die klere uitgedos. Sy wys trots vir Sarie die foto’s wat hulle geneem het. Ma Sarie voel hoe die bloed in haar are stol, want dit is duidelik dat die “modelle” op die foto’s swaar grimeer is. Die stemmetjie sê vir haar Grietjie het die ooreenkoms verbreek en sy sal haar nooit weer kan vertrou nie. Sonder om verder te dink reageer Sarie woedend . Grietjie is onkant gevang: “Mamma, ons het net gespeel”. Mamma kap terug: “Maak nie saak nie, jy het nie woord gehou nie.” Grietjie hardloop huilend kamer toe en slaan die deur driftig toe. Beide voel asof dit die einde van die wêreld is.
Sarie tree verstandig op en bespreek die probleem met ‘n berader. Saam kyk hulle terug.
Die berader wonder of Grietjie werklik in haar hart saamgestem het met haar ma se voorstel en Sarie onderneem om daaroor met haar te gesels. Hulle het ook gesels oor Sarie se gesin van oorsprong. Sy kom uit ‘n hegte gesin. Haar ma is ‘n merkwaardige vrou en sy is baie lojaal aan haar, al vind sy dit moeilik dat sy gereeld, nadat Grietjie by haar gekuier het, kritiek het op hoe sy haar kind grootmaak. Dit laat haar ontoereikend voel, asof sy op ‘n ramp afstuur met haar kind se opvoeding. Meteens het sy verstaan dat die stemmetjie in haar kop eintlik haar ma se stem is, wat as gevolg van haar vrees dat sy nie aan haar verwagtinge sal voldoen nie, in haar gedagtes ontstaan het. Deur te luister na die verkeerde stemmetjie, het sy heeltemal ontoepaslik reageer. Sarie het ook verstaan dat die wêreld verander het en dat sy nie meer haar kind kan grootmaak soos haar ma haar grootgemaak het nie. Dit is nodig dat sy haar eie ouerskapsiening ontwikkel en leer om te luister na haar eie innerlike stem wat gegrond is in haar eie wysheid vir die tyd waarin sy en haar gesin leef.
Sarie het besluit om drie dinge te onderneem en het dadelik daarmee begin:
Sy het met haar ma gesels en uitgevind dat sy heimlik baie trots is op haar kleinkind, maar dat dit vir haar moeilik is dat Sarie en haar man vir Grietjie anders grootmaak as wat sy haar kinders grootgemaak het. . Sarie het verduidelik dat hulle in ander tye leef en dat en dat daar as gevolg daarvan ander eise aan hulle gestel word. Haar ma het sekerlik ook nie vir haar grootgemaak presies soos haar grootouers kinders grootgemaak het nie. Vir die eerste keer het hulle soos vrou tot vrou gesels en dit was bevrydend.
Tweedens het sy met Grietjie gesels en om verskoning gevra dat sy so heftig reageer het. Sy kon haar eerlik verseker dat sy haar vertrou. Sy het ook geluister na Grietjie se kant van die saak en het gehoor dat sy ingestem het oor die grimering omdat sy haar ma wou tevrede stel. Beide het verlig gevoel. Grietjie het ‘n uitnodiging na ‘n “meisie” partytjie gehad en Sarie en haar dogter het ‘n heerlike tyd gehad toe hulle saam baie ligte grimering uitgesoek het vir die geleentheid. Toe Sarie vir Grietjie by die partytjie aflaai het, het Grietjie gestraal. Sarie was kalm. Sy het geweet sy kan haar dogter vertrou. Dit was wat haar eie innerlike stem waarna sy diekeer geluister het.
Derdens is Sarie van oordeel dat hulle moet werk aan eie, ‘n goed gedefinieerde ouerskapsiening. Hiervoor kan sy en haar man, Pieter, by Communitas aanklop om in te skryf vir die POSPAR (Positiewe Ouerskap) kursus.
Dag vier: Mense van geregtigheid (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van geregtigheid beliggaam.
Mense van geregtigheid, geregtige, regverdige mense hang nie net die waarde van geregtigheid aan as ‘n objektiewe waarde en beginsel nie. Nee, hulle beliggaam geregtigheid. Vir hulle is geregtigheid ‘n geinkarneerde waarde, ‘n deug, ‘n geneigdheid, ‘n intuїsie. Sonder refleksie en sistematiese nadenke soek hulle intuitiewelik en spontaan na geregtigheid in elke situasie, in elke saak, teenoor elke mens.
Geregtigheid word op verskillende maniere beskryf. Nuttigheidsteorieë sê ‘n samelewing is regverdig wanneer daardie dinge wat vir die meeste mense nuttig is, bereik word. Die sogenaamde kommunitaristiese teorieë meen dat geregtigheid deur solidariteit tussen mense bereik word. Sogenaamde gelykheidsteorieë meen geregtigheid word bereik wanneer alle mense gelyke toegang het tot lewensmiddele en geleenthede. Vryheidsteorieë meen weer dat geregtigheid geskied as allem mense die vryheid geniet om hul potensiaal te ontwikkel. Geregtigheid beteken vir sommige dat lewensmiddele eweredig na alle mense, veral na arm mense, versprei word. Bevrydingsteorieë meen geregtigheid vind plaas as die mees weerloses in die samelewing spesiale aandag kry.
Godsdienstig tradisies verryk ons verstaan van geregtigheid. Die Joods-Christelike tradisie leer geregtigheid het sowel ‘n juridiese as ‘n opofferingsdimensie. Hiervolgens kry geregtigheid slegs gestalte waar mense bereid is om opofferings te maak ter wille van die ander. Hierdie geregtigheid word dan ook ontfermende geregtigheid genoem.Amos 5 vers 24 beskryf hierdie juridiese en opofferingsdimensies van geregtigheid …
‘n Groeiende verstaan van geregtigheid is dat dit in die geval van oortredings nie om vergeldende geregtigheid gaan nie, maar om geregtigheid wat rehabiliteer, vergeef, herstel en heel. Hierdie vorm van geregtigheid heet herstellende of helende geregtigheid.
Mense wat geregtigheid beliggaam en praktiseer help om ‘n land te heel en dit ‘n habitat te maak waar mens en omgewing blom.
Here, maak ons mense van ontfermende geregtigheid. Regverdig ons vir regverdige lewens. Amen.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
ʼn Spiritualiteit van Tevredenheid (deur Quintus Heine, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:13)
Die wêreld met al sy ekonomiese krisisse is die gevolg van ʼn lewensingesteldheid van
onvergenoegdheid. Dit is geen geheim dat die wêreldwye krisis te wyte is aan die
gierigheid van die mens nie. Tog het die krisis baie mense weer genoop om na te dink oor
hulle ingesteldheid teenoor geld, besittings en wie hulle voor die Here is. Dit het my
weer laat dink oor die woord -tevredenheid. Tevredenheid is ʼn leefwyse en spirituele
ingesteldheid oor hoe die mens voor die Here leef!
In Psalm 131 getuig Dawid dat hy die punt bereik het van tevredenheid. Hy vertel dat hy
geleer het om nie meer homself te verhef en besorg te wees oor groot dinge nie. Hy het
kalmte gevind. Hy het die tevredenheid van ʼn baba bereik. Dit is ironies dat dit juis in
Ps. 31 is waar hy getuig dat sy “tye” in die hand van die Here is.
Om ʼn lewenshouding van tevredenheid te hê, is die grootste getuienis dat jy aan die
Here behoort! Dit is die geloofwaardigste bewys dat jy in die krag en heerskappy van God
oor jou lewe glo! Tevredenheid is die praktiese bewys dat jy glo dat God in beheer van jou
lewe is. Dat Hy oor alles regeer. Dit is ʼn belydenis dat jy glo dat God die wysheid het
om te weet wat die beste vir jou is ! Dis die grootste bewys dat ek en jy Jesus vertrou!
ʼn Ontevrede ingesteldheid ontwikkel waar jy dink jy in beheer van jou lewe en besittings
is en jy alleen daarmee te vertrou word.
Jou reaksie van hoeveel jy betaal word, jou reaksie oor jou huis en inhoud. Selfs jou
reaksie oor teleurstellings – dit alles vertoon jou ingesteldheid teenoor God.
Tevredenheid plaas as’t ware die seel op jou geloof! Tevredenheid is die bewys dat jy in
die heerskappy van God glo. Dit is die bewys dat jy die krag van die genade van God glo en
jou geloof uitleef! In Fil. 4:18 verklaar Paulus “Nou het ek alles ontvang en het ek
meer as genoeg!”
Ek dink ons moet gereeld vir onsself afvra of ons die genade van Christelike
genoegsaamheid uitleef! Dit is ʼn goeie gewoonte(dissipline) om gereeld selfondersoek te
doen of jy vrede en tevredenheid vir jou siel het? Soms leef ons onvergenoegd en word deur
ʼn onrustigheid gejaag om meer tyd, geld, besittings en plesier te wil bekom. Dit is ook
hierdie lewenshouding wat mense toestemming gee om alewig krities te wees en oor alles te
kla.
Jy sien, tevredenheid kan nie net ʼn paar leë woorde wees nie. Dit is ʼn lewenstyl, ʼn
innerlike vergenoegdheid! Jou geloofsbelydenis dat God in beheer van jou lewe is en ʼn
lewe van tevredenheid is dieselfde ding! Dit is ʼn vertroue in die almag en beheer van
God. Dit is om die belydenis van Ps. 23:1 te leef! “Die Here is my herder. Ek kom niks
kort nie”
Ons moet egter onderskei wat Geestelike vergenoegdheid nie is nie:
Tevredenheid beteken nie selfvoldaanheid nie (asof jy gearriveer het nie), nie sonder
ambisie nie, nie arrogansie nie, maar ʼn hartsgesindheid van vergenoegdheid. Dit beteken
ook nie dat ons ophou om hard te werk nie. Diens aan God behoort ons enigste motivering te
wees vir harde werk! Indien jy strewe om meer geld te maak moet dit ook onder andere
daarom gaan om vir God se werk ʼn groter tiende te kan gee! Dit behoort vir die gelowige
oor God te gaan! Dit is God met jou lewe tevrede moet wees! Tevredenheid is nie tevrede
met die wêreld nie maar tevrede in die wêreld!
Ontevredenheid doen 2 dinge aan ʼn mens:
Aan die een kant maak dit jou blind vir al die geskenke/gawes wat God jou gegee het –
jou familie, jou huweliksmaat, jou lewe, jou gawes. Ontevredenheid laat jou nie jou eie
gawes raaksien nie! Jy sien net die onvoltooide en onvergenoegdheid in almal.
Ontevredenheid maak van jou ʼn ondankbare mens, ʼn selfsugtige mens, wat dink sy sukses is
sy eie en nie ʼn gawe van God nie!
Die tweede ding wat ontevredenheid doen: dit sorg dat jy nie groei nie. Niemand groei
deur te verwyt of te kla nie. Jy begin geestelik groei en ontwikkel die oomblik as jy
dinge begin aanvaar: Die oomblik wat jy jou huweliksmaat aanvaar, die oomblik dat jy jou
omstandighede aanvaar. Daardie oomblik groei jou liefde.
Tevredenheid is ʼn vergenoegdheid oor God se teenwoordigheid in jou lewe vandag en nie
eers in die toekoms nie. My gebed is dat julle sal weet dat God jou liefhet soos jy is !
Quintus
_______________________________________________________________
19-21 Okt: Geloofsvormende Reis vir Predikante (deur Gys van Schoor, George Roux & Peet Bester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
GELOOFSVORMENDE REIS VIR PREDIKANTE(VBO 20)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
INSKRYWINGSVORM VIR 19-21 OKT 2009 http://www.communitas.co.za/Dokumente/VBO_20
Inskrywingsvorm_Okt_2009.doc
AANBIEDERS: Verskeie aanbieders oor die tydperk van drie jaar
DATUM: 19-21 Oktober 2009 Stellenbosch
PLEK: Sal later bekend wees
HIERDIE IS ‘N OPVOLG VAN DIE GELOOFSVORMINGKURSUS WAT MAARTMAAND OP KLEINMOND
AANGEBIED IS. ONS SAL LATER MEER BESONDERHEDE STUUR. DIE KURSUS VBO 20, OOR DISSIPELSKAP
WORD NOU IN HIERDIE NUWE POORT-KURSUS INGEWERK EN WORD NOU GENOEM \'N GELOOFSVORMENDE
REIS VIR PREDIKANTE. (KYK BY COMMUNITAS BY DIE GELOOFSVORMINGS BLOG) DAAR IS REEDS MET
\'N EMOSIONEEL GESONDE SPIRITUALITEIT BEGIN. DIT WORD NOU OPGEVOLG EN DIE BOEK VAN
SCAZZERO WORD VERDER BESPREEK. BEGELEIERS: GYS VAN SCHOOR, DR GEORGE ROUX EN PEET BESTER.
DRIE-JAAR PROGRAM SOOS VOLG:
Ons het 'n reis van geloofsvorming ontwikkel en nooi ons predikante om daaraan deel te
neem. Ons sien dit op hierdie stadium as ‘n 3 jaarproses. Die reis verloop in drie
fases, wat elk uit drie byeenkomste per jaar bestaan, vir ‘n totaal van 9 byeenkomste
oor ‘n driejaar periode.
Dominees kan op enige stadium van die reis aansluit, of die reis verlaat, of die reis
uitstel.
Dit lyk op hierdie stadium so:
JAAR 1: Ontwikkeling van ‘n gesonde spiritualiteit (Maart reeds op Kleinmond
aangebied)
Byeenkoms 1.1: Kontoere van emosioneel gesonde spiritualiteit
Byeenkoms 1.2 Groei in jou persoonlike identiteit in Christus
Byeenkoms 1.3 Reis van selfontdekking: bekering van die hart (Enneagram)
JAAR 2: OM MET JESUS TE LEER LEEF
Byeenkoms 2.1 Retreat: “Kom luister na wat Ek jou oor die lewe wil leer”
Byeenkoms 2.2 Teologiese kontoere: Om vandag saam met Jesus (die Here) in die
koninkryk te lewe.
Byeenkoms 2.3 Vernuwing van die hart (Dallas Willard).
JAAR 3: CHRISTELIKE PRAKTYKE
Byeenkomste 3.1, 3.2 en 3.3 handel oor ‘n seleksie van drie Christelike praktyke per
byeenkoms wat deur die eeue deur christene beoefen is
Ons is seker dat van hierdie inhoud sal verander soos wat ons die pad saam begin loop.
_______________________________________________________________
TUG - 23 September 09 Newsletter (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
Welcome To The 23 September 09 TUG newsletter http://www.theultimategoal.co.za/ !
_______________________________________________________________
13-15 Okt: Christologie: wie is Jesus Christus vir ons vandag (VBO 22) (deur Dirkie Smit en Francois Wessels, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
CHRISTOLOGIE: WIE IS JESUS CHRISTUS VIR ONS VANDAG (VBO 22)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_22_CHRISTOLOGIE_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Dirkie Smit, Francois Wessels en Coenie Burger
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL:
* Jesus is meer gewild as die kerk. Selfs mense wat niks met die kerk te doen wil hê
nie, is geïnteresseerd in die mens Jesus. Mense wat nooit kerk toe gaan nie, lees boeke
oor Jesus. Maar is die Christus wat deur die kerk verkondig word, dieselfde as die
historiese Jesus van Nasaret?
* Was die vroeë kerk se verkondiging van Jesus as die Christus en Here in lyn met die
“eenvoudige boodskap van Jesus”?
INHOUD:
* Hoekom is die “historiese Jesus” nou weer van belang?
* Wat is die verband tussen die historiese Jesus en die Christus wat in NT en die
vroeë kerk verkondig is?
* Wat is die verband tussen Jesus se bood¬skap en die kerk se boodskap vandag?
UITKOMSTE:
* ‘n Duideliker begrip van die nuwe debat oor die historiese Jesus en die vaardigheid
en riglyne om die verskillende historiese konstruksies van Jesus te beoordeel
* ’n Beter verstaan van hoe die vroegste Christologie (leer van Jesus as die
Christus) gevorm is
* ‘n Insig waarom die Christologiese vraag¬stukke van die vroeë kerk altyd weer aan
die kerk gestel word – ook aan die kerk van vandag.
_______________________________________________________________
13–15 Okt: Hoe om gemeentes betrokke te kry by diens aan die gemeenskap (VBO 19) (deur Jurgens Hendriks & Averell Rust, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
HOE OM GEMEENTES BETROKKE TE KRY BY DIENS AAN DIE GEMEENSKAP (VBO 19)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_19_GEMEENTE_BETROKKE_DIENS_AAN_GEMEENSKAP_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Jurgens Hendriks en Averell Rust
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Toringkerk, Paarl
TYE:
Dinsdag 13 Okt: 10:00 - 16:00
Woensdag 14 Okt: 09:00 - 16:00
Donderdag 15 Okt: 09:00 - 13:00
TEMA EN DOEL: Die roeping en die betrokkenheid van gemeentes in die identifisering en
aanspreek van die nood in gemeenskappe as ʼn ontdekkingsproses van wat ʼn missionale kerk
in sy diepste wese is.
INHOUD: Gemeentes leer die meeste by ander gemeentes: ons luister dus na die stories
van mense uit gemeentes wat by projekte betrokke is. Ons besin oor die aard en omvang van
armoede en nood in die land en in die wêreld. Ons lees saam die Bybel en luister. Ons
leer oor die teorie en praktyk van Gemeenskapsont¬wikkeling en ons werk saam om projekte
te identifiseer en te beplan.
UITKOMSTE:
* Gemotiveer deur stories van hoop
* Versterk deur die gemeenskap van gelowiges wat na die Woord geluister het
* Bemagtig met kennis van Gemeen¬skapontwikkeling
* Gereed om met ʼn projekplan betrokke te raak
Lidmate is baie welkom om die kursus by te woon.
_______________________________________________________________
13-15 Okt: Die prediking van die Nuwe Testament (VBO 21) (deur Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
DIE PREDIKING VAN DIE NUWE TESTAMENT (VBO 21)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_21_NT_EN_PREDIKING_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL: Dit is ‘n kursus wat gerig is op die praktyk van preekmaak, met
spesifieke aandag aan Skrifgedeeltes uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster
voorgestel word. Die doel is om saam te groei in ons insig in die aard van verkondiging,
sinvolle voorbereiding en die skryf van kreatiewe, Skrifgetroue preke.
INHOUD: Ons gaan inleidend saam gesels oor kwessies soos prediking en konteks;
prediking en die regverdigingsleer en die gebruik van die 4 leesroostertekste in die
erediens en hoe dit vir die prediking benut kan word. Daarna gaan ons intensief saam
werk aan vyf tekste uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster voorgestel word, uit die
boeke Lukas, Galasiers en 1 Timoteus. Daar sal ‘n kort inleiding oor elk van dié boeke
gegee word, maar die fokus sal op Skrifuitleg en preekmaak val.
UITKOMSTE: Kursusgangers sal kan huis toe gaan met ‘n verrykte insig in die
preekvoorbereidingsproses; verdiepte kennis van drie boeke van die Nuwe Testament en met
vyf konseppreke wat al ver in die voorbereidingsproses gevorder het.
DIE PREDIKING VAN DIE NUWE TESTAMENT
KURSUSRAAMWERK
DINSDAG 13 OKTOBER
10h00 – 11h00
Preek in konteks
Oop gesprek oor egte kontekstuele prediking
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Lukas
Eksegetiese riglyne oor die boek Lukas
Eddie Orsmond
12h00 – 13h00
Lukas 14:1-14
Lukas 19:28-40
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Lukas 14:1-14
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Eddie Orsmond
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h04 – 16h00
Lukas 19:28-40
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Eddie Orsmond
WOENSDAG, 14 OKTOBER
09h00 – 10h00
Regverdigingsleer
Oop gesprek oor die huidige belangstelling in die regverdigingsleer en die prediking
daaroor
Andries Cilliers
10h00 – 11h00
Die prediking van Lukas 14:1-14 en
Lukas 19:28-40
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Eddie Orsmond
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Galasiërs
Eksegetiese riglyne oor boek Galasiërs
Andries Cilliers
12h00 – 13h00
Galasiërs 2:15-21
Galasiërs 5:1; 13-26
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Galasiërs 2:15-21
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Andries Cilliers
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h05 – 16h00
Galasiërs 5:1; 13-26
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Andries Cilliers
DONDERDAG, 15 OKTOBER
09h00 – 10h00
Hoe werk ek met die vier RCL tekste in die erediens?
Oop gesprek oor die RCL se keuse van vier tekste vir die erediens en hoe dit vir die
prediking benut kan word.
Eddie Orsmond
10h00 – 11h00
Die prediking van Galasiërs 2:15-21 en Galasiërs 5:1; 13-26
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: 1 Timoteus
Eksegetiese riglyne oor 1 Timoteus
Andries Cilliers
12h00 – 12h30
1 Timoteus 6:6-19
Groeplede lees die teks selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
12h30
1 Timoteus 6:6-19
Eksegetiese riglyne; Groepwerk; Terugvoer; Preekvoorstel.
Andries Cilliers
_______________________________________________________________
13 – 15 Okt: Kultuurtransformasie van gemeentes (VBO 18) (deur Frederick Marais, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
KULTUURTRANSFORMASIE VAN GEMEENTES (VBO 18)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_18_KULTUURTRANSFORMASIE_GEMEENTES_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDER: Frederick Marais en lede van Fasiliteringspan
DATUM: 13 – 15 Oktober
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL
Die kursus gee aan predikante en gemeenteleiers opleiding in leierskapsvaardighede vir
gemeentelike kultuurtransformasie. Transformasie in gemeentes kan op verskillende vlakke
plaasvind. Dit is egter eers as daar ‘n kultuurtransformasie plaasvind wat die
transformasie standhoudend is. Die uitdaging vir ‘n kultuurtrasformasie het te make met
die ingrypende uitdagings wat ons konteks in Suid-Afrika aan ons stel- geen gemeentes
ontkom hierdie uitdagings nie. Die ander kant van die munt is egter nog belangriker. Ons
het die uitdagings om die instandhoudingskultuur wat dikwels eie is aan hoofstroom
kerke te transformeer tot ‘n roepingskultuur.
Kultuurtransformasie stel besondere eise aan gemeenteleierskap. Daar is ‘n gesegde wat
sê: _Culture eats strategies for breakfast!_ Indien ons in ons pogings tot
transformasie nie rekening hou met die heersende kultuur van die gemeente nie, gebeur dit
maklik dat velerlei pogings tot transformasie misluk. Hierdie ervaring laat gemeenteleiers
dikwels met ‘n gevoel van dis-oriëntasie. Allan Roxbourgh beskryf dit raak in sy
bekende boek _The Sky is Falling: Leaders lost in translation!_ Daar is die afgelope
aantal jare by Communitas en in die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes, indringend oor
hierdie uitdagings navorsing gedoen en metodiek ontwerp wat werk in ons Suid-Afrikaanse
konteks. Ons sal graag van hierdie insigte met die kursusgangers wil deel.
In hierdie kursus word daar gefokus op die bou van leierskapkapasiteit om gemeentes te
begelei in ‘n kultuurtransformasie. Ons gaan kyk na die kennis, houdings, vaardighede
en gewoontes wat leiers nodig het om leierskap te gee in tye van kultuurtransformasie.
Predikante en gemeenteleiers is welkom. Dit is ‘n praktiese kapasiteitsbou-kursus in
gemeenteleierskap. Aandag sal deurentyd gegee word aan die spesifieke uitdagings van die
gemeentes verteenwoordig in die kursus en gemeenteleiers wat hulle gemeente suksesvol deur
‘n kultuurtransformasie begelei het, sal hulle verhale met ons deel.
INHOUD
* Aanpassings wat kultuurtransformasie van gemeenteleiers vra?
~ Die rol van die leraar in kultuurtransformasie
~ Die rol van gemeenteleiers en die kerkraad in kultuurtransformasie
~ Teologiese en hermeneutiese uitdagings in kultuurtransformasie
* Die verskillende fases van kultuurtransformasie
~ Aanpassende vs tegniese verandering
~ Leierskapuitdagings in die verskillende fases van kultuurtransformasie
* Begeleiding van ‘n gemeente in ‘n suksesvolle kultuurtransformasieproses
~ Afbreek van weestand
~ Benutting van positiewe energie
~ Die rol van geloofsgewoontes en geloofsonderskeiding
UITKOMSTE
* Kursusgangers ontvang basiese opleiding, in gemeenteleierskap in tye van
kultuurtransformasie, wat hulle in staat stel om toepaslike leierskap te gee aan ‘n
gemeente in ‘n kultuurtransformasie.
* Geloofsonderskeiding word deurentyd beoefen en aangeleer.
_______________________________________________________________
Dag drie: Mense van matigheid (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 23 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van matigheid beliggaam.
Matigheid kom van die Latynse _temperentia_, wat letterlik regte maat, regte orde
beteken. Matigheid beteken dus ons waak teen die oormatige, uitspattige gebruik van
middele. Ons waak ook teen die onvoldoende toegang tot middele. Matigheid beteken ons
streef in alles na die regte, orde, die regte maat – nie te veel nie en nie te min nie.
In Latyn word verskillende woorde gebruik om hierdie regte orde en regte maat op
verskillende lewensterrreine aan te dui. _Sobrietas_, nugterheid, verwys na die regte
gebruik van wyn. _Castitas_, oftewel kuisheid, verwys na die regte hantering van seksuele
begeertes. _Virginitas_, maagdelikheid, verwys na die regte maat in seksuele gedrag. Ander
gesigte van matigheid is _Clementia_ (getemperdheid), mansuetudo (teerheid en sagtheid),
_studiositas_ (die gewilligheid om onderrig te word), _humilitas_ (nederigheid). ‘n Lewe
van matigheid word bevorder deur _verecundia_ (positiewe skaamheid oor potensiele
verkeerdheid) en _honestas_ (die gepaste en nie wellustige genieting van goeie gawes).
‘n Lewe van matigheid, van die regte maat en orde, staan teenoor ‘n lewe van
gierigheid, konsumerisme en verbruikersmanie. Matige mense is needrig en dink nie van
hulleself meer as van ander nie. Hulle jag nie teen elke prys na meer en beter nie. Hulle
demonstreer ‘n gepaste vergenoegdheid en dankbaarheid. Hulle weerstaan die verleidinge
van die hedendaagse publieke kultuur wat jou altyd laat voel: ek besit nie genoeg nie,
ek weet nie genoeg nie, ek presteer nie genoeg nie, ek is nie aantreklik genoeg nie, en my
werk geniet nie genoeg status en aansien nie.
Matige mense pas selfbeheersing en selfbeperking toe. Hulle doen dit, want hulle word
deur die Gees beheer. Soos Galasiërs 5 verse 16 en 17 dit stel: …
Waar matigheid gestalte kry word mense en samelewings bevry van die angs van
onvergenoegdheid. Waar matigheid beoefen word, het ‘n land soos Suid-Afrika ook nie
meer die twyfelagtige status van land met die grootste kloof tussen ryk en arm ter wereld
nie!
_Liewe Here, maak ons mense wat matigheid beoefen. Laat ons maat-ig leef want ons is,
met respek, God se maats, God se jongmense, God se vriende. Laat ons met selfbeheersing
leef omdat die Gees ons beheer. _
_______________________________________________________________
Dag twee: Etiese en morele waardes gaan oor mense met goeie habitus (deur Webmeester, gepubliseer Dinsdag, 22 September 2009 19:00)
Morele waardes het te make met die samelewing as ‘n habitat waarin mense veilig voel
en geborge is, en waar ons leef in geregtigheid, vrede en vreugde – ja, ‘n samelewing
waar daar respek is vir lewe, die waarheid en vir ander mense en die res van die skepping.
Morele waardes het, benewens habitat, ook met _habitus_ te make. Dit het dus te make met
mense se habits, soos die Engelsman se, met ons gewoontes, met ons deugde en met ons
karakter.
Deugde verwys na die geneigdhede en inklinasies, die predisposisies en intuїsie om in
ooreenstemming met die goeie te handel en om die goeie te beliggaam.
Deugde kan ook as geїnternaliseerde, beliggaamde waardes beskryf word.Ons hang nie net
‘n waarde soos geregtigheid aan nie, ons beliggaam ook geregtigheid, ons praktiseer
geregtigheid, ons leef geregtigheid uit, ons is mense van geregtigheid, ons is regverdige
mense.
Deugde verwys na die goddelike energie en krag om die goeie te beliggaam. En inderdaad.
Efesiers 2 vers 10 stel dit duidelik: …
Mense van deug is ook mense met goeie karakter. Karakter verwys letterlik na die goeie
waardes wat by ons ingegraveer is. Hierdie goeie waardes is onlosmaaklik en wesenlik deel
van ons. Mense met karakter is mense van eerlikheid en inbors. Hulle is opreg en eg. Hulle
begeertes, woorde en handelinge is geїntegreerd. Hulle is dus mense met integriteit,
mense wat betroubaar is, mense op wie jy kan staatmaak.
Sonder mense met deug en karakter kan ons nie nuwe samelewings bou wat waarlik veilige
habitatte vir alle mense en vir die natuurlike omgewing is nie.
Die Griekse filosoof Aritoteles het vier sogenaamde kardinale deugde geformuleer. Dit is
die deugde wat kardinaal is, wat die skarnier vorm waarom alle goeie geneigdhede en
intuisies draai.Die vier deugde is geregtigheid, wysheid, moed en matigheid. Vanuit
godsdienstige tradisies word drie deugde bygevoeg, te wete geloof, hoop en liefde.
Mense met hierdie sort habitus help om daardie soort habitat te bou waar die lewe
waarlik blom.
_Here, maak ons asseblief mense van karakter en deug, mense wat help dat Suid-Afrika
en die ganse wereld ‘n veilige habitat word, ‘n plek waar lewe blom en floreer!_
_______________________________________________________________
Dag een: Etiese en morele waardes gaan oor veilige habitatte (deur Webmeester, gepubliseer Maandag, 21 September 2009 19:00)
Die woordjie, etiek , is afgelei van die Griekse woord ethos, wat habitat beteken. Die
woord verwys oorspronklik na die habitat, die woonplek, van diere. In die habitat voel die
diere veilig en geborge. Daar geniet hulle sorg en omgee. Daar kry hulle die geleentheid
om te ontwikkel en om te blom. Hierdie veilige habitat herinner ‘n mens aan die woorde
van Jesaja 32 verse 17 en 18: …
Wanneer ons vandag oor etiek en moraliteit praat, dink ons aan die soort samelewing wat
ons graag wil hê. Ons droom van ‘n samelewing wat werklik ‘n habitat vir al die lede
daarvan is. Ons stel as ideaal ‘n samelewing waar almal beskerming en veiligheid geniet,
waar almal geborge voel en met menswaardigheid leef. Ja, etiese spreke verwys na die visie
van ‘n samelewing van geregtigheid en vreugde vir alle mense en selfs vir die natuurlike
omgewing ook.
In Suid-Afrika se Handves van Menseregte word waardes uitgespel wat ons visie en droom
vir Suid-Afrika weerspieel. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar alle mense se
menswaardigheid erken en gerespekteer word. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar daar
geregtigheid heers, ‘n Suid-Afrika waar almal vryheid en gelykwaardigheid ervaar, en
‘n Suid-Afrika waar die angswekkende klowe van ongelyke verspreiding van hulpbronne en
basiese lewensmiddele verdwyn en waar daar ekwilibrium en ewewig is. Ja, ons droom van
‘n Suid-Afrika waar mense hul verskillende talente kan ontwikkel en ontplooi ter wille
van hul eie geluk, en vir die welwees van hul medemens.
Mense van verskillende godsdienstige en sekulêre gelowe betuig instemming met hierdie
visie van ‘n samelewing wat ‘n habitat is vir al sy mense, en vir die natuurlike
omgewing. Al hierdie godsdienstige en sekulêre tradisies stem saam dat veral drie
sentrale waardes noodsaaklik is vir ‘n sogenaamde goeie samelewing. Die waardes is
respek vir die lewe, respek vir die waarheid, en respek vir die ander persoon, vir haar
liggaam en vir haar eiendom.
Alle gelowe, en alle samelewingsektore, onder andere skole en opvoedkundige instansies,
die media, sport en kultuurliggamme, koester hierdie droom. Ons hou die visie lewendig van
die samelewing as ‘n habitat vir almal, ‘n veilige hawe vir almal. En ons almal werk
onverpoosd en met entoesiasme aan die bou van ‘n samelewing van geregtigheid, vrede en
vreugde vir almal, ‘n samelewing van respek vir die lewe en vir die waarheid, en ‘n
samelewing van respek vir mekaar.
emLiewe Heer, maak Suid-Afrika ‘n habitat waar almal blom, mens, dier en omgewing.
Liewe Here, maak die ganse wêreld ‘n veilige habitat./em
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 124 (deur Pieter van Niekerk, gepubliseer Maandag, 21 September 2009 11:43)
SONDAG 27 SEPTEMBER 2009
Onbeskryflike genade J.M Coetzee se beroemde roman Disgrace (1999) is nou op die groot
skerm te sien. Ek het die fliek gaan kyk - dis ontstellend. Disgrace vertel die storie van
David Lurie ’n hoogleraar in romantiese poësie aan die Universiteit van Kaapstad wat sy
gesagsposisie misbruik en ‘n jong student verlei. Sy eskapades kom op die lappe en hy
verlaat die Universiteit sonder protes. Hy los die woelige stad vir die stil platteland
waar sy dogter, Lucy, ’n plasie met Petrus, ’n swart kleinboer, deel.
Die plaas se pretensielose skoonheid en rustigheid word totaal omgekeer nadat drie jong
swart manne, pa en dogter beroof en aanrand. David word met spiritus aan die brand
gesteek, maar gelukkig kon die water in die toiletbak die brand blus. Lucy word deur die
groep verkrag. Petrus was tydens die aanval nie op die plaas nie. Sy grond-eis slaag en hy
kry ‘n deel van Lucy se grond. Lucy aanvaar haar lot en sê vir haar pa: “Perhaps that
is what I must learn to accept. To start at ground level. With nothing ... No cards, no
weapons, no property, no rights, no dignity ... Like a dog.
Die geweld teen vroue en kinders is skokkend; die plaasaanvalle is skrikwekkend. Sommige
plaasmense word op die wreedaardigste wyses denkbaar vermoor. Bekendes het verlede week
1650 name van slagoffers van plaasaanvalle oor Solidariteit Radio
(www.solidariteitradio.co.za) uitgelees. Die aanvallers het geen genade getoon nie en die
stories vertel ook nie van enige genadige ingryping nie.
Die storie in Psalm 124 sing ’n ander deuntjie. As dit nie vir die Here se ingryping
was nie, sou Psalm 124 se sanger en sy mense nie die aanvalle oorleef het nie. Psalm 124
is spesiaal, dit getuig van die Skepper se merkwaardige oorwinning oor die vyand, maar
Psalm 124 is nie die enigste lied oor God se betrokkenheid by sy skepping nie. Die Psalms
bestaan uit liedere van oriëntasie, disoriëntasie en nuwe oriëntasie (Walter
Brueggemann). Psalm 124 is ’n danklied wat die einde van die krisis vier en die nuwe
oriëntasie besing. Maar die Bybel het ’n verskeidenheid gesigspunte oor God se
betrokkenheid by mens en natuur.
Psalm 124 se beskrywing van die Here se betrokkenheid word vanuit ’n spesifieke
perspektief beskryf. God was met hulle - dit kon anders gewees het - maar die “as”
vertel alles. Op ander plekke en ander tye was en is dit anders. Dan beteken “God met
ons” nie noodwendig “God is aan ons kant en teen die ander nie”. Soms hoor ons
verhale van mense wat wonderbaarlik gered is, ander kere hoor ons van mense wat ten spyte
van hul geloof, aangeval en vermoor is. “Dit is ’n raaisel wat ’n mens laat besef
dat God nie gemanipuleer kan word nie, selfs nie deur volle oorgawe van die gelowige
nie” (Izak du Plessis). God bepaal nie alles wat gebeur nie, daar is dinge wat teen Sy
wil gebeur (Adrio König).
Maar dis belangrik vir die teks: God is ’n medelydende God. Dit gee veral sin in
lyding. Jesus het God se medelye op aarde in sy bediening beliggaam. Ten spyte van al die
“ongenade”, die lyding en onreg wat so baie onskuldiges moet verduur, dra sy medelye
ons in dié tye; daarin lê die troos vir die gelowige. God se medelye beteken ook dat God
uiteindelik die aarde nuut gaan maak en alle onreg en ellende gaan verwyder. God het
telkemale die vyand oorwin, Psalm 124 getuig van ‘n genadige ingryping, daar was ander
en ook groter oomblikke. Die grootste hiervan is “Jesus het opgestaan en die aartsvyand
die dood oorwin”.
Hierdie God wat die hemel en aarde gemaak het, “sal die aarde nuut maak, al duur dit
lank” (Adrio König). Deur die kerk se werk en gewone gelowiges se roeping, met die
Heilige Gees se leiding, word die ou skepping vir sy bevryding voorberei.
Intussen sing ons Sondag Psalm 124 met groot afwagting vir die toekoms en deernis met
lydendes saam op weg ...
PIETER VAN NIEKERK
Seisoen van Luister Powerpoint
http://www.seisoenvanluister.co.za/images/stories/powerpoints/ps124.jpg
Geen verdere preekriglyne oor Psalm 124, in Argief beskikbaar
_______________________________________________________________
Hoop se Absurde en Omgekeerde Logika (deur Jannie Swart, gepubliseer Saterdag, 19 September 2009 23:08)
Ek speel nog steeds rond met die onlangse Verantwoordelike Vernuwing konferensie se _hoop_
tema, want dit duik oral op in leeswerk waarmee ek tans besig is vir navorsing oor
_imagination_. As die christelike hoop primer hoop is in die moontlikhede van God self
(sien vorige blog bydraes hieroor van Chris Jones en myself
http://www.communitas.co.za/index.php/component/content/article/330-algemeen/1557-tweeduisend-artikels-by-communitas?lang=),
dan sou hoop ook beskryf kon word in Richard Kearney se metafoor van _"desire of God"_ (in
'n bundel oor God, the Gift, and Postmodernism wat deur John Caputo en Michael Scanlon
geredigeer is). Kearney beweer daar is twee verskillende maniere waarop God "begeer" kan
word.Die eerste is vanuit 'n _skaarsheidmentaliteit_ wat absolute kennis begeer vanuit die
bewustheid van 'n gebrek daaraan. Hierdie soort begeerte kan terug herlei word na
Bybelse verhale oor Adam se val en die Toring van Babel. Dit verteenwoordig wat Kearney,
in sy boek _The Wake of the Imagination_, na verwys as "the 'evil drive' (_yezer hara_)
to be God by refashioning Yahweh in our own image." In sy _Confessions_ verwys
Augustinus hierna as "an empty curiosity... dignified and masked by the name of learning
and science... to investigate the concealed working of nature beyond our ken, which it
does no good to know and which men want to know only for the sake of knowing" (soos
aangehaal deur Kearney). Uiteindelik is dit 'n hoop in wat ons kan sien eerder as Paulus
se hoop in dit wat nie gesien kan word nie (Rom. 8:25). Luther het telkens gewaarsku
teen hierdie soort begeerte om God te reduseer tot 'n besitting van ons metafisiese visie
(_visio dei_), en dat dit niks anders is nie as 'n begeerte om te domineer en bemeester.
Hoop neem die vorm aan van ons begeerte om ons beperkinge te oorkom met die mag van
sekerheid.Maar daar is 'n tweede moontlike "desire of God" wat Kearney 'n eskatologiese
begeerte noem. Dit kan goed geillustreer word met Augustinus se erotiese beskrywing van
ons rustelose soeke na God. Kearney skryf, "here Augustine addresses God as impassionate
lover: 'You shed your fragrance about me; I drew breath and now I gasp for your sweet
odour. I tasted you and now I hunger and thirst for you. You touched me and I am
inflamed with love" (soos aangehaal uit die Confessions, Boek 6). Wat veral treffend is
van Augustinus, skryf Kearney, is "Augustine reveals the double genitive at work in the
'desire of God'." Augustinus se begeerte van God is 'n respons op God se begeerte van
Augustinus. Hier word hoop nie gebore vanuit 'n skaarsheidmentaliteit wat ek probeer
oorkom met my sugting na vervulling nie, maar vanuit 'n oorvloedsmentaliteit wat ek ontdek
in God wat my alreeds gevind het en my begeer met Sy oorvloedige liefde. Dit herinner
aan Psalm 139 se beskrywing van God wat my eerste raakgesien, opgesoek, en in besit geneem
het, nog voordat ek God kon ken.Met verwysing na Psalm 34 se "wie Hom dien, het geen
gebrek nie" (vers 10), beskryf Kearney dan hierdie omgekeerde logika van hoop soos volg:
"This desire of God is no mere deficiency or privation but its own reward - positivity,
excess, gift, grace. Why? Because such desire is not some gaping emptiness or negation
(as Sartre and certain existentialists held) but an affirmative 'yes' to the summons of a
superabundant, impassionate God." Om in 'n wereld van ooglopende beperkinge,
mislukkings, vernietiging, en sinneloosheid te leef vanuit 'n hoop op die surplus
werklikheid van God se oorvloed is enersyds 'n absurde logika (soos Paul Ricoeur dit
beskryf wanneer hy verwys na "hope means the superabundance of meaning as opposed to the
abundance of senselessness, of failure, and of destruction"). Maar dit is ook 'n
omgekeerde logika, want hierdie eskatologiese surplus is iets wat eerder met die oor
gehoor word as met die oog gesien word. In 'n artikel oor Vision and Voice, skryf Merold
Westphal (in verwysing na die fenomenologie van Jean Luc Marion) oor hierdie soort
omgekeerde intensionaliteit waarin die self nie in die eerste instansie sien nie, maar
gesien word deur die ander (God en medemens). In hierdie omgekeerde logika van hoop is
die self in die eerste plek die een wat aangespreek word deur die stem van die ander
(Levinas se etiese argument is ewe relevant in die verband). Westphal illustreer dit met
die voorbeeld van Moses en die brandende bos. Moses se aandagtigheid was dieper as om
net 'n brandende bos te sien; uiteindelik het dit gegaan oor die stem wat hy kon hoor en
hom tot 'n roepingsaanspreeklikheid kon bring. Westphal skryf, "God is transcendent by
being a project other than our individual and collective projects and by calling,
commanding, and inviting us to join in that project, to obey its law, to accept its
forgiveness, to work and to pray for that kingdom."Hoop is dus onlosmaaklik verbind aan
roeping. Gemeentelike hoop is ingebed in gemeentes se gestuurde roeping om deel te neem
aan die missio Dei. So 'n missio Dei roeping is nie primer 'n visio Dei wat hoop koester
in wat gesien en verseker kan word deur gemeentes nie, maar wat hoop vind wanneer
gemeentes die stem van God en ander in ons gemeenskappe kan hoor. Om so 'n roeping uit
te leef vra dus van gemeentes om luisterende gemeenskappe te wees in verhouding met God en
ander. Dit bring die uitdaging vir die kultivering van 'n gemeentelike kultuur waarin
hoop se absurde en omgekeerde logika van ons ontvanklike gemeenskappe maak wat ons
aanspreeklikheid ontdek wanneer ons die stem van God en ander hoor.
_______________________________________________________________
Liedgebed (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 18 September 2009 06:25)
Jannie Hougaard
http://www.communitas.co.za/images/stories/chris/liedgebed 65.jpgEk sal graag my bydrae
maak met ’n Liedgebed wat ek gereeld in meditasiedienste en my eie stiltetyd gebruik.
Ek vind dat die melodie die waarheid van die woorde op ’n manier in my vasmaak. Ek het
dit eenkeer geskryf na ’n praatjie van Coenie Burger waarin hy my getref het met die
feit dat God self ons hoop is.
_______________________________________________________________
Letter from Calvin (deur Piet Naude, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 23:06)
Prof Piet Nuade se preek by die opending van die Calvyn kongres kan hier gelees word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/calvinletter.pdf
_______________________________________________________________
Norwegian pastors to Stellenbosch, April 2010 (deur Divine Robertson, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 21:22)
Norwegian Pastors To Stellenbosch, April 2010
MF Norwegian School of Theology organiseer in samewerking van Communitas 'n uitruil
program van 25 Noorweegse predikante na Suid-Afrika in April 2010. Prediaknte in die Wes-
en Suidkaap omgewing wat graag wil deel neem deur 'n Noorweegse predikant te ontvang en
saam 'n kursus by te woon kan gerus vir Divine kontak by 021-8083265 of dr@sun.ac.za
mailto:dr@sun.ac.za
Die voorlopie program kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/nore.doc
_______________________________________________________________
Slypskool in Emosionele Intelligensie (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 21:21)
http://www.communitas.co.za/images/stories/chris/slypskool.jpg
_______________________________________________________________
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA (deur Prof. D.F. Tolmie, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 20:56)
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA - 22-24 MARCH 2010 Univ. Of The
Free State
Scholars who have already agreed to read main papers include Prof. Wentzel van Huyssteen
(Princeton University, USA), Prof. Isabel Phiri (University of Kwa-Zulu Natal) and Prof.
Anton van Niekerk (Stellenbosch University). Should you be interested in reading a paper
at this conference, you are requested to SUBMIT AN ABSTRACT OF YOUR PROPOSED PAPER (ca 200
words) not later than 1st December 2009 to the Dean’s secretary, Ms Martie van Graan at
mvg.stg@ufs.ac.za mailto:mvg.stg@ufs.ac.za.
Possible themes for papers that come to mind are, amongst others, the role and task of
Christian theology at a public university; confessional theo...
Lees meer ...
http://www.communitas.co.za/index.php/tuis-communitas/nuus/nuusberigte/1552
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Om vir ander te bid is om hulle hoop te gee! (deur Quintus Heine, gepubliseer Woensdag, 16 September 2009 23:31)
Hoe gemaak met mense wat saam met jou leef en wat hoop verloor het – wat hoop-loos is?
Ek het al baie by mense gesit met ʼn volslae hooploosheid in hulle oë, net om te sien hoe
daar na ʼn gebed lig in hulle oë verskyn. Is dit omdat gebed ʼn towerformule is? Wat is
dit dan wat veroorsaak dat gebed so ʼn hoopvolle uitwerking op mense het?
Hoopvolle gebed is nie ʼn towerstaf wat alles regmaak as jy net glo nie. ʼn Hoopvolle
gebed vir ʼn hooplose persoon maak ʼn deur oop dat hy/sy weer vir God raaksien. Dis God
wat hoop gee. Net Hy kan mense wat sy stem nie hoor nie, weer laat hoor! Gebed is om jou
weer bewus te maak van God se liefde en teenwoordigheid in jou lewe. Gebed bring mense in
kontak met God. Dit is sy liefde, genade en versoening wat nuwe ʼn uitsig vir mense gee.
As jy dus intree vir mense by God en vir hulle bid, weet dat jy slegs die instrument is
wat God se lig duideliker in mense se lewens laat skyn.
As gelowiges is ons geroep om ander hoop te gee. Die kerk en sy lidmate is by uitstek ʼn
instrument van hoop! In die meeste gevalle is hoopvolle gebed al wat mense nodig het om
God weer in hulle lewens te sien. As draer van hoop het ek en jy die verantwoordelikheid
om heeltyd ons oë oop te hou, sodat ons kan raaksien wie hoop nodig het.
Groete
Quintus
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 1 (deur Christina Landman, gepubliseer Dinsdag, 15 September 2009 08:19)
SONDAG 20 SEPTEMBER 2009
LOOP, STAAN EN SIT SOOS ‘N WYSE MENS
Psalm 1:1 wil ons laat loop, staan en sit.
Kom ons doen twee dinge met Psalm 1. Hierdie twee dinge klink dalk baie outyds. Maar
dit kan net maak dat die psalm met ons praat.
Eerste ding, kom ons lees Psalm 1:1 in die ou 1933-vertaling. Dié is so heerlik
letterlik, en so naby aan die Hebreeus. En dis waarskynlik naaste aan die bedoeling van
die vers: om nie te loop (“wandel” is darem té oud) met goddeloses, te staan met
sondaars, en te sit met spotters nie.
Tweede ding, kom ons lees Psalm 1:1 nie met ‘n klem op goddeloses, sondaars en
spotters nie. Kom ons los die naamwoorde, en kyk na die werkwoorde: loop, staan en
sit.
Ja, Psalm 1:1 nooi ons uit om letterlik te let op waarheen ons loop, waar ons staan, en
saam met wie ons sit.
En dit is die wysheid van Psalm 1:1: Dit sal goedgaan met ‘n persoon wat –
letterlik - reg loop, staan en sit. So, ‘n persoon kan reken op welgeluksaligheid.
Om gesond te wees, gelukkig, en vredig. Kortom: wel-geluk-salig.
Ja, ons kan inderdaad aan mense se loop sien of hulle besig is met gesonde dinge of
nie. As hulle suutjies loop, of draaie loop, dan kan ons vermoed dat hulle besig is met
ondeursigtige dinge. En ons kan onsself ook maar bekyk, of ons reguit en openlik loop.
Party mense loop met selfvertroue. Hulle hardloop en skop ‘n doel deur die pale, en
teken punte in die lewe aan. Hulle is gelukkig.
Maar party mense, kan ons sien aan hulle stap, het pyn. Hulle loop sê vir ons hulle
is eensaam, of depressief, of bitter. Ja, iets weerhou hulle daarvan om salig en vredig te
lewe.
En dieselfde met mense se staan. Jy kan sommer sien hulle beplan kattekwaad wanneer
hulle staan en loer, of staan en drink, of staan en niksdoen. Jy kan aan hulle staan
sien hulle is dronk of kwaad.
En ander mense, weer, staan so dat jy kan sien hulle wen. Hulle staan soos ‘n
netbalspeler wat besig is om te korrel om ‘n doel aan te teken. Hulle staan trots en
menswaardig.
En partykeer sien jy aan iemand se staan dat die persoon seer het. Hulle staan so dat
dit lyk of hulle askies vra om te leef. Of hulle staan eenkant teen die muur omdat hulle
dink dat hulle tog nêrens inpas nie.
Ja, en dan het sit nogal ‘n ding geword vandag. Party mense sit lang ure voor die
rekenaar, en ander voor die TV. En dit doen hulle partykeer goed, en partykeer kwaad.
Ander sit met hulle hande op die knie van iemand waar dit dalk nie hoort nie. Nog ander
sit met hulle hande in die maatskappy of die regering se koekieblik.
Party mense sit en dobbel. Ander sit en gee dwelms onder die tafel aan.
Aan party mense se sit kan jy sien hulle is boos. En aan ander s’n dat hulle broos
is. Party mense sit so, dat jy sien hulle wil hulleself isoleer. Hulle wil vir die
mensdom sê: Julle wil my nie hê nie, nou wil ek julle ook nie hê nie.
Psalm 1:1, dan, waarsku ons om “reg” te loop, staan en sit. Ons moet só loop,
staan en sit dat ons gesond bly, gelukkig kan wees, en salig kan word.
En, sou ek graag wou byvoeg, ons moet ook ‘n oog kan ontwikkel vir mense wat graag
“reg” sou wou loop, staan en sit – maar dalk nie vry is om dit te doen nie.
Wat laat ons staan en ons sit verkeerd loop?
Wat, dan, maak dat mense “verkeerd” loop, staan en sit?
Partykeer is mense so eensaam, dat hulle verkeerde vriendskappe aanknoop net om van die
eensaamheid weg te kom.
Partykeer is mense so sonder hoop op ‘n toekoms, dat hulle dwelms of drank gebruik om
net vir ‘n rukkie van hulle ellende te vergeet.
Partykeer voel mense so magteloos dat hulle probeer sterk word deur verkeerde raad en
“quick fixes”.
Partykeer voel mense dat hulle nie gerespekteer word nie, en dan doen hulle buitensporige
dinge, kriminele dinge, om aansien in ander se oë te kry.
En dikwels dink mense, veral tieners, dat hulle gerespekteer sal word en geleenthede in
die lewe sal kry, as hulle baie geld het. En dan loop, staan en sit hulle op verkeerde
plekke om hierdie geld in die hande te kry.
En hoe kan ons ons staan en ons sit laat regloop?
Psalm 1:1 is amper soos ‘n slagspreuk. Kort en kragtig vertel dit jou om reg te
loop, te staan en te sit. ‘n Mens kan dit amper agter op jou motor se modderskerm sit.
Kom ons dink aan nog ‘n paar slagspreuke wat mense kan help om reg te loop, te staan
en te sit. Hierby kan elkeen van ons natuurlik ‘n hele klomp byvoeg. Ek het aan die
volgende gedink:
* Ontdek jou innerlike krag. God deel Sy krag met ons, en het dit in ons gesit toe Hy
ons net minder as hemelse wesens gemaak het (Psalm 8).
* Groei verby jou pyn. Pyn gaan nie sommer weg as hy lekker by jou bly nie. Jy moet
beplan om daarby verby te groei, stappie vir stappie. Sodat die pyn nie jou baas word,
en jou laat loop, staan en sit waar jy nie wil wees nie.
* Sien skoonheid raak. Die werklikheid om ons is gebroke, daarom moet jy jouself
dissiplineer om die skoonheid om jou raak te sien. As jy skoonheid kan sien vanwaar jy
loop, staan of sit, dan is jy tog op die regte plek.
* Hoop is ‘n werkwoord. Hoop is nie iets wat op jou neerdaal nie. Jy word nie
vanself daarmee wakker in die oggend nie. Dis iets wat jy moet doen. Jy moet daarmee
loop, staan en sit.
* Lei ‘n gebalanseerde lewe. ‘n Mens kan nie net loop nie. Jy moet staan en dink
ook. Jy kan ook nie net staan nie. Jy moet sit en rus ook. Jy kan nie net sit nie.
Jy moet opstaan en lewe. Gebalanseerd.
Psalm 1:1 is egter in die negatief geskryf. Moenie loop... moenie staan... moenie
sit... En daarom, kom ons sluit af met ‘n paar moenie-slagspreuke. Weer eens is
hierdie net my eie, en kan elkeen hieraan toevoeg:
* 1. Moenie ‘n tragiese figuur word nie. Al is jou omstandighede swaar, moenie
‘n identiteit van lyding, die identiteit van ‘n ewige slagoffer aanneem nie. Ons kry
almal swaar, maar jy kan kies om ‘n oorwinnaar te wees.
* Moenie afgestomp of roekeloos word nie. Partykeer is ‘n mens se seer so groot,
dat jy jou gevoelens afstomp, of jou instinkte ignoreer en roekelose dinge doen. Moenie.
Bly in beheer van jou loop, staan en sit.
* Moenie goed by mekaar uitbring wat niks met mekaar te doen het nie. Partykeer maak
ons ons eie lewens misrabel omdat ons mense van dinge verdink of komplotte teen ons
vermoed, wat uiteindelik niks met ons te doen het nie. Hou ‘n gesonde uitkyk op jou
medemens se loop, staan en sit. Los maar die agterdog.
* Los maar die “surrender mentality”. Party mense gee sommer boedel oor. Ander
weet weer nie wanneer om te laat los nie. Iewers tussenin moet ons ons loop, staan en
sit ken.
* Soek hulp op die regte plek... Dominee, hier kan jy tog vir die mense sê waarheen
hulle kan gaan (“loop”) om hulp te kry.
Mag u in die lente weer nuwe insig kry oor hoe om só te loop, te staan en te sit dat u
gesond, gelukkig en salig kan lewe.
CHRISTINA LANDMAN
SEISOEN VAN LUISTER POWERPOINT
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.SEISOENVANLUISTER.CO.ZA/IMAGES/STORIES/POWERPOINTS/PS1.JPG
GEEN PREEKRIGLYN OOR PSALM 1:1 IN ARGIEF BESKIKBAAR
_______________________________________________________________
Calvin and the Unity of the Church (deur Coenie Burger, gepubliseer Vrydag, 11 September 2009 09:48)
RELEVANCE FOR THE REFORMED CHURCHES IN SA
COENIE BURGER
I. INTRODUCTION
Many people outside the church and even some church members may be surprised and puzzled
by the title of this paper. John Calvin's name is not conventionally associated with the
pursuit of church unity and values such as openness, mutuality, ecumenicity.
This is but another example of how this brilliant and deeply pious man is misunderstood
not only by his enemies but even by some of his followers. Calvin indeed had a deep and
unwavering commitment to the unity of the church.
Karl Holl, the Lutheran theologian, generously admits that of all the Reformers Calvin
had by far the strongest commitment to the unity of the church. It was apparent right
from the beginning that Calvin was intensely uneasy about the lack of unity in the church
of his time. This applied in the first place to the churches of the Reformation, but - at
least in the beginning - also to the relationship with Rome. We tend to forget that
Calvin was part of a second generation of Reformation leaders and that the break with Rome
was already a done fact when Calvin started working in Geneva in 1536. Although Calvin
often had to defend the break with Rome, one could at times sense an uneasiness and
sadness about this division.
This sadness and inner struggle is evident in Calvin's letter to Sadolet: "With whom the
blame rests it is for thee, O Lord, to decide. Always, both by word and deed, have I
protested how eager I was for unity. Mine, however, was a unity of the Church, which
should begin with thee and end with thee. For as oft as thou didst recommend to us peace
and concord, thou, at the same time, didst show that thou wert the only bond for
preserving it." We also hear this pain in his last letter to Westpahl when he explains how
the animosity between Luther and Zwingli caused young students like himself to veer away
from the two great reformers and stop reading their books for a period of time. We hear
this same unease when he admits in a letter to Archbishop Cranmer that he considers the
division of the church as one of the greatest evil of their time and that he would be
willing to cross ten seas if it could help mend this rift.
In is noteworthy that more and more Catholic theologians are expressing their
appreciation for very strong catholic trends in Calvin's theology and for his ecumenical
spirit. They have noted significant parallels between Calvin's ecclesiology and the
ecclesiology of Vaticanum II. Some have also expressed the hope that Calvin's theology
might provide a link with the growing group of Pentecostal Churches.
II. A STRANGE DISCREPANCY
If we compare the present state of affairs in the Reformed Family of Churches with
Calvin's deep commitment to the unity of the church the situation is - to say the least -
tragic and almost inexplicable. The truth is that the Reformed and Presbyterian Churches
are amongst the most divided confessional groups in the world. This trend of secession
started early on - and just continued through the centuries. Lukas Vischer's book _The
Reformed Family Worldwide_ tells the story of wonderful growth on the one hand, "where the
number of Church members has doubled, tripled and in some place even quadrupled", but also
of a multiplicity of churches - 750 when last counted! - unable to maintain unity and
communion in the face of new challenges. Renewal and new insights have almost invariably
led to the formation of new churches - a sign of sectarianism. It is as if the Reformed
tradition could not develop bonds of unity strong enough to contain diversity and
difference of opinion. Vischer writes: "The reason for this (the divisions) is that
neither in their understanding of the church nor in their spirituality or the structures
they have developed are Reformed Churches equipped to locate their ongoing struggles over
new insights within a broader unity" (1999:273)
In many ways this is also the story of the Reformed Family in South Africa. The Dutch
Reformed Family of Churches, taken together, is one of the largest churches in the
country. But we have also seen several divisions - some due to minor theological
reasons, some because of political considerations and others attributable to racial
factors. There have been efforts to reunite this family of churches, but there are many
stumbling blocks in the way. Although the smaller Presbyterian and Congregational Churches
have made some progress in forming united churches and reaching agreements about
fundamental issues, the wider process of bringing together all the Reformed and
Presbyterian Churches in the country has not even started.
The current situation is embarrassing and shameful. During the past 40 years many of the
previous racially divided churches went through unification processes - even some of the
larger Pentecostal Churches! While the largest Reformed Church has remained divided.
We need to ask how this is possible - especially in the light of Calvin's strong
commitment to the unity of the church. Does this have to do with an intrinsic weakness
in the Reformed tradition? Does it have to do with implicit dualities in Calvin's own
theology and ecclesiology? Or does the reason lie elsewhere - in later developments?
In this paper I argue that the unification process in the DRC might have run a different
course had we paid closer attention to Calvin's theology and more specifically his
convictions and views on the unity of the church. Had the church done that, we might
have been led to position ourselves differently on a number of crucial issues concerning
unification. In the next paragraph I will refer to several aspects of Calvin's thinking
that I argue were not considered adequately in the positions that DR Church took over the
years. In paragraph four I go a step further and refer to two issues relating to our
unification process where I think dualities in Calvin's thinking may have complicated
matters.
III. PERSPECTIVES ON THE UNITY OF THE CHURCH FROM CALVIN\'S WORK
The unity of the church was undoubtedly one of the more central motives of Calvin's
theology and pastoral life. In this paragraph we will look at different aspects of
Calvin's position on the unity of the church which were not adequately recognized in the
discussions around the unification process in our own church the past 40 years.
1. Calvin was passionate about the unity of the church and devoted much time and effort
to this cause. In his book _Pia Conspiratio_ Lukas Vischer bemoans the Reformed
tradition's lack of concern about the divisions in the church. "It is ignored or brushed
aside as though this were simply a regrettable but ultimately unimportant aspect" (Vischer
2000:5). This is certainly also true in our situation.
Calvin's commitment to the cause of unity can be seen in his writings, but even more so
in his ecumenical endeavors over the years. He was continually involved in efforts to
mediate discussions between church leaders and reconcile conflicting groups.
Jane Dempsey Douglass writes about him: "He had a broad and catholic understanding of
the one Church of Jesus Christ, an outreaching pastoral relationship to churches all over
Europe that encouraged greater unity amongst them, and a passionate concern to make the
worldwide reign of Christ visible" (305). She claims that his commitment to the unity of
the church can be seen on at least six levels: 1) his catholic view of the church together
with his belief that the true church can be found under many forms of church order; 2) his
struggle against the idols; 3) his reaching out to churches of other traditions; 4) the
multinational and multicultural character of the church in Geneva; 5) Calvin's concern
about and ministry to refugees and to the diaspora of Calvinist churches all over Europe;
6) his emphasis on the Christian life as stewardship, service to the neighbor, marked by
obedience to God's command for justice." (306).
After his stay in Strasbourg Calvin spared no effort to keep in contact with the leaders
of other Protestant groups. He was in conversation with Bucer in Strasbourg, Bullinger
in Zurich, several Anglicans, and most of the Lutheran leaders. He also had contact with
the Waldensians, the followers of the Czech Reformer Jan Hus and leaders of the churches
in, amongst others, the Netherlands, France, Poland, Hungary and Scotland.
It is known that Calvin was very concerned about the split between Luther and Zwingli
around the Lord's Supper. He really tried his utmost to reconcile the different groups
and it is here that we arguably see Calvin's commitment to Christian unity at its
clearest. Calvin's position on the Lord's Supper could be interpreted not as a third
independent view born from disgruntlement with the views of Zwingli or Luther, but as a
visionary and inspired effort towards consensus. His deepest motive was not to explain his
own viewpoint, but to mend the rift between the Lutheran and Reformed wings of the
Reformation.
His concern for the unity of the church was so profound that Calvin was prepared to sign
the Lutheran Confessions of Faith if it could bring about unity between the two groups -
this, despite him not being in full agreement with these confessions. If more people had
this attitude and were willing to follow Calvin's example, unity could become a reality.
It is clear from Calvin's writings that he recognized that the one church of Jesus
Christ shared a common history and a common destiny. Therefore, he commanded concern not
only for the "inside" community but also for the "outside" community (Inst IV,1,19). In
his Corinthians commentary (on 1 Cor 14:36) he makes this point very clear. He warns
against haughtiness and self-complacency with our own customs and views. We must always
remember, he says, that we are not he only Christians in the world. The Gospel did not
start with us! We are not the first Christians and hopefully not the last. "This is a
doctrine of general application: for no Church should be taken up with itself exclusively,
to the neglect of others; but on the contrary, they ought all, in their turn, to hold out
the right hand to one another, in the way of cherishing mutual fellowship, and
accommodating themselves to each other, as far as a regard for harmony requires."
2. Calvin's passion for the unity of the church was grounded in his theology. Much
has been written about Calvin's theology and the absence of one central motive. Without
denying this one, could say that the concept of _communio_ was at least one of the central
themes of Calvin's theology. Calvin's theology has various components, but the
underlying vision is one of a new communion where God will be honored and humans respected
and cared for. Birmele (2009:2) argues that the idea of _communio_ played a very
important role in Calvin's theology. He sees this for example in the fact that Calvin
from early on replaced the word _congregatio_ as used by the CA by the word _communio._
The ultimate result of Christ's work of salvation was the restoration of communion -
between God and human beings, but also amongst the believers.
The theme of reconciliation is closely connected to the concept, _communio_. Opitz
(2009:5) maintains that reconciliation played a central role in Calvin's theology,
specifically in his practical theology. He argues that a large part of Calvin pastoral
activity was centered on reconciliation, making peace, and building a just and caring
community. For Calvin this was what the Gospel of Jesus Christ was about. This is
confirmed by the reports we have of the conversations in the consistory. Seemingly most
of these conversations had to do with some or other form of reconciliation. This point is
often missed by people faulting Calvin for legalism. He writes: "Das Consistorium stand im
Dienst der Wiederherstellung der durch Fehltritte und Konflikte verletzten Gemeinschaft,
es war die Instanz der Versöhnung "(Opitz 2009:5).
Against this background it is not difficult to understand why Calvin was deeply troubled
by the divisions the church of Jesus Christ - local divisions in the congregation of
Geneva, but in a way even more so by the disunity within the churches of the Reformation
and even the break with Rome. There is a close connection between these efforts towards
reconciliation in the consistory and Calvin's passion for the unity of the church. It
was directed at two manifestations of the same problem: resisting the reconciliatory work
of the Jesus Christ through the Sprit and failing to understand and trust the power of the
Gospel.
There is a further point in Calvin's way of thinking about theology and doctrine that is
very illuminating and helpful for processes of unification in the church. At times Calvin
was willing to make a distinction between central matters of faith on which we cannot
compromise and more peripheral issues where we can allow for difference of opinion. In
the Institutions he gave a relatively short list of doctrines that could not be tampered
with: "God is one; Christ is God and the Son of God and; our salvation rests in God's
mercy" (Inst IV,1,12). In his letter to Westphal the list is somewhat longer (see
Hesselink 226 fn 20). But in his Corinthians Commentary (on 1 Cor 3:11) the list is even
shorter than the one in the Institutes. He writes: "The fundamental doctrine which is
nowise permissible to break, is that we cleave to Christ; for He is the only foundation of
the church".
If we are really serious about the unity of the church we need to talk about these
longer and shorter lists. In some Reformed Churches - also in our country - there are
pastors and members for whom a unification process with for instance Anglicans and
Methodists would be unthinkable because they would not be willing to sign our confessions
of faith. If we start dreaming of a broader unity of reformed and Presbyterian churches in
this country we will have to face the reality that the Presbyterian and the Congregation
Churches are already part of a larger group of Protestant Churches discussing church
unification (the Church Unification Commission) which includes the Anglicans and the
Methodists. We will have to find structures that will allow for more diversity in one
church.
3. A deeper understanding of Calvin's ecclesiology could also have helped us in the
process of unification.
The DR Church's efforts to move towards unification were hampered by what I believe to
be a misunderstanding of two crucial issues relating to ecclesiology. The first problem
was that many people did not have a clear understanding of the unique identity of the
church. They did not realize that the church is not ours to command, but that the church
is a creation of God, belongs to its Lord Jesus Christ and that He and He alone has the
final word in the Church.
It is in a way surprising to see how clear Calvin was on these issues. He had a much
higher view of the church than most Calvinists today. Hesselink says correctly that Calvin
at times sounds like a Roman Catholic. He quotes Cyprian and calls the church the
"mother of all the godly with which we must keep unity." Calvin had no doubts that we
need the church for our salvation (Inst IV,1.4,8) and that there was no salvation outside
the church.
For Calvin the church was definitely not a community formed by the faithful. It was
not a consequence of human initiative but of God's election and calling. The church
originated in the mind of God and was part of God's plan of salvation. The church was the
community of Christ, His body. "This is the mark of the true church, by which it is to
be distinguished from all other gatherings which falsely claim to speak in the name of God
and presume to pass themselves off as churches: where the Lordship and Priesthood of
Christ is earnestly recognized" (Comm on Jeremiah 33:17).
Our communion with Christ is also the ultimate foundation for the unity of the church.
When we come to faith we are united to Christ and become part of his body. In the church
we participate in one God and Christ. "All the elect are so united in Christ that as
they are dependent on one Head, they also grow together in one body, being joined and knit
together as are the limbs of one body. They are made truly one since they live together
in one hope, faith and love and in the same Spirit of God". How serious this unity of the
body is and how vital this connection, is clear from the following extract: "For no hope
of future inheritance remains to us unless we have been united with all other members
under Christ, our Head (IV,1,2).
The second problem had to do with the unimaginative way the church order was used in the
whole process. Although we profess to be Reformed in our ecclesiology we tend to be very
legalistic. We rely too much on a literal interpretation of the church order without
adequate reference to theology, the Bible and the creativity of the Spirit. The church
order has acquired a life of its own and is often used as a rule book of what can and
cannot be done.
This is a sad state of affairs. The idea of the church order was primarily to lead us
towards embodiment of our faith. We must be willing to do and practice what we say we
believe. The church order was not intended to inhibit or smother renewal and faithful
imagination.
There is a further point of Calvin's ecclesiology that is noteworthy. Calvin
understood the need for diversity and a certain openness when it comes to customs and
practices in the church. We see that in the way he spoke about the different gifts in
the one Body of Christ: through the difference of gifts God has intentionally made us
dependent on one another. But we see it even more clearly in his explanation of the so
called _adiaphora_. In Inst III,19,7 he writes: "regarding outward things that are of
themselves indifferent we are not bound before God by any religious obligation preventing
us from sometimes using them and other times not using them". It was very important to
Calvin that we honor the freedom we receive from God and not become attached to man-made
laws which the Word does not explicitly command. This applied to certain customs around
food and dress, but also to certain liturgical practices and the way churches organized
their structures and ministries.
4. There is one specific aspect of Calvin's ecclesiology that needs special attention.
That is his distinction between the visible and the invisible church. In South Africa
this distinction was not always properly understood and as a consequence it was often
misused in the process. The argument was made was that the real unity of the church was
given in Christ and part of the invisible church. Because it was secure in Christ and
already part of the invisible church, the imperative to embody it in the visible church
lost its urgency. It was seen as a nice to have not an essential part of the visible
church.
This is certainly not what Calvin had in mind with the distinction. In his early years
Calvin admittedly had a strong emphasis on the reality of the invisible church. He got the
distinction from Augustine and Luther and it was used initially as a consolation that
there was indeed more to the church of Jesus Christ than what could be seen visibly in the
Roman institute. In later years, however, we see that he increasly focused on the
visible church as the only church we know and see, with the notion of the invisible church
pushed into the background. The way Book IV grew in the later editions of the Institutes
is testimony to the fundamental role the visible church played in Calvin's thinking and
his pastoral activity.
This was also related to the vital movement in Calvin's theology from faith to works,
from justification to sanctification, from confession to embodiment, from election to
life. If we say we believe in the Gospel, we must be willing to live it - by God's grace.
The same applies to the unity of the church: if we say we believe that the Church is one,
we need to embody it in the real life of the visible church. Peter Opitz says that exactly
this was the function of the church order: it had to guide the process from
"Unsichtbarkeit zur Hörbarkeit und Sichtbarkeit der Kirche". Opitz sees this as a very
central motive of Calvin's whole theological exercise. God's secret decision to reconcile
us with himself in Christ and his election of the Church must ultimately be embodied in
the celebration of the Lord's Supper and the visible communion of the saints (Opitz:
2,5,10). It would therefore be a total misuse of Calvin's theology and ecclesiology to
stifle unification processes in the church with references to the distinction between the
visible and invisible church.
5. There is also much to learn from the way Calvin and the congregation in Geneva
embraced foreigners and included them in their fold. Before the Reformation Geneva was a
relatively poor city. Through the Reformation it became an international trading city.
It also became a safe harbor for refugees - mostly from France, but also from other
countries all over Europe. It is said that at times more than half of the congregation
was made up of foreigners.
For Calvin it was not even a question that these foreigners were part of the
congregation of Geneva. In the church of Christ nationality or race does not make a
difference. In the first edition of the Institutes he wrote about the church: "We
believe one, holy, catholic church, the sum total of the elect, chosen from people...in
whatever country they live or under whatever nation they might be dispersed".
This attitude is confirmed by very interesting and strong statements Calvin made
elsewhere against discrimination of any kind. He writes:" Now since Christ has shown in
the parable of the Samaritan that the term neighbor included even the most remote person,
we are not expected to limit the precept of love to those in close relationships.
......."We ought to embrace the whole human race without exception in a single feeling of
love; here there is no distinction between barbarian and Greek, worthy and unworthy,
friend and enemy, since all should be contemplated in God and not in themselves. When we
turn aside from such contemplation, it is no wonder we become entangled in many errors.
Therefore, if we rightly direct our love, we must first turn our eyes not to man, the
sight of whom would more often engender hate than love, but to God, who bids us extend to
all men the love we bear to him, that this may be an unchanging principle: whatever the
character of man, we must yet love him because we love God (Inst II,8,55).
Had we read Calvin more carefully, we might have saved ourselves and others much pain
and disgrace.
IV. COMPLICATIONS AND OPEN QUESTIONS
There can be no doubt about Calvin's commitment to the unity of the church - in theory
but also in practice. It would be totally unfair to blame the inability of the Reformed
Churches to take the unity more seriously on Calvin.
There are however at least two dualities in Calvin's thinking that might have
contributed to the Reformed Tradition's struggle to appreciate the importance of the unity
of the church and give adequate expression to it. The first problem had to do with the
duality between truth and unity and the second with the duality between the local church
and the broader or universal church.
1. While most Reformed people will acknowledge the importance of both truth and unity,
there is a tendency in Reformed circles to give a certain preference to truth. This
tendency can be traced back to Calvin. Lukas Vischer says that Calvin had a passion for
clarity and clear lines of demarcation - especially in situations of conflict (Vischer
2000: 53). This helpful trait sometimes got out of hand and made Calvin look merciless
and "almost unbearably harsh" in his emphasis on truth. We therefore find a strange
contradiction in some of Calvin's writings. "The impassioned exhortations to communion
and tolerance seem forgotten in the heat of controversy." While there were mitigating
conditions in Calvin's case and he somehow succeeded in containing the duality, it had
"disastrous consequences in the case of lesser minds than Calvin". "The result has not
been only clarity, but dogmatism and, all too often, division." It saddens me to say
that in our own process I have seen this more often than I expected or hoped. This
single-minded commitment to truth is an integral part of our tradition - but it may also
be undermining unification in a major way.
Although he is willing to concede that this tendency is present in the work of Calvin,
Vischer claims that it should be viewed in context: "the underlying intention in all of
Calvin's work is beyond doubt to point to the centre - God who comes to us in Jesus
Christ. This centre takes precedence over all borderlines and demarcations".
2. The second problem has to do with the Reformed tradition's strong emphasis on the
local congregation as a full and complete church. While the idea was that the presbyteries
and synods would contain the independence of the local congregations, this has in effect
proven difficult. In many reformed congregations we find that this strong emphasis on the
autonomy of local congregations has bred a stubbornness and obstinacy which is strange to
the Gospel.
It would undoubtedly be unfair to blame all this on Calvin. Calvin did not have to
establish (or manage) an elaborate system of Reformed Congregation in unity with one
another. As far as I know he was also not the inventor of the unhappy term "complete"
church. But there are people who find justification for this kind of thinking in the way
Calvin spoke about local congregations. For Calvin a local congregation was a true and
full church if the two marks of the church could be distinguished clearly in its life and
he had no hesitation in using the word _ecclesia_ also to refer to individual churches. He
also thought that local congregations should be free to develop their own standards,
church order and liturgy.
Again: in Calvin's case there always were a number of counterbalances. We see that, for
instance, in the fact that Calvin was much more hesitant to use the term "body of Christ"
for the local congregation. However, many of these subtleties were not recognised by his
peers and followers and consequently his emphasis on the autonomy of the local church
often resulted in endless conflict and ultimately divisions.
V. CONCLUSION
With Lukas Vischer I have often wondered about the relationship between the Lord's
Supper and the unity of the Church. Could it be that our struggle to see and understand
the vital importance of the unity of the church (let alone doing it) are somehow connected
to the fact that we do not really believe in the power of the sacrament? Is there
perhaps a subtle connection between our preference for truth (over unity) and our
preference for preaching (over the sacraments)? Vischer was convinced that we have a
problem on this level: "The Reformation Churches lack the fullness of a sign which, on
their own affirmation, is one of the marks of the true church". Ultimately, we may ask if
this sad history of divisions and rifts could have been avoided if Calvin succeeded in
convincing the Genevan Church to celebrate the Lord's Supper weekly as he believed it
should be done?
BIBLIOGRAPHY
Bauswein, J-J. & Vischer, L. (1999). _The Reformed Family Worldwide_. Grand Rapids:
Eerdmans
Beintker, M. (2009). Calvins theologisches Denken als ökumenische Herausforderung.
(unpublished article).
Birmele, A. (2009). Calvins Kirchenverständnis und die heutigen ökumenischen
Herausforderungen. (unpublished article).
Calvin, J. _Institutes of the Christian Religion_ _Vol_ _I and II _(ed McNiell,
Battles), Philadelphia: The Westminster Press.
Calvin's Commentaries. Wilmington: AP&A
Douglas, J.D. (2004). Calvin in Ecumenical Context. In McKim, _The Cambridge
Companion to John Calvin_. Cambridge: CUP
Hesselink, I.J. (1997). _Calvin's First Catechism: A Commentary_. Louisville: WJKP
Hirzel, M.E. & Sallmann, M. (2009) _John Calvin's Impact on Church and Society
1509-2009._ Grand Rapids: Eerdmans
McKim, D.K. (2004). _The Cambridge Companion to John Calvin_. Cambridge: CUP
McNiell, J.T. (1967). _The History and Character of Calvinism._ London: Oxford
University Press.
Opitz, P. (2009). Calvins Begründung der kirchliche Ordnung als Herausfordering und
Chance für die Kirchen der Gegenwart. (unpublished article).
Plasger, G. (2008). _Johannes Calvins Theologie - Eine Einfürung_. Göttingen:
Vandernhoeck&Ruprecht
Selderhuis, H. (2009). _The Calvin Handbook_. Grand Rapids: Eerdmans
Vischer, L. (1999). "The Church - Mother of the Believers". In D Willis, _Towards
the Furture of Reformed Theology_ (pp. 262-282). Grand Rapids: Eerdmans.
Vischer, L. (2000). _Pia Conspiratio: Calvin on the Unity of Christ's Church.
_Geneva: John Knox Centre.
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
ʼn Spiritualiteit van Tevredenheid (deur Quintus Heine, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:13)
Die wêreld met al sy ekonomiese krisisse is die gevolg van ʼn lewensingesteldheid van onvergenoegdheid. Dit is geen geheim dat die wêreldwye krisis te wyte is aan die gierigheid van die mens nie. Tog het die krisis baie mense weer genoop om na te dink oor hulle ingesteldheid teenoor geld, besittings en wie hulle voor die Here is. Dit het my weer laat dink oor die woord -tevredenheid. Tevredenheid is ʼn leefwyse en spirituele ingesteldheid oor hoe die mens voor die Here leef!
In Psalm 131 getuig Dawid dat hy die punt bereik het van tevredenheid. Hy vertel dat hy geleer het om nie meer homself te verhef en besorg te wees oor groot dinge nie. Hy het kalmte gevind. Hy het die tevredenheid van ʼn baba bereik. Dit is ironies dat dit juis in Ps. 31 is waar hy getuig dat sy “tye” in die hand van die Here is. Om ʼn lewenshouding van tevredenheid te hê, is die grootste getuienis dat jy aan die Here behoort! Dit is die geloofwaardigste bewys dat jy in die krag en heerskappy van God oor jou lewe glo! Tevredenheid is die praktiese bewys dat jy glo dat God in beheer van jou lewe is. Dat Hy oor alles regeer. Dit is ʼn belydenis dat jy glo dat God die wysheid het om te weet wat die beste vir jou is ! Dis die grootste bewys dat ek en jy Jesus vertrou! ʼn Ontevrede ingesteldheid ontwikkel waar jy dink jy in beheer van jou lewe en besittings is en jy alleen daarmee te vertrou word. Jou reaksie van hoeveel jy betaal word, jou reaksie oor jou huis en inhoud. Selfs jou reaksie oor teleurstellings – dit alles vertoon jou ingesteldheid teenoor God. Tevredenheid plaas as’t ware die seel op jou geloof! Tevredenheid is die bewys dat jy in die heerskappy van God glo. Dit is die bewys dat jy die krag van die genade van God glo en jou geloof uitleef! In Fil. 4:18 verklaar Paulus “Nou het ek alles ontvang en het ek meer as genoeg!” Ek dink ons moet gereeld vir onsself afvra of ons die genade van Christelike genoegsaamheid uitleef! Dit is ʼn goeie gewoonte(dissipline) om gereeld selfondersoek te doen of jy vrede en tevredenheid vir jou siel het? Soms leef ons onvergenoegd en word deur ʼn onrustigheid gejaag om meer tyd, geld, besittings en plesier te wil bekom. Dit is ook hierdie lewenshouding wat mense toestemming gee om alewig krities te wees en oor alles te kla. Jy sien, tevredenheid kan nie net ʼn paar leë woorde wees nie. Dit is ʼn lewenstyl, ʼn innerlike vergenoegdheid! Jou geloofsbelydenis dat God in beheer van jou lewe is en ʼn lewe van tevredenheid is dieselfde ding! Dit is ʼn vertroue in die almag en beheer van God. Dit is om die belydenis van Ps. 23:1 te leef! “Die Here is my herder. Ek kom niks kort nie” Ons moet egter onderskei wat Geestelike vergenoegdheid nie is nie:
Tevredenheid beteken nie selfvoldaanheid nie (asof jy gearriveer het nie), nie sonder ambisie nie, nie arrogansie nie, maar ʼn hartsgesindheid van vergenoegdheid. Dit beteken ook nie dat ons ophou om hard te werk nie. Diens aan God behoort ons enigste motivering te wees vir harde werk! Indien jy strewe om meer geld te maak moet dit ook onder andere daarom gaan om vir God se werk ʼn groter tiende te kan gee! Dit behoort vir die gelowige oor God te gaan! Dit is God met jou lewe tevrede moet wees! Tevredenheid is nie tevrede met die wêreld nie maar tevrede in die wêreld!
Ontevredenheid doen 2 dinge aan ʼn mens: Aan die een kant maak dit jou blind vir al die geskenke/gawes wat God jou gegee het – jou familie, jou huweliksmaat, jou lewe, jou gawes. Ontevredenheid laat jou nie jou eie gawes raaksien nie! Jy sien net die onvoltooide en onvergenoegdheid in almal. Ontevredenheid maak van jou ʼn ondankbare mens, ʼn selfsugtige mens, wat dink sy sukses is sy eie en nie ʼn gawe van God nie! Die tweede ding wat ontevredenheid doen: dit sorg dat jy nie groei nie. Niemand groei deur te verwyt of te kla nie. Jy begin geestelik groei en ontwikkel die oomblik as jy dinge begin aanvaar: Die oomblik wat jy jou huweliksmaat aanvaar, die oomblik dat jy jou omstandighede aanvaar. Daardie oomblik groei jou liefde. Tevredenheid is ʼn vergenoegdheid oor God se teenwoordigheid in jou lewe vandag en nie eers in die toekoms nie. My gebed is dat julle sal weet dat God jou liefhet soos jy is !
Quintus
19-21 Okt: Geloofsvormende Reis vir Predikante (deur Gys van Schoor, George Roux & Peet Bester, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:00)
Geloofsvormende Reis vir Predikante(VBO 20)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
Aanbieders: Verskeie aanbieders oor die tydperk van drie jaar Datum: 19-21 Oktober 2009 Stellenbosch Plek: Sal later bekend wees
Hierdie is ‘n opvolg van die Geloofsvormingkursus wat Maartmaand op Kleinmond aangebied is. Ons sal later meer besonderhede stuur. Die kursus VBO 20, oor Dissipelskap word nou in hierdie nuwe poort-kursus ingewerk en word nou genoem 'n Geloofsvormende reis vir predikante. (Kyk by Communitas by die Geloofsvormings Blog) Daar is reeds met 'n Emosioneel gesonde spiritualiteit begin. Dit word nou opgevolg en die boek van Scazzero word verder bespreek. Begeleiers: Gys van Schoor, dr George Roux en Peet Bester.
Drie-jaar program soos volg:
Ons het 'n reis van geloofsvorming ontwikkel en nooi ons predikante om daaraan deel te neem. Ons sien dit op hierdie stadium as ‘n 3 jaarproses. Die reis verloop in drie fases, wat elk uit drie byeenkomste per jaar bestaan, vir ‘n totaal van 9 byeenkomste oor ‘n driejaar periode.
Dominees kan op enige stadium van die reis aansluit, of die reis verlaat, of die reis uitstel.
Dit lyk op hierdie stadium so:
JAAR 1: Ontwikkeling van ‘n gesonde spiritualiteit (Maart reeds op Kleinmond aangebied)
Byeenkoms 1.1: Kontoere van emosioneel gesonde spiritualiteit
Byeenkoms 1.2 Groei in jou persoonlike identiteit in Christus
Byeenkoms 1.3 Reis van selfontdekking: bekering van die hart (Enneagram)
JAAR 2: Om met Jesus te leer leef
Byeenkoms 2.1 Retreat: “Kom luister na wat Ek jou oor die lewe wil leer”
Byeenkoms 2.2 Teologiese kontoere: Om vandag saam met Jesus (die Here) in die koninkryk te lewe.
Byeenkoms 2.3 Vernuwing van die hart (Dallas Willard).
JAAR 3: Christelike praktyke
Byeenkomste 3.1, 3.2 en 3.3 handel oor ‘n seleksie van drie Christelike praktyke per byeenkoms wat deur die eeue deur christene beoefen is
Ons is seker dat van hierdie inhoud sal verander soos wat ons die pad saam begin loop.
TUG - 23 September 09 Newsletter (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:00)
13-15 Okt: Christologie: wie is Jesus Christus vir ons vandag (VBO 22) (deur Dirkie Smit en Francois Wessels, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:00)
Christologie: wie is Jesus Christus vir ons vandag (VBO 22)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
Jesus is meer gewild as die kerk. Selfs mense wat niks met die kerk te doen wil hê nie, is geïnteresseerd in die mens Jesus. Mense wat nooit kerk toe gaan nie, lees boeke oor Jesus. Maar is die Christus wat deur die kerk verkondig word, dieselfde as die historiese Jesus van Nasaret?
Was die vroeë kerk se verkondiging van Jesus as die Christus en Here in lyn met die “eenvoudige boodskap van Jesus”?
Inhoud:
Hoekom is die “historiese Jesus” nou weer van belang?
Wat is die verband tussen die historiese Jesus en die Christus wat in NT en die vroeë kerk verkondig is?
Wat is die verband tussen Jesus se bood¬skap en die kerk se boodskap vandag?
Uitkomste:
‘n Duideliker begrip van die nuwe debat oor die historiese Jesus en die vaardigheid en riglyne om die verskillende historiese konstruksies van Jesus te beoordeel
’n Beter verstaan van hoe die vroegste Christologie (leer van Jesus as die Christus) gevorm is
‘n Insig waarom die Christologiese vraag¬stukke van die vroeë kerk altyd weer aan die kerk gestel word – ook aan die kerk van vandag.
13–15 Okt: Hoe om gemeentes betrokke te kry by diens aan die gemeenskap (VBO 19) (deur Jurgens Hendriks & Averell Rust, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:00)
Hoe om gemeentes betrokke te kry by diens aan die gemeenskap (VBO 19)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
Tema en doel: Die roeping en die betrokkenheid van gemeentes in die identifisering en aanspreek van die nood in gemeenskappe as ʼn ontdekkingsproses van wat ʼn missionale kerk in sy diepste wese is.
Inhoud: Gemeentes leer die meeste by ander gemeentes: ons luister dus na die stories van mense uit gemeentes wat by projekte betrokke is. Ons besin oor die aard en omvang van armoede en nood in die land en in die wêreld. Ons lees saam die Bybel en luister. Ons leer oor die teorie en praktyk van Gemeenskapsont¬wikkeling en ons werk saam om projekte te identifiseer en te beplan.
Uitkomste:
Gemotiveer deur stories van hoop
Versterk deur die gemeenskap van gelowiges wat na die Woord geluister het
Bemagtig met kennis van Gemeen¬skapontwikkeling
Gereed om met ʼn projekplan betrokke te raak
Lidmate is baie welkom om die kursus by te woon.
13-15 Okt: Die prediking van die Nuwe Testament (VBO 21) (deur Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 00:00)
Die prediking van die Nuwe Testament (VBO 21)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
Aanbieders: Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond Datum: 13–15 Okt 2009 Plek: Stellenbosch
Tema en doel:Dit is ‘n kursus wat gerig is op die praktyk van preekmaak, met spesifieke aandag aan Skrifgedeeltes uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster voorgestel word. Die doel is om saam te groei in ons insig in die aard van verkondiging, sinvolle voorbereiding en die skryf van kreatiewe, Skrifgetroue preke.
Inhoud: Ons gaan inleidend saam gesels oor kwessies soos prediking en konteks; prediking en die regverdigingsleer en die gebruik van die 4 leesroostertekste in die erediens en hoe dit vir die prediking benut kan word. Daarna gaan ons intensief saam werk aan vyf tekste uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster voorgestel word, uit die boeke Lukas, Galasiers en 1 Timoteus. Daar sal ‘n kort inleiding oor elk van dié boeke gegee word, maar die fokus sal op Skrifuitleg en preekmaak val.
Uitkomste: Kursusgangers sal kan huis toe gaan met ‘n verrykte insig in die preekvoorbereidingsproses; verdiepte kennis van drie boeke van die Nuwe Testament en met vyf konseppreke wat al ver in die voorbereidingsproses gevorder het.
DIE PREDIKING VAN DIE NUWE TESTAMENT
KURSUSRAAMWERK
DINSDAG 13 OKTOBER
10h00 – 11h00
Preek in konteks
Oop gesprek oor egte kontekstuele prediking
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Lukas
Eksegetiese riglyne oor die boek Lukas
Eddie Orsmond
12h00 – 13h00
Lukas 14:1-14 Lukas 19:28-40
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Lukas 14:1-14
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Eddie Orsmond
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h04 – 16h00
Lukas 19:28-40
Eksegetiese riglyne;Groepswerk;Terugvoer
Eddie Orsmond
WOENSDAG, 14 OKTOBER
09h00 – 10h00
Regverdigingsleer
Oop gesprek oor die huidige belangstelling in die regverdigingsleer en die prediking daaroor
Andries Cilliers
10h00 – 11h00
Die prediking van Lukas 14:1-14 en Lukas 19:28-40
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Eddie Orsmond
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Galasiërs
Eksegetiese riglyne oor boek Galasiërs
Andries Cilliers
12h00 – 13h00
Galasiërs 2:15-21 Galasiërs 5:1; 13-26
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Galasiërs 2:15-21
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Andries Cilliers
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h05 – 16h00
Galasiërs 5:1; 13-26
Eksegetiese riglyne;Groepswerk;Terugvoer
Andries Cilliers
DONDERDAG, 15 OKTOBER
09h00 – 10h00
Hoe werk ek met die vier RCL tekste in die erediens?
Oop gesprek oor die RCL se keuse van vier tekste vir die erediens en hoe dit vir die prediking benut kan word.
Eddie Orsmond
10h00 – 11h00
Die prediking van Galasiërs 2:15-21 en Galasiërs 5:1; 13-26
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: 1 Timoteus
Eksegetiese riglyne oor 1 Timoteus
Andries Cilliers
12h00 – 12h30
1 Timoteus 6:6-19
Groeplede lees die teks selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
Aanbieder: Frederick Marais en lede van Fasiliteringspan Datum: 13 – 15 Oktober Plek: Stellenbosch
Tema en doel
Die kursus gee aan predikante en gemeenteleiers opleiding in leierskapsvaardighede vir gemeentelike kultuurtransformasie. Transformasie in gemeentes kan op verskillende vlakke plaasvind. Dit is egter eers as daar ‘n kultuurtransformasie plaasvind wat die transformasie standhoudend is. Die uitdaging vir ‘n kultuurtrasformasie het te make met die ingrypende uitdagings wat ons konteks in Suid-Afrika aan ons stel- geen gemeentes ontkom hierdie uitdagings nie. Die ander kant van die munt is egter nog belangriker. Ons het die uitdagings om die instandhoudingskultuur wat dikwels eie is aan hoofstroom kerke te transformeer tot ‘n roepingskultuur.
Kultuurtransformasie stel besondere eise aan gemeenteleierskap. Daar is ‘n gesegde wat sê: Culture eats strategies for breakfast! Indien ons in ons pogings tot transformasie nie rekening hou met die heersende kultuur van die gemeente nie, gebeur dit maklik dat velerlei pogings tot transformasie misluk. Hierdie ervaring laat gemeenteleiers dikwels met ‘n gevoel van dis-oriëntasie. Allan Roxbourgh beskryf dit raak in sy bekende boek The Sky is Falling: Leaders lost in translation! Daar is die afgelope aantal jare by Communitas en in die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes, indringend oor hierdie uitdagings navorsing gedoen en metodiek ontwerp wat werk in ons Suid-Afrikaanse konteks. Ons sal graag van hierdie insigte met die kursusgangers wil deel.
In hierdie kursus word daar gefokus op die bou van leierskapkapasiteit om gemeentes te begelei in ‘n kultuurtransformasie. Ons gaan kyk na die kennis, houdings, vaardighede en gewoontes wat leiers nodig het om leierskap te gee in tye van kultuurtransformasie. Predikante en gemeenteleiers is welkom. Dit is ‘n praktiese kapasiteitsbou-kursus in gemeenteleierskap. Aandag sal deurentyd gegee word aan die spesifieke uitdagings van die gemeentes verteenwoordig in die kursus en gemeenteleiers wat hulle gemeente suksesvol deur ‘n kultuurtransformasie begelei het, sal hulle verhale met ons deel.
Inhoud
Aanpassings wat kultuurtransformasie van gemeenteleiers vra? ~ Die rol van die leraar in kultuurtransformasie ~ Die rol van gemeenteleiers en die kerkraad in kultuurtransformasie ~ Teologiese en hermeneutiese uitdagings in kultuurtransformasie
Die verskillende fases van kultuurtransformasie ~ Aanpassende vs tegniese verandering ~ Leierskapuitdagings in die verskillende fases van kultuurtransformasie
Begeleiding van ‘n gemeente in ‘n suksesvolle kultuurtransformasieproses ~ Afbreek van weestand ~ Benutting van positiewe energie ~ Die rol van geloofsgewoontes en geloofsonderskeiding
Uitkomste
Kursusgangers ontvang basiese opleiding, in gemeenteleierskap in tye van kultuurtransformasie, wat hulle in staat stel om toepaslike leierskap te gee aan ‘n gemeente in ‘n kultuurtransformasie.
Geloofsonderskeiding word deurentyd beoefen en aangeleer.
Dag drie: Mense van matigheid (deur Webmeester, gepubliseerWoensdag, 23 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van matigheid beliggaam.
Matigheid kom van die Latynse temperentia, wat letterlik regte maat, regte orde beteken. Matigheid beteken dus ons waak teen die oormatige, uitspattige gebruik van middele. Ons waak ook teen die onvoldoende toegang tot middele. Matigheid beteken ons streef in alles na die regte, orde, die regte maat – nie te veel nie en nie te min nie.
In Latyn word verskillende woorde gebruik om hierdie regte orde en regte maat op verskillende lewensterrreine aan te dui. Sobrietas, nugterheid, verwys na die regte gebruik van wyn. Castitas, oftewel kuisheid, verwys na die regte hantering van seksuele begeertes. Virginitas, maagdelikheid, verwys na die regte maat in seksuele gedrag. Ander gesigte van matigheid is Clementia (getemperdheid), mansuetudo (teerheid en sagtheid), studiositas (die gewilligheid om onderrig te word), humilitas (nederigheid). ‘n Lewe van matigheid word bevorder deur verecundia (positiewe skaamheid oor potensiele verkeerdheid) en honestas (die gepaste en nie wellustige genieting van goeie gawes).
‘n Lewe van matigheid, van die regte maat en orde, staan teenoor ‘n lewe van gierigheid, konsumerisme en verbruikersmanie. Matige mense is needrig en dink nie van hulleself meer as van ander nie. Hulle jag nie teen elke prys na meer en beter nie. Hulle demonstreer ‘n gepaste vergenoegdheid en dankbaarheid. Hulle weerstaan die verleidinge van die hedendaagse publieke kultuur wat jou altyd laat voel: ek besit nie genoeg nie, ek weet nie genoeg nie, ek presteer nie genoeg nie, ek is nie aantreklik genoeg nie, en my werk geniet nie genoeg status en aansien nie.
Matige mense pas selfbeheersing en selfbeperking toe. Hulle doen dit, want hulle word deur die Gees beheer. Soos Galasiërs 5 verse 16 en 17 dit stel: …
Waar matigheid gestalte kry word mense en samelewings bevry van die angs van onvergenoegdheid. Waar matigheid beoefen word, het ‘n land soos Suid-Afrika ook nie meer die twyfelagtige status van land met die grootste kloof tussen ryk en arm ter wereld nie!
Liewe Here, maak ons mense wat matigheid beoefen. Laat ons maat-ig leef want ons is, met respek, God se maats, God se jongmense, God se vriende. Laat ons met selfbeheersing leef omdat die Gees ons beheer.
Dag twee: Etiese en morele waardes gaan oor mense met goeie habitus (deur Webmeester, gepubliseerDinsdag, 22 September 2009 19:00)
Morele waardes het te make met die samelewing as ‘n habitat waarin mense veilig voel en geborge is, en waar ons leef in geregtigheid, vrede en vreugde – ja, ‘n samelewing waar daar respek is vir lewe, die waarheid en vir ander mense en die res van die skepping.
Morele waardes het, benewens habitat, ook met habitus te make. Dit het dus te make met mense se habits, soos die Engelsman se, met ons gewoontes, met ons deugde en met ons karakter.
Deugde verwys na die geneigdhede en inklinasies, die predisposisies en intuїsie om in ooreenstemming met die goeie te handel en om die goeie te beliggaam.
Deugde kan ook as geїnternaliseerde, beliggaamde waardes beskryf word.Ons hang nie net ‘n waarde soos geregtigheid aan nie, ons beliggaam ook geregtigheid, ons praktiseer geregtigheid, ons leef geregtigheid uit, ons is mense van geregtigheid, ons is regverdige mense.
Deugde verwys na die goddelike energie en krag om die goeie te beliggaam. En inderdaad. Efesiers 2 vers 10 stel dit duidelik: …
Mense van deug is ook mense met goeie karakter. Karakter verwys letterlik na die goeie waardes wat by ons ingegraveer is. Hierdie goeie waardes is onlosmaaklik en wesenlik deel van ons. Mense met karakter is mense van eerlikheid en inbors. Hulle is opreg en eg. Hulle begeertes, woorde en handelinge is geїntegreerd. Hulle is dus mense met integriteit, mense wat betroubaar is, mense op wie jy kan staatmaak.
Sonder mense met deug en karakter kan ons nie nuwe samelewings bou wat waarlik veilige habitatte vir alle mense en vir die natuurlike omgewing is nie.
Die Griekse filosoof Aritoteles het vier sogenaamde kardinale deugde geformuleer. Dit is die deugde wat kardinaal is, wat die skarnier vorm waarom alle goeie geneigdhede en intuisies draai.Die vier deugde is geregtigheid, wysheid, moed en matigheid. Vanuit godsdienstige tradisies word drie deugde bygevoeg, te wete geloof, hoop en liefde.
Mense met hierdie sort habitus help om daardie soort habitat te bou waar die lewe waarlik blom.
Here, maak ons asseblief mense van karakter en deug, mense wat help dat Suid-Afrika en die ganse wereld ‘n veilige habitat word, ‘n plek waar lewe blom en floreer!
Dag een: Etiese en morele waardes gaan oor veilige habitatte (deur Webmeester, gepubliseerMaandag, 21 September 2009 19:00) Die woordjie, etiek , is afgelei van die Griekse woord ethos, wat habitat beteken. Die woord verwys oorspronklik na die habitat, die woonplek, van diere. In die habitat voel die diere veilig en geborge. Daar geniet hulle sorg en omgee. Daar kry hulle die geleentheid om te ontwikkel en om te blom. Hierdie veilige habitat herinner ‘n mens aan die woorde van Jesaja 32 verse 17 en 18: …
Wanneer ons vandag oor etiek en moraliteit praat, dink ons aan die soort samelewing wat ons graag wil hê. Ons droom van ‘n samelewing wat werklik ‘n habitat vir al die lede daarvan is. Ons stel as ideaal ‘n samelewing waar almal beskerming en veiligheid geniet, waar almal geborge voel en met menswaardigheid leef. Ja, etiese spreke verwys na die visie van ‘n samelewing van geregtigheid en vreugde vir alle mense en selfs vir die natuurlike omgewing ook.
In Suid-Afrika se Handves van Menseregte word waardes uitgespel wat ons visie en droom vir Suid-Afrika weerspieel. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar alle mense se menswaardigheid erken en gerespekteer word. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar daar geregtigheid heers, ‘n Suid-Afrika waar almal vryheid en gelykwaardigheid ervaar, en ‘n Suid-Afrika waar die angswekkende klowe van ongelyke verspreiding van hulpbronne en basiese lewensmiddele verdwyn en waar daar ekwilibrium en ewewig is. Ja, ons droom van ‘n Suid-Afrika waar mense hul verskillende talente kan ontwikkel en ontplooi ter wille van hul eie geluk, en vir die welwees van hul medemens.
Mense van verskillende godsdienstige en sekulêre gelowe betuig instemming met hierdie visie van ‘n samelewing wat ‘n habitat is vir al sy mense, en vir die natuurlike omgewing. Al hierdie godsdienstige en sekulêre tradisies stem saam dat veral drie sentrale waardes noodsaaklik is vir ‘n sogenaamde goeie samelewing. Die waardes is respek vir die lewe, respek vir die waarheid, en respek vir die ander persoon, vir haar liggaam en vir haar eiendom.
Alle gelowe, en alle samelewingsektore, onder andere skole en opvoedkundige instansies, die media, sport en kultuurliggamme, koester hierdie droom. Ons hou die visie lewendig van die samelewing as ‘n habitat vir almal, ‘n veilige hawe vir almal. En ons almal werk onverpoosd en met entoesiasme aan die bou van ‘n samelewing van geregtigheid, vrede en vreugde vir almal, ‘n samelewing van respek vir die lewe en vir die waarheid, en ‘n samelewing van respek vir mekaar.
<em>Liewe Heer, maak Suid-Afrika ‘n habitat waar almal blom, mens, dier en omgewing. Liewe Here, maak die ganse wêreld ‘n veilige habitat.</em>
Verder Geluister: Psalm 124 (deur Pieter van Niekerk, gepubliseerMaandag, 21 September 2009 11:43)
Sondag 27 September 2009
Onbeskryflike genade J.M Coetzee se beroemde roman Disgrace (1999) is nou op die groot skerm te sien. Ek het die fliek gaan kyk - dis ontstellend. Disgrace vertel die storie van David Lurie ’n hoogleraar in romantiese poësie aan die Universiteit van Kaapstad wat sy gesagsposisie misbruik en ‘n jong student verlei. Sy eskapades kom op die lappe en hy verlaat die Universiteit sonder protes. Hy los die woelige stad vir die stil platteland waar sy dogter, Lucy, ’n plasie met Petrus, ’n swart kleinboer, deel.
Die plaas se pretensielose skoonheid en rustigheid word totaal omgekeer nadat drie jong swart manne, pa en dogter beroof en aanrand. David word met spiritus aan die brand gesteek, maar gelukkig kon die water in die toiletbak die brand blus. Lucy word deur die groep verkrag. Petrus was tydens die aanval nie op die plaas nie. Sy grond-eis slaag en hy kry ‘n deel van Lucy se grond. Lucy aanvaar haar lot en sê vir haar pa: “Perhaps that is what I must learn to accept. To start at ground level. With nothing ... No cards, no weapons, no property, no rights, no dignity ... Like a dog.
Die geweld teen vroue en kinders is skokkend; die plaasaanvalle is skrikwekkend. Sommige plaasmense word op die wreedaardigste wyses denkbaar vermoor. Bekendes het verlede week 1650 name van slagoffers van plaasaanvalle oor Solidariteit Radio (www.solidariteitradio.co.za) uitgelees. Die aanvallers het geen genade getoon nie en die stories vertel ook nie van enige genadige ingryping nie.
Die storie in Psalm 124 sing ’n ander deuntjie. As dit nie vir die Here se ingryping was nie, sou Psalm 124 se sanger en sy mense nie die aanvalle oorleef het nie. Psalm 124 is spesiaal, dit getuig van die Skepper se merkwaardige oorwinning oor die vyand, maar Psalm 124 is nie die enigste lied oor God se betrokkenheid by sy skepping nie. Die Psalms bestaan uit liedere van oriëntasie, disoriëntasie en nuwe oriëntasie (Walter Brueggemann). Psalm 124 is ’n danklied wat die einde van die krisis vier en die nuwe oriëntasie besing. Maar die Bybel het ’n verskeidenheid gesigspunte oor God se betrokkenheid by mens en natuur.
Psalm 124 se beskrywing van die Here se betrokkenheid word vanuit ’n spesifieke perspektief beskryf. God was met hulle - dit kon anders gewees het - maar die “as” vertel alles. Op ander plekke en ander tye was en is dit anders. Dan beteken “God met ons” nie noodwendig “God is aan ons kant en teen die ander nie”. Soms hoor ons verhale van mense wat wonderbaarlik gered is, ander kere hoor ons van mense wat ten spyte van hul geloof, aangeval en vermoor is. “Dit is ’n raaisel wat ’n mens laat besef dat God nie gemanipuleer kan word nie, selfs nie deur volle oorgawe van die gelowige nie” (Izak du Plessis). God bepaal nie alles wat gebeur nie, daar is dinge wat teen Sy wil gebeur (Adrio König).
Maar dis belangrik vir die teks: God is ’n medelydende God. Dit gee veral sin in lyding. Jesus het God se medelye op aarde in sy bediening beliggaam. Ten spyte van al die “ongenade”, die lyding en onreg wat so baie onskuldiges moet verduur, dra sy medelye ons in dié tye; daarin lê die troos vir die gelowige. God se medelye beteken ook dat God uiteindelik die aarde nuut gaan maak en alle onreg en ellende gaan verwyder. God het telkemale die vyand oorwin, Psalm 124 getuig van ‘n genadige ingryping, daar was ander en ook groter oomblikke. Die grootste hiervan is “Jesus het opgestaan en die aartsvyand die dood oorwin”.
Hierdie God wat die hemel en aarde gemaak het, “sal die aarde nuut maak, al duur dit lank” (Adrio König). Deur die kerk se werk en gewone gelowiges se roeping, met die Heilige Gees se leiding, word die ou skepping vir sy bevryding voorberei.
Intussen sing ons Sondag Psalm 124 met groot afwagting vir die toekoms en deernis met lydendes saam op weg ...
Geen verdere preekriglyne oor Psalm 124, in Argief beskikbaar
Hoop se Absurde en Omgekeerde Logika (deur Jannie Swart, gepubliseerSaterdag, 19 September 2009 23:08) Ek speel nog steeds rond met die onlangse Verantwoordelike Vernuwing konferensie se hoop tema, want dit duik oral op in leeswerk waarmee ek tans besig is vir navorsing oor imagination. As die christelike hoop primer hoop is in die moontlikhede van God self (sien vorige blog bydraes hieroor van Chris Jones en myself), dan sou hoop ook beskryf kon word in Richard Kearney se metafoor van "desire of God" (in 'n bundel oorGod, the Gift, and Postmodernism wat deur John Caputo en Michael Scanlon geredigeer is). Kearney beweer daar is twee verskillende maniere waarop God "begeer" kan word.Die eerste is vanuit 'n skaarsheidmentaliteit wat absolute kennis begeer vanuit die bewustheid van 'n gebrek daaraan. Hierdie soort begeerte kan terug herlei word na Bybelse verhale oor Adam se val en die Toring van Babel. Dit verteenwoordig wat Kearney, in sy boek The Wake of the Imagination, na verwys as "the 'evil drive' (yezer hara) to be God by refashioning Yahweh in our own image." In sy Confessions verwys Augustinus hierna as "an empty curiosity... dignified and masked by the name of learning and science... to investigate the concealed working of nature beyond our ken, which it does no good to know and which men want to know only for the sake of knowing" (soos aangehaal deur Kearney). Uiteindelik is dit 'n hoop in wat ons kan sien eerder as Paulus se hoop in dit wat nie gesien kan word nie (Rom. 8:25). Luther het telkens gewaarsku teen hierdie soort begeerte om God te reduseer tot 'n besitting van ons metafisiese visie (visio dei), en dat dit niks anders is nie as 'n begeerte om te domineer en bemeester. Hoop neem die vorm aan van ons begeerte om ons beperkinge te oorkom met die mag van sekerheid.Maar daar is 'n tweede moontlike "desire of God" wat Kearney 'n eskatologiese begeerte noem. Dit kan goed geillustreer word met Augustinus se erotiese beskrywing van ons rustelose soeke na God. Kearney skryf, "here Augustine addresses God as impassionate lover: 'You shed your fragrance about me; I drew breath and now I gasp for your sweet odour. I tasted you and now I hunger and thirst for you. You touched me and I am inflamed with love" (soos aangehaal uit die Confessions, Boek 6). Wat veral treffend is van Augustinus, skryf Kearney, is "Augustine reveals the double genitive at work in the 'desire of God'." Augustinus se begeerte van God is 'n respons op God se begeerte van Augustinus. Hier word hoop nie gebore vanuit 'n skaarsheidmentaliteit wat ek probeer oorkom met my sugting na vervulling nie, maar vanuit 'n oorvloedsmentaliteit wat ek ontdek in God wat my alreeds gevind het en my begeer met Sy oorvloedige liefde. Dit herinner aan Psalm 139 se beskrywing van God wat my eerste raakgesien, opgesoek, en in besit geneem het, nog voordat ek God kon ken.Met verwysing na Psalm 34 se "wie Hom dien, het geen gebrek nie" (vers 10), beskryf Kearney dan hierdie omgekeerde logika van hoop soos volg: "This desire of God is no mere deficiency or privation but its own reward - positivity, excess, gift, grace. Why? Because such desire is not some gaping emptiness or negation (as Sartre and certain existentialists held) but an affirmative 'yes' to the summons of a superabundant, impassionate God." Om in 'n wereld van ooglopende beperkinge, mislukkings, vernietiging, en sinneloosheid te leef vanuit 'n hoop op die surplus werklikheid van God se oorvloed is enersyds 'n absurde logika (soos Paul Ricoeur dit beskryf wanneer hy verwys na "hope means the superabundance of meaning as opposed to the abundance of senselessness, of failure, and of destruction"). Maar dit is ook 'n omgekeerde logika, want hierdie eskatologiese surplus is iets wat eerder met die oor gehoor word as met die oog gesien word. In 'n artikel oor Vision and Voice, skryf Merold Westphal (in verwysing na die fenomenologie van Jean Luc Marion) oor hierdie soort omgekeerde intensionaliteit waarin die self nie in die eerste instansie sien nie, maar gesien word deur die ander (God en medemens). In hierdie omgekeerde logika van hoop is die self in die eerste plek die een wat aangespreek word deur die stem van die ander (Levinas se etiese argument is ewe relevant in die verband). Westphal illustreer dit met die voorbeeld van Moses en die brandende bos. Moses se aandagtigheid was dieper as om net 'n brandende bos te sien; uiteindelik het dit gegaan oor die stem wat hy kon hoor en hom tot 'n roepingsaanspreeklikheid kon bring. Westphal skryf, "God is transcendent by being a project other than our individual and collective projects and by calling, commanding, and inviting us to join in that project, to obey its law, to accept its forgiveness, to work and to pray for that kingdom."Hoop is dus onlosmaaklik verbind aan roeping. Gemeentelike hoop is ingebed in gemeentes se gestuurde roeping om deel te neem aan die missio Dei. So 'n missio Dei roeping is nie primer 'n visio Dei wat hoop koester in wat gesien en verseker kan word deur gemeentes nie, maar wat hoop vind wanneer gemeentes die stem van God en ander in ons gemeenskappe kan hoor. Om so 'n roeping uit te leef vra dus van gemeentes om luisterende gemeenskappe te wees in verhouding met God en ander. Dit bring die uitdaging vir die kultivering van 'n gemeentelike kultuur waarin hoop se absurde en omgekeerde logika van ons ontvanklike gemeenskappe maak wat ons aanspreeklikheid ontdek wanneer ons die stem van God en ander hoor.
Liedgebed (deur Webmeester, gepubliseerVrydag, 18 September 2009 06:25)
Jannie Hougaard
Ek sal graag my bydrae maak met ’n Liedgebed wat ek gereeld in meditasiedienste en my eie stiltetyd gebruik. Ek vind dat die melodie die waarheid van die woorde op ’n manier in my vasmaak. Ek het dit eenkeer geskryf na ’n praatjie van Coenie Burger waarin hy my getref het met die feit dat God self ons hoop is.
Letter from Calvin (deur Piet Naude, gepubliseerDonderdag, 17 September 2009 23:06) Prof Piet Nuade se preek by die opending van die Calvyn kongres kan hier gelees word
Norwegian pastors to Stellenbosch, April 2010 (deur Divine Robertson, gepubliseerDonderdag, 17 September 2009 21:22)
Norwegian pastors to Stellenbosch, April 2010
MF Norwegian School of Theology organiseer in samewerking van Communitas 'n uitruil program van 25 Noorweegse predikante na Suid-Afrika in April 2010. Prediaknte in die Wes- en Suidkaap omgewing wat graag wil deel neem deur 'n Noorweegse predikant te ontvang en saam 'n kursus by te woon kan gerus vir Divine kontak by 021-8083265 of dr@sun.ac.za Die voorlopie program kan hier afgelaai word
Slypskool in Emosionele Intelligensie (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 17 September 2009 21:21)
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA (deur Prof. D.F. Tolmie, gepubliseerDonderdag, 17 September 2009 20:56)
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA - 22-24 MARCH 2010 Univ. of the Free State
Scholars who have already agreed to read main papers include Prof. Wentzel van Huyssteen (Princeton University, USA), Prof. Isabel Phiri (University of Kwa-Zulu Natal) and Prof. Anton van Niekerk (Stellenbosch University). Should you be interested in reading a paper at this conference, you are requested to submit an abstract of your proposed paper (ca 200 words) not later than 1st December 2009 to the Dean’s secretary, Ms Martie van Graan at mvg.stg@ufs.ac.za.
Possible themes for papers that come to mind are, amongst others, the role and task of Christian theology at a public university; confessional...
Om vir ander te bid is om hulle hoop te gee! (deur Quintus Heine, gepubliseerWoensdag, 16 September 2009 23:31) Hoe gemaak met mense wat saam met jou leef en wat hoop verloor het – wat hoop-loos is? Ek het al baie by mense gesit met ʼn volslae hooploosheid in hulle oë, net om te sien hoe daar na ʼn gebed lig in hulle oë verskyn. Is dit omdat gebed ʼn towerformule is? Wat is dit dan wat veroorsaak dat gebed so ʼn hoopvolle uitwerking op mense het? Hoopvolle gebed is nie ʼn towerstaf wat alles regmaak as jy net glo nie. ʼn Hoopvolle gebed vir ʼn hooplose persoon maak ʼn deur oop dat hy/sy weer vir God raaksien. Dis God wat hoop gee. Net Hy kan mense wat sy stem nie hoor nie, weer laat hoor! Gebed is om jou weer bewus te maak van God se liefde en teenwoordigheid in jou lewe. Gebed bring mense in kontak met God. Dit is sy liefde, genade en versoening wat nuwe ʼn uitsig vir mense gee. As jy dus intree vir mense by God en vir hulle bid, weet dat jy slegs die instrument is wat God se lig duideliker in mense se lewens laat skyn. As gelowiges is ons geroep om ander hoop te gee. Die kerk en sy lidmate is by uitstek ʼn instrument van hoop! In die meeste gevalle is hoopvolle gebed al wat mense nodig het om God weer in hulle lewens te sien. As draer van hoop het ek en jy die verantwoordelikheid om heeltyd ons oë oop te hou, sodat ons kan raaksien wie hoop nodig het.
Groete Quintus
Verder Geluister: Psalm 1 (deur Christina Landman, gepubliseerDinsdag, 15 September 2009 08:19)
Sondag 20 September 2009
Loop, staan en sit soos ‘n wyse mens
Psalm 1:1 wil ons laat loop, staan en sit.
Kom ons doen twee dinge met Psalm 1. Hierdie twee dinge klink dalk baie outyds. Maar dit kan net maak dat die psalm met ons praat.
Eerste ding, kom ons lees Psalm 1:1 in die ou 1933-vertaling. Dié is so heerlik letterlik, en so naby aan die Hebreeus. En dis waarskynlik naaste aan die bedoeling van die vers: om nie te loop (“wandel” is darem té oud) met goddeloses, te staan met sondaars, en te sit met spotters nie.
Tweede ding, kom ons lees Psalm 1:1 nie met ‘n klem op goddeloses, sondaars en spotters nie. Kom ons los die naamwoorde, en kyk na die werkwoorde: loop, staan en sit.
Ja, Psalm 1:1 nooi ons uit om letterlik te let op waarheen ons loop, waar ons staan, en saam met wie ons sit. En dit is die wysheid van Psalm 1:1: Dit sal goedgaan met ‘n persoon wat – letterlik - reg loop, staan en sit. So, ‘n persoon kan reken op welgeluksaligheid. Om gesond te wees, gelukkig, en vredig. Kortom: wel-geluk-salig. Ja, ons kan inderdaad aan mense se loop sien of hulle besig is met gesonde dinge of nie. As hulle suutjies loop, of draaie loop, dan kan ons vermoed dat hulle besig is met ondeursigtige dinge. En ons kan onsself ook maar bekyk, of ons reguit en openlik loop.
Party mense loop met selfvertroue. Hulle hardloop en skop ‘n doel deur die pale, en teken punte in die lewe aan. Hulle is gelukkig.
Maar party mense, kan ons sien aan hulle stap, het pyn. Hulle loop sê vir ons hulle is eensaam, of depressief, of bitter. Ja, iets weerhou hulle daarvan om salig en vredig te lewe.
En dieselfde met mense se staan. Jy kan sommer sien hulle beplan kattekwaad wanneer hulle staan en loer, of staan en drink, of staan en niksdoen. Jy kan aan hulle staan sien hulle is dronk of kwaad.
En ander mense, weer, staan so dat jy kan sien hulle wen. Hulle staan soos ‘n netbalspeler wat besig is om te korrel om ‘n doel aan te teken. Hulle staan trots en menswaardig.
En partykeer sien jy aan iemand se staan dat die persoon seer het. Hulle staan so dat dit lyk of hulle askies vra om te leef. Of hulle staan eenkant teen die muur omdat hulle dink dat hulle tog nêrens inpas nie.
Ja, en dan het sit nogal ‘n ding geword vandag. Party mense sit lang ure voor die rekenaar, en ander voor die TV. En dit doen hulle partykeer goed, en partykeer kwaad. Ander sit met hulle hande op die knie van iemand waar dit dalk nie hoort nie. Nog ander sit met hulle hande in die maatskappy of die regering se koekieblik.
Party mense sit en dobbel. Ander sit en gee dwelms onder die tafel aan.
Aan party mense se sit kan jy sien hulle is boos. En aan ander s’n dat hulle broos is. Party mense sit so, dat jy sien hulle wil hulleself isoleer. Hulle wil vir die mensdom sê: Julle wil my nie hê nie, nou wil ek julle ook nie hê nie. Psalm 1:1, dan, waarsku ons om “reg” te loop, staan en sit. Ons moet só loop, staan en sit dat ons gesond bly, gelukkig kan wees, en salig kan word.
En, sou ek graag wou byvoeg, ons moet ook ‘n oog kan ontwikkel vir mense wat graag “reg” sou wou loop, staan en sit – maar dalk nie vry is om dit te doen nie.
Wat laat ons staan en ons sit verkeerd loop? Wat, dan, maak dat mense “verkeerd” loop, staan en sit?
Partykeer is mense so eensaam, dat hulle verkeerde vriendskappe aanknoop net om van die eensaamheid weg te kom. Partykeer is mense so sonder hoop op ‘n toekoms, dat hulle dwelms of drank gebruik om net vir ‘n rukkie van hulle ellende te vergeet.
Partykeer voel mense so magteloos dat hulle probeer sterk word deur verkeerde raad en “quick fixes”. Partykeer voel mense dat hulle nie gerespekteer word nie, en dan doen hulle buitensporige dinge, kriminele dinge, om aansien in ander se oë te kry.
En dikwels dink mense, veral tieners, dat hulle gerespekteer sal word en geleenthede in die lewe sal kry, as hulle baie geld het. En dan loop, staan en sit hulle op verkeerde plekke om hierdie geld in die hande te kry.
En hoe kan ons ons staan en ons sit laat regloop?
Psalm 1:1 is amper soos ‘n slagspreuk. Kort en kragtig vertel dit jou om reg te loop, te staan en te sit. ‘n Mens kan dit amper agter op jou motor se modderskerm sit.
Kom ons dink aan nog ‘n paar slagspreuke wat mense kan help om reg te loop, te staan en te sit. Hierby kan elkeen van ons natuurlik ‘n hele klomp byvoeg. Ek het aan die volgende gedink:
Ontdek jou innerlike krag. God deel Sy krag met ons, en het dit in ons gesit toe Hy ons net minder as hemelse wesens gemaak het (Psalm 8).
Groei verby jou pyn. Pyn gaan nie sommer weg as hy lekker by jou bly nie. Jy moet beplan om daarby verby te groei, stappie vir stappie. Sodat die pyn nie jou baas word, en jou laat loop, staan en sit waar jy nie wil wees nie.
Sien skoonheid raak. Die werklikheid om ons is gebroke, daarom moet jy jouself dissiplineer om die skoonheid om jou raak te sien. As jy skoonheid kan sien vanwaar jy loop, staan of sit, dan is jy tog op die regte plek.
Hoop is ‘n werkwoord. Hoop is nie iets wat op jou neerdaal nie. Jy word nie vanself daarmee wakker in die oggend nie. Dis iets wat jy moet doen. Jy moet daarmee loop, staan en sit.
Lei ‘n gebalanseerde lewe. ‘n Mens kan nie net loop nie. Jy moet staan en dink ook. Jy kan ook nie net staan nie. Jy moet sit en rus ook. Jy kan nie net sit nie. Jy moet opstaan en lewe. Gebalanseerd.
Psalm 1:1 is egter in die negatief geskryf. Moenie loop... moenie staan... moenie sit... En daarom, kom ons sluit af met ‘n paar moenie-slagspreuke. Weer eens is hierdie net my eie, en kan elkeen hieraan toevoeg:
1. Moenie ‘n tragiese figuur word nie. Al is jou omstandighede swaar, moenie ‘n identiteit van lyding, die identiteit van ‘n ewige slagoffer aanneem nie. Ons kry almal swaar, maar jy kan kies om ‘n oorwinnaar te wees.
Moenie afgestomp of roekeloos word nie. Partykeer is ‘n mens se seer so groot, dat jy jou gevoelens afstomp, of jou instinkte ignoreer en roekelose dinge doen. Moenie. Bly in beheer van jou loop, staan en sit.
Moenie goed by mekaar uitbring wat niks met mekaar te doen het nie. Partykeer maak ons ons eie lewens misrabel omdat ons mense van dinge verdink of komplotte teen ons vermoed, wat uiteindelik niks met ons te doen het nie. Hou ‘n gesonde uitkyk op jou medemens se loop, staan en sit. Los maar die agterdog.
Los maar die “surrender mentality”. Party mense gee sommer boedel oor. Ander weet weer nie wanneer om te laat los nie. Iewers tussenin moet ons ons loop, staan en sit ken.
Soek hulp op die regte plek... Dominee, hier kan jy tog vir die mense sê waarheen hulle kan gaan (“loop”) om hulp te kry.
Mag u in die lente weer nuwe insig kry oor hoe om só te loop, te staan en te sit dat u gesond, gelukkig en salig kan lewe.
Geen preekriglyn oor Psalm 1:1 in argief beskikbaar
Calvin and the Unity of the Church (deur Coenie Burger, gepubliseerVrydag, 11 September 2009 09:48)
Relevance for the Reformed Churches in SA
Coenie Burger
I. Introduction
Many people outside the church and even some church members may be surprised and puzzled by the title of this paper. John Calvin's name is not conventionally associated with the pursuit of church unity and values such as openness, mutuality, ecumenicity.
This is but another example of how this brilliant and deeply pious man is misunderstood not only by his enemies but even by some of his followers. Calvin indeed had a deep and unwavering commitment to the unity of the church.
Karl Holl, the Lutheran theologian, generously admits that of all the Reformers Calvin had by far the strongest commitment to the unity of the church. It was apparent right from the beginning that Calvin was intensely uneasy about the lack of unity in the church of his time. This applied in the first place to the churches of the Reformation, but - at least in the beginning - also to the relationship with Rome. We tend to forget that Calvin was part of a second generation of Reformation leaders and that the break with Rome was already a done fact when Calvin started working in Geneva in 1536. Although Calvin often had to defend the break with Rome, one could at times sense an uneasiness and sadness about this division.
This sadness and inner struggle is evident in Calvin's letter to Sadolet: "With whom the blame rests it is for thee, O Lord, to decide. Always, both by word and deed, have I protested how eager I was for unity. Mine, however, was a unity of the Church, which should begin with thee and end with thee. For as oft as thou didst recommend to us peace and concord, thou, at the same time, didst show that thou wert the only bond for preserving it." We also hear this pain in his last letter to Westpahl when he explains how the animosity between Luther and Zwingli caused young students like himself to veer away from the two great reformers and stop reading their books for a period of time. We hear this same unease when he admits in a letter to Archbishop Cranmer that he considers the division of the church as one of the greatest evil of their time and that he would be willing to cross ten seas if it could help mend this rift.
In is noteworthy that more and more Catholic theologians are expressing their appreciation for very strong catholic trends in Calvin's theology and for his ecumenical spirit. They have noted significant parallels between Calvin's ecclesiology and the ecclesiology of Vaticanum II. Some have also expressed the hope that Calvin's theology might provide a link with the growing group of Pentecostal Churches.
II. A strange discrepancy
If we compare the present state of affairs in the Reformed Family of Churches with Calvin's deep commitment to the unity of the church the situation is - to say the least - tragic and almost inexplicable. The truth is that the Reformed and Presbyterian Churches are amongst the most divided confessional groups in the world. This trend of secession started early on - and just continued through the centuries. Lukas Vischer's book The Reformed Family Worldwide tells the story of wonderful growth on the one hand, "where the number of Church members has doubled, tripled and in some place even quadrupled", but also of a multiplicity of churches - 750 when last counted! - unable to maintain unity and communion in the face of new challenges. Renewal and new insights have almost invariably led to the formation of new churches - a sign of sectarianism. It is as if the Reformed tradition could not develop bonds of unity strong enough to contain diversity and difference of opinion. Vischer writes: "The reason for this (the divisions) is that neither in their understanding of the church nor in their spirituality or the structures they have developed are Reformed Churches equipped to locate their ongoing struggles over new insights within a broader unity" (1999:273)
In many ways this is also the story of the Reformed Family in South Africa. The Dutch Reformed Family of Churches, taken together, is one of the largest churches in the country. But we have also seen several divisions - some due to minor theological reasons, some because of political considerations and others attributable to racial factors. There have been efforts to reunite this family of churches, but there are many stumbling blocks in the way. Although the smaller Presbyterian and Congregational Churches have made some progress in forming united churches and reaching agreements about fundamental issues, the wider process of bringing together all the Reformed and Presbyterian Churches in the country has not even started.
The current situation is embarrassing and shameful. During the past 40 years many of the previous racially divided churches went through unification processes - even some of the larger Pentecostal Churches! While the largest Reformed Church has remained divided.
We need to ask how this is possible - especially in the light of Calvin's strong commitment to the unity of the church. Does this have to do with an intrinsic weakness in the Reformed tradition? Does it have to do with implicit dualities in Calvin's own theology and ecclesiology? Or does the reason lie elsewhere - in later developments?
In this paper I argue that the unification process in the DRC might have run a different course had we paid closer attention to Calvin's theology and more specifically his convictions and views on the unity of the church. Had the church done that, we might have been led to position ourselves differently on a number of crucial issues concerning unification. In the next paragraph I will refer to several aspects of Calvin's thinking that I argue were not considered adequately in the positions that DR Church took over the years. In paragraph four I go a step further and refer to two issues relating to our unification process where I think dualities in Calvin's thinking may have complicated matters.
III. Perspectives on the unity of the church from Calvin's work
The unity of the church was undoubtedly one of the more central motives of Calvin's theology and pastoral life. In this paragraph we will look at different aspects of Calvin's position on the unity of the church which were not adequately recognized in the discussions around the unification process in our own church the past 40 years.
1. Calvin was passionate about the unity of the church and devoted much time and effort to this cause. In his book Pia Conspiratio Lukas Vischer bemoans the Reformed tradition's lack of concern about the divisions in the church. "It is ignored or brushed aside as though this were simply a regrettable but ultimately unimportant aspect" (Vischer 2000:5). This is certainly also true in our situation.
Calvin's commitment to the cause of unity can be seen in his writings, but even more so in his ecumenical endeavors over the years. He was continually involved in efforts to mediate discussions between church leaders and reconcile conflicting groups.
Jane Dempsey Douglass writes about him: "He had a broad and catholic understanding of the one Church of Jesus Christ, an outreaching pastoral relationship to churches all over Europe that encouraged greater unity amongst them, and a passionate concern to make the worldwide reign of Christ visible" (305). She claims that his commitment to the unity of the church can be seen on at least six levels: 1) his catholic view of the church together with his belief that the true church can be found under many forms of church order; 2) his struggle against the idols; 3) his reaching out to churches of other traditions; 4) the multinational and multicultural character of the church in Geneva; 5) Calvin's concern about and ministry to refugees and to the diaspora of Calvinist churches all over Europe; 6) his emphasis on the Christian life as stewardship, service to the neighbor, marked by obedience to God's command for justice." (306).
After his stay in Strasbourg Calvin spared no effort to keep in contact with the leaders of other Protestant groups. He was in conversation with Bucer in Strasbourg, Bullinger in Zurich, several Anglicans, and most of the Lutheran leaders. He also had contact with the Waldensians, the followers of the Czech Reformer Jan Hus and leaders of the churches in, amongst others, the Netherlands, France, Poland, Hungary and Scotland.
It is known that Calvin was very concerned about the split between Luther and Zwingli around the Lord's Supper. He really tried his utmost to reconcile the different groups and it is here that we arguably see Calvin's commitment to Christian unity at its clearest. Calvin's position on the Lord's Supper could be interpreted not as a third independent view born from disgruntlement with the views of Zwingli or Luther, but as a visionary and inspired effort towards consensus. His deepest motive was not to explain his own viewpoint, but to mend the rift between the Lutheran and Reformed wings of the Reformation.
His concern for the unity of the church was so profound that Calvin was prepared to sign the Lutheran Confessions of Faith if it could bring about unity between the two groups - this, despite him not being in full agreement with these confessions. If more people had this attitude and were willing to follow Calvin's example, unity could become a reality.
It is clear from Calvin's writings that he recognized that the one church of Jesus Christ shared a common history and a common destiny. Therefore, he commanded concern not only for the "inside" community but also for the "outside" community (Inst IV,1,19). In his Corinthians commentary (on 1 Cor 14:36) he makes this point very clear. He warns against haughtiness and self-complacency with our own customs and views. We must always remember, he says, that we are not he only Christians in the world. The Gospel did not start with us! We are not the first Christians and hopefully not the last. "This is a doctrine of general application: for no Church should be taken up with itself exclusively, to the neglect of others; but on the contrary, they ought all, in their turn, to hold out the right hand to one another, in the way of cherishing mutual fellowship, and accommodating themselves to each other, as far as a regard for harmony requires."
2. Calvin's passion for the unity of the church was grounded in his theology. Much has been written about Calvin's theology and the absence of one central motive. Without denying this one, could say that the concept of communio was at least one of the central themes of Calvin's theology. Calvin's theology has various components, but the underlying vision is one of a new communion where God will be honored and humans respected and cared for. Birmele (2009:2) argues that the idea of communio played a very important role in Calvin's theology. He sees this for example in the fact that Calvin from early on replaced the word congregatio as used by the CA by the word communio. The ultimate result of Christ's work of salvation was the restoration of communion - between God and human beings, but also amongst the believers.
The theme of reconciliation is closely connected to the concept, communio. Opitz (2009:5) maintains that reconciliation played a central role in Calvin's theology, specifically in his practical theology. He argues that a large part of Calvin pastoral activity was centered on reconciliation, making peace, and building a just and caring community. For Calvin this was what the Gospel of Jesus Christ was about. This is confirmed by the reports we have of the conversations in the consistory. Seemingly most of these conversations had to do with some or other form of reconciliation. This point is often missed by people faulting Calvin for legalism. He writes: "Das Consistorium stand im Dienst der Wiederherstellung der durch Fehltritte und Konflikte verletzten Gemeinschaft, es war die Instanz der Versöhnung "(Opitz 2009:5).
Against this background it is not difficult to understand why Calvin was deeply troubled by the divisions the church of Jesus Christ - local divisions in the congregation of Geneva, but in a way even more so by the disunity within the churches of the Reformation and even the break with Rome. There is a close connection between these efforts towards reconciliation in the consistory and Calvin's passion for the unity of the church. It was directed at two manifestations of the same problem: resisting the reconciliatory work of the Jesus Christ through the Sprit and failing to understand and trust the power of the Gospel.
There is a further point in Calvin's way of thinking about theology and doctrine that is very illuminating and helpful for processes of unification in the church. At times Calvin was willing to make a distinction between central matters of faith on which we cannot compromise and more peripheral issues where we can allow for difference of opinion. In the Institutions he gave a relatively short list of doctrines that could not be tampered with: "God is one; Christ is God and the Son of God and; our salvation rests in God's mercy" (Inst IV,1,12). In his letter to Westphal the list is somewhat longer (see Hesselink 226 fn 20). But in his Corinthians Commentary (on 1 Cor 3:11) the list is even shorter than the one in the Institutes. He writes: "The fundamental doctrine which is nowise permissible to break, is that we cleave to Christ; for He is the only foundation of the church".
If we are really serious about the unity of the church we need to talk about these longer and shorter lists. In some Reformed Churches - also in our country - there are pastors and members for whom a unification process with for instance Anglicans and Methodists would be unthinkable because they would not be willing to sign our confessions of faith. If we start dreaming of a broader unity of reformed and Presbyterian churches in this country we will have to face the reality that the Presbyterian and the Congregation Churches are already part of a larger group of Protestant Churches discussing church unification (the Church Unification Commission) which includes the Anglicans and the Methodists. We will have to find structures that will allow for more diversity in one church.
3. A deeper understanding of Calvin's ecclesiology could also have helped us in the process of unification.
The DR Church's efforts to move towards unification were hampered by what I believe to be a misunderstanding of two crucial issues relating to ecclesiology. The first problem was that many people did not have a clear understanding of the unique identity of the church. They did not realize that the church is not ours to command, but that the church is a creation of God, belongs to its Lord Jesus Christ and that He and He alone has the final word in the Church.
It is in a way surprising to see how clear Calvin was on these issues. He had a much higher view of the church than most Calvinists today. Hesselink says correctly that Calvin at times sounds like a Roman Catholic. He quotes Cyprian and calls the church the "mother of all the godly with which we must keep unity." Calvin had no doubts that we need the church for our salvation (Inst IV,1.4,8) and that there was no salvation outside the church.
For Calvin the church was definitely not a community formed by the faithful. It was not a consequence of human initiative but of God's election and calling. The church originated in the mind of God and was part of God's plan of salvation. The church was the community of Christ, His body. "This is the mark of the true church, by which it is to be distinguished from all other gatherings which falsely claim to speak in the name of God and presume to pass themselves off as churches: where the Lordship and Priesthood of Christ is earnestly recognized" (Comm on Jeremiah 33:17).
Our communion with Christ is also the ultimate foundation for the unity of the church. When we come to faith we are united to Christ and become part of his body. In the church we participate in one God and Christ. "All the elect are so united in Christ that as they are dependent on one Head, they also grow together in one body, being joined and knit together as are the limbs of one body. They are made truly one since they live together in one hope, faith and love and in the same Spirit of God". How serious this unity of the body is and how vital this connection, is clear from the following extract: "For no hope of future inheritance remains to us unless we have been united with all other members under Christ, our Head (IV,1,2).
The second problem had to do with the unimaginative way the church order was used in the whole process. Although we profess to be Reformed in our ecclesiology we tend to be very legalistic. We rely too much on a literal interpretation of the church order without adequate reference to theology, the Bible and the creativity of the Spirit. The church order has acquired a life of its own and is often used as a rule book of what can and cannot be done.
This is a sad state of affairs. The idea of the church order was primarily to lead us towards embodiment of our faith. We must be willing to do and practice what we say we believe. The church order was not intended to inhibit or smother renewal and faithful imagination.
There is a further point of Calvin's ecclesiology that is noteworthy. Calvin understood the need for diversity and a certain openness when it comes to customs and practices in the church. We see that in the way he spoke about the different gifts in the one Body of Christ: through the difference of gifts God has intentionally made us dependent on one another. But we see it even more clearly in his explanation of the so called adiaphora. In Inst III,19,7 he writes: "regarding outward things that are of themselves indifferent we are not bound before God by any religious obligation preventing us from sometimes using them and other times not using them". It was very important to Calvin that we honor the freedom we receive from God and not become attached to man-made laws which the Word does not explicitly command. This applied to certain customs around food and dress, but also to certain liturgical practices and the way churches organized their structures and ministries.
4. There is one specific aspect of Calvin's ecclesiology that needs special attention. That is his distinction between the visible and the invisible church. In South Africa this distinction was not always properly understood and as a consequence it was often misused in the process. The argument was made was that the real unity of the church was given in Christ and part of the invisible church. Because it was secure in Christ and already part of the invisible church, the imperative to embody it in the visible church lost its urgency. It was seen as a nice to have not an essential part of the visible church.
This is certainly not what Calvin had in mind with the distinction. In his early years Calvin admittedly had a strong emphasis on the reality of the invisible church. He got the distinction from Augustine and Luther and it was used initially as a consolation that there was indeed more to the church of Jesus Christ than what could be seen visibly in the Roman institute. In later years, however, we see that he increasly focused on the visible church as the only church we know and see, with the notion of the invisible church pushed into the background. The way Book IV grew in the later editions of the Institutes is testimony to the fundamental role the visible church played in Calvin's thinking and his pastoral activity.
This was also related to the vital movement in Calvin's theology from faith to works, from justification to sanctification, from confession to embodiment, from election to life. If we say we believe in the Gospel, we must be willing to live it - by God's grace. The same applies to the unity of the church: if we say we believe that the Church is one, we need to embody it in the real life of the visible church. Peter Opitz says that exactly this was the function of the church order: it had to guide the process from "Unsichtbarkeit zur Hörbarkeit und Sichtbarkeit der Kirche". Opitz sees this as a very central motive of Calvin's whole theological exercise. God's secret decision to reconcile us with himself in Christ and his election of the Church must ultimately be embodied in the celebration of the Lord's Supper and the visible communion of the saints (Opitz: 2,5,10). It would therefore be a total misuse of Calvin's theology and ecclesiology to stifle unification processes in the church with references to the distinction between the visible and invisible church.
5. There is also much to learn from the way Calvin and the congregation in Geneva embraced foreigners and included them in their fold. Before the Reformation Geneva was a relatively poor city. Through the Reformation it became an international trading city. It also became a safe harbor for refugees - mostly from France, but also from other countries all over Europe. It is said that at times more than half of the congregation was made up of foreigners.
For Calvin it was not even a question that these foreigners were part of the congregation of Geneva. In the church of Christ nationality or race does not make a difference. In the first edition of the Institutes he wrote about the church: "We believe one, holy, catholic church, the sum total of the elect, chosen from people...in whatever country they live or under whatever nation they might be dispersed".
This attitude is confirmed by very interesting and strong statements Calvin made elsewhere against discrimination of any kind. He writes:" Now since Christ has shown in the parable of the Samaritan that the term neighbor included even the most remote person, we are not expected to limit the precept of love to those in close relationships. ......."We ought to embrace the whole human race without exception in a single feeling of love; here there is no distinction between barbarian and Greek, worthy and unworthy, friend and enemy, since all should be contemplated in God and not in themselves. When we turn aside from such contemplation, it is no wonder we become entangled in many errors. Therefore, if we rightly direct our love, we must first turn our eyes not to man, the sight of whom would more often engender hate than love, but to God, who bids us extend to all men the love we bear to him, that this may be an unchanging principle: whatever the character of man, we must yet love him because we love God (Inst II,8,55).
Had we read Calvin more carefully, we might have saved ourselves and others much pain and disgrace.
IV. Complications and open questions
There can be no doubt about Calvin's commitment to the unity of the church - in theory but also in practice. It would be totally unfair to blame the inability of the Reformed Churches to take the unity more seriously on Calvin.
There are however at least two dualities in Calvin's thinking that might have contributed to the Reformed Tradition's struggle to appreciate the importance of the unity of the church and give adequate expression to it. The first problem had to do with the duality between truth and unity and the second with the duality between the local church and the broader or universal church.
1. While most Reformed people will acknowledge the importance of both truth and unity, there is a tendency in Reformed circles to give a certain preference to truth. This tendency can be traced back to Calvin. Lukas Vischer says that Calvin had a passion for clarity and clear lines of demarcation - especially in situations of conflict (Vischer 2000: 53). This helpful trait sometimes got out of hand and made Calvin look merciless and "almost unbearably harsh" in his emphasis on truth. We therefore find a strange contradiction in some of Calvin's writings. "The impassioned exhortations to communion and tolerance seem forgotten in the heat of controversy." While there were mitigating conditions in Calvin's case and he somehow succeeded in containing the duality, it had "disastrous consequences in the case of lesser minds than Calvin". "The result has not been only clarity, but dogmatism and, all too often, division." It saddens me to say that in our own process I have seen this more often than I expected or hoped. This single-minded commitment to truth is an integral part of our tradition - but it may also be undermining unification in a major way.
Although he is willing to concede that this tendency is present in the work of Calvin, Vischer claims that it should be viewed in context: "the underlying intention in all of Calvin's work is beyond doubt to point to the centre - God who comes to us in Jesus Christ. This centre takes precedence over all borderlines and demarcations".
2. The second problem has to do with the Reformed tradition's strong emphasis on the local congregation as a full and complete church. While the idea was that the presbyteries and synods would contain the independence of the local congregations, this has in effect proven difficult. In many reformed congregations we find that this strong emphasis on the autonomy of local congregations has bred a stubbornness and obstinacy which is strange to the Gospel.
It would undoubtedly be unfair to blame all this on Calvin. Calvin did not have to establish (or manage) an elaborate system of Reformed Congregation in unity with one another. As far as I know he was also not the inventor of the unhappy term "complete" church. But there are people who find justification for this kind of thinking in the way Calvin spoke about local congregations. For Calvin a local congregation was a true and full church if the two marks of the church could be distinguished clearly in its life and he had no hesitation in using the word ecclesia also to refer to individual churches. He also thought that local congregations should be free to develop their own standards, church order and liturgy.
Again: in Calvin's case there always were a number of counterbalances. We see that, for instance, in the fact that Calvin was much more hesitant to use the term "body of Christ" for the local congregation. However, many of these subtleties were not recognised by his peers and followers and consequently his emphasis on the autonomy of the local church often resulted in endless conflict and ultimately divisions.
V. Conclusion
With Lukas Vischer I have often wondered about the relationship between the Lord's Supper and the unity of the Church. Could it be that our struggle to see and understand the vital importance of the unity of the church (let alone doing it) are somehow connected to the fact that we do not really believe in the power of the sacrament? Is there perhaps a subtle connection between our preference for truth (over unity) and our preference for preaching (over the sacraments)? Vischer was convinced that we have a problem on this level: "The Reformation Churches lack the fullness of a sign which, on their own affirmation, is one of the marks of the true church". Ultimately, we may ask if this sad history of divisions and rifts could have been avoided if Calvin succeeded in convincing the Genevan Church to celebrate the Lord's Supper weekly as he believed it should be done?
Bibliography
Bauswein, J-J. & Vischer, L. (1999). The Reformed Family Worldwide. Grand Rapids: Eerdmans
Beintker, M. (2009). Calvins theologisches Denken als ökumenische Herausforderung. (unpublished article).
Birmele, A. (2009). Calvins Kirchenverständnis und die heutigen ökumenischen Herausforderungen. (unpublished article).
Calvin, J. Institutes of the Christian ReligionVolI and II (ed McNiell, Battles), Philadelphia: The Westminster Press.
Calvin's Commentaries. Wilmington: AP&A
Douglas, J.D. (2004). Calvin in Ecumenical Context. In McKim, The Cambridge Companion to John Calvin. Cambridge: CUP
Hesselink, I.J. (1997). Calvin's First Catechism: A Commentary. Louisville: WJKP
Hirzel, M.E. & Sallmann, M. (2009) John Calvin's Impact on Church and Society 1509-2009. Grand Rapids: Eerdmans
McKim, D.K. (2004). The Cambridge Companion to John Calvin. Cambridge: CUP
McNiell, J.T. (1967). The History and Character of Calvinism. London: Oxford University Press.
Opitz, P. (2009). Calvins Begründung der kirchliche Ordnung als Herausfordering und Chance für die Kirchen der Gegenwart. (unpublished article).
Plasger, G. (2008). Johannes Calvins Theologie - Eine Einfürung. Göttingen: Vandernhoeck&Ruprecht
Selderhuis, H. (2009). The Calvin Handbook. Grand Rapids: Eerdmans
Vischer, L. (1999). "The Church - Mother of the Believers". In D Willis, Towards the Furture of Reformed Theology (pp. 262-282). Grand Rapids: Eerdmans.
Vischer, L. (2000). Pia Conspiratio: Calvin on the Unity of Christ's Church. Geneva: John Knox Centre.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
THEOLOGY AND THE FUTURE - INHABITING TRADITIONS (deur JOHN W. DE GRUCHY, gepubliseer Woensdag, 09 September 2009 16:19)
My task is not to describe the contents of tradition, whether Reformed or more broadly
Christian, but how we relate to or inhabit tradition. To do so I want to begin by
exploring two metaphors that may help us grasp how we do this and its relevance for
thinking about theological education and formation. The two metaphors are the river and
the house. But keep in mind that metaphors like analogies are never fully adequate; at
some point they break down. Their purpose is to prompt theological imagination and thus
open up perspectives that might otherwise be lacking.
THE RIVER AND THE HOUSE
Rivers start their journey from a source that might be many kilometers from where we
experience them and where they eventually find their way into a lake or the sea. Rivers
vary in size and significance, are fed by different tributaries and often flow, sometimes
swiftly, sometimes slowly, through several countries towards their destination. Many
forms of life inhabit rivers drawing nourishment from the nutrients they carry. They
can, of course, also carry disease and other dangers. Humans depend on rivers for water,
for transport, for food, and over time some rivers become sacred, their waters renowned
for healing properties. There are several ways we can relate to a river. We can stand
on the bank and watch it pass by; we can fish in it for something to eat; we can paddle
along the banks or boat down to the ocean; we can swim to the middle and tread water; we
can float downstream, going with the flow; we can swim like salmon against the tide; and,
of course, we can be harmed by pollutants or drown. So it is with tradition which begins
in the distant past but which we experience here and now. We can observe it passing us
by or dabble in it in the shallows; we can fish for nourishment in its waters, or tread
water as if to preserve its present form; we can let it carry us along as we journey or we
can struggle against it and even drown in the attempt, or we can be hurt and harmed by
unhelpful even dangerous elements. If a river stops flowing, it stagnates, and the life
that inhabits its waters perishes. Likewise traditions die if they are not continually
renewed from their source, flowing through the landscape, giving life to all that inhabit
them, and when necessary changing course.
Tradition is also like a house in which you live. The house can be venerable and grand,
it can be modern and modest; it can be built of wood or brick or corrugated iron; it can
be dull and somber in appearance or decorated and brightly painted. A house can simply
be a place where you eat and sleep, but it can also be a home in which you live, a habitat
in which you feel comfortable and nurtured. Homeless people long for homes in which they
can find shelter from the winter storms and of which they can become proud inhabitants.
We all inhabit a tradition, and often more than one. For some, like a house, it is one
into which we have been born, for others it is one we have chosen for ourselves.
Sometimes traditions like houses do not become homes we inhabit, spaces in which we feel
comfortable, places of nurture and meaning. We simply pass through them, briefly
stopping for a meal or a sleep, but always looking at other houses, glancing through their
windows to see what is on their table, admiring their architecture, searching for
something better than we have. Some houses may hold bad memories we would prefer to
forget. But even when we do find a tradition we wish to inhabit, we are always seeking
ways in which it can be improved, new rooms added, fresh paint applied to the walls. To
inhabit a tradition is to feel at home in it, to cherish it, to improve its quality, so
that it becomes our natural habitat, a home in which to live, think and act in ways that
are fulfilling.
Theological education and formation are intended to train us for swimming in and
navigating rivers in such a way that we are sustained by them rather than threatened, able
to find the life-giving source from which they flow and understand the way they have
eventually arrived where we are. Theological education and formation are meant o help us
inhabit houses so that they become our homes, to appreciate their foundations, to explore
their rooms, to find hidden treasures in their attics, to appreciate their shape, form and
colour, places where symbols surround us reminding us of who we are and music sounds good
to the ear; places where we find community and where meals become holy banquets.
Like rivers and houses, traditions are a complex. This has to do not only with their
variety, for within the Christian tradition there are many streams and tributaries, not
just one river, or to use our other metaphor the Christian tradition is a mansion with
many rooms. The complexity is magnified by the fact that traditions like rivers are
constantly flowing, on the move; they are like houses to which new rooms are always being
added, new windows opened, fresh paint applied. That is why it is more correct to say that
we inhabit traditions, rather than a tradition. When it comes to tradition we are all
hybrids. This brings me to another metaphor we need to explore, one derived from
biology.
HYBRIDITY
While some of us may inhabit the Reformed or Anglican traditions, and others Catholic,
Methodist or Pentecostal, complex as these are in themselves, we also inhabit other
discernible traditions, continually crossing over from one to others. We inhabit several
traditions at the same time, for example, African, Christian, and Modernity, or more
specifically Sotho, Lutheran, and the secular academy, and we do so, as I say, all at the
same time. We might even claim to be, as some do, Christian-Buddhists, and there are
those like myself who label themselves as Christian humanists to distinguish ourselves
from fundamentalists and secularists! Why, even this theological faculty, so deeply
rooted in the Reformed tradition has now positioned itself more broadly as ecumenical,
thus encompassing other traditions. Some would see this hybridity as a weakness,
preferring to shut doors and windows to prevent change. But we should salute it as a
strength, in fact, a necessity even if it seems a little risky at times.
Hybridity describes what happens in botanical nurseries (an appropriate metaphor for the
Kweekskool!) through the nurturing of new types of plants, Such genetic modification
sometimes happens naturally as plants change character in order to respond to changing
conditions, but more often today it is brought about by grafting a new cultivar onto an
old stock. Cattle and sheep farmers know the importance of broadening the gene pool, for
there are dangers when there is too much inbreeding. These earthy analogies indicate the
important role of diversity in the development of traditions. Of course, I would not
want to push the analogies too far, for hybrid roses evidently lose their smell and cannot
reproduce!
Nonetheless, the whole history of art and science supports this hybridity hypothesis, for
it is only when an art tradition encounters another one that is different from it (like
Picasso discovering West African masks) that something fresh and creative emerges, and it
is only when something challenges an accepted scientific hypothesis that a paradigm shift
occurs revising the entrenched view or radically changing it. It is no different with
theology, liturgy or spirituality. A specific tradition, let us say the Reformed, cannot
thrive on its own, turned in on itself. It needs to open the windows of the house to let
fresh air blow through the rooms. It needs to be exposed to, interact with, and learn
from others in creative ways if it is to be vibrant and alive. Theological educators are
in the business of genetic modification and encouraging hybridity, of ensuring that there
is creative mix breeding, the blossoming of new cultivars. But, of course, this does
raise the problem of identity, for when is a new rose no longer a rose, when is the
Reformed tradition no longer Reformed? How do we retain our identity in a world of
complexity and hybridity?
IDENTITY
Despite the fact that traditions change over time and in different contexts, each
tradition has its own discernable character. Traditions have their specific DNAs.
Human’s and dolphins might share 97% of the same DNA, but it is the remaining 3% that
gives them their specific identity. This is recognizable when we observe their patterns
of behaviour, reproduction and general appearance. So it is that while Christians of
different traditions may share a very large percentage of the Christian gene pool, and
invariably benefit from interacting with each other, they still have distinguishing
features which give those who inhabit them a specific identity.
Nothing I have said thus far should be understood, then, as a denial of the importance
and significance of specific traditions in which we may have been nurtured, or are
presently being formed. The fact that we are increasingly and rightly engaged in
theological education and formation in an ecumenical way, and therefore learning from and
imbibing elements from different traditions does not mean that we should not be well
grounded in our own specific traditions. You cannot swim in all rivers or live in several
houses at the same time. In order to do theology or worship you inevitably adopt a
certain approach or style and locate yourself somewhere in Christian tradition. Many
theologians and pastors today, including myself, have benefited greatly from a range of
traditions within the ecumenical family, but remain Reformed in orientation.
Tradition is not only the foundation on which we build, it also provides resources for
doing so and thereby sustains us going forward. Those who imagine or think it possible
to do theology without being rooted in a tradition or traditions, soon discover that there
is nothing to sustain them, no way of tapping into those resources that are essential for
life. For the nutrients that make it possible for us to live today and sustain us are
embedded deeply in the soil which has given us birth.
Traditions provide a habitat that sustains us in the same way as a house becomes a home
within a family is nurtured. Through symbols and scriptures they remind us of things we
may have forgotten. That is why it is important not to reject or jettison parts of the
tradition that in the present may not seem of much value, but which at another time and
place may be exactly the resource we need to meet fresh challenges. So it is not a
question so much of us sustaining traditions, but allowing traditions to sustain us. The
biblical critique of traditionalism which we find, for example, in Jesus’ teaching, is
not a rejection of tradition, but rather the drawing on the resources of tradition in
order to challenge a false mutation, to remain authentically rooted in tradition.
Traditions remain authentic when those who inhabit them remain in critical conversation
with the past – above all, for Christians, in conversation with Scripture -- and engage
in debate with each other and their critics about the meaning of the tradition for the
present. Traditions remain authentic only when contested from within and challenged from
without. That might sometimes mean swimming against the stream. An uncontested
tradition is one that is in danger of petrifying, of becoming in-authentic. When the
guardians of a tradition shut the windows of the house in order to protect its
authenticity from the prevailing winds, they may also shut out the breath of the Spirit
who gives new life and keeps them authentic. For that reason critics along with those
perceived to be heretics at this moment in time are often God’s way of challenging those
who claim to be the guardians of true faith and knowledge.
Our task as theologians and especially as theological educators is to draw deeply from
the well-springs of Christian tradition in ways that result in authentic and therefore
sustainable expressions and embodiments of Christian faith and life. For just as
traditions can and do sustain us, we also have the responsibility to ensure that they
remain authentic and resourceful. That is why we must speak also of the critical
retrieval of trajectories within a tradition that relate meaningfully to the context in
which we now live. In so far as traditions have to be continually re-invented, we have
to retrieve trajectories which speak to us today without denying other trajectories that
spoke yesterday and might well speak again with new authority and urgency in the future.
The guardians of tradition and its radical prophets need each other even if they
frequently engage in theological fisticuffs. Theological educators, whether in the academy
or within the church more broadly, are the agents of tradition, conserving, critiquing,
and retrieving at the same time within a given historical context.
CONTEXT
To truly inhabit a tradition is not to live in that tradition as it flowered, flourished
or decayed elsewhere, but to live in that tradition as it takes form and becomes embodied
here and now. We do not live in first century Palestine, sixteenth century Geneva, or
seventeenth century London or wherever our denominational traditions first took shape.
We live in the twenty-first century, and most of us live in South Africa and for that
reason we have to take seriously the way in which the traditions we inhabit have come to
inhabit this context that is ours.
During the past fifty years several theological and related spiritual and liturgical
traditions have emerged within our historical context which, taken together, represent an
emerging South Africa tradition that is important for us and the task of theological
education within our context today. Let me remind you of some of the traditions we
inhabit: African and Black theologies, Confessional theologies as represented by the
“Message to the People of South Africa” and the Belhar Confession, liberation
theologies as articulated in the “Kairos Document,” feminist/womanist theologies as
expressed in the writings of the Circle of African Women’s theologians, and so
forth.
These traditions certainly embody elements of traditions inherited from elsewhere (such
as Anglican, Catholic and Protestant), but they have developed uniquely within and because
of our own context. Within this development many traditions, both cultural and social,
both theological and ecclesial, have been critically brought together to form a whole
which is both diverse and yet recognizably South African. And those of us who do
theology today in South Africa need to do theology in dialogue with this tradition that we
inhabit within the broader framework of our denominational and Christian identities. For
we inhabit all these traditions at the same time.
Our task now is to work out of these diverse traditions as we face the new challenges of
our time both in South Africa and Africa, both in this context and globally. These
challenges vary from the obvious challenges of social development through to the
challenges of science, technology and the environment. And it is in response to these
challenges that theology must enter the future, drawing deeply on our traditions whether
inherited from elsewhere or developed right here, to help us respond. This should mark
the way in which we engage in theological education, it should be reflected in our
curriculum, and it should become both a habitat inhabited by aspiring theologians,
ministers and priests, and a habit that becomes part of the way in which we not only do
theology and but embody the Christian faith.
_______________________________________________________________
Amazing Brainz (deur Ettiene van der Walt, gepubliseer Dinsdag, 08 September 2009 20:47)
Dr Ettiene van der Walt neuroloog van Durbanville se voordrag oor die Amazing Brainz
projek in Kayamandi Stellenbosch het die verbeelding aangegryp van die konferensiegangers
by Verantwoordelike Vernuwing.
Die Power Point van sy voorlegging kan hier afgelaai word.
{gallery}vv2009/brainz{/gallery}
_______________________________________________________________
Pre-teen lesse vir Kinderbediening (deur Louisa, gepubliseer Dinsdag, 08 September 2009 10:05)
PRE-TEEN LESSE VIR 9-12 Jarige
6 pre-tiener lesse, een bou op die ander. As tyd min is, kan 6 lesse opgedeel word in
12.
Die reeks "raising up spiritual champions" uitgewerk as dissipelskap vir
9-12 jarige - beginsel van 'n sportspan wat afgerig word vir die kampioenskap. 'n
Skattejag ingesluit
Kry by Jeugkantoor, NGK in SA, 021/957 7199 jeug@kaapkerk.co.za
mailto:jeug@kaapkerk.co.za
(R50 posgeld uitgesluit)
_______________________________________________________________
13 – 15 Okt: Kultuurtransformasie van gemeentes (VBO 18) (deur Frederick Marais, gepubliseer Dinsdag, 08 September 2009 00:00)
KULTUURTRANSFORMASIE VAN GEMEENTES (VBO 18)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_18_KULTUURTRANSFORMASIE_GEMEENTES_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDER: Frederick Marais en lede van Fasiliteringspan
DATUM: 13 – 15 Oktober
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL
Die kursus gee aan predikante en gemeenteleiers opleiding in leierskapsvaardighede vir
gemeentelike kultuurtransformasie. Transformasie in gemeentes kan op verskillende vlakke
plaasvind. Dit is egter eers as daar ‘n kultuurtransformasie plaasvind wat die
transformasie standhoudend is. Die uitdaging vir ‘n kultuurtrasformasie het te make met
die ingrypende uitdagings wat ons konteks in Suid-Afrika aan ons stel- geen gemeentes
ontkom hierdie uitdagings nie. Die ander kant van die munt is egter nog belangriker. Ons
het die uitdagings om die instandhoudingskultuur wat dikwels eie is aan hoofstroom
kerke te transformeer tot ‘n roepingskultuur.
Kultuurtransformasie stel besondere eise aan gemeenteleierskap. Daar is ‘n gesegde wat
sê: _Culture eats strategies for breakfast!_ Indien ons in ons pogings tot
transformasie nie rekening hou met die heersende kultuur van die gemeente nie, gebeur dit
maklik dat velerlei pogings tot transformasie misluk. Hierdie ervaring laat gemeenteleiers
dikwels met ‘n gevoel van dis-oriëntasie. Allan Roxbourgh beskryf dit raak in sy
bekende boek _The Sky is Falling: Leaders lost in translation!_ Daar is die afgelope
aantal jare by Communitas en in die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes, indringend oor
hierdie uitdagings navorsing gedoen en metodiek ontwerp wat werk in ons Suid-Afrikaanse
konteks. Ons sal graag van hierdie insigte met die kursusgangers wil deel.
In hierdie kursus word daar gefokus op die bou van leierskapkapasiteit om gemeentes te
begelei in ‘n kultuurtransformasie. Ons gaan kyk na die kennis, houdings, vaardighede
en gewoontes wat leiers nodig het om leierskap te gee in tye van kultuurtransformasie.
Predikante en gemeenteleiers is welkom. Dit is ‘n praktiese kapasiteitsbou-kursus in
gemeenteleierskap. Aandag sal deurentyd gegee word aan die spesifieke uitdagings van die
gemeentes verteenwoordig in die kursus en gemeenteleiers wat hulle gemeente suksesvol deur
‘n kultuurtransformasie begelei het, sal hulle verhale met ons deel.
INHOUD
* Aanpassings wat kultuurtransformasie van gemeenteleiers vra?
~ Die rol van die leraar in kultuurtransformasie
~ Die rol van gemeenteleiers en die kerkraad in kultuurtransformasie
~ Teologiese en hermeneutiese uitdagings in kultuurtransformasie
* Die verskillende fases van kultuurtransformasie
~ Aanpassende vs tegniese verandering
~ Leierskapuitdagings in die verskillende fases van kultuurtransformasie
* Begeleiding van ‘n gemeente in ‘n suksesvolle kultuurtransformasieproses
~ Afbreek van weestand
~ Benutting van positiewe energie
~ Die rol van geloofsgewoontes en geloofsonderskeiding *
UITKOMSTE
* Kursusgangers ontvang basiese opleiding, in gemeenteleierskap in tye van
kultuurtransformasie, wat hulle in staat stel om toepaslike leierskap te gee aan ‘n
gemeente in ‘n kultuurtransformasie.
* Geloofsonderskeiding word deurentyd beoefen en aangeleer.
_______________________________________________________________
1. Hoe gemeentes waarde- gedrewe bestuur kan implementeer om verhoudings voorop te stel en
individuele potensiaal te ontsluit (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 30 Julie 2009 10:54)
Fokus: Die meeste bestuursmodelle maak gebruik van ʼn hiërargiese bestuursinrigting
waar ʼn persoon in bevel van die organisasie is. Baie meer kreatiwiteit, energie en beter
verhoudinge kan spruit uit ʼn model waar waardes die hoogste in die organisasie word
eerder as om ʼn bestuursinstrument in die hand van die een met die hoogste gesag te
wees.
Die power point van die werkswinkel kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/vv2009/waardes.ppt
Die model is ontwikkel as ʼn antwoord op die vraag: “Hoe het ek lief” in die konteks
van organisasie-bestuur. Die doel van die model is om mense deur waardes tot verandering
te inspireer.
Waarmee kan die kursus help? Die kursus kan help om nuwe moontlikhede vir gemeentes en
ander organisasies te ontsluit, om sodoende die individuele potensiaal van hul lede te kan
ontsluit. Terselfdertyd word weggedoen met die verlammende gevolge van magshiërargie.
Teikengehoor: Predikante, kerkraadslede, gemeentelede wat deelneem aan die bedieninge van
die gemeente en vir diegene wat moeg is van die barheid van vergaderings asook diegene wat
in veranderingsbestuur betrokke is.
Aanbieder: Pieter Kloppers is betrokke by studentesake aan die Universiteit van
Stellenbosch waar hy sistemiese kultuurvernuwing bevorder.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: 40
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 14:00–15:30
_______________________________________________________________
21. 40 Dae met Openbaring. “Kyk Ek maak alles nuut” (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 30 Julie 2009 11:07)
Fokus: Persoonlike studie van ʼn belewing van God en bewondering van Sy liefde en almag.
Groepstudie oor God se persoonlike brief aan ons gemeente waar elke lidmaat ʼn verskil
kan maak by mekaar en die gemeenskap.
Preke: God is in beheer en teenwoordig in en deur Sy kerk, oppad na die wederkoms.
Power point van die kursus kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/vv2009/openbaring.ppt
Uitdeelstuk van die kursus kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/vv2009/openbaring.doc
Waarmee kan die kursus help?
Bemagtig lidmate met aanbidding, eie verantwoordelikheid vir gemeente en getuienis en
opgewondenheid oor die hoop wat God se teenwoordigheid bring.
Teikengehoor: Dominees en kursusleiers.
Aanbieder: Ds Johan de Wet – Predikant by Bredasdorp.
Materiaal: Kursusmateriaal:
• Persoonlike Bybelstudie, groepstudie en preeksketse op CD beskikbaar.
• PowerPoint-aanbieding met getuienisse.
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Markus 8:27-34 (deur Pieter van Niekerk, gepubliseer Maandag, 07 September 2009 16:07)
Sondag 13 September 2009
“WIE Sê JY IS EK?” HET INDERDAAD IMPLIKASIES “Ons leef in ’n wonderlike tyd.
Daar is ’n nuwe entoesiasme vir geestelike diepte in die Christelike geloof. ’n
Eietydse, verantwoordelike manier van glo, vernuwing en gestuurdheid is aan die
ontwikkel” (PvN in Christenleiers, Bybelmedia).
Sondag se teks help die boodskapper om kreatief Jesus se intiem persoonlike vraag “Wie
sê jy is Ek?” te belig. Jesus is in die eerste plek nie geïnteresseer wat ander mense
van Hom dink nie, maar wat sy volgelinge oor Hom sê. Jesus wil weet hoe sien en beleef ek
en jy Hom?
Sakkie Spangenberg antwoord Jesus in Jesus van Nasaret (Griffel Media, 2009) deur
verskillende mense se antwoorde op ’n sensitiewe manier weer te gee. Sy eie antwoord is
aan die meeste van ons bekend, maar hy pleit vir die begrip en aanvaarding van ander
s’n.
_Indien daar tans Christene is wat by enige van die ander perspektiewe aanklank vind wat
ons óf in die Nuwe Testament, óf in die vroeë Christendom vind, behoort hulle as
deelgenote van die lang en ryk tradisie wat rondom Jesus van Nasaret ontstaan het, gereken
te word. Hulle is nie ketters of afgedwaaldes wat hulle moet bekeer nie. _
Johann Boshoff skryf “Spangenberg se opregtheid, eerlikheid en integriteit daag my
beslis uit om sonder selfbedrog opreg, eerlik en met integriteit te besin oor wie Jesus
vir mý is, wetende dat Jesus nie dieselfde vir enige twee navolgers van Hom is nie. Geen
twee verhoudings is immers identies dieselfde nie. En Jesus het dit volgens die betrokke
vraag se implikasie geweet.” (Sien Boshoff se resensie op Spangenberg se boek in
www.kerkbode.co.za http://www.kerkbode.co.za)
Christus se vraag word eerste deur Petrus as woordvoerder van die eerste volgelinge
beantwoord: “U is die Christus!” Hierop reageer Jesus op ‘n raaiselagtige manier, Hy
bevestig of korrigeer nie Petrus se antwoord (as’t ware ‘n belydenis) nie. Jesus belet
Petrus-hulle om die inhoud van die gesprek met ander te deel! Ek wonder of Jesus nie
daarmee wou sê hulle moet liefs nie hul perspektief van Hom met ander deel nie, want
hulle besef nie die volle implikasies daarvan nie. Petrus se reaksie ‘n paar verse later
illustreer juis die punt!
Jesus is baie huiwerig om na Homself as “die Christus” (Messias) soos Petrus bely,
te verwys. Volgens die Evangelies praat Hy die graagste van Homself as Seun van die mens
(soos vers 31). Dit is veral in sy lydensaankondigings dat Jesus na die Seun van die mens
wat gaan ly, verwys. N.a.v. Dan.7:13 beteken die Seun van die mens ‘n heerlikheidsfiguur
wat sou kom om te oordeel en te regeer, maar Jesus koppel dit aan die Dienaar [met die
implikasies van vernedering en lyding] wat vernedering en lyding beteken (sien o.a. Adrio
König, Die helfte is my nooit oor Jesus vertel nie). Petrus het dadelik met sy lippe
bely, maar hy het dit eers later met sy lewe reggekry. Wie jy sê Jesus is, wys in en deur
jou lewe! Wat jy bely het implikasies. Ter wille van Jesus, so lyk dit vir my volgens die
teks, word my eie belange opsy geskuif. Deur jou optrede bewys jy jy glo Jesus het werklik
opgestaan en lewe. Dít vra ’n prys. En dit verg van jou en my die begrip en aanvaarding
of op die minste, ernstige oorweging van ander se antwoord op Jesus se vraag.
Terloops, as die ou hieronder vir jou vra wie hy is, wat sal jy hom antwoord?
Are You Prepared To Bow Down Before This 5' 1" Man As Your Lord?
http://www.dadsdayoff.net/Jesus-real-face.html
http://www.dadsdayoff.net/Jesus-real-face.html
PIETER VAN NIEKERK
SEISOEN VAN LUISTER POWERPOINT
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.SEISOENVANLUISTER.CO.ZA/IMAGES/STORIES/POWERPOINTS/MARK8.JPG
VERDERE PREEKRIGLYN - SLEGS MARKUS 8:31-38
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/INDEX.PHP/BYBEL-HULPMIDDELS/PREEKRIGLYNE-ARGIEF/DOC/523/RAW
_______________________________________________________________
Wat help my om hoop vir die toekoms te herwin? (deur Chris Jones, gepubliseer Saterdag, 05 September 2009 09:32)
Ek vind hoop in oriëntasie op God.
Ek kan nie na die wêreld draai vir hoop nie. Dit lê in ‘n verhouding met Christus.
Die woord oriëntering beteken ‘n gerigtheid na die ooste. Na die Oriënt. Na Jerusalem.
Na die plek waar Jesus gekruisig is en opgestaan het.
Die Christelike tradisie het dit dan ook letterlik opgeneem. In Latyn beteken dit mense
rig hulle na die _oriens sol_ – die opkomende son (Dirkie Smit). Dis ook
interessantheidshalwe hoekom katedrale – in Europa oa – op ‘n oos-wes-as gebou is.
Die altaar/preekstoel is aan die oostekant. Gelowiges kyk dus na die ooste wanneer hulle
aanbid. En van hieruit is hulle georiënteer.
‘n Mens sou ook kon praat van die Son van geregtigheid wat oor hulle/ons skyn, met
gepaardgaande implikasies. Hoe Hy ons lewe verlig … En hierin lê hoop – my hoop!
En hierdie hoop kan ‘n mens nie vir jouself uitwerk soos met soveel moderne vorme van
hoop nie. Nee, dis ‘n geskenk, ‘n genade-geskenk. Ons ontvang dit! Dit lê nie daar
ver vorentoe of hoog bo iewers nie. Dis binne-in ons.
En só word ons weer God se hoop vir hierdie wêreld. Hierdie hoop plaas ons op nuwe
roetes. Nuwe weë. Dit laat ons nuut dink en kyk. Dit laat ons ánders optree! En hierdie
“genade-gedrewe sprietjies van hoop” wat oral uitslaan, help my om hoop vir die
toekoms te herwin.
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
THEOLOGY AND THE FUTURE - INHABITING TRADITIONS (deur JOHN W. DE GRUCHY, gepubliseerWoensdag, 09 September 2009 16:19) My task is not to describe the contents of tradition, whether Reformed or more broadly Christian, but how we relate to or inhabit tradition. To do so I want to begin by exploring two metaphors that may help us grasp how we do this and its relevance for thinking about theological education and formation. The two metaphors are the river and the house. But keep in mind that metaphors like analogies are never fully adequate; at some point they break down. Their purpose is to prompt theological imagination and thus open up perspectives that might otherwise be lacking.
The River and the House
Rivers start their journey from a source that might be many kilometers from where we experience them and where they eventually find their way into a lake or the sea. Rivers vary in size and significance, are fed by different tributaries and often flow, sometimes swiftly, sometimes slowly, through several countries towards their destination. Many forms of life inhabit rivers drawing nourishment from the nutrients they carry. They can, of course, also carry disease and other dangers. Humans depend on rivers for water, for transport, for food, and over time some rivers become sacred, their waters renowned for healing properties. There are several ways we can relate to a river. We can stand on the bank and watch it pass by; we can fish in it for something to eat; we can paddle along the banks or boat down to the ocean; we can swim to the middle and tread water; we can float downstream, going with the flow; we can swim like salmon against the tide; and, of course, we can be harmed by pollutants or drown. So it is with tradition which begins in the distant past but which we experience here and now. We can observe it passing us by or dabble in it in the shallows; we can fish for nourishment in its waters, or tread water as if to preserve its present form; we can let it carry us along as we journey or we can struggle against it and even drown in the attempt, or we can be hurt and harmed by unhelpful even dangerous elements. If a river stops flowing, it stagnates, and the life that inhabits its waters perishes. Likewise traditions die if they are not continually renewed from their source, flowing through the landscape, giving life to all that inhabit them, and when necessary changing course.
Tradition is also like a house in which you live. The house can be venerable and grand, it can be modern and modest; it can be built of wood or brick or corrugated iron; it can be dull and somber in appearance or decorated and brightly painted. A house can simply be a place where you eat and sleep, but it can also be a home in which you live, a habitat in which you feel comfortable and nurtured. Homeless people long for homes in which they can find shelter from the winter storms and of which they can become proud inhabitants. We all inhabit a tradition, and often more than one. For some, like a house, it is one into which we have been born, for others it is one we have chosen for ourselves. Sometimes traditions like houses do not become homes we inhabit, spaces in which we feel comfortable, places of nurture and meaning. We simply pass through them, briefly stopping for a meal or a sleep, but always looking at other houses, glancing through their windows to see what is on their table, admiring their architecture, searching for something better than we have. Some houses may hold bad memories we would prefer to forget. But even when we do find a tradition we wish to inhabit, we are always seeking ways in which it can be improved, new rooms added, fresh paint applied to the walls. To inhabit a tradition is to feel at home in it, to cherish it, to improve its quality, so that it becomes our natural habitat, a home in which to live, think and act in ways that are fulfilling.
Theological education and formation are intended to train us for swimming in and navigating rivers in such a way that we are sustained by them rather than threatened, able to find the life-giving source from which they flow and understand the way they have eventually arrived where we are. Theological education and formation are meant o help us inhabit houses so that they become our homes, to appreciate their foundations, to explore their rooms, to find hidden treasures in their attics, to appreciate their shape, form and colour, places where symbols surround us reminding us of who we are and music sounds good to the ear; places where we find community and where meals become holy banquets.
Like rivers and houses, traditions are a complex. This has to do not only with their variety, for within the Christian tradition there are many streams and tributaries, not just one river, or to use our other metaphor the Christian tradition is a mansion with many rooms. The complexity is magnified by the fact that traditions like rivers are constantly flowing, on the move; they are like houses to which new rooms are always being added, new windows opened, fresh paint applied. That is why it is more correct to say that we inhabit traditions, rather than a tradition. When it comes to tradition we are all hybrids. This brings me to another metaphor we need to explore, one derived from biology.
Hybridity
While some of us may inhabit the Reformed or Anglican traditions, and others Catholic, Methodist or Pentecostal, complex as these are in themselves, we also inhabit other discernible traditions, continually crossing over from one to others. We inhabit several traditions at the same time, for example, African, Christian, and Modernity, or more specifically Sotho, Lutheran, and the secular academy, and we do so, as I say, all at the same time. We might even claim to be, as some do, Christian-Buddhists, and there are those like myself who label themselves as Christian humanists to distinguish ourselves from fundamentalists and secularists! Why, even this theological faculty, so deeply rooted in the Reformed tradition has now positioned itself more broadly as ecumenical, thus encompassing other traditions. Some would see this hybridity as a weakness, preferring to shut doors and windows to prevent change. But we should salute it as a strength, in fact, a necessity even if it seems a little risky at times.
Hybridity describes what happens in botanical nurseries (an appropriate metaphor for the Kweekskool!) through the nurturing of new types of plants, Such genetic modification sometimes happens naturally as plants change character in order to respond to changing conditions, but more often today it is brought about by grafting a new cultivar onto an old stock. Cattle and sheep farmers know the importance of broadening the gene pool, for there are dangers when there is too much inbreeding. These earthy analogies indicate the important role of diversity in the development of traditions. Of course, I would not want to push the analogies too far, for hybrid roses evidently lose their smell and cannot reproduce!
Nonetheless, the whole history of art and science supports this hybridity hypothesis, for it is only when an art tradition encounters another one that is different from it (like Picasso discovering West African masks) that something fresh and creative emerges, and it is only when something challenges an accepted scientific hypothesis that a paradigm shift occurs revising the entrenched view or radically changing it. It is no different with theology, liturgy or spirituality. A specific tradition, let us say the Reformed, cannot thrive on its own, turned in on itself. It needs to open the windows of the house to let fresh air blow through the rooms. It needs to be exposed to, interact with, and learn from others in creative ways if it is to be vibrant and alive. Theological educators are in the business of genetic modification and encouraging hybridity, of ensuring that there is creative mix breeding, the blossoming of new cultivars. But, of course, this does raise the problem of identity, for when is a new rose no longer a rose, when is the Reformed tradition no longer Reformed? How do we retain our identity in a world of complexity and hybridity?
Identity
Despite the fact that traditions change over time and in different contexts, each tradition has its own discernable character. Traditions have their specific DNAs. Human’s and dolphins might share 97% of the same DNA, but it is the remaining 3% that gives them their specific identity. This is recognizable when we observe their patterns of behaviour, reproduction and general appearance. So it is that while Christians of different traditions may share a very large percentage of the Christian gene pool, and invariably benefit from interacting with each other, they still have distinguishing features which give those who inhabit them a specific identity.
Nothing I have said thus far should be understood, then, as a denial of the importance and significance of specific traditions in which we may have been nurtured, or are presently being formed. The fact that we are increasingly and rightly engaged in theological education and formation in an ecumenical way, and therefore learning from and imbibing elements from different traditions does not mean that we should not be well grounded in our own specific traditions. You cannot swim in all rivers or live in several houses at the same time. In order to do theology or worship you inevitably adopt a certain approach or style and locate yourself somewhere in Christian tradition. Many theologians and pastors today, including myself, have benefited greatly from a range of traditions within the ecumenical family, but remain Reformed in orientation.
Tradition is not only the foundation on which we build, it also provides resources for doing so and thereby sustains us going forward. Those who imagine or think it possible to do theology without being rooted in a tradition or traditions, soon discover that there is nothing to sustain them, no way of tapping into those resources that are essential for life. For the nutrients that make it possible for us to live today and sustain us are embedded deeply in the soil which has given us birth.
Traditions provide a habitat that sustains us in the same way as a house becomes a home within a family is nurtured. Through symbols and scriptures they remind us of things we may have forgotten. That is why it is important not to reject or jettison parts of the tradition that in the present may not seem of much value, but which at another time and place may be exactly the resource we need to meet fresh challenges. So it is not a question so much of us sustaining traditions, but allowing traditions to sustain us. The biblical critique of traditionalism which we find, for example, in Jesus’ teaching, is not a rejection of tradition, but rather the drawing on the resources of tradition in order to challenge a false mutation, to remain authentically rooted in tradition.
Traditions remain authentic when those who inhabit them remain in critical conversation with the past – above all, for Christians, in conversation with Scripture -- and engage in debate with each other and their critics about the meaning of the tradition for the present. Traditions remain authentic only when contested from within and challenged from without. That might sometimes mean swimming against the stream. An uncontested tradition is one that is in danger of petrifying, of becoming in-authentic. When the guardians of a tradition shut the windows of the house in order to protect its authenticity from the prevailing winds, they may also shut out the breath of the Spirit who gives new life and keeps them authentic. For that reason critics along with those perceived to be heretics at this moment in time are often God’s way of challenging those who claim to be the guardians of true faith and knowledge.
Our task as theologians and especially as theological educators is to draw deeply from the well-springs of Christian tradition in ways that result in authentic and therefore sustainable expressions and embodiments of Christian faith and life. For just as traditions can and do sustain us, we also have the responsibility to ensure that they remain authentic and resourceful. That is why we must speak also of the critical retrieval of trajectories within a tradition that relate meaningfully to the context in which we now live. In so far as traditions have to be continually re-invented, we have to retrieve trajectories which speak to us today without denying other trajectories that spoke yesterday and might well speak again with new authority and urgency in the future. The guardians of tradition and its radical prophets need each other even if they frequently engage in theological fisticuffs. Theological educators, whether in the academy or within the church more broadly, are the agents of tradition, conserving, critiquing, and retrieving at the same time within a given historical context.
Context
To truly inhabit a tradition is not to live in that tradition as it flowered, flourished or decayed elsewhere, but to live in that tradition as it takes form and becomes embodied here and now. We do not live in first century Palestine, sixteenth century Geneva, or seventeenth century London or wherever our denominational traditions first took shape. We live in the twenty-first century, and most of us live in South Africa and for that reason we have to take seriously the way in which the traditions we inhabit have come to inhabit this context that is ours.
During the past fifty years several theological and related spiritual and liturgical traditions have emerged within our historical context which, taken together, represent an emerging South Africa tradition that is important for us and the task of theological education within our context today. Let me remind you of some of the traditions we inhabit: African and Black theologies, Confessional theologies as represented by the “Message to the People of South Africa” and the Belhar Confession, liberation theologies as articulated in the “Kairos Document,” feminist/womanist theologies as expressed in the writings of the Circle of African Women’s theologians, and so forth.
These traditions certainly embody elements of traditions inherited from elsewhere (such as Anglican, Catholic and Protestant), but they have developed uniquely within and because of our own context. Within this development many traditions, both cultural and social, both theological and ecclesial, have been critically brought together to form a whole which is both diverse and yet recognizably South African. And those of us who do theology today in South Africa need to do theology in dialogue with this tradition that we inhabit within the broader framework of our denominational and Christian identities. For we inhabit all these traditions at the same time.
Our task now is to work out of these diverse traditions as we face the new challenges of our time both in South Africa and Africa, both in this context and globally. These challenges vary from the obvious challenges of social development through to the challenges of science, technology and the environment. And it is in response to these challenges that theology must enter the future, drawing deeply on our traditions whether inherited from elsewhere or developed right here, to help us respond. This should mark the way in which we engage in theological education, it should be reflected in our curriculum, and it should become both a habitat inhabited by aspiring theologians, ministers and priests, and a habit that becomes part of the way in which we not only do theology and but embody the Christian faith.
Amazing Brainz (deur Ettiene van der Walt, gepubliseerDinsdag, 08 September 2009 20:47)
Dr Ettiene van der Walt neuroloog van Durbanville se voordrag oor die Amazing Brainz projek in Kayamandi Stellenbosch het die verbeelding aangegryp van die konferensiegangers by Verantwoordelike Vernuwing.
Die Power Point van sy voorlegging kan hier afgelaai word.
{gallery}vv2009/brainz{/gallery}
Pre-teen lesse vir Kinderbediening (deur Louisa, gepubliseerDinsdag, 08 September 2009 10:05)
PRE-TEEN LESSE VIR 9-12 jarige
6 pre-tiener lesse, een bou op die ander. As tyd min is, kan 6 lesse opgedeel word in 12.
Die reeks "raising up spiritual champions" uitgewerk as dissipelskap vir
9-12 jarige - beginsel van 'n sportspan wat afgerig word vir die kampioenskap. 'n Skattejag ingesluit
Aanbieder: Frederick Marais en lede van Fasiliteringspan Datum: 13 – 15 Oktober Plek: Stellenbosch
Tema en doel
Die kursus gee aan predikante en gemeenteleiers opleiding in leierskapsvaardighede vir gemeentelike kultuurtransformasie. Transformasie in gemeentes kan op verskillende vlakke plaasvind. Dit is egter eers as daar ‘n kultuurtransformasie plaasvind wat die transformasie standhoudend is. Die uitdaging vir ‘n kultuurtrasformasie het te make met die ingrypende uitdagings wat ons konteks in Suid-Afrika aan ons stel- geen gemeentes ontkom hierdie uitdagings nie. Die ander kant van die munt is egter nog belangriker. Ons het die uitdagings om die instandhoudingskultuur wat dikwels eie is aan hoofstroom kerke te transformeer tot ‘n roepingskultuur.
Kultuurtransformasie stel besondere eise aan gemeenteleierskap. Daar is ‘n gesegde wat sê: Culture eats strategies for breakfast! Indien ons in ons pogings tot transformasie nie rekening hou met die heersende kultuur van die gemeente nie, gebeur dit maklik dat velerlei pogings tot transformasie misluk. Hierdie ervaring laat gemeenteleiers dikwels met ‘n gevoel van dis-oriëntasie. Allan Roxbourgh beskryf dit raak in sy bekende boek The Sky is Falling: Leaders lost in translation! Daar is die afgelope aantal jare by Communitas en in die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes, indringend oor hierdie uitdagings navorsing gedoen en metodiek ontwerp wat werk in ons Suid-Afrikaanse konteks. Ons sal graag van hierdie insigte met die kursusgangers wil deel.
In hierdie kursus word daar gefokus op die bou van leierskapkapasiteit om gemeentes te begelei in ‘n kultuurtransformasie. Ons gaan kyk na die kennis, houdings, vaardighede en gewoontes wat leiers nodig het om leierskap te gee in tye van kultuurtransformasie. Predikante en gemeenteleiers is welkom. Dit is ‘n praktiese kapasiteitsbou-kursus in gemeenteleierskap. Aandag sal deurentyd gegee word aan die spesifieke uitdagings van die gemeentes verteenwoordig in die kursus en gemeenteleiers wat hulle gemeente suksesvol deur ‘n kultuurtransformasie begelei het, sal hulle verhale met ons deel.
Inhoud
Aanpassings wat kultuurtransformasie van gemeenteleiers vra? ~ Die rol van die leraar in kultuurtransformasie ~ Die rol van gemeenteleiers en die kerkraad in kultuurtransformasie ~ Teologiese en hermeneutiese uitdagings in kultuurtransformasie
Die verskillende fases van kultuurtransformasie ~ Aanpassende vs tegniese verandering ~ Leierskapuitdagings in die verskillende fases van kultuurtransformasie
Begeleiding van ‘n gemeente in ‘n suksesvolle kultuurtransformasieproses ~ Afbreek van weestand ~ Benutting van positiewe energie ~ Die rol van geloofsgewoontes en geloofsonderskeiding
Uitkomste
Kursusgangers ontvang basiese opleiding, in gemeenteleierskap in tye van kultuurtransformasie, wat hulle in staat stel om toepaslike leierskap te gee aan ‘n gemeente in ‘n kultuurtransformasie.
Geloofsonderskeiding word deurentyd beoefen en aangeleer.
1. Hoe gemeentes waarde- gedrewe bestuur kan implementeer om verhoudings voorop te stel en individuele potensiaal te ontsluit (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 30 Julie 2009 10:54)
Fokus: Die meeste bestuursmodelle maak gebruik van ʼn hiërargiese bestuursinrigting waar ʼn persoon in bevel van die organisasie is. Baie meer kreatiwiteit, energie en beter verhoudinge kan spruit uit ʼn model waar waardes die hoogste in die organisasie word eerder as om ʼn bestuursinstrument in die hand van die een met die hoogste gesag te wees.
Die model is ontwikkel as ʼn antwoord op die vraag: “Hoe het ek lief” in die konteks van organisasie-bestuur. Die doel van die model is om mense deur waardes tot verandering te inspireer.
Waarmee kan die kursus help? Die kursus kan help om nuwe moontlikhede vir gemeentes en ander organisasies te ontsluit, om sodoende die individuele potensiaal van hul lede te kan ontsluit. Terselfdertyd word weggedoen met die verlammende gevolge van magshiërargie.
Teikengehoor: Predikante, kerkraadslede, gemeentelede wat deelneem aan die bedieninge van die gemeente en vir diegene wat moeg is van die barheid van vergaderings asook diegene wat in veranderingsbestuur betrokke is.
Aanbieder: Pieter Kloppers is betrokke by studentesake aan die Universiteit van Stellenbosch waar hy sistemiese kultuurvernuwing bevorder.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: 40
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 14:00–15:30
21. 40 Dae met Openbaring. “Kyk Ek maak alles nuut” (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 30 Julie 2009 11:07)
Fokus: Persoonlike studie van ʼn belewing van God en bewondering van Sy liefde en almag. Groepstudie oor God se persoonlike brief aan ons gemeente waar elke lidmaat ʼn verskil kan maak by mekaar en die gemeenskap. Preke: God is in beheer en teenwoordig in en deur Sy kerk, oppad na die wederkoms.
Waarmee kan die kursus help? Bemagtig lidmate met aanbidding, eie verantwoordelikheid vir gemeente en getuienis en opgewondenheid oor die hoop wat God se teenwoordigheid bring.
Teikengehoor: Dominees en kursusleiers.
Aanbieder: Ds Johan de Wet – Predikant by Bredasdorp.
Materiaal: Kursusmateriaal: • Persoonlike Bybelstudie, groepstudie en preeksketse op CD beskikbaar. • PowerPoint-aanbieding met getuienisse.
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
Verder Geluister: Markus 8:27-34 (deur Pieter van Niekerk, gepubliseerMaandag, 07 September 2009 16:07)
Sondag 13 September 2009
“WIE Sê JY IS EK?” HET INDERDAAD IMPLIKASIES “Ons leef in ’n wonderlike tyd. Daar is ’n nuwe entoesiasme vir geestelike diepte in die Christelike geloof. ’n Eietydse, verantwoordelike manier van glo, vernuwing en gestuurdheid is aan die ontwikkel” (PvN in Christenleiers, Bybelmedia).
Sondag se teks help die boodskapper om kreatief Jesus se intiem persoonlike vraag “Wie sê jy is Ek?” te belig. Jesus is in die eerste plek nie geïnteresseer wat ander mense van Hom dink nie, maar wat sy volgelinge oor Hom sê. Jesus wil weet hoe sien en beleef ek en jy Hom?
Sakkie Spangenberg antwoord Jesus in Jesus van Nasaret (Griffel Media, 2009) deur verskillende mense se antwoorde op ’n sensitiewe manier weer te gee. Sy eie antwoord is aan die meeste van ons bekend, maar hy pleit vir die begrip en aanvaarding van ander s’n.
Indien daar tans Christene is wat by enige van die ander perspektiewe aanklank vind wat ons óf in die Nuwe Testament, óf in die vroeë Christendom vind, behoort hulle as deelgenote van die lang en ryk tradisie wat rondom Jesus van Nasaret ontstaan het, gereken te word. Hulle is nie ketters of afgedwaaldes wat hulle moet bekeer nie.
Johann Boshoff skryf “Spangenberg se opregtheid, eerlikheid en integriteit daag my beslis uit om sonder selfbedrog opreg, eerlik en met integriteit te besin oor wie Jesus vir mý is, wetende dat Jesus nie dieselfde vir enige twee navolgers van Hom is nie. Geen twee verhoudings is immers identies dieselfde nie. En Jesus het dit volgens die betrokke vraag se implikasie geweet.” (Sien Boshoff se resensie op Spangenberg se boek in www.kerkbode.co.za)
Christus se vraag word eerste deur Petrus as woordvoerder van die eerste volgelinge beantwoord: “U is die Christus!” Hierop reageer Jesus op ‘n raaiselagtige manier, Hy bevestig of korrigeer nie Petrus se antwoord (as’t ware ‘n belydenis) nie. Jesus belet Petrus-hulle om die inhoud van die gesprek met ander te deel! Ek wonder of Jesus nie daarmee wou sê hulle moet liefs nie hul perspektief van Hom met ander deel nie, want hulle besef nie die volle implikasies daarvan nie. Petrus se reaksie ‘n paar verse later illustreer juis die punt!
Jesus is baie huiwerig om na Homself as “die Christus” (Messias) soos Petrus bely, te verwys. Volgens die Evangelies praat Hy die graagste van Homself as Seun van die mens (soos vers 31). Dit is veral in sy lydensaankondigings dat Jesus na die Seun van die mens wat gaan ly, verwys. N.a.v. Dan.7:13 beteken die Seun van die mens ‘n heerlikheidsfiguur wat sou kom om te oordeel en te regeer, maar Jesus koppel dit aan die Dienaar [met die implikasies van vernedering en lyding] wat vernedering en lyding beteken (sien o.a. Adrio König, Die helfte is my nooit oor Jesus vertel nie). Petrus het dadelik met sy lippe bely, maar hy het dit eers later met sy lewe reggekry. Wie jy sê Jesus is, wys in en deur jou lewe! Wat jy bely het implikasies. Ter wille van Jesus, so lyk dit vir my volgens die teks, word my eie belange opsy geskuif. Deur jou optrede bewys jy jy glo Jesus het werklik opgestaan en lewe. Dít vra ’n prys. En dit verg van jou en my die begrip en aanvaarding of op die minste, ernstige oorweging van ander se antwoord op Jesus se vraag.
Terloops, as die ou hieronder vir jou vra wie hy is, wat sal jy hom antwoord?
Wat help my om hoop vir die toekoms te herwin? (deur Chris Jones, gepubliseerSaterdag, 05 September 2009 09:32)
Ek vind hoop in oriëntasie op God.
Ek kan nie na die wêreld draai vir hoop nie. Dit lê in ‘n verhouding met Christus. Die woord oriëntering beteken ‘n gerigtheid na die ooste. Na die Oriënt. Na Jerusalem. Na die plek waar Jesus gekruisig is en opgestaan het.
Die Christelike tradisie het dit dan ook letterlik opgeneem. In Latyn beteken dit mense rig hulle na die oriens sol – die opkomende son (Dirkie Smit). Dis ook interessantheidshalwe hoekom katedrale – in Europa oa – op ‘n oos-wes-as gebou is. Die altaar/preekstoel is aan die oostekant. Gelowiges kyk dus na die ooste wanneer hulle aanbid. En van hieruit is hulle georiënteer.
‘n Mens sou ook kon praat van die Son van geregtigheid wat oor hulle/ons skyn, met gepaardgaande implikasies. Hoe Hy ons lewe verlig … En hierin lê hoop – my hoop!
En hierdie hoop kan ‘n mens nie vir jouself uitwerk soos met soveel moderne vorme van hoop nie. Nee, dis ‘n geskenk, ‘n genade-geskenk. Ons ontvang dit! Dit lê nie daar ver vorentoe of hoog bo iewers nie. Dis binne-in ons.
En só word ons weer God se hoop vir hierdie wêreld. Hierdie hoop plaas ons op nuwe roetes. Nuwe weë. Dit laat ons nuut dink en kyk. Dit laat ons ánders optree! En hierdie “genade-gedrewe sprietjies van hoop” wat oral uitslaan, help my om hoop vir die toekoms te herwin.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
WAT HELP MY OM HOOP VIR DIE TOEKOMS TE HERWIN? (deur Alta Marais, gepubliseer Donderdag, 03 September 2009 06:14)
Toe Frederick ons vra om op Chris se mooi idee te reageer, naamlik om die 2000ste
artikel met ‘n antwoord op bogenoemde vraag te vier, is ek gedwing tot introspeksie.
My gemeenskapsbetrokkenheid is beperk tot twee sake waaroor ek passievol is. Een daarvan
is ‘n positiewe ouerskapkursus (POSPAR). Ek is betrokke by die kursus en die Positiewe
Ouerskap Kommunitas Blog. Die ander is ‘n welsynsorganisasie vir wie ek fondse insamel.
Hoewel dié aktiwiteite ligjare van mekaar verwyder is, help beide my op dieselfde manier
om hoop vir die toekoms te behou: _IN ALBEI GEVALLE WORD MY HOOP VIR DIE TOEKOMS GEBOU
DEUR DIE GOEIE WIL VAN DIE MENSE BY WIE EK BETROKKE IS - DIE WIL VAN SOGENAAMDE
X-GENERASIE OUERS (PA’S éN MA’S) OM NUUT TE DINK OOR HOE HULLE KAN BYDRA TOT HULLE
KINDERS SE GROEI EN ONTWIKKELING OM HULLE GODGEGEWE POTENSIAAL TE BEREIK EN DIE WIL VAN
DIE GEMEENSKAP OM BY TE DRA TOT DIE GROEI VAN WEERLOSE MENSE. _Lees weer die voorlaaste
artikel (Daar is ‘n draai in die gety) om te sien dat diè stelling oor die generasie X
ouers deur verantwoordelike navorsers gedeel word. Dit is die eerste generasie ouers wat
gewillig is om te erken dat tye onherroepelik verander het en dat dit vir ouers nodig is
om ‘n draai te maak om ‘n nuwe siening, paradigma, gesindheid, manier van dink (noem
dit wat jy wil) te ontwikkel.
Dit word verder gestaaf deur die feit dat daar onder andere by ’n Stellenbosch
gemeente vertel word dat daar vir die eerste keer waglyste is van ouers wat ’n
POSPAR-kursus wil volg. Dit is ouers wat gewillig is om te erken dat die kennis wat hulle
geërf het nie voldoende is om die uitdagings van ouerskap in ’n snel veranderende
wêreld die hoof te bied nie. Hulle het die moed van hulle oortuiging om Paulus se opdrag
uit te voer, naamlik: “.... laat God julle verander deur julle denke te vernuwe.”
(Romeine 12:2(a)). Paulus help egter nie net deur te sê mense, ook ouers, moet nuut dink
sodat hulle kan verander nie, maar hy sê ook _HOE_ hulle kan verander en hy bid dat dit
sal gebeur: “Ook bid ek dat julle liefde al hoe meer sal toeneem in begrip en fyn
aanvoeling , sodat julle die dinge sal kan onderskei waarop dit werklik aankom....”
(Filippense 1:9). Paulus bid dat mense, ook ouers, meer empaties sal word; sal probeer
verstaan wat hulle kinders se behoeftes is, die dinge waarop dit regtig aankom.
Gesinne is die boustene van die gemeenskap en as ouers hierdie twee opdragte uitvoer, en
dit lyk asof hulle wil, sal hulle gesindheid soos suurdeeg deurwerk om die wêreld gesond
te maak.
Dit is wat my hoop laat behou. Hierdie ontwaking van die ouers, meer as enigiets anders,
gee my moed vir die toekoms.
Alta Marais
_______________________________________________________________
Herwin Hoop in die Batebouer (deur Jannie Swart, gepubliseer Donderdag, 03 September 2009 00:13)
Vanjaar se Verantwoordelike Vernuwing konferensie se _herwin hoop_ tema, en die
prominensie van _bate_ metafore in sommige van die aanbiedings en refleksies, het my laat
wonder hoe ons kan seker maak dat gemeentes hul "bates" en hul eie vermoens om
"batebouers" te wees in 'n teologiese perspektief op hoop kan verstaan. Aan die een kant
bring die bates-metafore 'n welkome fokus op die positiewe wat God aan gemeentes gee, en
help dit met 'n hoopvolle eerder as probleemstellende teologiese uitgangspunt. Aan die
ander kant sou die gevaar kon bestaan dat valse hoop geskep word in die bates self, eerder
as om die fokus te hou op God as die eintlike Batebouer in verhouding tot ons
rentmeesterskap van God se bates. In die metafoor van 'n ou Halleluja liedjie, hoe kan
ons ons seeninge tel en terselfdertyd nooit die God wat die seeninge gee vervang met die
seeninge self nie?
Ek het aan die volgende aanhaling van Douglas John Hall, in sy _The Cross in Our Context
_(p.195), gedink: _"A theology that confesses hope, not finality or consummation, will
certainly have a mission in the midst of a despairing world, but it will be a mission that
recognizes an expansiveness of divine grace that far exceeds its own grasp and
representation of this mission. For in the first place it will be hope in _God_, not in
its own always-limited appropriation of God's redemptive work. Christian mission is a
particular, ongoing attempt faithfully to comprehend and participate in the _missio
Dei_... Christians are those who have glimpsed in faith something of the reality and
depth of this divine labor and who strive to involve themselves in it. But they know
that it is not _their_ work, and they know that its end eludes them and in its advent _may
utterly surprise them_. Therefore they do not, may not, present themselves as a
community for which all is finished - a body uniquely knowledgeable of the divine economy,
in possession of secret truth concerning God's closure of history, etc. (they are not
Gnostics!)."_
Hall se woorde spreek van _hoop in beweging_ eerder as 'n _statiese hoop_. Dit mag ons
dalk help om nie bates te sien as iets wat ons opbou en opgaar nie, maar iets wat eintlik
nooit ons s'n is op ons geloofsreis nie. Gemeentes as geloofsgemeenskappe van hoop is
dus altyd 'n _communio viatorum_, 'n gemeenskap op reis, eerder as 'n gearriveerde
gemeenskap. En wanneer jy op reis is kan jy nie altyd so baie bates saamvat of dit
regtig opbou nie. Maar jy kan wel die bates wat jy saam met jou op pad neem opnuut
waardeer vir die waarde wat dit vir die doeleindes van die reis self het, en dit maksimaal
aanwend in verhouding met diegene wat jy op reis ontmoet. Dit maak van hoop 'n _hoop in
aksie_. Toe 7 prominente teoloe in 2000 in Atlanta (onder voorsitterskap van die Ou
Testamentikus, Walter Brueggemann) besin het oor die vraag, _"What is the mission of the
church in the 21st century?"_, het hulle na maande se besinning tot die volgende antwoord
gekom: _"The mission of the Christian Movement in the 21st century is to confess hope in
action."_ Hoop is altyd aan die beweeg in die rigting van diegene wat God se geregtigheid,
heling, en vrede die meeste nodig het. 'n Gemeenskap van hoop wat altyd aan die beweeg
is kan nooit bates opgaar vir die doeleindes van die bates self nie, maar kan wel die
Batebouer vertrou dat Hy altyd op pad sal voorsien wat nodig is om saam te bou aan die
Koninkrykswerk waarmee die Batebouer alreeds besig is in die wereld.
_______________________________________________________________
22. Effektiewe vennootskappe tussen Munisipaliteite en gemeenskappe: Hoe om vinnig saam
vorentoe te beweeg? (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus:
Gemeenskap georiënteerde gestuurde gemeentes wat graag ʼn verskil in hul gemeenskappe
wil maak as ʼn rolspeler wat saam met ander rolspelers die gemeenskap dien.
Waarmee Kan Die Kursus Help?
Om gemeentes te laat verstaan hoe Munisipaliteite funksioneer, hoe gemeenskappe hul
prioriteite bepaal, waar hulp gesoek word en hoe hulp gegee kan word.
Teikengehoor:
Enige persoon wat graag hul hande wil vuilmaak in die gemeenskap.
Aanbieder:
Adv Hanlie Linde is die Direkteur: Gemeenskapsdienste by Stellenbosch Munisipaliteit. Sy
werk al meer as 12 jaar in die gemeenskap en spesialiseer daarin om te weet waar die nood
is, waar die hulpbronne is en om die twee suksesvol bymekaar uit te bring.
Materiaal:
PowerPoint-aanbieding http://www.communitas.co.za/Dokumente/Vennootskappe
munisipaliteite en gemeenskappe.ppt (hieronder as slides ingesluit) – God sal die krag
gee en ek sal die punt maak.
Aantal Deelnemers:
Onbeperk
Aanbiedingstyd:
Wo 26 Aug 09 14:00–15:30
Slideshow:
{gallery}vv2009/munisipaliteite{/gallery}
_______________________________________________________________
19. Werks- en inkomsteverlies; ʼn relevante bedieningsuitdaging (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus: ’n Sinvolle uitkomsgerigte en volhoubare bediening aan en bemagtiging van
individue wat hul werk verloor het of inkomste-verlies ervaar of in die gesig staar.
Die power point van die aanbieding kan hier afgelaai word
Waarmee kan die kursus help? Sensitering en bemagtiging van geloofsgemeenskapsleiers ten
opsigte van die realiteit van mense wat hul werk verloor
of inkomsteverlies in die gesig staar en die daarmee gepaardgaande uitdaging aan die kerk
van Christus in ’n tyd soos hierdie.
Teikengehoor: Leiers van en in geloofgemeenskappe.
Aanbieder: George Rauch is tentmaker-predikant by Parow-Noord, pastoor van Northern Cross
Fellowship, uitvoerende voorsitter van NB4 en korporatiewe verhoudingskonsultant.
Materiaal: ’n PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
_______________________________________________________________
16. Die Lewenstransformerende Reeks: ʼn Reis in geloofsvorming (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus: Die Lewenstransformerende Reeks is vir almal wat ernstig is oor hul geestelike
lewe. Dit geskied net in kleingroepe en deelnemers fokus op hul innerlike lewe, om dit te
ondersoek en te vier. Dit vra vir refleksie, gesprekvoering, belydenisse en ’n innerlike
dialoog wat groei bevorder.
Die power point van die aanbieding kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/vv2009/ltr.ppt
Waarmee kan die kursus help? Die Lewenstransformerende Reeks help gelowiges om:
• Meer van God te leer en in te oefen hoe om intiem met God te lewe;
• Met beter insig in hulself te groei/ontwikkel;
• Egte Christen-gemeenskappe te vorm;
• Gelowiges in ’n kleingroep ’n veilige ruimte te help ontwikkel waarin hulle
hul worstelinge kan bely, mekaar kan ondersteun, opbou en mekaar verantwoordbaar kan hou
vir geestelike groei; en om
• Gelowiges te help ontdek waarmee God in hul lewe besig is.
Teikengehoor: Gemeenteleierskap en lidmate.
Aanbieders: Johan Kotze, Fasiliteerder by Communitas asook Guillaume Smit en Christo
Klopper, predikante by NGK Brackenfell-Wes.
Materiaal: Uitdeelstukke
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
_______________________________________________________________
Predikante kollegas (deur Pierre Goosen, gepubliseer Dinsdag, 01 September 2009 07:49)
Predikante
Waar dit tussen kollegas goed gaan, gaan dit goed in die gemeentes. Predikante wat
mekaar ruimte gee, voel self veilig. Daar is energie in hul bediening en hulle luister
saam na die wil van die Here vir die bedienig en die gemeente.
So vertel ‘n “ouer” dominee dat die beste ding wat met hom gebeur het (en vir die
gemeente), die aankoms van ‘n nuwe jong kollega was. Ek kon die positiewe vibrasie
aanvoel in die manier hoe hy dit gese het.
Dit het my weer laat dink dat verandering soms baie goed kan wees. Nie almal kry ‘n
nuwe kollega by nie en nie almal kry ‘n beroep nie, maar op ‘n manier moet ons
waaksaam wees teen ‘n te groot gemaksone. Die ou storie dat die verskil tussen ‘n
groef en ‘n graf net die diepte is, is tog waar.
Johan van der Merwe van Stellenbosch Moederkerk het in sy preek ‘n aanhaling van
Robert Kennedy gebruik wat ek dink van toepassing is vir die punt wat ek wil maak en ek
haal dit aan:
_"The answer is to rely on youth – not a time of life but a state of mind, a temper of
the will, a quality of imagination, a predominance of courage over timidity, of appetite
for adventure over the love of ease."_
Miskien gaan dit ook beter met ons kollegaskappe as ons meer avontuurlik met mekaar, die
teologie en die lewe omgaan.
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Markus 7:24-37 (deur Chris Jones, gepubliseer Maandag, 31 Augustus 2009 16:49)
SONDAG: 6 SEPTEMBER 2009
Augustus, wat so pas verby is, word in Suid-Afrika as die maand vir vroue gevier. Die
historiese gebeurtenis van 20 000 vroue uit alle sfere van die samelewing wat op 9
Augustus 1956 na die Unie-gebou gemarsjeer het uit protes teen die paswette van daardie
tyd, word in herinnering geroep. Ons mag vroue se stryd vir ‘n vrye, nie-rassige en
nie-seksistiese Suid-Afrika, nooit onderskat nie.
Dis soms nodig om te protesteer. As jy seerkry, moet ‘n mens soms “skreeu” – of
dan hard praat, want dít laat mense van opinie verander! Dit bring nuwe insigte. Dit help
ons om op die pad van volledige(r) menswees te vorder.
W. Somerset Maugham, bekende Engelse kortverhaal skrywer, vertel ‘n storie van ‘n
vrou wat só geskreeu het (“The force of circumstance”). Sy is ‘n Maleise vrou wat
op die ouderdom van 15 jaar ‘n verhouding met die wit Engelse bestuurder van ‘n
landgoed in Maleisië aanknoop. Die verhouding duur nege jaar lank en drie kinders word
uit hierdie verhouding gebore.
Toe gaan die man, Guy, Engeland toe en keer terug met ‘n wit vrou. Sy Maleise hou-vrou
moes terug na die “kampong”. Elke aand het die Maleise vrou hom ingewag as hy van die
werk af kom en dan ‘n “groot kabaal opgeskop”.
Sy vrou het nie die taal verstaan nie en hom gevra hoekom die vrou so erg skreeu.
Uiteindelik het hy haar alles vertel. Geskok het sy hom verlaat en teruggekeer Engeland
toe. Die verhaal sluit af met die woorde: “Daardie nag het hy die Maleise vrou
teruggeneem!”
Maugham se verhaal wil eintlik vir ons wys op hoe vroue op universele wyse dringende
gesprek, “skreeu”, protes as wapen gebruik – om gehoor te word. Die Maleise vrou het
geregtigheid vir haar laat geskied deur te “skreeu”.
In Markus 7:24 ev (lees Mat 15:21-28) lees ons ook van ‘n vrou wat geskreeu het. Toe
sy aanhou skreeu, stop Jesus om met haar te praat. Hy noem haar niks. Nie “me” of
enigiets nie. En sê dan volgens Mat 15:24 bloot: “Ek is net na die verlore skape van
die volk Israel toe gestuur.” Jesus impliseer/sê eintlik dat daar nie plek vir haar in
God se genade is nie. Sy is ‘n heiden, ‘n Kanaäniet.
Sy val toe voor sy voete neer. Sy laat haar nie afskrik nie. Sy wéét Hy kan haar help.
Jesus vervolg dan deur te sê: “Wag dat die kinders eers klaar eet, want dit is nie mooi
om kinders se kos te vat en vir die hondjies te gooi nie.”
Die woord hond was die Jode se vloekwoord vir die heidene. Honde is as onrein beskou –
hulle het onrein geëet en in die openbaar gedoen wat mense privaat doen. Die heidene is
gesien as rondloper-honde wat probeer om kinders se kos te steel.
En nou stap Jesus weg … Hy het gereken die gesprek is afgehandel. Hy probeer afstand
tussen Hom en hierdie vrou kry. En dan antwoord sy Hom: “Here, die hondjies eet darem
onder die tafel die kindertjies se oorskiet.” Die vrou herinner Jesus eintlik daaraan
dat daar in die gewone huishouding ook honde is, en honde moet ook eet. Al is dit net die
afvalkos van die huismense se etenstafel.
Sy doen hier ‘n ontsettend belangrike ding. Sy integreer hiermee die honde, die
heidene, die Kanaäniete in die huishouding van God!
En nou val alle grense weg. Dinge word in ‘n nuwe lig gesien. En, ek dink maar so, vir
die eerste keer kyk Jesus haar diep in die oë en noem haar volgens Mat 15:28
“Mevrou”. Die titel van respek.
Hiermee gaan ‘n nuwe wêreld oop. Opinies verander. Daar word nuut oor tradisies
gedink. Die dogter van die duiwel word ‘n kind van God. ‘n Nuwe gemeenskap word
gebore, een wat niks met Jood of heiden, man of vrou, ons en hulle te doen het nie.
Hierdie nuwe gemeenskap het wel alles met geloof te doen - geloof in Jesus Christus!
En in hierdie gemeenskap is daar nie skape en honde nie, nie oorskietkos nie, maar almal
sit saam aan een tafel - God se tafel. En hierdie verandering, hierdie bekering, hierdie
nuwe wêreld is teweeggebring deur ‘n vrou wat geskreeu het. ‘n Vrou “van die ander
kant”.
Dis moeilik om te sê, maar daar is teoloë wat beweer dat Jesus sélf hier as mens,
‘n bepaalde ontwikkeling/groei ondergaan het. Hoe jy ook al hieroor wil dink, as ‘n
swak, weerlose vrou haar dogter by God kon uitbring, kan ek en jy ook.
Daar is dinge wat moet verander. In my en jou lewe. Ons weet wat dit is. Maar daar is
ook in ons mooi land dinge wat nie mag bly soos dit is nie. Laat ons soos hierdie vrou, en
soveel ander, die kuns van “ordentlike protes” aanleer en beoefen.
En as dit moet, as jy seerkry/seergemaak word, “skreeu” dit uit. Brei God se grense
uit tot daar waar die bose skynbaar heers. Maar doen dit in liefde! sodat die “kinders
van die duiwel” ook kinders van God kan word.
‘n Kerkleier vertel verlede week dat daar in Kraaifontein ‘n Adult World sou open.
Die gemeenskap, onder andere ook die kerkgemeenskap, het skriftelike protes aangeteken.
Die Munisipale bestuur het die protes gehandhaaf deur die Adult World-aansoek van die hand
te wys…
[Bron: Lewende Woorde]
Chris Jones
Seisoen van Luister Powerpoint
http://www.seisoenvanluister.co.za/images/stories/powerpoints/mark7_24-37.jpg
Geen verdere preeksketse oor Markus 7 in argief beskikbaar
_______________________________________________________________
Elkeen kan 'n batabouer wees (deur Chris Jones, gepubliseer Maandag, 31 Augustus 2009 07:53)
Voordrag gelewer by Verantwoordelike Vernuwing 2009
Jy hoef nie perfek te wees of ‘n graad te hê om ‘n batebouer te wees nie. Elkeen
van ons het gawes. Elkeen is of kan daarom ‘n batebouer wees. Dit is vir my lekker om
vandag voor so ‘n groot klomp (potensiële) batebouers te staan.
Die hele VV-konferensie word vanjaar geraam in die 40 bates van die Search-Institute:
VSA. Ons het elke spreker gevra om daarna te kyk en dit, indien enigsins moontlik, op ‘n
manier te betrek by sy/haar praatjie.
My doel is om kortliks iets oor die legitimiteit van die 40 bates te sê. Ek doen dit,
omdat daar waarskynlik ook ‘n klomp van julle hier is, wat soos ek, soms/dikwels
skepties staan teenoor stof wat uit Amerika kom. Daarom iets vinnig oor die
Search-Institute. Dis ‘n onafhanklike navorsingsinstituut. Hulle het oor meer as 50 jr
onder ongeveer 3 miljoen jongmense in ‘n 1000 Noord-Amerikaanse gemeenskappe navorsing
gedoen oor kinders se optrede, en wat die invloed van individue, die familie en
gemeenskapslewe op hul ontwikkeling is - en hulle resultate gekondenseer tot hierdie 40
bates vir die gesonde ontwikkeling van jong mense/gemeenskappe. Dis die een benadering in
Amerika wat die heel meeste gebruik word vir die vestiging en uitbou van bates. Alhoewel
dit primêr op die jong mens fokus, het almal bates nodig.
In julle sak is daar ‘n werksboekie. Dit handel oor die 40 bates. 2 hoofkategorieë:
20 eksterne en 20 interne bates. Verder is daar 8 kleiner kategorieë waartussen die 40
bates verdeel word. Die bedoeling van hierdie werksboekie is om enkele praktiese gedagtes
oor elke bate deur te gee. Om prikkels te gee oor wat prakties – en daar is baie meer -
daaromtrent gedoen kan word. Ek het dit oor tyd in die gesinstydskrif Lig geskryf.
Agter in die werksboekie (pp 12-13) is daar 3 kolomme. 1. Watter bates is in jou
gemeenskap teenwoordig? 2. Bates wat jy tydens die konferensie hoor. 3. Wat is die bates
wat jy dink jou gemeenskap die nodigste het. Merk dit tydens die konferensie, of as dit
beter is, later (indien julle boekies nodig het, kontak my gerus).
En dan op p 14 is daar grafieke oor die krag/impak van die bates. Hoe negatiewe gedrag
verminder en positiewe gedrag vermeerder namate die bates uitgebou word. Dit alles dui
daarop dat hierdie ‘n deurwinterde benadering is waarna ons gerus kan kyk.
Aan die hand vd 40 bates wil ons tydens hierdie konferensie nie eintlik op probleme
fokus nie, maar eerder ‘n “waarderende”/appreciative benadering volg. Ons wil kyk
oor watter bates beskik ons – al is dit hoe gering. Bates wat latent teenwoordig is. Of
dan in geloofstaal: wat is die gawes wat God vir ons gee om hoop in ons gemeenskappe te
herwin?
Ek wil ten slotte die bates op ‘n eenvoudige wyse verduidelik. Ek dink baie
gemeentes/gemeenskappe bevind hul huidig wat vele sake rakende gesonde ontwikkeling
betref, op ‘n gruispad. Die infrastruktuur is daar, ook die potensiaal, en alles is aan
die “hardloop”, maar ons weet dat hierdie pad op plekke baie stamperig kan wees, en
natuurlik stowwerig. Ek glo die bates kan ons neem na die spreekwoordelike teerpad waar
dinge gladder kan hardloop. Ek is daarvan oortuig dat die bates één van talle
instrumente is wat God kan gebruik om ons op die Kruispad te kry. God se pad. Sy weg van
nuwe
hoop!
_______________________________________________________________
4. *Hoe kan gemeentes en gemeenskappe help om skole beter te laat werk? (3 ure) (deur Webmeester, gepubliseer Maandag, 31 Augustus 2009 00:00)
Fokus: Praktiese wenke vir die bevordering van gemeente- en gemeenskaps-betrokkenheid by
die skool.
Die power point van die aanbieding kan hier afgelaai word
Waarmee kan die kursus help? Bewusmaking van gemeente- en gemeenskapsleiers oor die
uitdagings vir die hedendaagse skool en toerusting om opbouend met die skool hande te vat.
Teikengehoor: Predikante/pastore/gemeenteleiers, gemeenskapsleiers, lede van
gemeenskapsorganisasies en -komitees, sakelui, opleiers, skoolhoofde en lede van
skoolbeheerliggame.
Aanbieders: Pat Williams is prinsipaal van die Lückhoff Sekondêre Skool in Idasvallei,
Stellenbosch en het wye ervaring in skool- en gemeenskapsontwikkeling.
Erhard Wolf is voorsitter van die Wes-Kaapse tak van die Federasie van Beheerliggame van
SA skole (FEDSAS), met ryke ervaring van ouer- en gemeenskapbetrokkenheid by skole.
Gerrit Kamper is ʼn personeellid van die Departement Opvoedkundestudies aan UNISA en het
navorsingagtergrond oor deelnemende skoolbestuur en gemeenskapsontwikkeling (veral in
armoedekonteks).
Basjan Reinhardt is Provinsiale Bestuurder van die Federasie van Beheerliggame van SA
skole (FEDSAS) in die Wes-Kaap.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding en uitdeelstukke.
Aantal deelnemers: 90
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 14:00–17:30
_______________________________________________________________
12. Groei oor grense (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseer Maandag, 31 Augustus 2009 00:00)
Fokus: Groepe wat daarin belangstel om bietjie hulle grense te skuif oor rasse, geslagte
en generasies heen.
Die power point van die aanbieding kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/vv2009/groeigrense.ppt
Waarmee kan die kursus help? Om grense te skuif in verhoudinge veral by
VGK en NGK.
Teikengehoor: Gewone lidmate van verskillende gemeentes – veral VGK en NGK.
Aanbieder: Herman van der Merwe – Geoktrooieerde Rekenmeester en koördineerder van
bedieninge in Stellenbosch Moedergemeente.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 16:00–17:30
_______________________________________________________________
Rituele Landskap Bron van Kommer of bron van Hoop (deur Cas wepener, gepubliseer Saterdag, 29 Augustus 2009 14:59)
Cas Wepener se werkswinkel by Verantwoordelike Vernuwing 2009 gaan oor die sg dubbele
beweging van die liturgie- die liturgie wat van gemeente uitgaan en die litrugie van die
gemeenskap na die gemeente toe kom. Hy gee 'n historiese oorsig van hoe die kerk
geoordeel het oor hierdie dubbele beweging. Die werkswinkel kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/vv2009/rituelelandskap.pptx
_______________________________________________________________
Fuel 1.2 (deur Louisa, gepubliseer Vrydag, 28 Augustus 2009 12:17)
FUEL 1.2 Vrygestel - Oplossing Vir Tiener Byeenkomste!
Produk van _LIFEWAY. _ Volg op Fuel 1.1. Pakket bestaan uit 3 CD's en 2 DVD's.
Dit kan vir 12 sessies gebruik word. Samestelling is so dat dit aangepas kan word vir
verskillende behoeftes. Kan ook gebruik word vir selgroepe of tuis-Bybelstudie groepe.
Koste: R300 (posgeld uitgesluit). Bestel by: Jeugkantoor (Louisa) 021/9577199 of
jeug@kaapkerk.co.za mailto:jeug@kaapkerk.co.za
_______________________________________________________________
nous 5 (deur Louisa, gepubliseer Vrydag, 28 Augustus 2009 11:44)
Nous 5 Is Vrygestel! Tema:
Ge[heel]
Paint by Numbers - leer om saam met Jesus buite die lyne te verf.
Lepel - nooi jou uit om met hoop te leef!
Bestel by: Louisa, Jeugkantoor 021/9577199 of jeug@kaapkerk.co.za
mailto:jeug@kaapkerk.co.za.
Koste: R30 (posgeld uitgesluit)
_______________________________________________________________
Misdaad en Geweld in Suid Afrika (deur Johan Burger, gepubliseer Donderdag, 27 Augustus 2009 20:51)
Dr Johan burger se voorlegging by Verantwoordelike Vernuwing 2009
{gallery}vv2009/misdaad{/gallery}
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
WAT HELP MY OM HOOP VIR DIE TOEKOMS TE HERWIN? (deur Alta Marais, gepubliseerDonderdag, 03 September 2009 06:14)
Toe Frederick ons vra om op Chris se mooi idee te reageer, naamlik om die 2000ste artikel met ‘n antwoord op bogenoemde vraag te vier, is ek gedwing tot introspeksie.
My gemeenskapsbetrokkenheid is beperk tot twee sake waaroor ek passievol is. Een daarvan is ‘n positiewe ouerskapkursus (POSPAR). Ek is betrokke by die kursus en die Positiewe Ouerskap Kommunitas Blog. Die ander is ‘n welsynsorganisasie vir wie ek fondse insamel. Hoewel dié aktiwiteite ligjare van mekaar verwyder is, help beide my op dieselfde manier om hoop vir die toekoms te behou: In albei gevalle word my hoop vir die toekoms gebou deur die goeie wil van die mense by wie ek betrokke is - die wil van sogenaamde X-generasie ouers (pa’s én ma’s) om nuut te dink oor hoe hulle kan bydra tot hulle kinders se groei en ontwikkeling om hulle Godgegewe potensiaal te bereik en die wil van die gemeenskap om by te dra tot die groei van weerlose mense. Lees weer die voorlaaste artikel (Daar is ‘n draai in die gety) om te sien dat diè stelling oor die generasie X ouers deur verantwoordelike navorsers gedeel word. Dit is die eerste generasie ouers wat gewillig is om te erken dat tye onherroepelik verander het en dat dit vir ouers nodig is om ‘n draai te maak om ‘n nuwe siening, paradigma, gesindheid, manier van dink (noem dit wat jy wil) te ontwikkel.
Dit word verder gestaaf deur die feit dat daar onder andere by ’n Stellenbosch gemeente vertel word dat daar vir die eerste keer waglyste is van ouers wat ’n POSPAR-kursus wil volg. Dit is ouers wat gewillig is om te erken dat die kennis wat hulle geërf het nie voldoende is om die uitdagings van ouerskap in ’n snel veranderende wêreld die hoof te bied nie. Hulle het die moed van hulle oortuiging om Paulus se opdrag uit te voer, naamlik: “.... laat God julle verander deur julle denke te vernuwe.” (Romeine 12:2(a)). Paulus help egter nie net deur te sê mense, ook ouers, moet nuut dink sodat hulle kan verander nie, maar hy sê ook hoe hulle kan verander en hy bid dat dit sal gebeur: “Ook bid ek dat julle liefde al hoe meer sal toeneem in begrip en fyn aanvoeling , sodat julle die dinge sal kan onderskei waarop dit werklik aankom....” (Filippense 1:9). Paulus bid dat mense, ook ouers, meer empaties sal word;sal probeer verstaan wat hulle kinders se behoeftes is, die dinge waarop dit regtig aankom.
Gesinne is die boustene van die gemeenskap en as ouers hierdie twee opdragte uitvoer, en dit lyk asof hulle wil, sal hulle gesindheid soos suurdeeg deurwerk om die wêreld gesond te maak.
Dit is wat my hoop laat behou. Hierdie ontwaking van die ouers, meer as enigiets anders, gee my moed vir die toekoms.
Alta Marais
Herwin Hoop in die Batebouer (deur Jannie Swart, gepubliseerDonderdag, 03 September 2009 00:13)
Vanjaar se Verantwoordelike Vernuwing konferensie se herwin hoop tema, en die prominensie van bate metafore in sommige van die aanbiedings en refleksies, het my laat wonder hoe ons kan seker maak dat gemeentes hul "bates" en hul eie vermoens om "batebouers" te wees in 'n teologiese perspektief op hoop kan verstaan. Aan die een kant bring die bates-metafore 'n welkome fokus op die positiewe wat God aan gemeentes gee, en help dit met 'n hoopvolle eerder as probleemstellende teologiese uitgangspunt. Aan die ander kant sou die gevaar kon bestaan dat valse hoop geskep word in die bates self, eerder as om die fokus te hou op God as die eintlike Batebouer in verhouding tot ons rentmeesterskap van God se bates. In die metafoor van 'n ou Halleluja liedjie, hoe kan ons ons seeninge tel en terselfdertyd nooit die God wat die seeninge gee vervang met die seeninge self nie?
Ek het aan die volgende aanhaling van Douglas John Hall, in sy The Cross in Our Context (p.195), gedink: "A theology that confesses hope, not finality or consummation, will certainly have a mission in the midst of a despairing world, but it will be a mission that recognizes an expansiveness of divine grace that far exceeds its own grasp and representation of this mission. For in the first place it will be hope in God, not in its own always-limited appropriation of God's redemptive work. Christian mission is a particular, ongoing attempt faithfully to comprehend and participate in the missio Dei... Christians are those who have glimpsed in faith something of the reality and depth of this divine labor and who strive to involve themselves in it. But they know that it is not their work, and they know that its end eludes them and in its advent may utterly surprise them. Therefore they do not, may not, present themselves as a community for which all is finished - a body uniquely knowledgeable of the divine economy, in possession of secret truth concerning God's closure of history, etc. (they are not Gnostics!)."
Hall se woorde spreek van hoop in beweging eerder as 'n statiese hoop. Dit mag ons dalk help om nie bates te sien as iets wat ons opbou en opgaar nie, maar iets wat eintlik nooit ons s'n is op ons geloofsreis nie. Gemeentes as geloofsgemeenskappe van hoop is dus altyd 'n communio viatorum, 'n gemeenskap op reis, eerder as 'n gearriveerde gemeenskap. En wanneer jy op reis is kan jy nie altyd so baie bates saamvat of dit regtig opbou nie. Maar jy kan wel die bates wat jy saam met jou op pad neem opnuut waardeer vir die waarde wat dit vir die doeleindes van die reis self het, en dit maksimaal aanwend in verhouding met diegene wat jy op reis ontmoet. Dit maak van hoop 'n hoop in aksie. Toe 7 prominente teoloe in 2000 in Atlanta (onder voorsitterskap van die Ou Testamentikus, Walter Brueggemann) besin het oor die vraag, "What is the mission of the church in the 21st century?", het hulle na maande se besinning tot die volgende antwoord gekom: "The mission of the Christian Movement in the 21st century is to confess hope in action." Hoop is altyd aan die beweeg in die rigting van diegene wat God se geregtigheid, heling, en vrede die meeste nodig het. 'n Gemeenskap van hoop wat altyd aan die beweeg is kan nooit bates opgaar vir die doeleindes van die bates self nie, maar kan wel die Batebouer vertrou dat Hy altyd op pad sal voorsien wat nodig is om saam te bou aan die Koninkrykswerk waarmee die Batebouer alreeds besig is in die wereld.
22. Effektiewe vennootskappe tussen Munisipaliteite en gemeenskappe: Hoe om vinnig saam vorentoe te beweeg? (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerWoensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus:
Gemeenskap georiënteerde gestuurde gemeentes wat graag ʼn verskil in hul gemeenskappe wil maak as ʼn rolspeler wat saam met ander rolspelers die gemeenskap dien.
Waarmee kan die kursus help?
Om gemeentes te laat verstaan hoe Munisipaliteite funksioneer, hoe gemeenskappe hul prioriteite bepaal, waar hulp gesoek word en hoe hulp gegee kan word.
Teikengehoor:
Enige persoon wat graag hul hande wil vuilmaak in die gemeenskap.
Aanbieder:
Adv Hanlie Linde is die Direkteur: Gemeenskapsdienste by Stellenbosch Munisipaliteit. Sy werk al meer as 12 jaar in die gemeenskap en spesialiseer daarin om te weet waar die nood is, waar die hulpbronne is en om die twee suksesvol bymekaar uit te bring.
Materiaal:
PowerPoint-aanbieding (hieronder as slides ingesluit) – God sal die krag gee en ek sal die punt maak.
Aantal deelnemers:
Onbeperk
Aanbiedingstyd:
Wo 26 Aug 09 14:00–15:30
Slideshow:
{gallery}vv2009/munisipaliteite{/gallery}
19. Werks- en inkomsteverlies; ʼn relevante bedieningsuitdaging (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerWoensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus: ’n Sinvolle uitkomsgerigte en volhoubare bediening aan en bemagtiging van individue wat hul werk verloor het of inkomste-verlies ervaar of in die gesig staar.
Waarmee kan die kursus help? Sensitering en bemagtiging van geloofsgemeenskapsleiers ten opsigte van die realiteit van mense wat hul werk verloor of inkomsteverlies in die gesig staar en die daarmee gepaardgaande uitdaging aan die kerk van Christus in ’n tyd soos hierdie.
Teikengehoor: Leiers van en in geloofgemeenskappe.
Aanbieder: George Rauch is tentmaker-predikant by Parow-Noord, pastoor van Northern Cross Fellowship, uitvoerende voorsitter van NB4 en korporatiewe verhoudingskonsultant.
Materiaal: ’n PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
16. Die Lewenstransformerende Reeks: ʼn Reis in geloofsvorming (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerWoensdag, 02 September 2009 00:00)
Fokus: Die Lewenstransformerende Reeks is vir almal wat ernstig is oor hul geestelike lewe. Dit geskied net in kleingroepe en deelnemers fokus op hul innerlike lewe, om dit te ondersoek en te vier. Dit vra vir refleksie, gesprekvoering, belydenisse en ’n innerlike dialoog wat groei bevorder.
Waarmee kan die kursus help? Die Lewenstransformerende Reeks help gelowiges om: • Meer van God te leer en in te oefen hoe om intiem met God te lewe; • Met beter insig in hulself te groei/ontwikkel; • Egte Christen-gemeenskappe te vorm; • Gelowiges in ’n kleingroep ’n veilige ruimte te help ontwikkel waarin hulle hul worstelinge kan bely, mekaar kan ondersteun, opbou en mekaar verantwoordbaar kan hou vir geestelike groei; en om • Gelowiges te help ontdek waarmee God in hul lewe besig is.
Teikengehoor: Gemeenteleierskap en lidmate.
Aanbieders: Johan Kotze, Fasiliteerder by Communitas asook Guillaume Smit en Christo Klopper, predikante by NGK Brackenfell-Wes.
Materiaal: Uitdeelstukke
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Wo 26 Aug 14:00–15:30
Predikante kollegas (deur Pierre Goosen, gepubliseerDinsdag, 01 September 2009 07:49)
Predikante
Waar dit tussen kollegas goed gaan, gaan dit goed in die gemeentes. Predikante wat mekaar ruimte gee, voel self veilig. Daar is energie in hul bediening en hulle luister saam na die wil van die Here vir die bedienig en die gemeente.
So vertel ‘n “ouer” dominee dat die beste ding wat met hom gebeur het (en vir die gemeente), die aankoms van ‘n nuwe jong kollega was. Ek kon die positiewe vibrasie aanvoel in die manier hoe hy dit gese het.
Dit het my weer laat dink dat verandering soms baie goed kan wees. Nie almal kry ‘n nuwe kollega by nie en nie almal kry ‘n beroep nie, maar op ‘n manier moet ons waaksaam wees teen ‘n te groot gemaksone. Die ou storie dat die verskil tussen ‘n groef en ‘n graf net die diepte is, is tog waar.
Johan van der Merwe van Stellenbosch Moederkerk het in sy preek ‘n aanhaling van Robert Kennedy gebruik wat ek dink van toepassing is vir die punt wat ek wil maak en ek haal dit aan:
"The answer is to rely on youth – not a time of life but a state of mind, a temper of the will, a quality of imagination, a predominance of courage over timidity, of appetite for adventure over the love of ease."
Miskien gaan dit ook beter met ons kollegaskappe as ons meer avontuurlik met mekaar, die teologie en die lewe omgaan.
Verder Geluister: Markus 7:24-37 (deur Chris Jones, gepubliseerMaandag, 31 Augustus 2009 16:49)
Sondag: 6 September 2009
Augustus, wat so pas verby is, word in Suid-Afrika as die maand vir vroue gevier. Die historiese gebeurtenis van 20 000 vroue uit alle sfere van die samelewing wat op 9 Augustus 1956 na die Unie-gebou gemarsjeer het uit protes teen die paswette van daardie tyd, word in herinnering geroep. Ons mag vroue se stryd vir ‘n vrye, nie-rassige en nie-seksistiese Suid-Afrika, nooit onderskat nie.
Dis soms nodig om te protesteer. As jy seerkry, moet ‘n mens soms “skreeu” – of dan hard praat, want dít laat mense van opinie verander! Dit bring nuwe insigte. Dit help ons om op die pad van volledige(r) menswees te vorder.
W. Somerset Maugham, bekende Engelse kortverhaal skrywer, vertel ‘n storie van ‘n vrou wat só geskreeu het (“The force of circumstance”). Sy is ‘n Maleise vrou wat op die ouderdom van 15 jaar ‘n verhouding met die wit Engelse bestuurder van ‘n landgoed in Maleisië aanknoop. Die verhouding duur nege jaar lank en drie kinders word uit hierdie verhouding gebore.
Toe gaan die man, Guy, Engeland toe en keer terug met ‘n wit vrou. Sy Maleise hou-vrou moes terug na die “kampong”. Elke aand het die Maleise vrou hom ingewag as hy van die werk af kom en dan ‘n “groot kabaal opgeskop”.
Sy vrou het nie die taal verstaan nie en hom gevra hoekom die vrou so erg skreeu. Uiteindelik het hy haar alles vertel. Geskok het sy hom verlaat en teruggekeer Engeland toe. Die verhaal sluit af met die woorde: “Daardie nag het hy die Maleise vrou teruggeneem!”
Maugham se verhaal wil eintlik vir ons wys op hoe vroue op universele wyse dringende gesprek, “skreeu”, protes as wapen gebruik – om gehoor te word. Die Maleise vrou het geregtigheid vir haar laat geskied deur te “skreeu”.
In Markus 7:24 ev (lees Mat 15:21-28) lees ons ook van ‘n vrou wat geskreeu het. Toe sy aanhou skreeu, stop Jesus om met haar te praat. Hy noem haar niks. Nie “me” of enigiets nie. En sê dan volgens Mat 15:24 bloot: “Ek is net na die verlore skape van die volk Israel toe gestuur.” Jesus impliseer/sê eintlik dat daar nie plek vir haar in God se genade is nie. Sy is ‘n heiden, ‘n Kanaäniet.
Sy val toe voor sy voete neer. Sy laat haar nie afskrik nie. Sy wéét Hy kan haar help. Jesus vervolg dan deur te sê: “Wag dat die kinders eers klaar eet, want dit is nie mooi om kinders se kos te vat en vir die hondjies te gooi nie.”
Die woord hond was die Jode se vloekwoord vir die heidene. Honde is as onrein beskou – hulle het onrein geëet en in die openbaar gedoen wat mense privaat doen. Die heidene is gesien as rondloper-honde wat probeer om kinders se kos te steel.
En nou stap Jesus weg … Hy het gereken die gesprek is afgehandel. Hy probeer afstand tussen Hom en hierdie vrou kry. En dan antwoord sy Hom: “Here, die hondjies eet darem onder die tafel die kindertjies se oorskiet.” Die vrou herinner Jesus eintlik daaraan dat daar in die gewone huishouding ook honde is, en honde moet ook eet. Al is dit net die afvalkos van die huismense se etenstafel.
Sy doen hier ‘n ontsettend belangrike ding. Sy integreer hiermee die honde, die heidene, die Kanaäniete in die huishouding van God!
En nou val alle grense weg. Dinge word in ‘n nuwe lig gesien. En, ek dink maar so, vir die eerste keer kyk Jesus haar diep in die oë en noem haar volgens Mat 15:28 “Mevrou”. Die titel van respek.
Hiermee gaan ‘n nuwe wêreld oop. Opinies verander. Daar word nuut oor tradisies gedink. Die dogter van die duiwel word ‘n kind van God. ‘n Nuwe gemeenskap word gebore, een wat niks met Jood of heiden, man of vrou, ons en hulle te doen het nie. Hierdie nuwe gemeenskap het wel alles met geloof te doen - geloof in Jesus Christus!
En in hierdie gemeenskap is daar nie skape en honde nie, nie oorskietkos nie, maar almal sit saam aan een tafel - God se tafel. En hierdie verandering, hierdie bekering, hierdie nuwe wêreld is teweeggebring deur ‘n vrou wat geskreeu het. ‘n Vrou “van die ander kant”.
Dis moeilik om te sê, maar daar is teoloë wat beweer dat Jesus sélf hier as mens, ‘n bepaalde ontwikkeling/groei ondergaan het. Hoe jy ook al hieroor wil dink, as ‘n swak, weerlose vrou haar dogter by God kon uitbring, kan ek en jy ook.
Daar is dinge wat moet verander. In my en jou lewe. Ons weet wat dit is. Maar daar is ook in ons mooi land dinge wat nie mag bly soos dit is nie. Laat ons soos hierdie vrou, en soveel ander, die kuns van “ordentlike protes” aanleer en beoefen.
En as dit moet, as jy seerkry/seergemaak word, “skreeu” dit uit. Brei God se grense uit tot daar waar die bose skynbaar heers. Maar doen dit in liefde! sodat die “kinders van die duiwel” ook kinders van God kan word.
‘n Kerkleier vertel verlede week dat daar in Kraaifontein ‘n Adult World sou open. Die gemeenskap, onder andere ook die kerkgemeenskap, het skriftelike protes aangeteken. Die Munisipale bestuur het die protes gehandhaaf deur die Adult World-aansoek van die hand te wys…
Geen verdere preeksketse oor Markus 7 in argief beskikbaar
Elkeen kan 'n batabouer wees (deur Chris Jones, gepubliseerMaandag, 31 Augustus 2009 07:53)
Voordrag gelewer by Verantwoordelike Vernuwing 2009
Jy hoef nie perfek te wees of ‘n graad te hê om ‘n batebouer te wees nie. Elkeen van ons het gawes. Elkeen is of kan daarom ‘n batebouer wees. Dit is vir my lekker om vandag voor so ‘n groot klomp (potensiële) batebouers te staan.
Die hele VV-konferensie word vanjaar geraam in die 40 bates van die Search-Institute: VSA. Ons het elke spreker gevra om daarna te kyk en dit, indien enigsins moontlik, op ‘n manier te betrek by sy/haar praatjie.
My doel is om kortliks iets oor die legitimiteit van die 40 bates te sê. Ek doen dit, omdat daar waarskynlik ook ‘n klomp van julle hier is, wat soos ek, soms/dikwels skepties staan teenoor stof wat uit Amerika kom. Daarom iets vinnig oor die Search-Institute. Dis ‘n onafhanklike navorsingsinstituut. Hulle het oor meer as 50 jr onder ongeveer 3 miljoen jongmense in ‘n 1000 Noord-Amerikaanse gemeenskappe navorsing gedoen oor kinders se optrede, en wat die invloed van individue, die familie en gemeenskapslewe op hul ontwikkeling is - en hulle resultate gekondenseer tot hierdie 40 bates vir die gesonde ontwikkeling van jong mense/gemeenskappe. Dis die een benadering in Amerika wat die heel meeste gebruik word vir die vestiging en uitbou van bates. Alhoewel dit primêr op die jong mens fokus, het almal bates nodig.
In julle sak is daar ‘n werksboekie. Dit handel oor die 40 bates. 2 hoofkategorieë: 20 eksterne en 20 interne bates. Verder is daar 8 kleiner kategorieë waartussen die 40 bates verdeel word. Die bedoeling van hierdie werksboekie is om enkele praktiese gedagtes oor elke bate deur te gee. Om prikkels te gee oor wat prakties – en daar is baie meer - daaromtrent gedoen kan word. Ek het dit oor tyd in die gesinstydskrif Lig geskryf.
Agter in die werksboekie (pp 12-13) is daar 3 kolomme. 1. Watter bates is in jou gemeenskap teenwoordig? 2. Bates wat jy tydens die konferensie hoor. 3. Wat is die bates wat jy dink jou gemeenskap die nodigste het. Merk dit tydens die konferensie, of as dit beter is, later (indien julle boekies nodig het, kontak my gerus).
En dan op p 14 is daar grafieke oor die krag/impak van die bates. Hoe negatiewe gedrag verminder en positiewe gedrag vermeerder namate die bates uitgebou word. Dit alles dui daarop dat hierdie ‘n deurwinterde benadering is waarna ons gerus kan kyk.
Aan die hand vd 40 bates wil ons tydens hierdie konferensie nie eintlik op probleme fokus nie, maar eerder ‘n “waarderende”/appreciative benadering volg. Ons wil kyk oor watter bates beskik ons – al is dit hoe gering. Bates wat latent teenwoordig is. Of dan in geloofstaal: wat is die gawes wat God vir ons gee om hoop in ons gemeenskappe te herwin?
Ek wil ten slotte die bates op ‘n eenvoudige wyse verduidelik. Ek dink baie gemeentes/gemeenskappe bevind hul huidig wat vele sake rakende gesonde ontwikkeling betref, op ‘n gruispad. Die infrastruktuur is daar, ook die potensiaal, en alles is aan die “hardloop”, maar ons weet dat hierdie pad op plekke baie stamperig kan wees, en natuurlik stowwerig. Ek glo die bates kan ons neem na die spreekwoordelike teerpad waar dinge gladder kan hardloop. Ek is daarvan oortuig dat die bates één van talle instrumente is wat God kan gebruik om ons op die Kruispad te kry. God se pad. Sy weg van nuwe hoop!
4. *Hoe kan gemeentes en gemeenskappe help om skole beter te laat werk? (3 ure) (deur Webmeester, gepubliseerMaandag, 31 Augustus 2009 00:00)
Fokus: Praktiese wenke vir die bevordering van gemeente- en gemeenskaps-betrokkenheid by die skool.
Waarmee kan die kursus help? Bewusmaking van gemeente- en gemeenskapsleiers oor die uitdagings vir die hedendaagse skool en toerusting om opbouend met die skool hande te vat.
Teikengehoor: Predikante/pastore/gemeenteleiers, gemeenskapsleiers, lede van gemeenskapsorganisasies en -komitees, sakelui, opleiers, skoolhoofde en lede van skoolbeheerliggame.
Aanbieders: Pat Williams is prinsipaal van die Lückhoff Sekondêre Skool in Idasvallei, Stellenbosch en het wye ervaring in skool- en gemeenskapsontwikkeling.
Erhard Wolf is voorsitter van die Wes-Kaapse tak van die Federasie van Beheerliggame van SA skole (FEDSAS), met ryke ervaring van ouer- en gemeenskapbetrokkenheid by skole.
Gerrit Kamper is ʼn personeellid van die Departement Opvoedkundestudies aan UNISA en het navorsingagtergrond oor deelnemende skoolbestuur en gemeenskapsontwikkeling (veral in armoedekonteks).
Basjan Reinhardt is Provinsiale Bestuurder van die Federasie van Beheerliggame van SA skole (FEDSAS) in die Wes-Kaap.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding en uitdeelstukke.
Aantal deelnemers: 90
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 14:00–17:30
12. Groei oor grense (1½ uur) (deur Webmeester, gepubliseerMaandag, 31 Augustus 2009 00:00)
Fokus: Groepe wat daarin belangstel om bietjie hulle grense te skuif oor rasse, geslagte en generasies heen.
Waarmee kan die kursus help? Om grense te skuif in verhoudinge veral by VGK en NGK.
Teikengehoor: Gewone lidmate van verskillende gemeentes – veral VGK en NGK.
Aanbieder: Herman van der Merwe – Geoktrooieerde Rekenmeester en koördineerder van bedieninge in Stellenbosch Moedergemeente.
Materiaal: PowerPoint-aanbieding
Aantal deelnemers: Onbeperk
Aanbiedingstyd: Di 25 Aug 16:00–17:30
Rituele Landskap Bron van Kommer of bron van Hoop (deur Cas wepener, gepubliseerSaterdag, 29 Augustus 2009 14:59) Cas Wepener se werkswinkel by Verantwoordelike Vernuwing 2009 gaan oor die sg dubbele beweging van die liturgie- die liturgie wat van gemeente uitgaan en die litrugie van die gemeenskap na die gemeente toe kom. Hy gee 'n historiese oorsig van hoe die kerk geoordeel het oor hierdie dubbele beweging. Die werkswinkel kan hier afgelaai word
Fuel 1.2 (deur Louisa, gepubliseerVrydag, 28 Augustus 2009 12:17)
FUEL 1.2 vrygestel - Oplossing vir Tiener Byeenkomste!
Produk van Lifeway. Volg op Fuel 1.1. Pakket bestaan uit 3 CD's en 2 DVD's.
Dit kan vir 12 sessies gebruik word. Samestelling is so dat dit aangepas kan word vir verskillende behoeftes. Kan ook gebruik word vir selgroepe of tuis-Bybelstudie groepe.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Liturgie vir die Herwinning van Hoop (deur Frederick Marais, gepubliseer Donderdag, 27 Augustus 2009 13:33)
Oomblik van stilte en rus…
Ons dink aan die familie van me Nomzoxolo Dziba skoolhoof van Kruispad wat Maandag
vermoor is en alle onderwysers in ons streek wat onder soveel druk moet werk...
Bid vir onderwysers en polisiemanne en vroue wat jy ken
LITURG: Vriende in die Here Jesus Christus: Wat is hoop?
ALMAL: Wat ‘n mens al sien, hoop jy tog nie meer nie. Wie hoop nog op wat hy reeds
sien? Maar as ons hoop is op dit wat ons nie sien nie, wag ons daarop met volharding.
LITURG: VRIENDE IN DIE HERE JESUS CHRISTUS
Om te hoop beteken dat ons elke oomblik ingestel is op dit wat nog nie gebore is
nie. Selfs al gebeur sekere dinge nie in ons leeftyd nie, beteken hoop dat ons nie
desperaat en moedeloos sal raak nie. Dit beteken nie veel om te hoop op dit wat reeds
bestaan of op dit wat nie moontlik is nie. Hulle wie se hoop swak is, gee hulle maklik
oor aan gerief en self geweld. Hulle wie se hoop sterk is, sien en koester elke teken
van nuwe lewe. Hulle is elke oomblik gereed om te help dat nuwe dinge onder ons gebore
word.
GEBED [ Almal saam ]
Here ons God, U weet hoe min hoop daar in ons lewe is. Ons dae is dikwels vol van
slegte nuus – berigte van lyding en dood, haat en onvrede, werkloosheid en bedrog.
In so ‘n tyd wil ons opnuut aan Jesus dink. Ons wil dink aan Sy kruis – hoe Hy gely
en gesterf het. Selfs die dood kon U liefde nie keer nie.
Deur die opstanding van Christus skep U nuwe lewe, nuwe hoop, word ons hoop herwin. Gee
ons vandag weer tekens van U liefde en sorg. AMEN
LITURG : VRIENDE IN DIE HERE JESUS CHRISTUS
Alhoewel ons hoop en verwagting nog nie ‘n vaste besit is nie, bevat dit tog ‘n
element daarvan. Die feit dat ons op iets wag, wys reeds dat ons dit op ‘n manier
besit. Indien ons met geduld en hoop op iets wag, is die krag van dit waarop ons wag
reeds werksaam in ons lewe. Hy wat in alle erns wag, is alreeds in die greep van dit
waarop hy wag.
Kom ons vier ons hoop...
VIERING VAN HOOP [Almal saam ]
Te midde van hongersnood en geweld, vier ons die belofte van oorvloed en vrede.
Te midde van onderdrukking en tirannie, vier ons die belofte van diens en vryheid.
Te midde van twyfel en wanhoop, vier ons die belofte van geloof en hoop.
Te midde van vrees en ontrouheid, vier ons die belofte van vreugde en lojaliteit.
Te midde van haat en dood, vier ons die belofte van liefde en lewe.
Te midde van sonde en verval, vier ons die belofte van redding en vernuwing.
By die herinnering aan ‘n sterwende Heer, vier ons die belofte van ‘n lewende
Christus.
Gebruik die tekens van Hoop
Liturg:
Mag die God van hoop julle vul met sy genade en vrede. Mag julle deur die krag van sy
Gees groei in hoop.
Almal:
Amen
_______________________________________________________________
Kop- en hartskuiwe om 'n Batebouer te wees (deur Jeanette de Klerk-Luttich, gepubliseer Donderdag, 27 Augustus 2009 12:51)
Voordrag Gelewer By Verantwoordelike Vernuwing 2009
Ek is so bly dat die fokus van die konferensie val op herwinning van hoop en nie om
probleme nie. Batebouers(BB) gaan primer om hoop en vreugde, om oplossings vir probleme.
Uitgangspunt BB:
Dat die kultuur waarin jong mense en kinders leef, sal moet verander.
Dit is ‘n benadering van doelbewuste, sosiale verandering gerig op die bou van
gemeenskappe waar jong mense/kinders raakgesien, aangemoedig, ondersteun word en daar vir
hulle omgegee word. . Gesonde families alleen is nie meer genoeg om kinders gebalanseerd
en gesond groot te maak nie! Dit gaan dus primêr om die bou van sterk ‘n fondasie wat
kinders/jong mense nodig het om gesond, heel en gelukkig te wees.
Die fondasie is die 40 ontwikkelingsbates wat veertig positiewe ervarings, verhoudings
en persoonlike eienskappe is wat kinders help om gesond, heel en gelukkig te kan
grootword.
1 Weerstand teen hoe-risiko-gedrag,
2 dat kinders sal floreer,
3 behels dat kinders/jeug sal kan terugspring na terugslae
BB Gaan nie weer om:
1 Die identifisering en oplos van probleme nie.
2 Geen van bo af beleidsveranderings of implimentering van programme om probleme reg te
stel nie, maar
3 Dit gaan om die loslaat van inherente energie en kapasiteit van individue en
gemeenskappe.
Kompakte Defenisie Van Batebouersgemeenskappe Is:
gemeenskappe waar verhoudings belangrik is, veral verhoudings en betrokkenheid tussen
verskillende generasies en waar ondersteuning, bemagtiging, grense, geleenthede en waardes
beklemtoon word. Verhoudings is die suurstof vir menslike ontwikkeling
Dit gaan om die herontdekking van ou waarhede. Ou oom in Alaska het toe hy van die 40
bates gehoor het gesê “ Common sense isn’t very common anymore”..
EK WIL GRAAG KORTLIKS DRIE PERSPEKTIEWE OP BB GEE VOORDAT EK DIE BB SELF AAN DIE WOORD
STEL
1 Batebouers probeer begrond
2 Wat is die onderliggende kop en hartskuiwe wat mense moet maak om batebouers te wees?
3 Hoe lyk ‘n batebouer?
1. Begronding Van Batebouers
Ek is seker dat baie van u vir uself vra waarom die vreeslike klem van die konferensie
op batebouers netwerk? En daarom wil ek probeer om BB netwerk vanuit verskillende hoeke
te begrond.
1 Mens kan dit vanuit die politiek kon verantwoord, want ons Demokrasie sal nie oorleef
as ons nie bates bou in ons jeug nie. Want Demokrasie stel hoë eise aan die moraliteit
van mense en is afhanklik van individue en groepe wat:
wat gedissiplineerd, sonder toesig kan leef en werk m.a.w.wat weet hoe spel mens
selfdissipline, het m.a.w. hulle het nie heeltyd polisiering nodig nie,
wat ander respekteer.
mense wat die waardes van verantwoordelikheid en regverdigheid hul eie gemaak het en dit
leef.
Of demokrasie in Suid-Afrika gaan slaag of nie hang af van die karakter en morele
geletterdheid van die inwoners van die land en daarom ook van die erns waarmee ons dit
by die jeug vestig.
2 BB netwerk kan ook gefundeer word vanuit die oogpunt van ‘n veilige, samelewing:
as ons nie bates bou nie gaan verskynsels soos delmmisbruik en misdaad hand oor hand in
ons land toeneem. Een van die donkerste kontradiksies in Suid-Afrika is dat ons die
land is met moontlik die mees progressiewe Grondwet, maar terselfdetyd die land met die
hoogste moordstatistiek, ons is een van die gewekddadigste lande in die wêreld. Ons sal
net eenvoudig nie die kapasiteit meer hê om al die probleemgevalle van jeudige ootreders
te hanteer en te remedieer nie en ook al maak ons meer en meer wette, wette kweek nie
moraliteit nie maar voorveronderstel moraliteit. Veral die bates soos:
onthouding van alkohol, verdowingsmiddels en seks,
die vermoee om negatiewe groepdruk te kan weerstaan,
die vermoee om konflik vreedsaam op te los,
selfrespek en verantwoordelikheid wat hier ‘n belangrike rol speel.
3 Mens kan dalk die BB ook vanuit ‘n ekonomiese oogpunt begrond. Ons het jong mense
nodig wat
weet hoe om voortuit te beplan en besluite te neem,
wat met eerlikheid, integriteit en regverdigheid kan optree,
jong mense met ‘n gesonde werksetiek en doelgerigtheid.
Indien ons nie die bates bou nie, sal daar nie in die toekoms mense wees wat gewoon die
ekonomie van ons land aan die gang sal hou nie. In die groter finansiele prentjie sal
ons nie globaal kan meeding en kan kompeteer met ander lande nie.
4 BB kan ook vanuit die Sielkunde begrond word. Mens sou dit baie maklik kon doen vanuit
‘n Ontwikkelingsielkunde oogpunt, maar ek wil dit graag doen vanuit Sielkunde vir die
volwasse persoon. Erikson beskryf 8 fases van ontwikkeling vanaf geboorte tot dood
waardeur elek mens gaan en in elke fase beleef die mens ‘n krisis wat of positiewe of
negatiewe gevolg kan hê wat ook die res van jou lewe beinvloed. Die krisis van die middel
volwasse fase van 35 tot 60/65 jaar is die van generatiwiteit teenoor stagnasie.
Indien die volwasse persoon in die fase omgee en versorg,
wanneer dit nie meer net gaan om eie voordeel en bevordering nie, maar om die groter
gemeenskap en om die oordra van kennis, vaardighede en waardes na die volgende geslag, dan
stagneer jy nie.
Generatiwiteit gaan om die versorging en uitbou van dit wat reeds geskep of gemaak
is. Erikson sê dat generatiewe mense se houding is: “I have faith that despite
suffering and setback and evil, human life can be good for generations to come.” Capps
in Deadly Sins and Saving Virtues sê die deadly sin van middelvolwassenheid is apatie en
dat omgee die teemiddel, die saving virtue daarvoor is.
Apatie as gebrek aan omgee, as onbetrokkenheid en stagnasie klink so “Ek het my deel
gedoen en my kinders grootgemaak” “ Maar ek gaan kerk toe en gee my tiende moet my
nie verder pla nie”. Capps is die TV is die simbool van onverskilligheid, afsydigheid
en apatie en die lesingsaal dikwels die broeikas daarvan, want albei TV en die lesingsaal,
verdoof egte emosies wat nodig is vir betrokkenheid by ander.
5 BB kan ook vanuit die Opvoedkunde begrond word. Dit is so belangrik dat ons bates sal
bou sodat dit beter sal gaan in ons skole, want dit gaan nie goed in die skole nie.
Volgens ‘n verslag van die SA Menseregte-kommissie is skole die mees algemene plek van
misdaad in SA,
kinders word verkrag deur onderwysers of ander kinders,
kinders word geboelie, portuurgroepwreedheid algemeen voor,
43% van leerders in SA skole voel nie veilig by die skool nie.
Vloek is die moedertaal van baie leerders.
Ook akademies gaan dit ook nie goed nie, en is daar ‘n groot probleem met
werkskultuur in skole. In die internasionale TIMMS wiskundig en geletterdheidtoetse het
ons die laaste paar keer wat ons wel deelgeneem het, heel laaste van al die lande gekom.
Ons neem nie meer deel nie. Ons is ook besig om agter te raak by ander Afrikalands.
T.o.v. lees en wiskunde het ons uit 14 Afrikalande onlangs 9de gekom na Mosambiek.
Botswana , Kenia , Swaziland, nieteenstaande die feit dat ons meer geld per leerder
spandeer as die lande. Daarom is bates van:
‘n skoolklimaat van omgee, aanmoediging, hoë verwagtings en ook
duidelike grense,
positiewe portuurgroep beinvloeding,
kreatiewe tydsbesteding,
die wil om goed te doen op skool en
betrokkenheid by leer, van kritieke belang.
6 Vir die begronding van die BB vanuit geloofsperspektief, wil ek u vertel van my sus.
Sy woon in Koster in die NoordWes. . Vroeër was dit mieliewereld maar a.g.v. die
wisselvalligheid van die reen is dit nou meer bees- en wildwêreld en a.v.g. daarvan is
minder werkers op die plase nodig en het die plakkerskamp in die dorp vinnig gegroei. So
my sus woon met ‘n plakkerskamp ‘n klipgooi van haar huis af.. Waar dit vir ander ‘n
verleetheid sou wees, sien sy dit as ‘n groot uitdaging en geleentheid. As
oudonderwyseres werk sy elke week vrywillig vir ‘n paar oggende in die kleuterskool in
die plakkerskamp. Sy werk die leerplan uit, maak boontjiesakkies en deegklei, koop balle
en hoepels, werk speletjies uit, maak kos met verskillende kleure, het al elke leerder se
ouers in hul shack besoek en hou die onopgeleide onderwyseresse gemotiveerd en op hul
tone. Sy kom doodmoeg, vuil en tevrede by die huis. Sy sê dat sy eenvoudig nie kan
toelaat dat nog ‘n geslag kleuters maar net eenvoudig in die son sit en niks doen en dit
in die tyd waar hulle die meeste stimulering behoort te kry nie. Sy het ‘n
verantwoordelikheid teenoor die kinders en die verantwoordelikheid spruit nie net uit ‘n
suiwer maatskaplike of menseregte motivering, nie maar veral uit die voorbeeld wat Jesus
vir ons gestel het toe Hy gese het Matt 25 : 40 gesê Dit verseker ek julle, Vir sover
julle dit aan een van die geringste gedoen het, het julle dit aan My gedoen. My sus glo
dat die daar eendag nie ‘n maatband om ons koppe gesit gaan word nie maar om ons
harte. Jesus is so duidelik daaroor: Boodskap Mat 11 : 28-30 “ Kom luister wat Ek jou
oor die lewe wil leer: Ek sal jou leer dat geluk nie is om heeltyd net vir jouself te
leef nie. Jy sal ontdek wat dit beteken om nog vir ander mense tyd en liefde oor te hê.
Dit is nie moeilik om so te leef nie, om die waardheid te sê, as jy so begin leef, sal jy
agterkom hoe lekker die lewe regtig kan wees.
Sy glo ons kan nie meer “Skyn vir Jesus jy in jou klein hoekie en ek in myn” nie!
Ons kan net iets vir Hom beteken as ons uit ons klein hoekie kom en betrokke raak. Om dit
te kan doen is daar egter
2. Kritieke, Kopskuiwe En Hartskuiwe Wat Moet Plaasvind In Mense En Gemeenskappe Om BB Te
Kan Wees.
1 Taal moet verander - Skuif vanaf tekorte-taal na bate-taal: taal skif dan skuif fokus
Ons moet anders begin praat, want gewoonlik fokus ons reaktief op probleme geweld,
tienerswangerskappe, dwelms ens. Geld word ook dikwels gegee om een of ander oorlog teen
‘n spesifieke probleem. Die fokus op probleme maak ook dat baie mense voel dat hulle
nie werklik ‘n bydrae kan lewer nie, byna ‘n gevoel van hulpeloosheid en dan vermy
hulle liewer jong mense.
Gevoel is wat kan ek as gewonde mens aan al die probleme doen? Net soos die mediese
wêreld begin besef dat hulle sal moet fokus op voorkoming en welwees en gesondheid, moet
ons, ons energie en ons taal skuif na die bou van ‘n positiewe fondament vir
ontwikkeling waar jong mense kan floreer.
Die denkskuif kan bevorder word deur die gebruik van die positiewe taal van
ontwikkelingsbates. Ons moet net so goed word om jong mense se sterk punte , talente
en bronne te noem, en daaroor te praat as hulle probleme en uitdagings. Ons houding en
taal sal moet skuif. Vriendin baie moeilike tieners gehad en as jy haar vra hoe dit
gaan het sy gesê: “Vandat ons tieners in die huis het beleef ons interesssante
tye!”
2 Vanaf sommige probleemgevalle na alle jeug.
Ons fokus val tans meer op die jong mense wat op risiko is, terwyl die wat geen probleme
veroorsaak geen of weinig aandag kry. Byna alle kinders het meer ontwikkelingsbates
nodig as wat hulle tans kry. Alle jeug beteken ook jeug wat nie noodwendig familie is
nie, asook jeug van ander kultuurgroepe. Stellenbosch vrou Boord ,kinders van die plaas
daarnaby bedel, besig om tee te drink, ingenooi, maniere geleer hoe drink mens tee uit dun
koppie, ook na Endler geneem , verduidelik nie papiere ritsel nie en waarom, mooi musiek.
3 Vanaf slegs vroee kinderjare tot die eerste twee dekades.
Daar word dikwels (nie altyd nie) baie aandag gegee aan die eerste 5 jaar van kinders se
lewe en dit is kritiek belangrik, maar die noodsaaklikheid van ontwikkelingsbates hou
nie daar op nie! Elke ontwikkelingsfase vereis ondersteuning, bemagtiging, grense,
struktuur, en waardes en elke fase bou op die vorige fases. Navorsing het getoon dat hoe
ouer die jeug word hoe minder ontwikkelingsbates het hulle wat wys dat ons hulle dalk te
gou op hul eie los! Die klem op die eerste twee dekades onderstreep ook die belangrikheid
van gemeenskapsbetrokkenheid en nie net die betrokkenheid van die familie nie. Die
skool, portuurgroep, bure, en die gemeenskap speel almal ‘n rol namate die kind ouer
word. Sonder gesonde gemeenskappe is gesonde ontwikkeling baie moeilik.
4 Van skeiding van generasies na integeneratiewe gemeenskappe
Jammer dat veral in die Westerse gemeenskappe het sinvolle kommunikasie tussen van mense
van verskillende ouderdomme verlore geraak het. Jeug voel dikwels vervreemd van
volwassenes in buurt en kerk. Voel word geignoreer en voel verwerp. Uit steekproef van
254,000 hoerskoolleerders het net die helfte van die groep iemand in die gemeenskap geken
van ouer as 65.
Gevind dat 80% volwassenes afkyk as tieners verbystap in die straat.
Twee sterk ondersteuningsgroepe behoort teenwoordig te wees ondersteuning van ouer mense
en ondersteuning van gelykes/portuur.
5 Van programme na verhoudings
Ons het baie van die verantwoordelikheid oorgegee aan eksperts, professionele mense,
mense wat betaal word. Teruggaan na die basics. Neelsie gesit , rugbyspelers geluister
groot ,sterk, net klaar geoefen het. Wat wil jy nou doen? Hunk ou gesê: “Ek wens ek kon
net in ‘n huis by ‘n kombuistafel gesit het en koffie drink en beskuit eet en met
gewone mense oor gewone goed gesels.” Moeg van koshuis, moeg van akademie, lus vir
gewone menslikheid Daar is ‘n oorbeklemtonng van programme en beleid en ons vergeet
die belangrikheid van verhoudings. Veral by die verstiging van waardes by kinders help al
die goedbedoelde programme niks, waardes word gevestig in netwerke van verhoudings.
Batebouers gaan nie daarom dat ons mense huur en betaal om nuwe programme te begin nie,
maar dit gaan daarom dat almal in ‘n gemeenskap betrokke sal raak in positiewe,
informele omgee- verhoudings met kinders en jong mense om hulle. Professionele mens is
nodig as mentors en vrywilligers, maar hulle is nie die hoofspelers nie.
6 Van jong mense as objekte to jeug as aktief betrokke.
Jong mense het ongelooflik baie potensiaal en energie om bates te bou in self en
gelykes. Baie van hulle word nie gewaardeer in hul gemeenskappe nie. BB sien jong mense
as aktiewe rolspelers in die herbou van gesonde gemeenskappe.
7 Van eiebelang tot gedeelde verantwoordelikheid (moeilikste skuif)
3. Hoe Lyk \'n Batebouer?
It is not about me. Purpose driven Life Rick Warren. Skuif van ek/my na ons. Daar is
ook geen plek vir hierargieë of ego’s nie. Batebouers is ‘n network en netwerke het
geen hierargieë nie. As ek na Sias verwys as die koordineerder van die
Batebouersnetwerk Stbosch, dan beteken dit hy gee baie van sy energie en tyd, dit beteken
nie dat hy bo aan ‘n piramiede staan nie, maar hy probeer dat daar soveel as moontlik
mense deel het aan Batebouersnetwerk en dat dit so plat en wyd as moontlik is. Geen plek
vir magspiramiedes vir die 4 p’s politics, percks, positions or powerplays. Behels
die skuif van van ek na ons, van selfgesentreerdheid na andergesentreerdheid, van
success to significance, van selfverryking na diens, van maak bymekaar na deel.
Elke klein optrede waar ‘n kind erken word op naam gegroet word, glimlag, hoe het dit
gegaan met die toets? Hoe het dit Saterdag gegaan met die agterlyn? is klein molekules
van ondersteuning, klein boustene wat ingemessel word in die fundament, om dit sterker
maak, vanwaar die jeug verder kan bou.
Kernvraag van die konferensie sluit dan ook aan by die kopskuif: In ‘n
selfgesentreerde, individualistiese samelewing hoe swaai jy mense se koppe en harte sodat
hulle BB sal word, m.a.w iemand met ‘n hart vir alle kinders en die moed (en energie) om
aktief betrokke te raak in hul lewens.
‘n Batebouer is eintlik ‘n brugbouer tussen mense, iemand wat hoop en vreugde, joy
bring.
_______________________________________________________________
Batebouers fokus nie op probleme nie, maar het 'n waarderende ingesteldheid (deur Frederick Marais, gepubliseer Woensdag, 26 Augustus 2009 06:46)
Batebouers Fokus Nie Op Probleme Nie Maar Het ‘n Waarderende Ingesteldheid.
_BATEBOUERS _begin deur ondersoek in te stel na die bates of gawes wat reeds teenwoordig
is in die gemeenskap en maak dan planne om hierdie bates te bou. Die Search Institute van
Minneapolis Minnesota in die VSA het 40 gemeenskapsbates geïdentifiseer (lees meer
daaroor op hulle webblad http://www.search-institute.org).
By Verantwoordelike Vernuwing 2009 het ons gefokus op verhale van _BATEBOUERS _in ons
gemeenskappe en ons deel van hierdie verhale by hierdie forum.
Kom Deel Jou Verhaal Van ‘n _BATEBOUER _in Jou Gemeenskap En Help Ons Om Hoop Te
Herwin.
_______________________________________________________________
Verantwoordelike Vernuwing in die Ekonomie (deur Stan du Plessis, gepubliseer Dinsdag, 25 Augustus 2009 15:41)
Prof Stan du Plessis makro ekonoom van die universiteit van Stellenbosch se lesing oor
die aard van die moderne ekonomie en watter uitdagings dit stel aan gemeentes wat
batebouers wil wees in hierdie tyd.
PowerPoint http://www.communitas.co.za/Dokumente/Verantwoordelike vernuwing.ppt
Slideshow Van Sy Aanbieding
{gallery}vv2009/ekonomie{/gallery}
_______________________________________________________________
Hoekom die Here hul gemeente geseën het!! (deur Quintus Heine, gepubliseer Dinsdag, 25 Augustus 2009 00:08)
Met Communitas se onlangse ringstoer het ons verskeie ringe en gemeentes besoek om te
luister na die beweging van die Gees in die kerk. Ons wou die spore van die Here se werk
in gemeentes probeer raaksien. Sonder om self te praat en raad te gee, het ons net
gaan luister! Geluister na gemeentes se stories, hul frustrasies en behoeftes. Ons het
op ongelooflike stories afgekom waar die Here gemeentes aan die beweeg gebring het. Ons
was elke keer verstom oor hoe die Here op ander maniere werk as wat ons normaal verwag het
dat dit sou gebeur. Met elke besoek was daar verskeie verteenwoordigers van ringe en
gemeentelede. Een van die vrae wat ons gevra het was : Wat het die afgelope 3 jaar
positief in jou gemeente gebeur?
Ons was natuurlik verstom oor al die stories, maar daar is een storie wat my ongesiens
'n knop in die keel gegee het en met dankbaarheid gevul het. Miskien was dit ook die
aangrypende opregtheid en eenvoud waarmee die storie vertel is. 'n Vrou in my groep
het vertel hoe die Here hulle gemeente seën en het verskeie stories vertel om dit te
bevestig. Op my vraag wat die rede vir die geestelike oplewing in hul gemeente sou wees,
het sy geantwoord:
_" Ons het in ons gemeente 'n drastiese besluit geneem om vir die predikante te bid en
het vir lank weekliks bymekaar gekom met die een doel : Ons bid net vir ons predikante .
Daar het alles begin......."_
Mag die Heilige Gees bidders vir jou gemeente stuur!
_______________________________________________________________
Verder geluister: Markus 7:1-23 (deur André Agenbag, gepubliseer Maandag, 24 Augustus 2009 23:20)
‘N KLOMPIE EKSEGETIESE EN HERMENEUTIESE OPMERKINGS
In die afbakening van Markus 7 as preekteks, moet dit liefs as geheel gelees en gepreek
word -van vers 1-23. Die baie belangrike konsep van _korban_ in vers 11 is onlosmaaklik
deel van die hart van hierdie skrifgedeelte en behoort deel uit te maak van die
afbakening.
Verder is dit noodsaaklik om die konsep van _korban_ in Markus 7_ _(vertaal as
_offergawe vir God_) te lees teen die agtergrond van die vyfde gebod. DJ Meyer skrywe in
Woord teen die Lig (III/3) "dat Jesus in reaksie op die klag van die Fariseërs die vyfde
gebod as voorbeeld gebruik om aan te toon hoe hulle die wet van God oortree ter wille van
hulle oorlewering of tradisie." JESUS VAL NIE DIE REINIGINGSKODE AAN NIE, MAAR WEL DIE
FARISEëRS SE OORLEWERING (TRADISIE) DAARVAN.
Die korbanwetgewing het meegebring dat mens iets vir God afsonder wat dan meegebring het
dat dit nie meer vir normale daaglikse gebruik aangewend kon word nie. Hierdie korban kon
byvoorbeeld geld wees en dit hoef nie noodwendig na die tempel gebring te word nie, maar
kon in eie besit bly. Só is die korbanwetgewing vroeg reeds misbruik. Só kon jy
byvoorbeeld iemand systap wat op enigiets in jou besit aanspraak maak.
Die Fariseërs het die korbanwetgewing verdraai sodat ‘n persoon dit wat sy ouers
toekom (teen die agtergrond van die vyfde gebod) as "korban" verklaar en daarmee homself
vrystel van sy verpligting om sy ouers te help of te versorg. Dis belangrik om te onthou
dat die Fariseërs die korbanwetgewing verdraai het OM DIE TEMPEL TE VERRYK TEN KOSTE VAN
DIE ARMES. "Die korbanwetgewing word hiermee verhef bo die eis van die wet van God,
naamlik liefde vir die naaste," skryf DJ Meyer. Die tweede tafel van die Tien Gebooie
handel mos oor die liefde vir die naaste. DIE TRADISIE OF OORLEWERING AS SODANIG IS DUS
NIE VERKEERD NIE, MAAR DIT WORD VERKEERD WANNEER DIT BO DIE PRIMêRE AANSPRAAK VAN DIE WET
VAN GOD VERHEF WORD.
In die Markusevangelie word skrifgeleerdes dikwels aangeval omdat hulle God se wet
verkeerd geïnterpreteer het. Hierdie vertolking was nooit (soos vandag nog!) geen
onskuldige affêre nie. Bepaalde belange word altyd gedien deur veral die gesaghebbende
vertolking van die Here se wet. Die Fariseërs het verder die mondelinge tradisie _halaka_
as gelykgestel aan die wet beskou, en dit dikwels beklemtoon _ten koste_ van die wet. Die
reinigingskodes was dikwels vir die gewone Jood ekonomies moeilik om te onderhou, terwyl
dit vir die gesaghebbende interpreteerders van die tradisie en die wet bepaalde ekonomiese
en ander voordele meegebring het.
Agter die lees, vertolking en verdraaiing van die tradisies, skrifte en wet van God is
daar dus ‘n magstryd aan die gang. Jesus verkondig die koms van die koninkryk van God
wat naby gekom het (1:15). God se heerskappy daag die maghebbers van die dag uit. DJ Meyer
meen in "Markus word die wonders van Jesus sterker op die voorgrond gestel as sy woorde,
sodoende word die aandag gevestig op sy Goddelike gesag. Hy (her-) interpreteer die wet
van God (in die bergrede), vergewe sondes, spreek Hom uit teen seker wette en oorlewering
en stel dit kragteloos."
Binne die verband van Markus 7 is die verhouding van reinheid tot onreinheid baie
belangrik. Lees gerus wat Jerome H. Neyrey hieroor skryf deur op die volgende skakel te
klik: http://www.nd.edu/~jneyrey1/symbolic.html
http://www.nd.edu/%7Ejneyrey1/symbolic.html
Die Fariseërs het mense in twee groepe verdeel op grond van die reinigingskode: die
reines en onreines. Uiteindelik is dit GROEPSIDENTIFIKASIE wat agter dit alles sit. Die
_reines_ is die godsdienstige _elite_ en hulle is verhef bo die _onreines._ Jesus skaf
hierdie grenslyne tussen rein en onrein radikaal af en verbreek daarmee die sosiale grense
wat die Fariseërs en skrifgeleerdes opgestel het. In die plek hiervan dien die
_persoonlike verhouding met God_ nou as die sentrum.
Meyer stel dit uitstekend wanneer hy skryf, " Die mens wat godsdiens as die nakom van
reëls, regulasies en verpligtinge beskou, kry hier te doen met Hom vir Wie godsdiens
eenvoudig beteken om God en die naaste _van harte lief te hê." _Meyer se studie is
gepubliseer in ‘n uitgawe van Woord teen die Lig wat fokus op die prediking oor
regverdiging en reg. Dit is in 1993 gepubliseer en dit sou uiters interessant wees om te
sien hoe predikers in 2009 oor dieselfde teks sou preek teen die agtergrond van
regverdiging en reg!
Wat lekker is van dié studie van Meyer, is dat hy sy preekmoontlikheid ontwikkel met
die Belharbelydenis in die agtergrond. Op die oomblik is hierdie belydenis vir baie mense
in die NG Kerk ‘n steen des aanstoots. Van oral kom die rapporte dat NG lidmate se
probleem met die Belharbelydenis _simbolies_ van aard is. Hier is ‘n geleentheid om in
‘n preek vir lidmate te wys dat die Belharbelydenis nie vasgeketting hoef te bly binne
‘n enkelvoudige interpretasie daarvan nie. Ons moet die Belharbelydenis help ontworstel
aan die enkelvoudige simboliese waarde wat dit binne die persepsies van lidmate sou hê.
Menige dominee het al vir my gesê hulle is "moeg" vir hierdie gesprek en die emosionele
reaksies wat dit telkens by lidmate ontlok, met die gevolge daarvan vir die dominee binne
die realiteite van die plaaslike gemeente!
Hier is dus ‘n geleentheid vir predikers om die Belharbelydenis in te span _buite_ die
tradisionele gesprek van kerkeenheid asook die voortgaande gesprek tussen die VGK en die
NGK. Dalk, net dalk, kan ons op dié wyse die Belharbelydenis die simboliese eiendom van
_beide _die VGK en die NGK begin maak!
MEYER SE PREEKVOORSTEL:
Meyer gebruik die volgende vraag as uitgangspunt vir ‘n moontlike preek n.a.v Markus
7:1-23: "Wat behoort leer en lewe te reguleer? _Menslike tradisies (oorlewerings) of die
Woord van God?"_ Dan haal hy aan uit artikel 5 van die Belharbelydenis:
Ons glo dat die kerk geroep word om dit alles te bely en te doen, in gehoorsaamheid aan
Jesus Christus, sy enigste Hoof, al sou ook die owerhede en verordeninge van mense
daarteen wees en al sou straf en lyding daaraan verbronde wees."
Hy lig dan die beginsels van die Koninkryk van God uit as beginsels wat staan teenoor
dié wat vanuit die oorlewerings of tradisies ontwikkel:
* REG EN GEREGTIGHEID
* Die noodlydendes moet beskerm word teen onreg, uitbuiting, berowing van
menswaardigheid en basiese lewensmiddele
* Dis interessant om te sien hoedat hierdie prentjie enersyds verander het, maar
andersyds dieselfde gebly het sedert 1993 toe Meyer se studie gepubliseer is.
* Die uitdaging is om konkreet in ons eie konteks te kyk na voorbeelde van onreg en
uitbuiting teen noodlydendes.
* VERSOENING EN VREDE
* Vir Meyer gaan dit hier oor die manier waarop die Fariseërs die reinigingskode of
oorgelewerde gebruike aangewend het om _skeiding_ tussen mense te bring.
* Teenoor die Fariseërs staan Jesus vir wie die skeiding alleen by die harte (geloof)
van mense lê en nie by uiterlike faktore (kultiese handelinge, kleur, status, afkoms ens)
nie.
* Dit val op dat al hoe meer mense in Suid-Afrika op grond van gemeenskaplike belange
anderkant ras en klas begin saamstaan ten gunste van versoening, vrede en geregtigheid.
* Dit is die bedoeling van Markus 7:1-23. Dit is ook die bedoeling van die
Belharbelydenis.
Dit sal ‘n groot wins wees indien ons in die NGK kan begin dink oor die
Belharbelydenis as simboliese uitdrukking van ons identiteit in Christus - maar dan binne
‘n raamwerk GROTER as bloot die historiese verlede (alhoewel dit ook ons hartseer, dog
hoopvolle verlede insluit)...
André Agenbag
PowerPoint aanbieding http://www.gemeentes.co.za/Powerpoint/Mark7_1-23.ppt
_______________________________________________________________
Seisoene in leierskap (deur Jannie le Roux, gepubliseer Saterdag, 22 Augustus 2009 09:53)
Omdat geestelike leiers tans heelwat langer in hulle gemeenskappe bly, sien
medegelowiges jou seisoene raak. Jy kan dit nie werklik wegsteek nie. Daniel Goleman het
gesê dat ons emosies ons verklap. Selfs op onbewuste vlak tel mense jou emosionele seine
op.
Die implikasie is dat mense gaan ervaar jy is "af" - en hoe langer jy "af' voel, hoe
meer val dit op. Kerkraadslede kom en gaan volgens hulle termyn, maar jy is daar vir 'n
langer termyn. Dit beteken gemeentes sal moet leer om saam te leef met die feit dat hulle
geestelike leier dalk in 'n herfs- of winterseisoen is.
Hier http://www.communitas.co.za/leierskap/ is 'n paar gedagtes om jou seisoene te
gebruik vir groei:
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Liturgie vir die Herwinning van Hoop (deur Frederick Marais, gepubliseerDonderdag, 27 Augustus 2009 13:33)
Oomblik van stilte en rus…
Ons dink aan die familie van me Nomzoxolo Dziba skoolhoof van Kruispad wat Maandag vermoor is en alle onderwysers in ons streek wat onder soveel druk moet werk... Bid vir onderwysers en polisiemanne en vroue wat jy ken
LITURG: Vriende in die Here Jesus Christus: Wat is hoop?
ALMAL: Wat ‘n mens al sien, hoop jy tog nie meer nie. Wie hoop nog op wat hy reeds sien? Maar as ons hoop is op dit wat ons nie sien nie, wag ons daarop met volharding.
LITURG: VRIENDE IN DIE HERE JESUS CHRISTUS
Om te hoop beteken dat ons elke oomblik ingestel is op dit wat nog nie gebore is nie. Selfs al gebeur sekere dinge nie in ons leeftyd nie, beteken hoop dat ons nie desperaat en moedeloos sal raak nie. Dit beteken nie veel om te hoop op dit wat reeds bestaan of op dit wat nie moontlik is nie. Hulle wie se hoop swak is, gee hulle maklik oor aan gerief en self geweld. Hulle wie se hoop sterk is, sien en koester elke teken van nuwe lewe. Hulle is elke oomblik gereed om te help dat nuwe dinge onder ons gebore word.
GEBED [ Almal saam ] Here ons God, U weet hoe min hoop daar in ons lewe is. Ons dae is dikwels vol van slegte nuus – berigte van lyding en dood, haat en onvrede, werkloosheid en bedrog. In so ‘n tyd wil ons opnuut aan Jesus dink. Ons wil dink aan Sy kruis – hoe Hy gely en gesterf het. Selfs die dood kon U liefde nie keer nie. Deur die opstanding van Christus skep U nuwe lewe, nuwe hoop, word ons hoop herwin. Gee ons vandag weer tekens van U liefde en sorg. AMEN
LITURG : VRIENDE IN DIE HERE JESUS CHRISTUS Alhoewel ons hoop en verwagting nog nie ‘n vaste besit is nie, bevat dit tog ‘n element daarvan. Die feit dat ons op iets wag, wys reeds dat ons dit op ‘n manier besit. Indien ons met geduld en hoop op iets wag, is die krag van dit waarop ons wag reeds werksaam in ons lewe. Hy wat in alle erns wag, is alreeds in die greep van dit waarop hy wag. Kom ons vier ons hoop...
VIERING VAN HOOP [Almal saam ]
Te midde van hongersnood en geweld, vier ons die belofte van oorvloed en vrede. Te midde van onderdrukking en tirannie, vier ons die belofte van diens en vryheid. Te midde van twyfel en wanhoop, vier ons die belofte van geloof en hoop. Te midde van vrees en ontrouheid, vier ons die belofte van vreugde en lojaliteit. Te midde van haat en dood, vier ons die belofte van liefde en lewe. Te midde van sonde en verval, vier ons die belofte van redding en vernuwing. By die herinnering aan ‘n sterwende Heer, vier ons die belofte van ‘n lewende Christus. Gebruik die tekens van Hoop
Liturg:
Mag die God van hoop julle vul met sy genade en vrede. Mag julle deur die krag van sy Gees groei in hoop.
Almal: Amen
Kop- en hartskuiwe om 'n Batebouer te wees (deur Jeanette de Klerk-Luttich, gepubliseerDonderdag, 27 Augustus 2009 12:51)
Voordrag gelewer by Verantwoordelike vernuwing 2009
Ek is so bly dat die fokus van die konferensie val op herwinning van hoop en nie om probleme nie. Batebouers(BB) gaan primer om hoop en vreugde, om oplossings vir probleme.
Uitgangspunt BB:
Dat die kultuur waarin jong mense en kinders leef, sal moet verander.
Dit is ‘n benadering van doelbewuste, sosiale verandering gerig op die bou van gemeenskappe waar jong mense/kinders raakgesien, aangemoedig, ondersteun word en daar vir hulle omgegee word. . Gesonde families alleen is nie meer genoeg om kinders gebalanseerd en gesond groot te maak nie! Dit gaan dus primêr om die bou van sterk ‘n fondasie wat kinders/jong mense nodig het om gesond, heel en gelukkig te wees. Die fondasie is die 40 ontwikkelingsbates wat veertig positiewe ervarings, verhoudings en persoonlike eienskappe is wat kinders help om gesond, heel en gelukkig te kan grootword.
1 Weerstand teen hoe-risiko-gedrag, 2 dat kinders sal floreer, 3 behels dat kinders/jeug sal kan terugspring na terugslae BB Gaan nie weer om: 1 Die identifisering en oplos van probleme nie. 2 Geen van bo af beleidsveranderings of implimentering van programme om probleme reg te stel nie, maar 3 Dit gaan om die loslaat van inherente energie en kapasiteit van individue en gemeenskappe.
Kompakte defenisie van Batebouersgemeenskappe is:
gemeenskappe waar verhoudings belangrik is, veral verhoudings en betrokkenheid tussen verskillende generasies en waar ondersteuning, bemagtiging, grense, geleenthede en waardes beklemtoon word. Verhoudings is die suurstof vir menslike ontwikkeling
Dit gaan om die herontdekking van ou waarhede. Ou oom in Alaska het toe hy van die 40 bates gehoor het gesê “ Common sense isn’t very common anymore”..
Ek wil graag kortliks drie perspektiewe op BB gee voordat ek die BB self aan die woord stel
1 Batebouers probeer begrond 2 Wat is die onderliggende kop en hartskuiwe wat mense moet maak om batebouers te wees? 3 Hoe lyk ‘n batebouer?
1. Begronding van Batebouers
Ek is seker dat baie van u vir uself vra waarom die vreeslike klem van die konferensie op batebouers netwerk? En daarom wil ek probeer om BB netwerk vanuit verskillende hoeke te begrond.
1 Mens kan dit vanuit die politiek kon verantwoord, want ons Demokrasie sal nie oorleef as ons nie bates bou in ons jeug nie. Want Demokrasie stel hoë eise aan die moraliteit van mense en is afhanklik van individue en groepe wat: wat gedissiplineerd, sonder toesig kan leef en werk m.a.w.wat weet hoe spel mens selfdissipline, het m.a.w. hulle het nie heeltyd polisiering nodig nie, wat ander respekteer. mense wat die waardes van verantwoordelikheid en regverdigheid hul eie gemaak het en dit leef. Of demokrasie in Suid-Afrika gaan slaag of nie hang af van die karakter en morele geletterdheid van die inwoners van die land en daarom ook van die erns waarmee ons dit by die jeug vestig.
2 BB netwerk kan ook gefundeer word vanuit die oogpunt van ‘n veilige, samelewing: as ons nie bates bou nie gaan verskynsels soos delmmisbruik en misdaad hand oor hand in ons land toeneem. Een van die donkerste kontradiksies in Suid-Afrika is dat ons die land is met moontlik die mees progressiewe Grondwet, maar terselfdetyd die land met die hoogste moordstatistiek, ons is een van die gewekddadigste lande in die wêreld. Ons sal net eenvoudig nie die kapasiteit meer hê om al die probleemgevalle van jeudige ootreders te hanteer en te remedieer nie en ook al maak ons meer en meer wette, wette kweek nie moraliteit nie maar voorveronderstel moraliteit. Veral die bates soos: onthouding van alkohol, verdowingsmiddels en seks, die vermoee om negatiewe groepdruk te kan weerstaan, die vermoee om konflik vreedsaam op te los, selfrespek en verantwoordelikheid wat hier ‘n belangrike rol speel.
3 Mens kan dalk die BB ook vanuit ‘n ekonomiese oogpunt begrond. Ons het jong mense nodig wat weet hoe om voortuit te beplan en besluite te neem, wat met eerlikheid, integriteit en regverdigheid kan optree, jong mense met ‘n gesonde werksetiek en doelgerigtheid. Indien ons nie die bates bou nie, sal daar nie in die toekoms mense wees wat gewoon die ekonomie van ons land aan die gang sal hou nie. In die groter finansiele prentjie sal ons nie globaal kan meeding en kan kompeteer met ander lande nie.
4 BB kan ook vanuit die Sielkunde begrond word. Mens sou dit baie maklik kon doen vanuit ‘n Ontwikkelingsielkunde oogpunt, maar ek wil dit graag doen vanuit Sielkunde vir die volwasse persoon. Erikson beskryf 8 fases van ontwikkeling vanaf geboorte tot dood waardeur elek mens gaan en in elke fase beleef die mens ‘n krisis wat of positiewe of negatiewe gevolg kan hê wat ook die res van jou lewe beinvloed. Die krisis van die middel volwasse fase van 35 tot 60/65 jaar is die van generatiwiteit teenoor stagnasie. Indien die volwasse persoon in die fase omgee en versorg, wanneer dit nie meer net gaan om eie voordeel en bevordering nie, maar om die groter gemeenskap en om die oordra van kennis, vaardighede en waardes na die volgende geslag, dan stagneer jy nie. Generatiwiteit gaan om die versorging en uitbou van dit wat reeds geskep of gemaak is. Erikson sê dat generatiewe mense se houding is: “I have faith that despite suffering and setback and evil, human life can be good for generations to come.” Capps in Deadly Sins and Saving Virtues sê die deadly sin van middelvolwassenheid is apatie en dat omgee die teemiddel, die saving virtue daarvoor is. Apatie as gebrek aan omgee, as onbetrokkenheid en stagnasie klink so “Ek het my deel gedoen en my kinders grootgemaak” “ Maar ek gaan kerk toe en gee my tiende moet my nie verder pla nie”. Capps is die TV is die simbool van onverskilligheid, afsydigheid en apatie en die lesingsaal dikwels die broeikas daarvan, want albei TV en die lesingsaal, verdoof egte emosies wat nodig is vir betrokkenheid by ander.
5 BB kan ook vanuit die Opvoedkunde begrond word. Dit is so belangrik dat ons bates sal bou sodat dit beter sal gaan in ons skole, want dit gaan nie goed in die skole nie. Volgens ‘n verslag van die SA Menseregte-kommissie is skole die mees algemene plek van misdaad in SA, kinders word verkrag deur onderwysers of ander kinders, kinders word geboelie, portuurgroepwreedheid algemeen voor, 43% van leerders in SA skole voel nie veilig by die skool nie. Vloek is die moedertaal van baie leerders. Ook akademies gaan dit ook nie goed nie, en is daar ‘n groot probleem met werkskultuur in skole. In die internasionale TIMMS wiskundig en geletterdheidtoetse het ons die laaste paar keer wat ons wel deelgeneem het, heel laaste van al die lande gekom. Ons neem nie meer deel nie. Ons is ook besig om agter te raak by ander Afrikalands. T.o.v. lees en wiskunde het ons uit 14 Afrikalande onlangs 9de gekom na Mosambiek. Botswana , Kenia , Swaziland, nieteenstaande die feit dat ons meer geld per leerder spandeer as die lande. Daarom is bates van: ‘n skoolklimaat van omgee, aanmoediging, hoë verwagtings en ook duidelike grense, positiewe portuurgroep beinvloeding, kreatiewe tydsbesteding, die wil om goed te doen op skool en betrokkenheid by leer, van kritieke belang.
6 Vir die begronding van die BB vanuit geloofsperspektief, wil ek u vertel van my sus. Sy woon in Koster in die NoordWes. . Vroeër was dit mieliewereld maar a.g.v. die wisselvalligheid van die reen is dit nou meer bees- en wildwêreld en a.v.g. daarvan is minder werkers op die plase nodig en het die plakkerskamp in die dorp vinnig gegroei. So my sus woon met ‘n plakkerskamp ‘n klipgooi van haar huis af.. Waar dit vir ander ‘n verleetheid sou wees, sien sy dit as ‘n groot uitdaging en geleentheid. As oudonderwyseres werk sy elke week vrywillig vir ‘n paar oggende in die kleuterskool in die plakkerskamp. Sy werk die leerplan uit, maak boontjiesakkies en deegklei, koop balle en hoepels, werk speletjies uit, maak kos met verskillende kleure, het al elke leerder se ouers in hul shack besoek en hou die onopgeleide onderwyseresse gemotiveerd en op hul tone. Sy kom doodmoeg, vuil en tevrede by die huis. Sy sê dat sy eenvoudig nie kan toelaat dat nog ‘n geslag kleuters maar net eenvoudig in die son sit en niks doen en dit in die tyd waar hulle die meeste stimulering behoort te kry nie. Sy het ‘n verantwoordelikheid teenoor die kinders en die verantwoordelikheid spruit nie net uit ‘n suiwer maatskaplike of menseregte motivering, nie maar veral uit die voorbeeld wat Jesus vir ons gestel het toe Hy gese het Matt 25 : 40 gesê Dit verseker ek julle, Vir sover julle dit aan een van die geringste gedoen het, het julle dit aan My gedoen. My sus glo dat die daar eendag nie ‘n maatband om ons koppe gesit gaan word nie maar om ons harte. Jesus is so duidelik daaroor: Boodskap Mat 11 : 28-30 “ Kom luister wat Ek jou oor die lewe wil leer: Ek sal jou leer dat geluk nie is om heeltyd net vir jouself te leef nie. Jy sal ontdek wat dit beteken om nog vir ander mense tyd en liefde oor te hê. Dit is nie moeilik om so te leef nie, om die waardheid te sê, as jy so begin leef, sal jy agterkom hoe lekker die lewe regtig kan wees. Sy glo ons kan nie meer “Skyn vir Jesus jy in jou klein hoekie en ek in myn” nie! Ons kan net iets vir Hom beteken as ons uit ons klein hoekie kom en betrokke raak. Om dit te kan doen is daar egter
2. Kritieke, kopskuiwe en hartskuiwe wat moet plaasvind in mense en gemeenskappe om BB te kan wees.
1 Taal moet verander - Skuif vanaf tekorte-taal na bate-taal: taal skif dan skuif fokus Ons moet anders begin praat, want gewoonlik fokus ons reaktief op probleme geweld, tienerswangerskappe, dwelms ens. Geld word ook dikwels gegee om een of ander oorlog teen ‘n spesifieke probleem. Die fokus op probleme maak ook dat baie mense voel dat hulle nie werklik ‘n bydrae kan lewer nie, byna ‘n gevoel van hulpeloosheid en dan vermy hulle liewer jong mense. Gevoel is wat kan ek as gewonde mens aan al die probleme doen? Net soos die mediese wêreld begin besef dat hulle sal moet fokus op voorkoming en welwees en gesondheid, moet ons, ons energie en ons taal skuif na die bou van ‘n positiewe fondament vir ontwikkeling waar jong mense kan floreer. Die denkskuif kan bevorder word deur die gebruik van die positiewe taal van ontwikkelingsbates. Ons moet net so goed word om jong mense se sterk punte , talente en bronne te noem, en daaroor te praat as hulle probleme en uitdagings. Ons houding en taal sal moet skuif. Vriendin baie moeilike tieners gehad en as jy haar vra hoe dit gaan het sy gesê: “Vandat ons tieners in die huis het beleef ons interesssante tye!”
2 Vanaf sommige probleemgevalle na alle jeug. Ons fokus val tans meer op die jong mense wat op risiko is, terwyl die wat geen probleme veroorsaak geen of weinig aandag kry. Byna alle kinders het meer ontwikkelingsbates nodig as wat hulle tans kry. Alle jeug beteken ook jeug wat nie noodwendig familie is nie, asook jeug van ander kultuurgroepe. Stellenbosch vrou Boord ,kinders van die plaas daarnaby bedel, besig om tee te drink, ingenooi, maniere geleer hoe drink mens tee uit dun koppie, ook na Endler geneem , verduidelik nie papiere ritsel nie en waarom, mooi musiek.
3 Vanaf slegs vroee kinderjare tot die eerste twee dekades. Daar word dikwels (nie altyd nie) baie aandag gegee aan die eerste 5 jaar van kinders se lewe en dit is kritiek belangrik, maar die noodsaaklikheid van ontwikkelingsbates hou nie daar op nie! Elke ontwikkelingsfase vereis ondersteuning, bemagtiging, grense, struktuur, en waardes en elke fase bou op die vorige fases. Navorsing het getoon dat hoe ouer die jeug word hoe minder ontwikkelingsbates het hulle wat wys dat ons hulle dalk te gou op hul eie los! Die klem op die eerste twee dekades onderstreep ook die belangrikheid van gemeenskapsbetrokkenheid en nie net die betrokkenheid van die familie nie. Die skool, portuurgroep, bure, en die gemeenskap speel almal ‘n rol namate die kind ouer word. Sonder gesonde gemeenskappe is gesonde ontwikkeling baie moeilik.
4 Van skeiding van generasies na integeneratiewe gemeenskappe Jammer dat veral in die Westerse gemeenskappe het sinvolle kommunikasie tussen van mense van verskillende ouderdomme verlore geraak het. Jeug voel dikwels vervreemd van volwassenes in buurt en kerk. Voel word geignoreer en voel verwerp. Uit steekproef van 254,000 hoerskoolleerders het net die helfte van die groep iemand in die gemeenskap geken van ouer as 65. Gevind dat 80% volwassenes afkyk as tieners verbystap in die straat. Twee sterk ondersteuningsgroepe behoort teenwoordig te wees ondersteuning van ouer mense en ondersteuning van gelykes/portuur.
5 Van programme na verhoudings Ons het baie van die verantwoordelikheid oorgegee aan eksperts, professionele mense, mense wat betaal word. Teruggaan na die basics. Neelsie gesit , rugbyspelers geluister groot ,sterk, net klaar geoefen het. Wat wil jy nou doen? Hunk ou gesê: “Ek wens ek kon net in ‘n huis by ‘n kombuistafel gesit het en koffie drink en beskuit eet en met gewone mense oor gewone goed gesels.” Moeg van koshuis, moeg van akademie, lus vir gewone menslikheid Daar is ‘n oorbeklemtonng van programme en beleid en ons vergeet die belangrikheid van verhoudings. Veral by die verstiging van waardes by kinders help al die goedbedoelde programme niks, waardes word gevestig in netwerke van verhoudings. Batebouers gaan nie daarom dat ons mense huur en betaal om nuwe programme te begin nie, maar dit gaan daarom dat almal in ‘n gemeenskap betrokke sal raak in positiewe, informele omgee- verhoudings met kinders en jong mense om hulle. Professionele mens is nodig as mentors en vrywilligers, maar hulle is nie die hoofspelers nie.
6 Van jong mense as objekte to jeug as aktief betrokke. Jong mense het ongelooflik baie potensiaal en energie om bates te bou in self en gelykes. Baie van hulle word nie gewaardeer in hul gemeenskappe nie. BB sien jong mense as aktiewe rolspelers in die herbou van gesonde gemeenskappe.
7 Van eiebelang tot gedeelde verantwoordelikheid (moeilikste skuif)
3. Hoe lyk 'n batebouer?
It is not about me. Purpose driven Life Rick Warren. Skuif van ek/my na ons. Daar is ook geen plek vir hierargieë of ego’s nie. Batebouers is ‘n network en netwerke het geen hierargieë nie. As ek na Sias verwys as die koordineerder van die Batebouersnetwerk Stbosch, dan beteken dit hy gee baie van sy energie en tyd, dit beteken nie dat hy bo aan ‘n piramiede staan nie, maar hy probeer dat daar soveel as moontlik mense deel het aan Batebouersnetwerk en dat dit so plat en wyd as moontlik is. Geen plek vir magspiramiedes vir die 4 p’s politics, percks, positions or powerplays. Behels die skuif van van ek na ons, van selfgesentreerdheid na andergesentreerdheid, van success to significance, van selfverryking na diens, van maak bymekaar na deel. Elke klein optrede waar ‘n kind erken word op naam gegroet word, glimlag, hoe het dit gegaan met die toets? Hoe het dit Saterdag gegaan met die agterlyn? is klein molekules van ondersteuning, klein boustene wat ingemessel word in die fundament, om dit sterker maak, vanwaar die jeug verder kan bou.
Kernvraag van die konferensie sluit dan ook aan by die kopskuif: In ‘n selfgesentreerde, individualistiese samelewing hoe swaai jy mense se koppe en harte sodat hulle BB sal word, m.a.w iemand met ‘n hart vir alle kinders en die moed (en energie) om aktief betrokke te raak in hul lewens.
‘n Batebouer is eintlik ‘n brugbouer tussen mense, iemand wat hoop en vreugde, joy bring.
Batebouers fokus nie op probleme nie, maar het 'n waarderende ingesteldheid (deur Frederick Marais, gepubliseerWoensdag, 26 Augustus 2009 06:46)
Batebouers fokus nie op probleme nie maar het ‘n waarderende ingesteldheid.
Batebouers begin deur ondersoek in te stel na die bates of gawes wat reeds teenwoordig is in die gemeenskap en maak dan planne om hierdie bates te bou. Die Search Institute van Minneapolis Minnesota in die VSA het 40 gemeenskapsbates geïdentifiseer (lees meer daaroor op hulle webblad ).
By Verantwoordelike Vernuwing 2009 het ons gefokus op verhale van Batebouers in ons gemeenskappe en ons deel van hierdie verhale by hierdie forum.
Kom deel jou verhaal van ‘n batebouer in jou gemeenskap en help ons om hoop te herwin.
Verantwoordelike Vernuwing in die Ekonomie (deur Stan du Plessis, gepubliseerDinsdag, 25 Augustus 2009 15:41)
Prof Stan du Plessis makro ekonoom van die universiteit van Stellenbosch se lesing oor die aard van die moderne ekonomie en watter uitdagings dit stel aan gemeentes wat batebouers wil wees in hierdie tyd.
Hoekom die Here hul gemeente geseën het!! (deur Quintus Heine, gepubliseerDinsdag, 25 Augustus 2009 00:08)
Met Communitas se onlangse ringstoer het ons verskeie ringe en gemeentes besoek om te luister na die beweging van die Gees in die kerk. Ons wou die spore van die Here se werk in gemeentes probeer raaksien. Sonder om self te praat en raad te gee, het ons net gaan luister! Geluister na gemeentes se stories, hul frustrasies en behoeftes. Ons het op ongelooflike stories afgekom waar die Here gemeentes aan die beweeg gebring het. Ons was elke keer verstom oor hoe die Here op ander maniere werk as wat ons normaal verwag het dat dit sou gebeur. Met elke besoek was daar verskeie verteenwoordigers van ringe en gemeentelede. Een van die vrae wat ons gevra het was : Wat het die afgelope 3 jaar positief in jou gemeente gebeur?
Ons was natuurlik verstom oor al die stories, maar daar is een storie wat my ongesiens 'n knop in die keel gegee het en met dankbaarheid gevul het. Miskien was dit ook die aangrypende opregtheid en eenvoud waarmee die storie vertel is. 'n Vrou in my groep het vertel hoe die Here hulle gemeente seën en het verskeie stories vertel om dit te bevestig. Op my vraag wat die rede vir die geestelike oplewing in hul gemeente sou wees, het sy geantwoord:
" Ons het in ons gemeente 'n drastiese besluit geneem om vir die predikante te bid en het vir lank weekliks bymekaar gekom met die een doel : Ons bid net vir ons predikante . Daar het alles begin......."
Mag die Heilige Gees bidders vir jou gemeente stuur!
Verder geluister: Markus 7:1-23 (deur André Agenbag, gepubliseerMaandag, 24 Augustus 2009 23:20)
‘n Klompie eksegetiese en hermeneutiese opmerkings
In die afbakening van Markus 7 as preekteks, moet dit liefs as geheel gelees en gepreek word -van vers 1-23. Die baie belangrike konsep van korban in vers 11 is onlosmaaklik deel van die hart van hierdie skrifgedeelte en behoort deel uit te maak van die afbakening.
Verder is dit noodsaaklik om die konsep van korban in Markus 7(vertaal as offergawe vir God) te lees teen die agtergrond van die vyfde gebod. DJ Meyer skrywe in Woord teen die Lig (III/3) "dat Jesus in reaksie op die klag van die Fariseërs die vyfde gebod as voorbeeld gebruik om aan te toon hoe hulle die wet van God oortree ter wille van hulle oorlewering of tradisie." Jesus val nie die reinigingskode aan nie, maar wel die Fariseërs se oorlewering (tradisie) daarvan.
Die korbanwetgewing het meegebring dat mens iets vir God afsonder wat dan meegebring het dat dit nie meer vir normale daaglikse gebruik aangewend kon word nie. Hierdie korban kon byvoorbeeld geld wees en dit hoef nie noodwendig na die tempel gebring te word nie, maar kon in eie besit bly. Só is die korbanwetgewing vroeg reeds misbruik. Só kon jy byvoorbeeld iemand systap wat op enigiets in jou besit aanspraak maak.
Die Fariseërs het die korbanwetgewing verdraai sodat ‘n persoon dit wat sy ouers toekom (teen die agtergrond van die vyfde gebod) as "korban" verklaar en daarmee homself vrystel van sy verpligting om sy ouers te help of te versorg. Dis belangrik om te onthou dat die Fariseërs die korbanwetgewing verdraai het om die tempel te verryk ten koste van die armes. "Die korbanwetgewing word hiermee verhef bo die eis van die wet van God, naamlik liefde vir die naaste," skryf DJ Meyer. Die tweede tafel van die Tien Gebooie handel mos oor die liefde vir die naaste. Die tradisie of oorlewering as sodanig is dus nie verkeerd nie, maar dit word verkeerd wanneer dit bo die primêre aanspraak van die wet van God verhef word.
In die Markusevangelie word skrifgeleerdes dikwels aangeval omdat hulle God se wet verkeerd geïnterpreteer het. Hierdie vertolking was nooit (soos vandag nog!) geen onskuldige affêre nie. Bepaalde belange word altyd gedien deur veral die gesaghebbende vertolking van die Here se wet. Die Fariseërs het verder die mondelinge tradisie halaka as gelykgestel aan die wet beskou, en dit dikwels beklemtoon ten koste van die wet. Die reinigingskodes was dikwels vir die gewone Jood ekonomies moeilik om te onderhou, terwyl dit vir die gesaghebbende interpreteerders van die tradisie en die wet bepaalde ekonomiese en ander voordele meegebring het.
Agter die lees, vertolking en verdraaiing van die tradisies, skrifte en wet van God is daar dus ‘n magstryd aan die gang. Jesus verkondig die koms van die koninkryk van God wat naby gekom het (1:15). God se heerskappy daag die maghebbers van die dag uit. DJ Meyer meen in "Markus word die wonders van Jesus sterker op die voorgrond gestel as sy woorde, sodoende word die aandag gevestig op sy Goddelike gesag. Hy (her-) interpreteer die wet van God (in die bergrede), vergewe sondes, spreek Hom uit teen seker wette en oorlewering en stel dit kragteloos."
Binne die verband van Markus 7 is die verhouding van reinheid tot onreinheid baie belangrik. Lees gerus wat Jerome H. Neyrey hieroor skryf deur op die volgende skakel te klik: http://www.nd.edu/~jneyrey1/symbolic.html
Die Fariseërs het mense in twee groepe verdeel op grond van die reinigingskode: die reines en onreines. Uiteindelik is dit groepsidentifikasie wat agter dit alles sit. Die reines is die godsdienstige elite en hulle is verhef bo die onreines. Jesus skaf hierdie grenslyne tussen rein en onrein radikaal af en verbreek daarmee die sosiale grense wat die Fariseërs en skrifgeleerdes opgestel het. In die plek hiervan dien die persoonlike verhouding met God nou as die sentrum.
Meyer stel dit uitstekend wanneer hy skryf, " Die mens wat godsdiens as die nakom van reëls, regulasies en verpligtinge beskou, kry hier te doen met Hom vir Wie godsdiens eenvoudig beteken om God en die naaste van harte lief te hê." Meyer se studie is gepubliseer in ‘n uitgawe van Woord teen die Lig wat fokus op die prediking oor regverdiging en reg. Dit is in 1993 gepubliseer en dit sou uiters interessant wees om te sien hoe predikers in 2009 oor dieselfde teks sou preek teen die agtergrond van regverdiging en reg!
Wat lekker is van dié studie van Meyer, is dat hy sy preekmoontlikheid ontwikkel met die Belharbelydenis in die agtergrond. Op die oomblik is hierdie belydenis vir baie mense in die NG Kerk ‘n steen des aanstoots. Van oral kom die rapporte dat NG lidmate se probleem met die Belharbelydenis simbolies van aard is. Hier is ‘n geleentheid om in ‘n preek vir lidmate te wys dat die Belharbelydenis nie vasgeketting hoef te bly binne ‘n enkelvoudige interpretasie daarvan nie. Ons moet die Belharbelydenis help ontworstel aan die enkelvoudige simboliese waarde wat dit binne die persepsies van lidmate sou hê. Menige dominee het al vir my gesê hulle is "moeg" vir hierdie gesprek en die emosionele reaksies wat dit telkens by lidmate ontlok, met die gevolge daarvan vir die dominee binne die realiteite van die plaaslike gemeente!
Hier is dus ‘n geleentheid vir predikers om die Belharbelydenis in te span buite die tradisionele gesprek van kerkeenheid asook die voortgaande gesprek tussen die VGK en die NGK. Dalk, net dalk, kan ons op dié wyse die Belharbelydenis die simboliese eiendom van beide die VGK en die NGK begin maak!
Meyer se preekvoorstel:
Meyer gebruik die volgende vraag as uitgangspunt vir ‘n moontlike preek n.a.v Markus 7:1-23: "Wat behoort leer en lewe te reguleer? Menslike tradisies (oorlewerings) of die Woord van God?" Dan haal hy aan uit artikel 5 van die Belharbelydenis:
Ons glo dat die kerk geroep word om dit alles te bely en te doen, in gehoorsaamheid aan Jesus Christus, sy enigste Hoof, al sou ook die owerhede en verordeninge van mense daarteen wees en al sou straf en lyding daaraan verbronde wees."
Hy lig dan die beginsels van die Koninkryk van God uit as beginsels wat staan teenoor dié wat vanuit die oorlewerings of tradisies ontwikkel:
Reg en geregtigheid
Die noodlydendes moet beskerm word teen onreg, uitbuiting, berowing van menswaardigheid en basiese lewensmiddele
Dis interessant om te sien hoedat hierdie prentjie enersyds verander het, maar andersyds dieselfde gebly het sedert 1993 toe Meyer se studie gepubliseer is.
Die uitdaging is om konkreet in ons eie konteks te kyk na voorbeelde van onreg en uitbuiting teen noodlydendes.
Versoening en vrede
Vir Meyer gaan dit hier oor die manier waarop die Fariseërs die reinigingskode of oorgelewerde gebruike aangewend het om skeiding tussen mense te bring.
Teenoor die Fariseërs staan Jesus vir wie die skeiding alleen by die harte (geloof) van mense lê en nie by uiterlike faktore (kultiese handelinge, kleur, status, afkoms ens) nie.
Dit val op dat al hoe meer mense in Suid-Afrika op grond van gemeenskaplike belange anderkant ras en klas begin saamstaan ten gunste van versoening, vrede en geregtigheid.
Dit is die bedoeling van Markus 7:1-23. Dit is ook die bedoeling van die Belharbelydenis.
Dit sal ‘n groot wins wees indien ons in die NGK kan begin dink oor die Belharbelydenis as simboliese uitdrukking van ons identiteit in Christus - maar dan binne ‘n raamwerk GROTER as bloot die historiese verlede (alhoewel dit ook ons hartseer, dog hoopvolle verlede insluit)...
Seisoene in leierskap (deur Jannie le Roux, gepubliseerSaterdag, 22 Augustus 2009 09:53)
Omdat geestelike leiers tans heelwat langer in hulle gemeenskappe bly, sien medegelowiges jou seisoene raak. Jy kan dit nie werklik wegsteek nie. Daniel Goleman het gesê dat ons emosies ons verklap. Selfs op onbewuste vlak tel mense jou emosionele seine op.
Die implikasie is dat mense gaan ervaar jy is "af" - en hoe langer jy "af' voel, hoe meer val dit op. Kerkraadslede kom en gaan volgens hulle termyn, maar jy is daar vir 'n langer termyn. Dit beteken gemeentes sal moet leer om saam te leef met die feit dat hulle geestelike leier dalk in 'n herfs- of winterseisoen is.
Hier is 'n paar gedagtes om jou seisoene te gebruik vir groei:
Nuusflitse
Nuusflitse
Gebruik jy 'n Kindergeloofsbelydenis, wat gebaseer is op die Apostoliese Geloofsbelydenis?
Daar is gemeentes wat graag 'n meer eenvoudige Geloofsbelydenis vir hulle kinders wil gebruik. Stuur dit vir ons, dan plaas ons dit hier.
Die kuns van Gemeentelike leierskap - aanvangsdatum 23 November 2009
Aangebied deur die Sentrum vir Kontekstuele Bediening
Unieke geleenthede kom nie dikwels nie. Hier is een: ‘n twee jaar kursus in gemeentelike leierskap. Die kursus kan ook vir die wat kwalifiseer as deel van ‘n gestruktureerde MTh of MA in Praktiese Teologie en Missiologie onder leiding van Prof Nelus Niemandt aangebied word. Vir predikante in die NG Kerk bied die kursus 60 punte en indien die Magister opsie gekies word beteken dit twee jaar vrystelling van ander VBO kursusse.
Author: Kevin J. Vanhoozer INTER VARSITY PRESS: 05/2002 - ISBN-10: 0830826815 - ISBN-13: 9780830826810 - $29.00
Kort resensie deur Coenie Burger
Vanhoozer is een van ‘n reeks jonger evangeliese teoloë wat besig is om hulself internasionaal te vestig as uitstekende gerespekteerde akademiese teoloë. Hy het ‘n Ph.D van Cambridge en is bewustelik gereformeerd in sy teologie.
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Edited by Mark Husbands and Daniel J. Treier IVP / Apollos. April 2004 - $23.00 - ISBN: 978-0-8308-2781-7
Kort resensie deur Coenie Burger Die vraag hoe ons die Reformasie se leerstuk van regverdigmaking deur die geloof vandag moet verstaan, het die laaste tyd van verskillende kante weer ter sprake gekom. In evangeliese kringe is die verskille hieroor tussen Calviniste en Armeniane nog altyd aktueel. Daarby het gekom nuwe debatte soos oa dié rondom die standpunte van NT Wright.
Beste Kollegas Jy kan bly soos jy is... (en jou bediening en jou idees en jou uitkyk op Jeug- en Familiebediening)... of: Is jy op dié punt in jou lewe en jou bediening? ... dat jy dink dis net die regte ding... watter ding?
Om saam te gaan aan die einde van die jaar op 'n Jeug- en Familiebediening-studietoer na die VSA!
Datums: Dinsdag 27 Oktober 2009 - Dinsdag 17 November 2009
Robinson het die afgelope klompie jare bekendheid verwerf met `n paar uitstekende boeke oor gemeentes en gemeentelike leierskap. Deel van sy krag is dat hy tot onlangs self `n predikant was. Tans gee hy klas in Kanada en doen konsultasiewerk. Een van die faktore wat Robinson se boeke die moeite werd maak om te lees is dat daar meer goeie en deurdagte teologie in is as in die deursneeboek oor gemeentes of gemeentegroei. Wat hom verder merkwaardig maak, is dat hy waarskynlik minder tradisioneel en konserwatief in sy teologie is as die meeste bekende skrywers oor die onderwerp. Hy en Carl Dudley is van die min mense wat vraagtekens plaas agter die ou slagspreuk dat net konserwatiewe kerke groei. Nie dat een van hulle regtig vir `n liberale teoloog sal deurgaan nie … Lees meer
Calvyn Herdenkings-Konferensie 30 Aug - 2 Sept
Hierdie konferensie, wat die 500-jarige herdenking van Johannes Calvyn se geboortedag te vier, word vanaf 30 Augustus tot 2 September 2009 deur die Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch aangebied. Die geleentheid vorm ook deel van die 150-jarige feesvieringe van die fakulteit. Die tema van die konferensie is: Die relevansie van Calvyn vir vandag? Predikante wat die konferensie bywoon kan ook daarop let dat die konferensie VBO-geakkrediteerd is vir 30 punte. Koste Wes-Kaap predikante, R100. Lees meer
Kyk gerus by http://www.blancogemeente.co.za/ na Blanco gemeente se 64dae van fokus program. Hulle doen dit vir die tweede jaar. Op die webblad is daar 'n pragtig verslag oor verlede jaar se 64dae van fokus.
VBO Kursusse tweede semester 2009
Communitas het 'n aantal VBO kursusse in die tweede semester in die Wes- en Suid-Kaap.
Kursusse wat aangebied word is oa oor Pastoraat, Liturgie, Geloofsvorming en nog meer.
The Cambridge Companion to Orthodox Christian Theology
Edited by Mary B. Cunningham and Elizabeth Theokritoff
Dit is nou al lank dat ek soek na `n enkelbandboek wat vir `n mens `n goeie, verantwoordelike en wye oriëntering op die Ortodokse Kerke en Tradisie bied. Hierdie stewige boek bevat 19 artikels en `n hele paar kaarte en diagramme en slaag daarin om `n baie goeie breë beeld van die Ortodokse Kerk te gee. In die eerste hoofstuk vertel die outeurs die boeiende verhaal van die Ortodokse Kerk, van sy groei en sy ontplooiing in verskillende tradisies en van sy probleme. Wat ook besonder interessant is, is die laaste fase van groei wat saamhang met die lewe van uitgeweke gelowiges in verskillende Westerse lande. Lees meer
Inspirerende Handelinge en Missionêre Gemeentes Konferensie
'n Aantal gemeentes het ons genader om 'n "40dae met Handelinge program" vir gemeentes te ontwikkel. Johann du Plessis johdup@netactive.co.za (021 9761185 & 084 2197903) van Kenridge gemeente in Durbanville is reeds besig om so 'n program te ontwikkel. Gemeentes wat hierin belangstel, kan hom kontak. Ons soek gemeentes wat die program in die derde kwartaal in die gemeente wil uittoets. Laat weet asb vir Johann. Weltevredenpark gemeente in Roodepoort het al vir 'n hele jaar lank gewandel in die Handelinge boek as deel van hulle gestuurde proses. Kontak vir Nelus Niemandt by nelus.niemandt@up.ac.za of Kobus Sandenberg kobus@ngweltevreden.co.za vir meer inligting. Indien daar ander gemeentes is wat reeds so 'n program ontwikkel het, laat asb. van julle weet, sodat ons ander by julle kan leer.
’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1
Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk. "FUEL" ’n pakket met 3 CD's en 2 DVD's verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1."The spark", professionele video snit as inleiding. 2."Fanning the Flame" ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. "Combustion" - die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: "Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?" Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of jeug@kaapkerk.co.za
Die Lewenstransformerende Reeks - ’n Reis in geloofsvorming
Die Lewenstransformerende Reeks is ’n interaktiewe proses wat gelowiges begelei tot die vorming van egte Christen gemeenskap, en doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by jkotze@kingsley.co.za of Divine by 021-8083265 of dr@sun.ac.zaDie bestelvorm kan hier afgelaai word
Die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes is in 2009 vyf jaar besig in Suider Afrika.
Om hierdie maalpaal te vier beplan die Vennootskap in samewerking met Helderberg gemeente 'n konferensie van 9-11 November. Daar gaan aan die hand van die ervaring van gemeentes wat oor die afgelope 5 jaar toenemend begin fokus het op die uitleef van hulle gestuurde roeping gefokus word op Gestuurde Verhale, -patrone, - gewoontes en - innoverings. Gemeentes wat deel is van die Vennootskap en ander wat dit oorweeg om deel te word of kan identifiseer met die gestuurde visie, is welkom om die konferensie by te woon. Dagboek gerus nou reeds die datum. Inskrywings inligting sal eersdaags bekendgemaak word.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
ONTWIKKELING GEDURENDE DIE TIENERJARE (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 19 Augustus 2009 14:30)
Hierdie inligting is eintlik oor wat in die lewens van tienerdogters gebeur. Dit sal
interessant wees om te hoor of ouers van tienerseuns dink dat hulle kinders se
ontwikkeling soortgelyk of verskillend is. Vertel vir ons hoe hulle verskil of ooreenkom
met dogters.
VROEë ADOLESSENSIE
10 - 15
MIDDEL ADOLESSENSIE
14 - 17
LAAT ADOLESSENSIE
17 TOT VROEë TWINTIGS
MEES ALGEMENE KWELLING
Is ek gewild?
MEES ALGEMENE KWELLING
Waar hoort ek tuis?
MEES ALGEMENE KWELLING
Waarheen is ek op pad?
ONTWIKKELINGSMYLPALE
ONTWIKKELINGSMYLPALE
ONTWIKKELINGSMYLPALE
Verwerk fisiese, emosionele en kognitiewe veranderinge
Aanvaar groter verantwoordelikheid binne die gesin.
Raak onafhanklik van volwasse versorgers.
Stoei om weg te breek van ouers, veral moeder
Word bewus van seksuele begeertes
Fisies volwasse.
Realistiese selfbeeld met inagneming van fisiese voorkoms en vaardighede.
Intense betrokkenheid by vriende
Om aan 'n intieme groepie vriende te behoort is belangrik. "As ek iets vir jou doen, wat
doen jy vir my?" word vervang met 'n begeerte om goedkeuring te kry van vriende en
volwassenes.
Eksperimenteer meer met bv kleredrag, hare ens.
Mag dwelms en drank beproef.
.
Aanvaar seksuele identiteit en het bevredigende, meer intieme verhoudings met die ander
geslag.
Aanvaarding deur ouderdomsgroep is belangrik
Minder egosentries met toenemende begrip vir abstrakte waardes.
KOGNITIEWE ONTWIKKELING
KOGNITIEWE ONTWIKKELING
KOGNITIEWE ONTWIKKELING
Dink nog konkreet
Begin rasioneel en abstrak dink
Oorweeg moontlikhede, begin om in skakerings te dink en nie meer net in wit en swart
nie.
Dink meer logies
Dink abstrak. Ontwikkel emosioneel en kognitief oneweredig - sal terselfdertyd morele
waardes aanhang en oortree.
Het nog nie begrip vir subtiele verskille nie
.
Individuele vryheid van denke en optrede is belangrik
Langer aandagspan
Dagdroom baie graag
Verstaan dat keuses gevolge het en begin verantwoordelikheid daarvoor aanvaar
Kan inligting saamvat en verwerk (sintetiseer)
Kan vooruit dink - na die toekoms
OUERS SE VERANTWOORDELIKHEDE
OUERS SE VERANTWOORDELIKHEDE
OUERS SE VERANTWOORDELIKHEDE
Verseker tiener dat vergeetagtigheid, ongeorganiseerdheid en emosionele labiliteit
normaal is hierdie ouderdom. Beplan saam om maniere te vind om dit te hanteer.
.
Respekteer haar behoefte aan privaatheid.
Help beplan sodat die hoeveelheid energie wat spandeer word aan taak in verhouding is
met die uitkoms.
Wees kwistig met positiewe terugvoer as sy iets reg doen.
Besweer haar lae selfbeeld deur elke klein prestasie te beklemtoon.
Help om mikpunte te stel
Vermy redenasies. Gee "ek- boodskappe" met kort, duidelike redes.
Beloon haar (moontlik met meer vryheid as sy by die reëls hou).
Help om strategieë te beplan
Sorg vir duidelike grense ten opsigte van haar veiligheid.
Onderhandel oor reëls ten opsigte van veiligheid.
_______________________________________________________________
Sleutel (deur Jannie Hougaard, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 16:49)
http://www.communitas.co.za/images/stories/jannie_hougaard/sleutel1.jpg
_______________________________________________________________
Laslap (deur Jannie Hougaard, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 16:38)
http://www.communitas.co.za/images/stories/jannie_hougaard/laslap.jpg
_______________________________________________________________
Dood (deur Jan van Alleman, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 11:51)
Ouds. Jan se klasmaat is dood.
En hy was by die begrafnis.
Die impak daarvan op Jan was groot,
groter as wat verwag is.
1.
Ag Here,
Ek wens ek kon alles wat moeilik verstaanbaar is
net toemaak en wegvou
en net by U wees.
Ek wens ek kon paaie wat moeilik begaanbaar is
net afsper en weghou
en net by U wees.
En by U kom rus
en by U kom skuil;
deur U gesus
as ek by U huil.
2.
Die reën het saggies begin:
ongemerk, onverwag en sag.
Stroompies vloei oral in,
maak nat waar ek probeer te keer.
Dit dam in my oë,
spoel oor my wange,
stu en stroom met eie vermoë
deur donker gedagtegange.
Dit woel
die klippe wat maal
en spoel
in my donga verhaal.
Dobberend kom ek tog later,
voos gestamp en broos,
onverklaarbaar kop bo water
drywend in 'n poel van troos.
3.
Sien my hartseer en my smag
wyl ek seerhart voor U wag.
Steun my vashou as ek bo
alles in u vashou glo.
4.
U grootheid, Heer, kan ek nie peil nie;
ek word daardeur soms diep getref.
Maar nêrens anders kry ek heil nie.
Ek wil my hart tot U verhef.
Tot U rig ek my dank en ere -
in u genade wil ek bly
en vol verwondering, o Here,
in u onpeilbaarheid rus kry.
_[Met apologie aan Lied 200 van die __Liedboek van die Kerk.]_
_______________________________________________________________
Verder geluister: Ps 34 (deur Christina Landman, gepubliseer Maandag, 17 Augustus 2009 19:12)
God Sorg Vir Ons
Ons is nou in ‘n wonderlike tyd van die kerkjaar. Koninkrykstyd. Dis ‘n tyd
waarin ons vier dat ons in God se koninkryk lewe, reeds hier op aarde. Om in God se
koninkryk te lewe, maak ons sterk. Dit maak dat ons “hoop kan doen”, kan uitreik na
ander en van die wêreld ‘n beter plek kan maak.
In die kerkjaar kom Koninkrykstyd nou ook aan ‘n einde. En daarom is dit belangrik
dat ons onsself aan nog iets oor die lewe in God se koninkryk moet herinner. Ons het
pligte om Sy koninkryk uit te brei, ja. Maar ons het ook voorregte in hierdie
koninkryk. Oneindige voorregte. Een daarvan is dat ons toegang het tot God se sorg.
God sorg vir ons in Sy koninkryk.
En dit is ook wat Psalm 34:16-22 sê. Pragtig sê. God sorg vir ons.
Johan Cilliers, wat Preekkunde doseer aan die Universiteit van Stellenbosch, sê dat ons
nie eintlik nodig het om die Psalms te preek nie. Ons kan dit eintlik net vir mekaar
voorlees, en saam met mekaar opsê. Die psalms spreek so vanself. Hulle het so ‘n
aanvoeling vir ons behoeftes. Hulle steun so vanselfsprekend op God. Hulle is bedoel
om saam opgesê te word. Hulle hoef nie eers gepreek te word nie. Hulle is klaar ‘n
preek. Hulle spreek wysheid en gee ondersteuning.
Kyk byvoorbeeld na Psalm 34:19: “Die Here is naby die gebrokenes, Hy help die
moedeloses”. Dit sê tog alles oor God se sorg. Wat kan ons nog daarby voeg?
Maar miskien kan ons tog met mekaar deel wat die Psalm vir ons beteken. Kom ons vat
‘n bietjie tyd, en gesels met mekaar hoe hierdie psalm en God se sorg vir ons op
voetsoolvlak raak.
Die Eerste Ding Wat My Gryp Wanneer Ek Psalm 34:16-22 Lees, Is Dat God Se Sorg So
Omvattend Is.
Vers 18 sê God red ons uit AL ons benoudhede. Vers 20 sê dat, al word ons ook deur
hoeveel rampe getref, God ons uit ALMAL red. En vers 21, hallelujah, sê dat die Here
vir ons HELE liggaam sorg.
En dit is belangrik om dit van God se sorg te weet. Dat Hy vir die hele liggaam
sorg. Nie net vir jou siel nie. Nie net vir jou kop nie. Jy lewe as ‘n hele mens
in God se koninkryk, en Hy sorg vir jou heeltemal.
Daar Is Nog Iets In Die Psalm Wat My Teen Die Voorkop Tref, Elke Keer As Ek Dit Lees.
En Dit Is Dat Die Een Wat Dit Geskryf Het, Iets Verstaan Het Van Ons Nood, Van Ons
Behoeftes En – Veral – Van Ons Vrese.
Die eerste Petrusbrief verwys baie na Psalm 34. En na God se sorg. Petrus troos in
hierdie brief gelowiges wat vervolg word, wat diep nood en pyn ervaar – en hy verwys
hulle na God se sorg. En Petrus, weet ons, is iemand wat self onder sy eie vrese gely
het. Hy het Jesus driemaal verloën – uit vrees. Hy het weggebly van die kruis –
uit vrees. Hy het weggekruip na die kruisiging – uit vrees.
Maar juis omdat Petrus vrees ken, juis omdat hyself so feilbaar is, kan hy aan sy
mede-gelowiges daaroor skryf. Oor hoe om jou vrees en jou feilbaarheid te oorwin met jou
geloof dat God vir jou sorg.
Die vroeë kerkvaders het Psalm 34 baie aangehaal, maar later het dit ‘n bietjie in
onbruik geraak. Hoe sterker die kerk geword het, hoe minder het gelowiges mekaar aan God
se sorg herinner.
Maar miskien is dit nou weer tyd dat ons mekaar van God se sorg vertel. Hoe ons daarna
verlang, en hoe ons dit ontvang.
Ons is almal broos. Ons is almal bekommerd oor die toekoms. Ons word almal getref
deur die resessie en deur misdaad. Ons almal is bekommerd oor ons eie en oor ons kinders
se toekoms.
Maar juis dit kan ons sterk maak om mekaar aan God se sorg bloot te stel.
Daar Is ‘n Derde Ding In Die Psalm Wat My Tref En Wat Ek Graag Met Ander Gelowiges Wil
Deel. Die Psalm Laat My Vreugde Ervaar.
Dit maak my bly. Ek voel diep gelukkig omdat ek God se sorg ontdek het, oftewel
herontdek het. Daar kom ‘n vreugdevolle rustigheid oor my wanneer ek hierdie Psalm
lees.
Lees ons weer die eerste Petrusbrief, wat so met oorgawe op Psalm 34 terugval, dan lees
ons hoe Petrus neergeslaande gelowiges help om vreugde op onverwagte plekke te ontdek.
Soos in die sorg van God. Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg
op onverwagte plekke ontdek het.
Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg op onverwagte plekke
ontdek het.
Ons, wat ‘n gemeente tussen informele huisies op die platteland is, ervaar elke dag
God se sorg. Op ‘n dag kry ons ‘n groot voorraad nuwe klere om te verkoop. Op ‘n
ander dag skenk iemand vir die pastorie gordyne – en diefwering! Eenkeer het ons R2600
nodig gehad om ‘n stadsraadsrekening te betaal waarvan ons nie geweet het nie. Ja, die
stadsraad haal ook die informeles in. En toe ek my e-poste oopmaak, het iemand juis
hierdie bedrag in ons rekening inbetaal.
Maar, meer nog, leer ek by hierdie gemeente hoe arm mense vir mekaar se hele liggame
sorg. En so word hulle God se hande in ‘n gebroke samelewing. Na die diens op ‘n
Sondag besoek die hele gemeente die siekes, bid vir hulle, sing vir hulle, salf hulle. In
Koninkrykstyd kan Psalm 34:16-22 ons weer daaraan herinner dat God se sorg op die mensdom
losgelaat is. Dat dit brullend rondloop om te kyk wie dit kan ophef en versterk.
Dit is die voorreg om in God se koninkryk te leef: om die vreugde van Sy sorg te
ervaar.
Christina Landman Seisoen van Luister PowerPoint
http://www.gemeentes.co.za/Powerpoint/Ps34.ppt
_______________________________________________________________
Die Blinde Kol (deur Jannie Swart, gepubliseer Maandag, 17 Augustus 2009 17:40)
Gegewe my huidige navorsing in gemeentes, doen ek heelwat leeswerk rondom eskatologie in
die teologie en fenomenologie in die filosofie. Ek kom toe so 'n paar weke terug af op
Otto Scharmer, besigheidskonsultant en stigter van die Presencing Institute, se nuwe
boek, _Theory U_ (Berrett-Koehler, 2009). Dit is veral die subtitel wat my nuuskierig
gemaak het, nl. _Leading from the Future as It Emerges_. Scharmer worstel met
organisatoriese leierskap te midde van sosiale verandering en hoe dit die transformasie
van organisasies raak. Hy fokus veral op wat hy die _social fields_ van 'n organisasie
noem: _"Social fields... designates the totality and type of connections through which
the participants of a given system relate, converse, think, and act."_ En hy begin sy meer
as 500 bladsye boek met 'n beeld van _die blinde kol_.
_"The blind spot is the place within or around us where our attention and intention
originates. It's the place from where we operate when we do something. The reason it's
_blind_, is that it is an invisible dimension of our social field, of our everyday
experience in social interactions. This invisible dimension of the social field concerns
the sources from which a given social field arises and manifests." _Hy gaan dan voort om
dit te illustreer aan die hand van die werk van 'n kunstenaar: _"we can look at the work
of art _after_ it has been created (the thing), _during_ its creation (the process), or
_before _creation begins (the blank canvas or source dimension)." _Volgens Scharmer kan
dieselfde analogie vir leierskap gebruik word, en kan ons na leierskap vanuit drie
verskillende oogpunte kyk: (1) wat leiers _doen _(taak); (2) _hoe _leiers dit doen
(proses); (3) vanuit watter _bronne_ leiers funksioneer (onsigbare en onderliggende
dimensie wat die aard van leierskap bepaal). Oor eersgenoemde is daar al tonne
leierskapboeke geskryf, terwyl die tweede kategorie waardevolle navorsing opgelewer het
oor die laaste 15-20 jaar. Oor laasgenoemde is daar egter nog bitter min sistematiese
navorsing en skryfwerk gedoen.
Scharmer gebruik dan talle voorbeeld vanuit die praktyk van intervensies in besigheid om
aan te toon hoe bepalend hierdie _blinde kol_ in leierskap is. Hy som dit op: _"The
blind spot at issue here is a fundamental factor in leadership and in social sciences.
It also affects our everyday social experience. In the process of conducting our daily
business and social lives, we are usually well aware of what we do and _what _others do;
we also have some understanding of _how _we do things, the processes we and others use
when we act. Yet if we were to ask the question 'From what source does our action come?'
most of us would be unable to provide an answer. We cant see the _source_ from which we
operate; we arent aware of the place from which our attention and intention originate."_
Ek wil graag in 'n volgende blogbydrae nadink oor Scharmer se denke ten opsigte van die
_toekoms_ as 'n alternatiewe bron vir leierskap, maar ek wonder net op hierdie stadium hoe
sy insigte oor _die blinde kol_ ons kan help in gesprekke oor leierskap in gemeentes. Ek
sien baie boeke oor gemeentelike transformasie en leierskap wat fokus op die _wat_ en die
_hoe_, maar baie min wat erns maak na die vraag oor watter unieke _bronne_ gemeentes
beskik wat allesbepalend is vir hoe transformasie gebeur en leierskap beoefen word.
Selfs die van ons wat nog altyd krities was oor resepmatige benaderings tot gemeentelike
transformasie en leierskap, en meer op prosesse begin fokus het, het dalk nie altyd genoeg
"die blinde kol" vraag gevra nie. Die uitdaging vanuit die oogpunt van
gemeentelike _kultivering_ is juis om te fokus op die "fertile topsoil" (soos Scharmer
dit noem) waar die onsigbare en die oppervlak dimensies bymekaar kom. Vanuit kulturele
oogpunt is dit dalk 'n krities belangrike vraag oor hoe ons toegang kry tot hierdie
onsigbare dimensie van wat alles op 'n fundamentele vlak gemeentelike leierskap vorm, en
vanuit teologiese ooppunt hoe ons die rykdom van uniek christelike bronne waaroor
gemeentes deur die eeue heen beskik kan ontgin as die bepalende "stof" van die "social
fields" in gemeentelike leierskap en transformasie. Om meer intensioneel hieroor te
besin kan ons dalk dan ook help om nuwe maniere te vind wat die valse teenoorstelling
van _tradisie_ (bronne wat oor die eeue heen aan die kerk gegee is) en _vernuwing_
(kreatiewe intervensies in gemeentes) oorkom.
_______________________________________________________________
The Fathers of the Church: A Comprehensive Introduction (deur Hubertus R. Drobner, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Hubertus R. Drobner
Hendrickson Publishers. 2007
$44.95
ISBN: 9781565633315
ISBN-13: 9781565633315
KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hendrickson het die Engelssprekende wêreld ‘n guns gedoen met die vertaling van
Drobner se gesaghebbende werk uit die Duits. Die boek is reeds in vyf ander tale vertaal
en word allerweë as ‘n klassieke inleiding tot die denke van die Vaders van die Kerk
beskou. Drobner het probeer om ‘n balans te kry tussen kompaktheid, tegniese en
historiese korrektheid en leesbaarheid. Hy dek die hele periode van die NT tot en met die
agste eeu met opsommings van die historiese agtergrond en basiese inhou van die vernaamste
teoloë van dié tyd se denke asook ‘n bespreking van die bronne self en waar verder
gelees kan word oor hulle.
Daar is meer populêr-geskryfde boeke wat makliker lees, maar hierdie bundel; het as
hanteerbare gesaghebbende naslaanbron waarskynlik nie gelyke nie.
-------------------------
Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult
to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume,
which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers
English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction
to early Christian thought.
Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date in this traditional
introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of early Christian
history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and provides a clear
presentation of early Christian thought.
Drobner introduces new materials throughout this recently updated edition of his
handbook. A general map and several timetables add to the clarity of the volume.
The Fathers of the Church is valuable in its presentation of contemporary studies and
views. Patristics students will benefit from this dependable overview of early Christian
texts, and scholars and libraries will appreciate the extensive bibliography, indexes, and
other resources.
Reviews
“This is an English translation by Siegfried Schatzmann of the German book Lehrbuch der
Patrologie by Hubertus R. Drobner, which was originally published in 1994 with some
corrected, revised and additional material added by Drobner and William Harmless, S.J.
This book is an introduction and bibliography of the writings of the Fathers of the Church
and other early Christian writings. The Fathers and other writers are grouped into
historical periods. Each Church Father or writing starts with an introduction into that
person or writing, which is then followed by a bibliography of sources in various
languages. There are books, journals, and Internet sites provided. There is a supplemental
bibliography at the back of the book with a subject index and an index of ancient sources.
This book is highly recommended for seminaries and schools of theology due to its price
and the amount of information it provides.”
—American Reference Books Annual.
"Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult
to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume,
which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers
English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction
to early Christian thought. Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date
in this traditional introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of
early Christian history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and
provides a clear presentation of early Christian thought. Drobner introduces new materials
throughout this recently updated edition of his handbook. A general map and several
timetables add to the clarity of the volume. The Fathers of the Church is valuable in its
presentation of contemporary studies and views. Patristics students will benefit from this
dependable overview of early Christian texts, and scholars and libraries will appreciate
the extensive bibliography, indexes, and other resources."
—Review of Biblical Literature
“Drobner’s volume is a translation of the 1994 German book, but with additions from
subsequent translations in French, etc. Rather than a textbook, it is a rich resource book
or “guidebook,” as English editor Harmless labels it. The book is chronologically
organized. Within separate historical periods, readers will find focuses on themes,
particular church fathers, and the fathers’ various texts. Each focus offers a wealth of
bibliographical material. Thankfully, Harmless supplements Drobner’s bibliographical
resources with some more current entries. Readers will discover classical research
resources, i.e., from the entire 20th century, but not the latest, most up-to-date
material. Overall, this is an easy-to-use ready reference for students and scholars alike.
Drobner (Univ. of Paderborn, Germany) also provides an effective overview of the salient
themes of the early Christian centuries. He offers good, very readable introductions to
the various church fathers with respect to their historical context and theological
significance. Useful indexes of subjects and of ancient sources again enable quick access
for readers with particular research interests. Finally, one of the book’s most
distinctive features is the chapter on independent bodies of literature, which offers
resources on Syrians, Egyptians, Armenians, and Arabs. This will be an important work for
serious students and scholars of early Christianity. Its reasonable price and its
comprehensiveness within a single volume mean that it will be valuable in a wide variety
of libraries. Summing Up: Highly recommended. Graduate students and above.”
—Choice
“I can highly recommend this book to both teachers and students in schools of theology
and seminaries due to its comparatively moderate price and the amount of information
provided in just 600 pages. It is certainly more than the mere introduction suggested by
its English title. . . I am convinced that this volume will become the normative
contemporary source to be first consulted by those seeking further information about the
Fathers.”
—Studia Historiae Ecclesiasticae
_______________________________________________________________
Skillful Shepherds (deur Derek Tidball, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
Skillful Shepherds - Explorations In Pastoral Theology
Derek Tidball
Apollos. 2003
Hierdie is die derde uitgawe oor predikantswerk wat in evangeliese kringe baie wyd
gebruik word. Dit is geskryf deur ‘n baie gerespekteerde Britse evangelikaal, Derek
Tidball, wat vir lank prinsipaal van London Bible College was.
Die boek is ‘n pleidooi dat teruggekeer sal word na ‘n meer klassiek verstaan van
predikantswerk waarin teologiese oordeel ‘n deurslaggewende rol speel. Soos wat verwag
kan word van ‘n evangelikaal, gee Tidball baie aandag aan die Bybelse begronding van
pastorale werk. Meer as ‘n derde van die boek word gewy aan ‘n Bybelse oorsig. Hoewel
die insigte hier nie alles kraakvars is nie, is dit deeglik en bied dit goeie stof tot
nadenke. In die tweede deel van die boek – ‘n verdere100 bladsye – gaan Tidball die
historiese ontwikkelings va die predikantsamp na. Hy kyk na die vroeë tyd, middeleeue,
die reformasie, die evangeliese herlewingstyd en dan die 20ste eeu. Interessante leesstof!
COENIE BURGER
_______________________________________________________________
Creation and Last Things (deur Gregory Cootsona, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Gregory Cootsona
Geneva Press
$19.95
Die boek is deel van Geneva Press se reeks “Foundations of the Christian faith” –
wat bondige, populêre publikasies gerig op lidmate, daarstel. In hierdie band kyk een van
die leraars van die bekende fifth avenuePresbyterian Church in New York na ‘n aantal van
die moeilike vrae rondom geloof en wetenskap.
In die vier hoofstukke van die boek behandel hy die vraag na die skepping, die oorsprong
en aard van die mensheid, die vraag na die kwaad (teodiseë) en die eindeskatologie.
Coonsena is klaarblyklik goed ingelig oor wetenskapkwessies en is sekerlik ‘n goeie
kommunikeerder. ‘n Goeie boek!
COENIE BURGER
_______________________________________________________________
The Portable Seminary (deur David Horton & Ryan Horton (Eds), gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by David Horton ">KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hierdie lywige bundel wil ‘n hulpmiddel wees vir mense wat meer wil weet van
teologie of oppad is na ‘n soort bediening – dat hulle die geleentheid het om voltyds
teologiese opleiding te ondergaan.
Die bundel is saamgestel met ‘n indrukwekkende lys van medewerkers oa mense soos
Alister McGrath, John Scott, Mark Noll, Tite Tienou, Donald Bloesch, Jimmy Dunn en Donald
McKim – hoewel die meeste van hulle uit baie konserwatiewe kringe kom.
Die opstelle dek ‘n baie wye veld – eintlik die helde veld van teologiese opleiding.
Van ‘n oorsig oor elkeen van die Bybelboeke, tot by dogmatiek, kerkgeskiedenis en
praktiese bedieningskwessies. Dit is tegelyk ook die beperkinge van die boek. Om al die
temas in die bestek van een band te behandel, moet aanbiedings noodwendig plek-plek baie
oppervlakkig wees.
Ek kan dink dat die boek vir gewone lidmate, wat geïnteresseerd is in die teologie en in
die bediening, baie werd kan wees.
-------------------------
Description
The Breadth of a Master's Degree in Biblical Studies'Complete in One Volume Take your
theological education to the next level without the time, expense, and formality of
seminary. Discover all the major topics in a typical seminary master's program
authoritatively taught by respected professors, authors, and leaders. This introduction to
a biblical studies degree is ideal for the layperson or anyone in vocational ministry who
lacks the time or finances to attend classes, who lives where formal training is
unavailable, or whose previous education is primarily secular. Study what you want, when
you want. Also useful as a handy one-volume reference. In The Portable Seminary you'll
study * surveys of the Old and New Testaments * systematic theology * biblical languages *
church history * missions * ethics * Christian education'and more The distinguished
international faculty includes Robert G. Clouse Kenneth O. Gangel Norman L. Geisler Julie
Gorman Alister E. McGrath A. Scott Moreau Mark A. Noll Bruce L. Shelley Robert H. Stein
Tite Ti'nou John R.W. Stott Ravi Zacharias 'and many more! Continue'or begin'your
theological education today. (Bethany House)
_______________________________________________________________
The Reading and Preaching of the Scriptures (deur Hughes Oliphant Old, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
The Reading And Preaching Of The Scriptures In The Worship Of The Christian Church,
Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old
Eerdmans. 2007
$50.00 Paperback
ISBN: 978-0-8028-3139-2
KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis
van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde
in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Dit is die derde volume wat ek onder oë kry en nes met die ander twee (en dalk meer
so!), is ek positief verras oor wat te leer is uit die reeks. ...
Lees meer ...
http://www.communitas.co.za/index.php/bronne/boeke/goeie-boeke/1474
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
ONTWIKKELING GEDURENDE DIE TIENERJARE (deur Webmeester, gepubliseerWoensdag, 19 Augustus 2009 14:30)
Hierdie inligting is eintlik oor wat in die lewens van tienerdogters gebeur. Dit sal interessant wees om te hoor of ouers van tienerseuns dink dat hulle kinders se ontwikkeling soortgelyk of verskillend is. Vertel vir ons hoe hulle verskil of ooreenkom met dogters.
Vroeë adolessensie
10 - 15
Middel adolessensie
14 - 17
Laat adolessensie
17 tot vroeë twintigs
Mees algemene kwelling
Is ek gewild?
Mees algemene kwelling
Waar hoort ek tuis?
Mees algemene kwelling
Waarheen is ek op pad?
Ontwikkelingsmylpale
Ontwikkelingsmylpale
Ontwikkelingsmylpale
Verwerk fisiese, emosionele en kognitiewe veranderinge
Aanvaar groter verantwoordelikheid binne die gesin.
Raak onafhanklik van volwasse versorgers.
Stoei om weg te breek van ouers, veral moeder
Word bewus van seksuele begeertes
Fisies volwasse.
Realistiese selfbeeld met inagneming van fisiese voorkoms en vaardighede.
Intense betrokkenheid by vriende
Om aan 'n intieme groepie vriende te behoort is belangrik. "As ek iets vir jou doen, wat doen jy vir my?" word vervang met 'n begeerte om goedkeuring te kry van vriende en volwassenes.
Eksperimenteer meer met bv kleredrag, hare ens.
Mag dwelms en drank beproef.
.
Aanvaar seksuele identiteit en het bevredigende, meer intieme verhoudings met die ander geslag.
Aanvaarding deur ouderdomsgroep is belangrik
Minder egosentries met toenemende begrip vir abstrakte waardes.
Kognitiewe Ontwikkeling
Kognitiewe Ontwikkeling
Kognitiewe Ontwikkeling
Dink nog konkreet
Begin rasioneel en abstrak dink
Oorweeg moontlikhede, begin om in skakerings te dink en nie meer net in wit en swart nie.
Dink meer logies
Dink abstrak. Ontwikkel emosioneel en kognitief oneweredig - sal terselfdertyd morele waardes aanhang en oortree.
Het nog nie begrip vir subtiele verskille nie
.
Individuele vryheid van denke en optrede is belangrik
Langer aandagspan
Dagdroom baie graag
Verstaan dat keuses gevolge het en begin verantwoordelikheid daarvoor aanvaar
Kan inligting saamvat en verwerk (sintetiseer)
Kan vooruit dink - na die toekoms
Ouers se verantwoordelikhede
Ouers se verantwoordelikhede
Ouers se verantwoordelikhede
Verseker tiener dat vergeetagtigheid, ongeorganiseerdheid en emosionele labiliteit normaal is hierdie ouderdom. Beplan saam om maniere te vind om dit te hanteer.
.
Respekteer haar behoefte aan privaatheid.
Help beplan sodat die hoeveelheid energie wat spandeer word aan taak in verhouding is met die uitkoms.
Wees kwistig met positiewe terugvoer as sy iets reg doen.
Besweer haar lae selfbeeld deur elke klein prestasie te beklemtoon.
Help om mikpunte te stel
Vermy redenasies. Gee "ek- boodskappe" met kort, duidelike redes.
Beloon haar (moontlik met meer vryheid as sy by die reëls hou).
Help om strategieë te beplan
Sorg vir duidelike grense ten opsigte van haar veiligheid.
Onderhandel oor reëls ten opsigte van veiligheid.
Sleutel (deur Jannie Hougaard, gepubliseerDinsdag, 18 Augustus 2009 16:49)
Laslap (deur Jannie Hougaard, gepubliseerDinsdag, 18 Augustus 2009 16:38)
Dood (deur Jan van Alleman, gepubliseerDinsdag, 18 Augustus 2009 11:51)
Ouds. Jan se klasmaat is dood.
En hy was by die begrafnis.
Die impak daarvan op Jan was groot,
groter as wat verwag is.
1.
Ag Here,
Ek wens ek kon alles wat moeilik verstaanbaar is
net toemaak en wegvou
en net by U wees.
Ek wens ek kon paaie wat moeilik begaanbaar is
net afsper en weghou
en net by U wees.
En by U kom rus
en by U kom skuil;
deur U gesus
as ek by U huil.
2.
Die reën het saggies begin:
ongemerk, onverwag en sag.
Stroompies vloei oral in,
maak nat waar ek probeer te keer.
Dit dam in my oë,
spoel oor my wange,
stu en stroom met eie vermoë
deur donker gedagtegange.
Dit woel
die klippe wat maal
en spoel
in my donga verhaal.
Dobberend kom ek tog later,
voos gestamp en broos,
onverklaarbaar kop bo water
drywend in 'n poel van troos.
3.
Sien my hartseer en my smag
wyl ek seerhart voor U wag.
Steun my vashou as ek bo
alles in u vashou glo.
4.
U grootheid, Heer, kan ek nie peil nie;
ek word daardeur soms diep getref.
Maar nêrens anders kry ek heil nie.
Ek wil my hart tot U verhef.
Tot U rig ek my dank en ere -
in u genade wil ek bly
en vol verwondering, o Here,
in u onpeilbaarheid rus kry.
[Met apologie aan Lied 200 van die Liedboek van die Kerk.]
Verder geluister: Ps 34 (deur Christina Landman, gepubliseerMaandag, 17 Augustus 2009 19:12)
God sorg vir ons
Ons is nou in ‘n wonderlike tyd van die kerkjaar. Koninkrykstyd. Dis ‘n tyd waarin ons vier dat ons in God se koninkryk lewe, reeds hier op aarde. Om in God se koninkryk te lewe, maak ons sterk. Dit maak dat ons “hoop kan doen”, kan uitreik na ander en van die wêreld ‘n beter plek kan maak.
In die kerkjaar kom Koninkrykstyd nou ook aan ‘n einde. En daarom is dit belangrik dat ons onsself aan nog iets oor die lewe in God se koninkryk moet herinner. Ons het pligte om Sy koninkryk uit te brei, ja. Maar ons het ook voorregte in hierdie koninkryk. Oneindige voorregte. Een daarvan is dat ons toegang het tot God se sorg.
God sorg vir ons in Sy koninkryk.
En dit is ook wat Psalm 34:16-22 sê. Pragtig sê. God sorg vir ons.
Johan Cilliers, wat Preekkunde doseer aan die Universiteit van Stellenbosch, sê dat ons nie eintlik nodig het om die Psalms te preek nie. Ons kan dit eintlik net vir mekaar voorlees, en saam met mekaar opsê. Die psalms spreek so vanself. Hulle het so ‘n aanvoeling vir ons behoeftes. Hulle steun so vanselfsprekend op God. Hulle is bedoel om saam opgesê te word. Hulle hoef nie eers gepreek te word nie. Hulle is klaar ‘n preek. Hulle spreek wysheid en gee ondersteuning.
Kyk byvoorbeeld na Psalm 34:19: “Die Here is naby die gebrokenes, Hy help die moedeloses”. Dit sê tog alles oor God se sorg. Wat kan ons nog daarby voeg? Maar miskien kan ons tog met mekaar deel wat die Psalm vir ons beteken. Kom ons vat ‘n bietjie tyd, en gesels met mekaar hoe hierdie psalm en God se sorg vir ons op voetsoolvlak raak.
Die eerste ding wat my gryp wanneer ek Psalm 34:16-22 lees, is dat God se sorg so omvattend is.
Vers 18 sê God red ons uit AL ons benoudhede. Vers 20 sê dat, al word ons ook deur hoeveel rampe getref, God ons uit ALMAL red. En vers 21, hallelujah, sê dat die Here vir ons HELE liggaam sorg.
En dit is belangrik om dit van God se sorg te weet. Dat Hy vir die hele liggaam sorg. Nie net vir jou siel nie. Nie net vir jou kop nie. Jy lewe as ‘n hele mens in God se koninkryk, en Hy sorg vir jou heeltemal.
Daar is nog iets in die Psalm wat my teen die voorkop tref, elke keer as ek dit lees. En dit is dat die een wat dit geskryf het, iets verstaan het van ons nood, van ons behoeftes en – veral – van ons vrese.
Die eerste Petrusbrief verwys baie na Psalm 34. En na God se sorg. Petrus troos in hierdie brief gelowiges wat vervolg word, wat diep nood en pyn ervaar – en hy verwys hulle na God se sorg. En Petrus, weet ons, is iemand wat self onder sy eie vrese gely het. Hy het Jesus driemaal verloën – uit vrees. Hy het weggebly van die kruis – uit vrees. Hy het weggekruip na die kruisiging – uit vrees.
Maar juis omdat Petrus vrees ken, juis omdat hyself so feilbaar is, kan hy aan sy mede-gelowiges daaroor skryf. Oor hoe om jou vrees en jou feilbaarheid te oorwin met jou geloof dat God vir jou sorg.
Die vroeë kerkvaders het Psalm 34 baie aangehaal, maar later het dit ‘n bietjie in onbruik geraak. Hoe sterker die kerk geword het, hoe minder het gelowiges mekaar aan God se sorg herinner.
Maar miskien is dit nou weer tyd dat ons mekaar van God se sorg vertel. Hoe ons daarna verlang, en hoe ons dit ontvang.
Ons is almal broos. Ons is almal bekommerd oor die toekoms. Ons word almal getref deur die resessie en deur misdaad. Ons almal is bekommerd oor ons eie en oor ons kinders se toekoms.
Maar juis dit kan ons sterk maak om mekaar aan God se sorg bloot te stel.
Daar is ‘n derde ding in die Psalm wat my tref en wat ek graag met ander gelowiges wil deel. Die Psalm laat my vreugde ervaar.
Dit maak my bly. Ek voel diep gelukkig omdat ek God se sorg ontdek het, oftewel herontdek het. Daar kom ‘n vreugdevolle rustigheid oor my wanneer ek hierdie Psalm lees.
Lees ons weer die eerste Petrusbrief, wat so met oorgawe op Psalm 34 terugval, dan lees ons hoe Petrus neergeslaande gelowiges help om vreugde op onverwagte plekke te ontdek. Soos in die sorg van God.
Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg op onverwagte plekke ontdek het.
Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg op onverwagte plekke ontdek het.
Ons, wat ‘n gemeente tussen informele huisies op die platteland is, ervaar elke dag God se sorg. Op ‘n dag kry ons ‘n groot voorraad nuwe klere om te verkoop. Op ‘n ander dag skenk iemand vir die pastorie gordyne – en diefwering! Eenkeer het ons R2600 nodig gehad om ‘n stadsraadsrekening te betaal waarvan ons nie geweet het nie. Ja, die stadsraad haal ook die informeles in. En toe ek my e-poste oopmaak, het iemand juis hierdie bedrag in ons rekening inbetaal.
Maar, meer nog, leer ek by hierdie gemeente hoe arm mense vir mekaar se hele liggame sorg. En so word hulle God se hande in ‘n gebroke samelewing. Na die diens op ‘n Sondag besoek die hele gemeente die siekes, bid vir hulle, sing vir hulle, salf hulle.
In Koninkrykstyd kan Psalm 34:16-22 ons weer daaraan herinner dat God se sorg op die mensdom losgelaat is. Dat dit brullend rondloop om te kyk wie dit kan ophef en versterk.
Dit is die voorreg om in God se koninkryk te leef: om die vreugde van Sy sorg te ervaar.
Die Blinde Kol (deur Jannie Swart, gepubliseerMaandag, 17 Augustus 2009 17:40)
Gegewe my huidige navorsing in gemeentes, doen ek heelwat leeswerk rondom eskatologie in die teologie en fenomenologie in die filosofie. Ek kom toe so 'n paar weke terug af op Otto Scharmer, besigheidskonsultant en stigter van die Presencing Institute, se nuwe boek, Theory U (Berrett-Koehler, 2009). Dit is veral die subtitel wat my nuuskierig gemaak het, nl. Leading from the Future as It Emerges. Scharmer worstel met organisatoriese leierskap te midde van sosiale verandering en hoe dit die transformasie van organisasies raak. Hy fokus veral op wat hy die social fields van 'n organisasie noem: "Social fields... designates the totality and type of connections through which the participants of a given system relate, converse, think, and act." En hy begin sy meer as 500 bladsye boek met 'n beeld van die blinde kol.
"The blind spot is the place within or around us where our attention and intention originates. It's the place from where we operate when we do something. The reason it's blind, is that it is an invisible dimension of our social field, of our everyday experience in social interactions. This invisible dimension of the social field concerns the sources from which a given social field arises and manifests." Hy gaan dan voort om dit te illustreer aan die hand van die werk van 'n kunstenaar: "we can look at the work of art after it has been created (the thing), during its creation (the process), or before creation begins (the blank canvas or source dimension)." Volgens Scharmer kan dieselfde analogie vir leierskap gebruik word, en kan ons na leierskap vanuit drie verskillende oogpunte kyk: (1) wat leiers doen (taak); (2) hoe leiers dit doen (proses); (3) vanuit watter bronne leiers funksioneer (onsigbare en onderliggende dimensie wat die aard van leierskap bepaal). Oor eersgenoemde is daar al tonne leierskapboeke geskryf, terwyl die tweede kategorie waardevolle navorsing opgelewer het oor die laaste 15-20 jaar. Oor laasgenoemde is daar egter nog bitter min sistematiese navorsing en skryfwerk gedoen.
Scharmer gebruik dan talle voorbeeld vanuit die praktyk van intervensies in besigheid om aan te toon hoe bepalend hierdie blinde kol in leierskap is. Hy som dit op: "The blind spot at issue here is a fundamental factor in leadership and in social sciences. It also affects our everyday social experience. In the process of conducting our daily business and social lives, we are usually well aware of what we do and what others do; we also have some understanding of how we do things, the processes we and others use when we act. Yet if we were to ask the question 'From what source does our action come?' most of us would be unable to provide an answer. We cant see the source from which we operate; we arent aware of the place from which our attention and intention originate."
Ek wil graag in 'n volgende blogbydrae nadink oor Scharmer se denke ten opsigte van die toekoms as 'n alternatiewe bron vir leierskap, maar ek wonder net op hierdie stadium hoe sy insigte oor die blinde kol ons kan help in gesprekke oor leierskap in gemeentes. Ek sien baie boeke oor gemeentelike transformasie en leierskap wat fokus op die wat en die hoe, maar baie min wat erns maak na die vraag oor watter unieke bronne gemeentes beskik wat allesbepalend is vir hoe transformasie gebeur en leierskap beoefen word. Selfs die van ons wat nog altyd krities was oor resepmatige benaderings tot gemeentelike transformasie en leierskap, en meer op prosesse begin fokus het, het dalk nie altyd genoeg "die blinde kol" vraag gevra nie. Die uitdaging vanuit die oogpunt van gemeentelike kultivering is juis om te fokus op die "fertile topsoil" (soos Scharmer dit noem) waar die onsigbare en die oppervlak dimensies bymekaar kom. Vanuit kulturele oogpunt is dit dalk 'n krities belangrike vraag oor hoe ons toegang kry tot hierdie onsigbare dimensie van wat alles op 'n fundamentele vlak gemeentelike leierskap vorm, en vanuit teologiese ooppunt hoe ons die rykdom van uniek christelike bronne waaroor gemeentes deur die eeue heen beskik kan ontgin as die bepalende "stof" van die "social fields" in gemeentelike leierskap en transformasie. Om meer intensioneel hieroor te besin kan ons dalk dan ook help om nuwe maniere te vind wat die valse teenoorstelling van tradisie (bronne wat oor die eeue heen aan die kerk gegee is) en vernuwing (kreatiewe intervensies in gemeentes) oorkom.
The Fathers of the Church: A Comprehensive Introduction (deur Hubertus R. Drobner , gepubliseerVrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Hubertus R. Drobner Hendrickson Publishers. 2007
$44.95 ISBN: 9781565633315 ISBN-13: 9781565633315
Kort resensie deur Coenie Burger
Hendrickson het die Engelssprekende wêreld ‘n guns gedoen met die vertaling van Drobner se gesaghebbende werk uit die Duits. Die boek is reeds in vyf ander tale vertaal en word allerweë as ‘n klassieke inleiding tot die denke van die Vaders van die Kerk beskou. Drobner het probeer om ‘n balans te kry tussen kompaktheid, tegniese en historiese korrektheid en leesbaarheid. Hy dek die hele periode van die NT tot en met die agste eeu met opsommings van die historiese agtergrond en basiese inhou van die vernaamste teoloë van dié tyd se denke asook ‘n bespreking van die bronne self en waar verder gelees kan word oor hulle.
Daar is meer populêr-geskryfde boeke wat makliker lees, maar hierdie bundel; het as hanteerbare gesaghebbende naslaanbron waarskynlik nie gelyke nie.
Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume, which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction to early Christian thought. Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date in this traditional introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of early Christian history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and provides a clear presentation of early Christian thought. Drobner introduces new materials throughout this recently updated edition of his handbook. A general map and several timetables add to the clarity of the volume. The Fathers of the Church is valuable in its presentation of contemporary studies and views. Patristics students will benefit from this dependable overview of early Christian texts, and scholars and libraries will appreciate the extensive bibliography, indexes, and other resources.
Reviews “This is an English translation by Siegfried Schatzmann of the German book Lehrbuch der Patrologie by Hubertus R. Drobner, which was originally published in 1994 with some corrected, revised and additional material added by Drobner and William Harmless, S.J. This book is an introduction and bibliography of the writings of the Fathers of the Church and other early Christian writings. The Fathers and other writers are grouped into historical periods. Each Church Father or writing starts with an introduction into that person or writing, which is then followed by a bibliography of sources in various languages. There are books, journals, and Internet sites provided. There is a supplemental bibliography at the back of the book with a subject index and an index of ancient sources. This book is highly recommended for seminaries and schools of theology due to its price and the amount of information it provides.” —American Reference Books Annual. "Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume, which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction to early Christian thought. Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date in this traditional introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of early Christian history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and provides a clear presentation of early Christian thought. Drobner introduces new materials throughout this recently updated edition of his handbook. A general map and several timetables add to the clarity of the volume. The Fathers of the Church is valuable in its presentation of contemporary studies and views. Patristics students will benefit from this dependable overview of early Christian texts, and scholars and libraries will appreciate the extensive bibliography, indexes, and other resources." —Review of Biblical Literature “Drobner’s volume is a translation of the 1994 German book, but with additions from subsequent translations in French, etc. Rather than a textbook, it is a rich resource book or “guidebook,” as English editor Harmless labels it. The book is chronologically organized. Within separate historical periods, readers will find focuses on themes, particular church fathers, and the fathers’ various texts. Each focus offers a wealth of bibliographical material. Thankfully, Harmless supplements Drobner’s bibliographical resources with some more current entries. Readers will discover classical research resources, i.e., from the entire 20th century, but not the latest, most up-to-date material. Overall, this is an easy-to-use ready reference for students and scholars alike. Drobner (Univ. of Paderborn, Germany) also provides an effective overview of the salient themes of the early Christian centuries. He offers good, very readable introductions to the various church fathers with respect to their historical context and theological significance. Useful indexes of subjects and of ancient sources again enable quick access for readers with particular research interests. Finally, one of the book’s most distinctive features is the chapter on independent bodies of literature, which offers resources on Syrians, Egyptians, Armenians, and Arabs. This will be an important work for serious students and scholars of early Christianity. Its reasonable price and its comprehensiveness within a single volume mean that it will be valuable in a wide variety of libraries. Summing Up: Highly recommended. Graduate students and above.” —Choice “I can highly recommend this book to both teachers and students in schools of theology and seminaries due to its comparatively moderate price and the amount of information provided in just 600 pages. It is certainly more than the mere introduction suggested by its English title. . . I am convinced that this volume will become the normative contemporary source to be first consulted by those seeking further information about the Fathers.” —Studia Historiae Ecclesiasticae
Skillful Shepherds (deur Derek Tidball, gepubliseerVrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
Skillful Shepherds - Explorations in Pastoral Theology
Derek Tidball Apollos. 2003
Hierdie is die derde uitgawe oor predikantswerk wat in evangeliese kringe baie wyd gebruik word. Dit is geskryf deur ‘n baie gerespekteerde Britse evangelikaal, Derek Tidball, wat vir lank prinsipaal van London Bible College was.
Die boek is ‘n pleidooi dat teruggekeer sal word na ‘n meer klassiek verstaan van predikantswerk waarin teologiese oordeel ‘n deurslaggewende rol speel. Soos wat verwag kan word van ‘n evangelikaal, gee Tidball baie aandag aan die Bybelse begronding van pastorale werk. Meer as ‘n derde van die boek word gewy aan ‘n Bybelse oorsig. Hoewel die insigte hier nie alles kraakvars is nie, is dit deeglik en bied dit goeie stof tot nadenke. In die tweede deel van die boek – ‘n verdere100 bladsye – gaan Tidball die historiese ontwikkelings va die predikantsamp na. Hy kyk na die vroeë tyd, middeleeue, die reformasie, die evangeliese herlewingstyd en dan die 20ste eeu. Interessante leesstof!
Coenie Burger
Creation and Last Things (deur Gregory Cootsona, gepubliseerVrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Gregory Cootsona
Geneva Press $19.95
Die boek is deel van Geneva Press se reeks “Foundations of the Christian faith” – wat bondige, populêre publikasies gerig op lidmate, daarstel. In hierdie band kyk een van die leraars van die bekende fifth avenuePresbyterian Church in New York na ‘n aantal van die moeilike vrae rondom geloof en wetenskap.
In die vier hoofstukke van die boek behandel hy die vraag na die skepping, die oorsprong en aard van die mensheid, die vraag na die kwaad (teodiseë) en die eindeskatologie. Coonsena is klaarblyklik goed ingelig oor wetenskapkwessies en is sekerlik ‘n goeie kommunikeerder. ‘n Goeie boek!
Coenie Burger
The Portable Seminary (deur David Horton & Ryan Horton (Eds), gepubliseerVrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by David Horton & Ryan Horton (Eds) Bethany House Publishers. 2006 List Price: $34.99 Our Price: $24.95
Kort resensie deur Coenie Burger
Hierdie lywige bundel wil ‘n hulpmiddel wees vir mense wat meer wil weet van teologie of oppad is na ‘n soort bediening – dat hulle die geleentheid het om voltyds teologiese opleiding te ondergaan. Die bundel is saamgestel met ‘n indrukwekkende lys van medewerkers oa mense soos Alister McGrath, John Scott, Mark Noll, Tite Tienou, Donald Bloesch, Jimmy Dunn en Donald McKim – hoewel die meeste van hulle uit baie konserwatiewe kringe kom. Die opstelle dek ‘n baie wye veld – eintlik die helde veld van teologiese opleiding. Van ‘n oorsig oor elkeen van die Bybelboeke, tot by dogmatiek, kerkgeskiedenis en praktiese bedieningskwessies. Dit is tegelyk ook die beperkinge van die boek. Om al die temas in die bestek van een band te behandel, moet aanbiedings noodwendig plek-plek baie oppervlakkig wees. Ek kan dink dat die boek vir gewone lidmate, wat geïnteresseerd is in die teologie en in die bediening, baie werd kan wees.
Description The Breadth of a Master's Degree in Biblical Studies'Complete in One Volume Take your theological education to the next level without the time, expense, and formality of seminary. Discover all the major topics in a typical seminary master's program authoritatively taught by respected professors, authors, and leaders. This introduction to a biblical studies degree is ideal for the layperson or anyone in vocational ministry who lacks the time or finances to attend classes, who lives where formal training is unavailable, or whose previous education is primarily secular. Study what you want, when you want. Also useful as a handy one-volume reference. In The Portable Seminary you'll study * surveys of the Old and New Testaments * systematic theology * biblical languages * church history * missions * ethics * Christian education'and more The distinguished international faculty includes Robert G. Clouse Kenneth O. Gangel Norman L. Geisler Julie Gorman Alister E. McGrath A. Scott Moreau Mark A. Noll Bruce L. Shelley Robert H. Stein Tite Ti'nou John R.W. Stott Ravi Zacharias 'and many more! Continue'or begin'your theological education today. (Bethany House)
The Reading and Preaching of the Scriptures (deur Hughes Oliphant Old, gepubliseerVrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Dit is die derde volume wat ek onder oë kry en nes met die ander twee (en dalk meer so!), is ek positief verras oor wat te leer is uit die reeks....
Die kuns van Gemeentelike leierskap - aanvangsdatum 23 November 2009
Aangebied deur die Sentrum vir Kontekstuele Bediening
Unieke geleenthede kom nie dikwels nie. Hier is een: ‘n twee jaar kursus in gemeentelike leierskap. Die kursus kan ook vir die wat kwalifiseer as deel van ‘n gestruktureerde MTh of MA in Praktiese Teologie en Missiologie onder leiding van Prof Nelus Niemandt aangebied word. Vir predikante in die NG Kerk bied die kursus 60 punte en indien die Magister opsie gekies word beteken dit twee jaar vrystelling van ander VBO kursusse.
Author: Kevin J. Vanhoozer INTER VARSITY PRESS: 05/2002 - ISBN-10: 0830826815 - ISBN-13: 9780830826810 - $29.00
Kort resensie deur Coenie Burger
Vanhoozer is een van ‘n reeks jonger evangeliese teoloë wat besig is om hulself internasionaal te vestig as uitstekende gerespekteerde akademiese teoloë. Hy het ‘n Ph.D van Cambridge en is bewustelik gereformeerd in sy teologie.
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Edited by Mark Husbands and Daniel J. Treier IVP / Apollos. April 2004 - $23.00 - ISBN: 978-0-8308-2781-7
Kort resensie deur Coenie Burger Die vraag hoe ons die Reformasie se leerstuk van regverdigmaking deur die geloof vandag moet verstaan, het die laaste tyd van verskillende kante weer ter sprake gekom. In evangeliese kringe is die verskille hieroor tussen Calviniste en Armeniane nog altyd aktueel. Daarby het gekom nuwe debatte soos oa dié rondom die standpunte van NT Wright.
Beste Kollegas Jy kan bly soos jy is... (en jou bediening en jou idees en jou uitkyk op Jeug- en Familiebediening)... of: Is jy op dié punt in jou lewe en jou bediening? ... dat jy dink dis net die regte ding... watter ding?
Om saam te gaan aan die einde van die jaar op 'n Jeug- en Familiebediening-studietoer na die VSA!
Datums: Dinsdag 27 Oktober 2009 - Dinsdag 17 November 2009
Robinson het die afgelope klompie jare bekendheid verwerf met `n paar uitstekende boeke oor gemeentes en gemeentelike leierskap. Deel van sy krag is dat hy tot onlangs self `n predikant was. Tans gee hy klas in Kanada en doen konsultasiewerk. Een van die faktore wat Robinson se boeke die moeite werd maak om te lees is dat daar meer goeie en deurdagte teologie in is as in die deursneeboek oor gemeentes of gemeentegroei. Wat hom verder merkwaardig maak, is dat hy waarskynlik minder tradisioneel en konserwatief in sy teologie is as die meeste bekende skrywers oor die onderwerp. Hy en Carl Dudley is van die min mense wat vraagtekens plaas agter die ou slagspreuk dat net konserwatiewe kerke groei. Nie dat een van hulle regtig vir `n liberale teoloog sal deurgaan nie … Lees meer
Calvyn Herdenkings-Konferensie 30 Aug - 2 Sept
Hierdie konferensie, wat die 500-jarige herdenking van Johannes Calvyn se geboortedag te vier, word vanaf 30 Augustus tot 2 September 2009 deur die Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch aangebied. Die geleentheid vorm ook deel van die 150-jarige feesvieringe van die fakulteit. Die tema van die konferensie is: Die relevansie van Calvyn vir vandag? Predikante wat die konferensie bywoon kan ook daarop let dat die konferensie VBO-geakkrediteerd is vir 30 punte. Koste Wes-Kaap predikante, R100. Lees meer
Kyk gerus by http://www.blancogemeente.co.za/ na Blanco gemeente se 64dae van fokus program. Hulle doen dit vir die tweede jaar. Op die webblad is daar 'n pragtig verslag oor verlede jaar se 64dae van fokus.
VBO Kursusse tweede semester 2009
Communitas het 'n aantal VBO kursusse in die tweede semester in die Wes- en Suid-Kaap.
Kursusse wat aangebied word is oa oor Pastoraat, Liturgie, Geloofsvorming en nog meer.
The Cambridge Companion to Orthodox Christian Theology
Edited by Mary B. Cunningham and Elizabeth Theokritoff
Dit is nou al lank dat ek soek na `n enkelbandboek wat vir `n mens `n goeie, verantwoordelike en wye oriëntering op die Ortodokse Kerke en Tradisie bied. Hierdie stewige boek bevat 19 artikels en `n hele paar kaarte en diagramme en slaag daarin om `n baie goeie breë beeld van die Ortodokse Kerk te gee. In die eerste hoofstuk vertel die outeurs die boeiende verhaal van die Ortodokse Kerk, van sy groei en sy ontplooiing in verskillende tradisies en van sy probleme. Wat ook besonder interessant is, is die laaste fase van groei wat saamhang met die lewe van uitgeweke gelowiges in verskillende Westerse lande. Lees meer
InterAct Masterclass 17-21 August 2009
For the first time I am going to do a Master Class to empower people to use clariACT’s unique combination of facilitation skills and tools. clariACT combines modern and post-modern techniques of helping people and teams to grow. Over the years I have learnt to merge narrative and transactional analysis, personality tests and stories, contextual therapy and imago, theory and practice.Master Class: 17-21 August 2009. Duration: Monday to Friday 9h00 - 17h00. Venue: 29 Koorsboom Crescent, Vredekloof, Brackenfell Costs: R7 500 (Excl. Vat). Includes training manual and tools as well as venue and catering. Bursaries available for NGO’s and Religious Organizations. Lees meer...
Inspirerende Handelinge en Missionêre Gemeentes Konferensie
'n Aantal gemeentes het ons genader om 'n "40dae met Handelinge program" vir gemeentes te ontwikkel. Johann du Plessis johdup@netactive.co.za (021 9761185 & 084 2197903) van Kenridge gemeente in Durbanville is reeds besig om so 'n program te ontwikkel. Gemeentes wat hierin belangstel, kan hom kontak. Ons soek gemeentes wat die program in die derde kwartaal in die gemeente wil uittoets. Laat weet asb vir Johann. Weltevredenpark gemeente in Roodepoort het al vir 'n hele jaar lank gewandel in die Handelinge boek as deel van hulle gestuurde proses. Kontak vir Nelus Niemandt by nelus.niemandt@up.ac.za of Kobus Sandenberg kobus@ngweltevreden.co.za vir meer inligting. Indien daar ander gemeentes is wat reeds so 'n program ontwikkel het, laat asb. van julle weet, sodat ons ander by julle kan leer.
’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1
Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk. "FUEL" ’n pakket met 3 CD's en 2 DVD's verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1."The spark", professionele video snit as inleiding. 2."Fanning the Flame" ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. "Combustion" - die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: "Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?" Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of jeug@kaapkerk.co.za
Die Lewenstransformerende Reeks - ’n Reis in geloofsvorming
Die Lewenstransformerende Reeks is ’n interaktiewe proses wat gelowiges begelei tot die vorming van egte Christen gemeenskap, en doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by jkotze@kingsley.co.za of Divine by 021-8083265 of dr@sun.ac.zaDie bestelvorm kan hier afgelaai word
Die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes is in 2009 vyf jaar besig in Suider Afrika.
Om hierdie maalpaal te vier beplan die Vennootskap in samewerking met Helderberg gemeente 'n konferensie van 9-11 November. Daar gaan aan die hand van die ervaring van gemeentes wat oor die afgelope 5 jaar toenemend begin fokus het op die uitleef van hulle gestuurde roeping gefokus word op Gestuurde Verhale, -patrone, - gewoontes en - innoverings. Gemeentes wat deel is van die Vennootskap en ander wat dit oorweeg om deel te word of kan identifiseer met die gestuurde visie, is welkom om die konferensie by te woon. Dagboek gerus nou reeds die datum. Inskrywings inligting sal eersdaags bekendgemaak word.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Sleutel (deur Jannie Hougaard, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 16:49)
http://www.communitas.co.za/images/stories/jannie_hougaard/sleutel1.jpg
_______________________________________________________________
Laslap (deur Jannie Hougaard, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 16:38)
http://www.communitas.co.za/images/stories/jannie_hougaard/laslap.jpg
_______________________________________________________________
Dood (deur Jan van Alleman, gepubliseer Dinsdag, 18 Augustus 2009 11:51)
Ouds. Jan se klasmaat is dood.
En hy was by die begrafnis.
Die impak daarvan op Jan was groot,
groter as wat verwag is.
1.
Ag Here,
Ek wens ek kon alles wat moeilik verstaanbaar is
net toemaak en wegvou
en net by U wees.
Ek wens ek kon paaie wat moeilik begaanbaar is
net afsper en weghou
en net by U wees.
En by U kom rus
en by U kom skuil;
deur U gesus
as ek by U huil.
2.
Die reën het saggies begin:
ongemerk, onverwag en sag.
Stroompies vloei oral in,
maak nat waar ek probeer te keer.
Dit dam in my oë,
spoel oor my wange,
stu en stroom met eie vermoë
deur donker gedagtegange.
Dit woel
die klippe wat maal
en spoel
in my donga verhaal.
Dobberend kom ek tog later,
voos gestamp en broos,
onverklaarbaar kop bo water
drywend in 'n poel van troos.
3.
Sien my hartseer en my smag
wyl ek seerhart voor U wag.
Steun my vashou as ek bo
alles in u vashou glo.
4.
U grootheid, Heer, kan ek nie peil nie;
ek word daardeur soms diep getref.
Maar nêrens anders kry ek heil nie.
Ek wil my hart tot U verhef.
Tot U rig ek my dank en ere -
in u genade wil ek bly
en vol verwondering, o Here,
in u onpeilbaarheid rus kry.
_[Met apologie aan Lied 200 van die __Liedboek van die Kerk.]_
_______________________________________________________________
Verder geluister: Ps 34 (deur Christina Landman, gepubliseer Maandag, 17 Augustus 2009 19:12)
God Sorg Vir Ons
Ons is nou in ‘n wonderlike tyd van die kerkjaar. Koninkrykstyd. Dis ‘n tyd
waarin ons vier dat ons in God se koninkryk lewe, reeds hier op aarde. Om in God se
koninkryk te lewe, maak ons sterk. Dit maak dat ons “hoop kan doen”, kan uitreik na
ander en van die wêreld ‘n beter plek kan maak.
In die kerkjaar kom Koninkrykstyd nou ook aan ‘n einde. En daarom is dit belangrik
dat ons onsself aan nog iets oor die lewe in God se koninkryk moet herinner. Ons het
pligte om Sy koninkryk uit te brei, ja. Maar ons het ook voorregte in hierdie
koninkryk. Oneindige voorregte. Een daarvan is dat ons toegang het tot God se sorg.
God sorg vir ons in Sy koninkryk.
En dit is ook wat Psalm 34:16-22 sê. Pragtig sê. God sorg vir ons.
Johan Cilliers, wat Preekkunde doseer aan die Universiteit van Stellenbosch, sê dat ons
nie eintlik nodig het om die Psalms te preek nie. Ons kan dit eintlik net vir mekaar
voorlees, en saam met mekaar opsê. Die psalms spreek so vanself. Hulle het so ‘n
aanvoeling vir ons behoeftes. Hulle steun so vanselfsprekend op God. Hulle is bedoel
om saam opgesê te word. Hulle hoef nie eers gepreek te word nie. Hulle is klaar ‘n
preek. Hulle spreek wysheid en gee ondersteuning.
Kyk byvoorbeeld na Psalm 34:19: “Die Here is naby die gebrokenes, Hy help die
moedeloses”. Dit sê tog alles oor God se sorg. Wat kan ons nog daarby voeg?
Maar miskien kan ons tog met mekaar deel wat die Psalm vir ons beteken. Kom ons vat
‘n bietjie tyd, en gesels met mekaar hoe hierdie psalm en God se sorg vir ons op
voetsoolvlak raak.
Die Eerste Ding Wat My Gryp Wanneer Ek Psalm 34:16-22 Lees, Is Dat God Se Sorg So
Omvattend Is.
Vers 18 sê God red ons uit AL ons benoudhede. Vers 20 sê dat, al word ons ook deur
hoeveel rampe getref, God ons uit ALMAL red. En vers 21, hallelujah, sê dat die Here
vir ons HELE liggaam sorg.
En dit is belangrik om dit van God se sorg te weet. Dat Hy vir die hele liggaam
sorg. Nie net vir jou siel nie. Nie net vir jou kop nie. Jy lewe as ‘n hele mens
in God se koninkryk, en Hy sorg vir jou heeltemal.
Daar Is Nog Iets In Die Psalm Wat My Teen Die Voorkop Tref, Elke Keer As Ek Dit Lees.
En Dit Is Dat Die Een Wat Dit Geskryf Het, Iets Verstaan Het Van Ons Nood, Van Ons
Behoeftes En – Veral – Van Ons Vrese.
Die eerste Petrusbrief verwys baie na Psalm 34. En na God se sorg. Petrus troos in
hierdie brief gelowiges wat vervolg word, wat diep nood en pyn ervaar – en hy verwys
hulle na God se sorg. En Petrus, weet ons, is iemand wat self onder sy eie vrese gely
het. Hy het Jesus driemaal verloën – uit vrees. Hy het weggebly van die kruis –
uit vrees. Hy het weggekruip na die kruisiging – uit vrees.
Maar juis omdat Petrus vrees ken, juis omdat hyself so feilbaar is, kan hy aan sy
mede-gelowiges daaroor skryf. Oor hoe om jou vrees en jou feilbaarheid te oorwin met jou
geloof dat God vir jou sorg.
Die vroeë kerkvaders het Psalm 34 baie aangehaal, maar later het dit ‘n bietjie in
onbruik geraak. Hoe sterker die kerk geword het, hoe minder het gelowiges mekaar aan God
se sorg herinner.
Maar miskien is dit nou weer tyd dat ons mekaar van God se sorg vertel. Hoe ons daarna
verlang, en hoe ons dit ontvang.
Ons is almal broos. Ons is almal bekommerd oor die toekoms. Ons word almal getref
deur die resessie en deur misdaad. Ons almal is bekommerd oor ons eie en oor ons kinders
se toekoms.
Maar juis dit kan ons sterk maak om mekaar aan God se sorg bloot te stel.
Daar Is ‘n Derde Ding In Die Psalm Wat My Tref En Wat Ek Graag Met Ander Gelowiges Wil
Deel. Die Psalm Laat My Vreugde Ervaar.
Dit maak my bly. Ek voel diep gelukkig omdat ek God se sorg ontdek het, oftewel
herontdek het. Daar kom ‘n vreugdevolle rustigheid oor my wanneer ek hierdie Psalm
lees.
Lees ons weer die eerste Petrusbrief, wat so met oorgawe op Psalm 34 terugval, dan lees
ons hoe Petrus neergeslaande gelowiges help om vreugde op onverwagte plekke te ontdek.
Soos in die sorg van God. Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg
op onverwagte plekke ontdek het.
Miskien kan ons gelowiges vir mekaar vertel waar ons God se sorg op onverwagte plekke
ontdek het.
Ons, wat ‘n gemeente tussen informele huisies op die platteland is, ervaar elke dag
God se sorg. Op ‘n dag kry ons ‘n groot voorraad nuwe klere om te verkoop. Op ‘n
ander dag skenk iemand vir die pastorie gordyne – en diefwering! Eenkeer het ons R2600
nodig gehad om ‘n stadsraadsrekening te betaal waarvan ons nie geweet het nie. Ja, die
stadsraad haal ook die informeles in. En toe ek my e-poste oopmaak, het iemand juis
hierdie bedrag in ons rekening inbetaal.
Maar, meer nog, leer ek by hierdie gemeente hoe arm mense vir mekaar se hele liggame
sorg. En so word hulle God se hande in ‘n gebroke samelewing. Na die diens op ‘n
Sondag besoek die hele gemeente die siekes, bid vir hulle, sing vir hulle, salf hulle. In
Koninkrykstyd kan Psalm 34:16-22 ons weer daaraan herinner dat God se sorg op die mensdom
losgelaat is. Dat dit brullend rondloop om te kyk wie dit kan ophef en versterk.
Dit is die voorreg om in God se koninkryk te leef: om die vreugde van Sy sorg te
ervaar.
Christina Landman Seisoen van Luister PowerPoint
http://www.gemeentes.co.za/Powerpoint/Ps34.ppt
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Die kuns van Gemeentelike leierskap - aanvangsdatum 23 November 2009
Aangebied deur die Sentrum vir Kontekstuele Bediening
Unieke geleenthede kom nie dikwels nie. Hier is een: ‘n twee jaar kursus in gemeentelike leierskap. Die kursus kan ook vir die wat kwalifiseer as deel van ‘n gestruktureerde MTh of MA in Praktiese Teologie en Missiologie onder leiding van Prof Nelus Niemandt aangebied word. Vir predikante in die NG Kerk bied die kursus 60 punte en indien die Magister opsie gekies word beteken dit twee jaar vrystelling van ander VBO kursusse.
Author: Kevin J. Vanhoozer INTER VARSITY PRESS: 05/2002 - ISBN-10: 0830826815 - ISBN-13: 9780830826810 - $29.00
Kort resensie deur Coenie Burger
Vanhoozer is een van ‘n reeks jonger evangeliese teoloë wat besig is om hulself internasionaal te vestig as uitstekende gerespekteerde akademiese teoloë. Hy het ‘n Ph.D van Cambridge en is bewustelik gereformeerd in sy teologie.
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Edited by Mark Husbands and Daniel J. Treier IVP / Apollos. April 2004 - $23.00 - ISBN: 978-0-8308-2781-7
Kort resensie deur Coenie Burger Die vraag hoe ons die Reformasie se leerstuk van regverdigmaking deur die geloof vandag moet verstaan, het die laaste tyd van verskillende kante weer ter sprake gekom. In evangeliese kringe is die verskille hieroor tussen Calviniste en Armeniane nog altyd aktueel. Daarby het gekom nuwe debatte soos oa dié rondom die standpunte van NT Wright.
Beste Kollegas Jy kan bly soos jy is... (en jou bediening en jou idees en jou uitkyk op Jeug- en Familiebediening)... of: Is jy op dié punt in jou lewe en jou bediening? ... dat jy dink dis net die regte ding... watter ding?
Om saam te gaan aan die einde van die jaar op 'n Jeug- en Familiebediening-studietoer na die VSA!
Datums: Dinsdag 27 Oktober 2009 - Dinsdag 17 November 2009
Robinson het die afgelope klompie jare bekendheid verwerf met `n paar uitstekende boeke oor gemeentes en gemeentelike leierskap. Deel van sy krag is dat hy tot onlangs self `n predikant was. Tans gee hy klas in Kanada en doen konsultasiewerk. Een van die faktore wat Robinson se boeke die moeite werd maak om te lees is dat daar meer goeie en deurdagte teologie in is as in die deursneeboek oor gemeentes of gemeentegroei. Wat hom verder merkwaardig maak, is dat hy waarskynlik minder tradisioneel en konserwatief in sy teologie is as die meeste bekende skrywers oor die onderwerp. Hy en Carl Dudley is van die min mense wat vraagtekens plaas agter die ou slagspreuk dat net konserwatiewe kerke groei. Nie dat een van hulle regtig vir `n liberale teoloog sal deurgaan nie … Lees meer
Calvyn Herdenkings-Konferensie 30 Aug - 2 Sept
Hierdie konferensie, wat die 500-jarige herdenking van Johannes Calvyn se geboortedag te vier, word vanaf 30 Augustus tot 2 September 2009 deur die Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch aangebied. Die geleentheid vorm ook deel van die 150-jarige feesvieringe van die fakulteit. Die tema van die konferensie is: Die relevansie van Calvyn vir vandag? Predikante wat die konferensie bywoon kan ook daarop let dat die konferensie VBO-geakkrediteerd is vir 30 punte. Koste Wes-Kaap predikante, R100. Lees meer
Kyk gerus by http://www.blancogemeente.co.za/ na Blanco gemeente se 64dae van fokus program. Hulle doen dit vir die tweede jaar. Op die webblad is daar 'n pragtig verslag oor verlede jaar se 64dae van fokus.
VBO Kursusse tweede semester 2009
Communitas het 'n aantal VBO kursusse in die tweede semester in die Wes- en Suid-Kaap.
Kursusse wat aangebied word is oa oor Pastoraat, Liturgie, Geloofsvorming en nog meer.
The Cambridge Companion to Orthodox Christian Theology
Edited by Mary B. Cunningham and Elizabeth Theokritoff
Dit is nou al lank dat ek soek na `n enkelbandboek wat vir `n mens `n goeie, verantwoordelike en wye oriëntering op die Ortodokse Kerke en Tradisie bied. Hierdie stewige boek bevat 19 artikels en `n hele paar kaarte en diagramme en slaag daarin om `n baie goeie breë beeld van die Ortodokse Kerk te gee. In die eerste hoofstuk vertel die outeurs die boeiende verhaal van die Ortodokse Kerk, van sy groei en sy ontplooiing in verskillende tradisies en van sy probleme. Wat ook besonder interessant is, is die laaste fase van groei wat saamhang met die lewe van uitgeweke gelowiges in verskillende Westerse lande. Lees meer
InterAct Masterclass 17-21 August 2009
For the first time I am going to do a Master Class to empower people to use clariACT’s unique combination of facilitation skills and tools. clariACT combines modern and post-modern techniques of helping people and teams to grow. Over the years I have learnt to merge narrative and transactional analysis, personality tests and stories, contextual therapy and imago, theory and practice.Master Class: 17-21 August 2009. Duration: Monday to Friday 9h00 - 17h00. Venue: 29 Koorsboom Crescent, Vredekloof, Brackenfell Costs: R7 500 (Excl. Vat). Includes training manual and tools as well as venue and catering. Bursaries available for NGO’s and Religious Organizations. Lees meer...
Inspirerende Handelinge en Missionêre Gemeentes Konferensie
'n Aantal gemeentes het ons genader om 'n "40dae met Handelinge program" vir gemeentes te ontwikkel. Johann du Plessis johdup@netactive.co.za (021 9761185 & 084 2197903) van Kenridge gemeente in Durbanville is reeds besig om so 'n program te ontwikkel. Gemeentes wat hierin belangstel, kan hom kontak. Ons soek gemeentes wat die program in die derde kwartaal in die gemeente wil uittoets. Laat weet asb vir Johann. Weltevredenpark gemeente in Roodepoort het al vir 'n hele jaar lank gewandel in die Handelinge boek as deel van hulle gestuurde proses. Kontak vir Nelus Niemandt by nelus.niemandt@up.ac.za of Kobus Sandenberg kobus@ngweltevreden.co.za vir meer inligting. Indien daar ander gemeentes is wat reeds so 'n program ontwikkel het, laat asb. van julle weet, sodat ons ander by julle kan leer.
’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1
Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk. "FUEL" ’n pakket met 3 CD's en 2 DVD's verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1."The spark", professionele video snit as inleiding. 2."Fanning the Flame" ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. "Combustion" - die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: "Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?" Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of jeug@kaapkerk.co.za
Die Lewenstransformerende Reeks - ’n Reis in geloofsvorming
Die Lewenstransformerende Reeks is ’n interaktiewe proses wat gelowiges begelei tot die vorming van egte Christen gemeenskap, en doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by jkotze@kingsley.co.za of Divine by 021-8083265 of dr@sun.ac.zaDie bestelvorm kan hier afgelaai word
Die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes is in 2009 vyf jaar besig in Suider Afrika.
Om hierdie maalpaal te vier beplan die Vennootskap in samewerking met Helderberg gemeente 'n konferensie van 9-11 November. Daar gaan aan die hand van die ervaring van gemeentes wat oor die afgelope 5 jaar toenemend begin fokus het op die uitleef van hulle gestuurde roeping gefokus word op Gestuurde Verhale, -patrone, - gewoontes en - innoverings. Gemeentes wat deel is van die Vennootskap en ander wat dit oorweeg om deel te word of kan identifiseer met die gestuurde visie, is welkom om die konferensie by te woon. Dagboek gerus nou reeds die datum. Inskrywings inligting sal eersdaags bekendgemaak word.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Verantwoordelike Vernuwing 09 - Frederick Marais in gesprek met RSG (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 16:48)
http://www.communitas.co.za/klank/Verantwoordelike_Vernuwing_Aug_2009.mp3Frederick
Marais In Gesprek Oor Verantwoordelike Vernuwing 2009 By RSG (mp3 - 6 MB)
http://www.communitas.co.za/klank/Verantwoordelike_Vernuwing_Aug_2009.mp3
_______________________________________________________________
Creation and Last Things (deur Gregory Cootsona, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Gregory Cootsona
Geneva Press
$19.95
Die boek is deel van Geneva Press se reeks “Foundations of the Christian faith” –
wat bondige, populêre publikasies gerig op lidmate, daarstel. In hierdie band kyk een van
die leraars van die bekende fifth avenuePresbyterian Church in New York na ‘n aantal van
die moeilike vrae rondom geloof en wetenskap.
In die vier hoofstukke van die boek behandel hy die vraag na die skepping, die oorsprong
en aard van die mensheid, die vraag na die kwaad (teodiseë) en die eindeskatologie.
Coonsena is klaarblyklik goed ingelig oor wetenskapkwessies en is sekerlik ‘n goeie
kommunikeerder. ‘n Goeie boek!
COENIE BURGER
_______________________________________________________________
The Portable Seminary (deur David Horton & Ryan Horton (Eds), gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by David Horton ">KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hierdie lywige bundel wil ‘n hulpmiddel wees vir mense wat meer wil weet van
teologie of oppad is na ‘n soort bediening – dat hulle die geleentheid het om voltyds
teologiese opleiding te ondergaan.
Die bundel is saamgestel met ‘n indrukwekkende lys van medewerkers oa mense soos
Alister McGrath, John Scott, Mark Noll, Tite Tienou, Donald Bloesch, Jimmy Dunn en Donald
McKim – hoewel die meeste van hulle uit baie konserwatiewe kringe kom.
Die opstelle dek ‘n baie wye veld – eintlik die helde veld van teologiese opleiding.
Van ‘n oorsig oor elkeen van die Bybelboeke, tot by dogmatiek, kerkgeskiedenis en
praktiese bedieningskwessies. Dit is tegelyk ook die beperkinge van die boek. Om al die
temas in die bestek van een band te behandel, moet aanbiedings noodwendig plek-plek baie
oppervlakkig wees.
Ek kan dink dat die boek vir gewone lidmate, wat geïnteresseerd is in die teologie en in
die bediening, baie werd kan wees.
-------------------------
Description
The Breadth of a Master's Degree in Biblical Studies'Complete in One Volume Take your
theological education to the next level without the time, expense, and formality of
seminary. Discover all the major topics in a typical seminary master's program
authoritatively taught by respected professors, authors, and leaders. This introduction to
a biblical studies degree is ideal for the layperson or anyone in vocational ministry who
lacks the time or finances to attend classes, who lives where formal training is
unavailable, or whose previous education is primarily secular. Study what you want, when
you want. Also useful as a handy one-volume reference. In The Portable Seminary you'll
study * surveys of the Old and New Testaments * systematic theology * biblical languages *
church history * missions * ethics * Christian education'and more The distinguished
international faculty includes Robert G. Clouse Kenneth O. Gangel Norman L. Geisler Julie
Gorman Alister E. McGrath A. Scott Moreau Mark A. Noll Bruce L. Shelley Robert H. Stein
Tite Ti'nou John R.W. Stott Ravi Zacharias 'and many more! Continue'or begin'your
theological education today. (Bethany House)
_______________________________________________________________
Skillful Shepherds (deur Derek Tidball, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
Skillful Shepherds - Explorations In Pastoral Theology
Derek Tidball
Apollos. 2003
Hierdie is die derde uitgawe oor predikantswerk wat in evangeliese kringe baie wyd
gebruik word. Dit is geskryf deur ‘n baie gerespekteerde Britse evangelikaal, Derek
Tidball, wat vir lank prinsipaal van London Bible College was.
Die boek is ‘n pleidooi dat teruggekeer sal word na ‘n meer klassiek verstaan van
predikantswerk waarin teologiese oordeel ‘n deurslaggewende rol speel. Soos wat verwag
kan word van ‘n evangelikaal, gee Tidball baie aandag aan die Bybelse begronding van
pastorale werk. Meer as ‘n derde van die boek word gewy aan ‘n Bybelse oorsig. Hoewel
die insigte hier nie alles kraakvars is nie, is dit deeglik en bied dit goeie stof tot
nadenke. In die tweede deel van die boek – ‘n verdere100 bladsye – gaan Tidball die
historiese ontwikkelings va die predikantsamp na. Hy kyk na die vroeë tyd, middeleeue,
die reformasie, die evangeliese herlewingstyd en dan die 20ste eeu. Interessante leesstof!
COENIE BURGER
_______________________________________________________________
The Reading and Preaching of the Scriptures (deur Hughes Oliphant Old, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
The Reading And Preaching Of The Scriptures In The Worship Of The Christian Church,
Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old
Eerdmans. 2007
$50.00 Paperback
ISBN: 978-0-8028-3139-2
KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis
van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde
in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Dit is die derde volume wat ek onder oë kry en nes met die ander twee (en dalk meer
so!), is ek positief verras oor wat te leer is uit die reeks. Old begin die verhaal van
die Moderne Era in die 1800's in Europa met 'n oorsig van die prediking van Alexander
Vinet. Hy werk deur die era in twaalf hoofstukke waarin hy telkens die fokus heen en weer
tussen Europa, Engeland en die VSA verskuif. Hy gee aandag aan herlewingsprediking in 'n
sekulariserende Europa (naas Vinet kyk hy hier ook na Kuyper), Duitse prediking in die
vroeë fase van die Verligting (oa Schleiermacher, Krummacheren Harms), die Calviniste in
New England (Timothy Dwight, Lyman Beecher), die sg Old School in die VSA (oa die
Alexanders en John Nevius), die Victoriaanse predikers in Engeland (oa John Newman,
McLaren en die groot Spurgeon), die Amerikaanse skool van Finney, Moody, Torrey en Billy
Sunday aan die eenkant en Bushnell, Sloane Coffin, Fosdick, Buttrick en Norman Vincent
Peale aan die ander kant. Hy kom ook uit by die begin van swart prediking in die VSA, die
Duitse Evangeliese prediking in die Mississipi Valley (oa Carl Walther), Skotse prediking
in die negetiende eeu (oa Duff), Southern Baptist prediking, Europese prediking in die
bewoë twintigste eeu (Bultmann, Barth, Niemoller, Bonhoeffer, Luthi, Thielicke en selfs
Klaas Schilder) asook bekende Britse predikersvan die twintigste eeu (oa Campbell Morgan,
William Temple, James Steward, William Sangsteren Martin Lloyd Jones). Ek dink nog steeds
dit is 'n onmoontliketaak wat Old op horn geneem het. Anders as teologiese refleksie en
selfs kerkgeskiedenis wat in boeke en dokumente gereflekteer word, is die werklike gebeure
in die prediking meer ontwykend en kan dit nie so maklik volledig gerapporteer word aan
die hand van geskrewe preke nie. Op sy allerbeste sal 'n preekgeskiedenis altyd onvolledig
en op sekere punte skeef en selfs misleidend wees.
Tog is ek baie dankbaar vir Old se reeks. Hy is 'n groot geleerde en doen dit so goed as
wat dit moontlik is om te doen. En soos ek gesê het, ek is verbaas oor wat 'n mens wel
leer en agterkom uit die reeks.
-------------------------
This sixth volume of Hughes Oliphant Old’s monumental, acclaimed study of preaching
throughout history, The Modern Age, tells the story of preaching and worship from the
French Revolution to the fall of the Berlin Wall (1789–1989). During this period
preaching continued to support the historic Christian faith while the church undertook to
resist secularization, come to grips with biblical criticism, and initiate bold overseas
missions.
Opening with the revived Catholic Order of Preachers, continental Protestants such as
Abraham Kuyper, and the self-consciously modern preaching of Friedrich Schleiermacher, Old
moves on to consider Victorian figures such as John Henry Newman and Charles Haddon
Spurgeon. He carefully lays out the tensions between Old and New School Calvinism as well
as the beginnings of black preaching and the great American tradition of Charles Finney,
Dwight L. Moody, Harry Emerson Fosdick, and many more. In the twentieth century Old’s
focus falls on the crises of the two world wars, especially the courageous ministries of
German, Dutch, and Hungarian preachers during the Third Reich. (Eerdmans Website)
_______________________________________________________________
The Reading and Preaching of the Scriptures (deur Hughes Oliphant Old, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
The Reading And Preaching Of The Scriptures In The Worship Of The Christian Church,
Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old
Eerdmans. 2007
$50.00 Paperback
ISBN: 978-0-8028-3139-2
KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis
van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde
in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Dit is die derde volume wat ek onder oë kry en nes met die ander twee (en dalk meer
so!), is ek positief verras oor wat te leer is uit die reeks. Old begin die verhaal van
die Moderne Era in die 1800's in Europa met 'n oorsig van die prediking van Alexander
Vinet. Hy werk deur die era in twaalf hoofstukke waarin hy telkens die fokus heen en weer
tussen Europa, Engeland en die VSA verskuif. Hy gee aandag aan herlewingsprediking in 'n
sekulariserende Europa (naas Vinet kyk hy hier ook na Kuyper), Duitse prediking in die
vroeë fase van die Verligting (oa Schleiermacher, Krummacheren Harms), die Calviniste in
New England (Timothy Dwight, Lyman Beecher), die sg Old School in die VSA (oa die
Alexanders en John Nevius), die Victoriaanse predikers in Engeland (oa John Newman,
McLaren en die groot Spurgeon), die Amerikaanse skool van Finney, Moody, Torrey en Billy
Sunday aan die eenkant en Bushnell, Sloane Coffin, Fosdick, Buttrick en Norman Vincent
Peale aan die ander kant. Hy kom ook uit by die begin van swart prediking in die VSA, die
Duitse Evangeliese prediking in die Mississipi Valley (oa Carl Walther), Skotse prediking
in die negetiende eeu (oa Duff), Southern Baptist prediking, Europese prediking in die
bewoë twintigste eeu (Bultmann, Barth, Niemoller, Bonhoeffer, Luthi, Thielicke en selfs
Klaas Schilder) asook bekende Britse predikersvan die twintigste eeu (oa Campbell Morgan,
William Temple, James Steward, William Sangsteren Martin Lloyd Jones). Ek dink nog steeds
dit is 'n onmoontliketaak wat Old op horn geneem het. Anders as teologiese refleksie en
selfs kerkgeskiedenis wat in boeke en dokumente gereflekteer word, is die werklike gebeure
in die prediking meer ontwykend en kan dit nie so maklik volledig gerapporteer word aan
die hand van geskrewe preke nie. Op sy allerbeste sal 'n preekgeskiedenis altyd onvolledig
en op sekere punte skeef en selfs misleidend wees.
Tog is ek baie dankbaar vir Old se reeks. Hy is 'n groot geleerde en doen dit so goed as
wat dit moontlik is om te doen. En soos ek gesê het, ek is verbaas oor wat 'n mens wel
leer en agterkom uit die reeks.
-------------------------
This sixth volume of Hughes Oliphant Old’s monumental, acclaimed study of preaching
throughout history, The Modern Age, tells the story of preaching and worship from the
French Revolution to the fall of the Berlin Wall (1789–1989). During this period
preaching continued to support the historic Christian faith while the church undertook to
resist secularization, come to grips with biblical criticism, and initiate bold overseas
missions.
Opening with the revived Catholic Order of Preachers, continental Protestants such as
Abraham Kuyper, and the self-consciously modern preaching of Friedrich Schleiermacher, Old
moves on to consider Victorian figures such as John Henry Newman and Charles Haddon
Spurgeon. He carefully lays out the tensions between Old and New School Calvinism as well
as the beginnings of black preaching and the great American tradition of Charles Finney,
Dwight L. Moody, Harry Emerson Fosdick, and many more. In the twentieth century Old’s
focus falls on the crises of the two world wars, especially the courageous ministries of
German, Dutch, and Hungarian preachers during the Third Reich. (Eerdmans Website)
_______________________________________________________________
The Fathers of the Church: A Comprehensive Introduction (deur Hubertus R. Drobner, gepubliseer Vrydag, 14 Augustus 2009 00:00)
by Hubertus R. Drobner
Hendrickson Publishers. 2007
$44.95
ISBN: 9781565633315
ISBN-13: 9781565633315
KORT RESENSIE DEUR COENIE BURGER
Hendrickson het die Engelssprekende wêreld ‘n guns gedoen met die vertaling van
Drobner se gesaghebbende werk uit die Duits. Die boek is reeds in vyf ander tale vertaal
en word allerweë as ‘n klassieke inleiding tot die denke van die Vaders van die Kerk
beskou. Drobner het probeer om ‘n balans te kry tussen kompaktheid, tegniese en
historiese korrektheid en leesbaarheid. Hy dek die hele periode van die NT tot en met die
agste eeu met opsommings van die historiese agtergrond en basiese inhou van die vernaamste
teoloë van dié tyd se denke asook ‘n bespreking van die bronne self en waar verder
gelees kan word oor hulle.
Daar is meer populêr-geskryfde boeke wat makliker lees, maar hierdie bundel; het as
hanteerbare gesaghebbende naslaanbron waarskynlik nie gelyke nie.
-------------------------
Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult
to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume,
which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers
English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction
to early Christian thought.
Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date in this traditional
introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of early Christian
history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and provides a clear
presentation of early Christian thought.
Drobner introduces new materials throughout this recently updated edition of his
handbook. A general map and several timetables add to the clarity of the volume.
The Fathers of the Church is valuable in its presentation of contemporary studies and
views. Patristics students will benefit from this dependable overview of early Christian
texts, and scholars and libraries will appreciate the extensive bibliography, indexes, and
other resources.
Reviews
“This is an English translation by Siegfried Schatzmann of the German book Lehrbuch der
Patrologie by Hubertus R. Drobner, which was originally published in 1994 with some
corrected, revised and additional material added by Drobner and William Harmless, S.J.
This book is an introduction and bibliography of the writings of the Fathers of the Church
and other early Christian writings. The Fathers and other writers are grouped into
historical periods. Each Church Father or writing starts with an introduction into that
person or writing, which is then followed by a bibliography of sources in various
languages. There are books, journals, and Internet sites provided. There is a supplemental
bibliography at the back of the book with a subject index and an index of ancient sources.
This book is highly recommended for seminaries and schools of theology due to its price
and the amount of information it provides.”
—American Reference Books Annual.
"Good, solid, contemporary introductions to patristic authors and writings are difficult
to find in the English-speaking world, and European volumes are expensive. This volume,
which is Siegfried Schatzmann’s translation of Lehrbuch der Patrologie, offers
English-speaking readers easy access to Hubertus R. Drobner’s traditional introduction
to early Christian thought. Hubertus R. Drobner brings patristics scholarship up to date
in this traditional introduction. His work is sufficiently broad to be a useful summary of
early Christian history and the expansive strokes of doctrinal debate and development and
provides a clear presentation of early Christian thought. Drobner introduces new materials
throughout this recently updated edition of his handbook. A general map and several
timetables add to the clarity of the volume. The Fathers of the Church is valuable in its
presentation of contemporary studies and views. Patristics students will benefit from this
dependable overview of early Christian texts, and scholars and libraries will appreciate
the extensive bibliography, indexes, and other resources."
—Review of Biblical Literature
“Drobner’s volume is a translation of the 1994 German book, but with additions from
subsequent translations in French, etc. Rather than a textbook, it is a rich resource book
or “guidebook,” as English editor Harmless labels it. The book is chronologically
organized. Within separate historical periods, readers will find focuses on themes,
particular church fathers, and the fathers’ various texts. Each focus offers a wealth of
bibliographical material. Thankfully, Harmless supplements Drobner’s bibliographical
resources with some more current entries. Readers will discover classical research
resources, i.e., from the entire 20th century, but not the latest, most up-to-date
material. Overall, this is an easy-to-use ready reference for students and scholars alike.
Drobner (Univ. of Paderborn, Germany) also provides an effective overview of the salient
themes of the early Christian centuries. He offers good, very readable introductions to
the various church fathers with respect to their historical context and theological
significance. Useful indexes of subjects and of ancient sources again enable quick access
for readers with particular research interests. Finally, one of the book’s most
distinctive features is the chapter on independent bodies of literature, which offers
resources on Syrians, Egyptians, Armenians, and Arabs. This will be an important work for
serious students and scholars of early Christianity. Its reasonable price and its
comprehensiveness within a single volume mean that it will be valuable in a wide variety
of libraries. Summing Up: Highly recommended. Graduate students and above.”
—Choice
“I can highly recommend this book to both teachers and students in schools of theology
and seminaries due to its comparatively moderate price and the amount of information
provided in just 600 pages. It is certainly more than the mere introduction suggested by
its English title. . . I am convinced that this volume will become the normative
contemporary source to be first consulted by those seeking further information about the
Fathers.”
—Studia Historiae Ecclesiasticae
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Die kuns van Gemeentelike leierskap - aanvangsdatum 23 November 2009
Aangebied deur die Sentrum vir Kontekstuele Bediening
Unieke geleenthede kom nie dikwels nie. Hier is een: ‘n twee jaar kursus in gemeentelike leierskap. Die kursus kan ook vir die wat kwalifiseer as deel van ‘n gestruktureerde MTh of MA in Praktiese Teologie en Missiologie onder leiding van Prof Nelus Niemandt aangebied word. Vir predikante in die NG Kerk bied die kursus 60 punte en indien die Magister opsie gekies word beteken dit twee jaar vrystelling van ander VBO kursusse.
Author: Kevin J. Vanhoozer INTER VARSITY PRESS: 05/2002 - ISBN-10: 0830826815 - ISBN-13: 9780830826810 - $29.00
Kort resensie deur Coenie Burger
Vanhoozer is een van ‘n reeks jonger evangeliese teoloë wat besig is om hulself internasionaal te vestig as uitstekende gerespekteerde akademiese teoloë. Hy het ‘n Ph.D van Cambridge en is bewustelik gereformeerd in sy teologie.
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Edited by Mark Husbands and Daniel J. Treier IVP / Apollos. April 2004 - $23.00 - ISBN: 978-0-8308-2781-7
Kort resensie deur Coenie Burger Die vraag hoe ons die Reformasie se leerstuk van regverdigmaking deur die geloof vandag moet verstaan, het die laaste tyd van verskillende kante weer ter sprake gekom. In evangeliese kringe is die verskille hieroor tussen Calviniste en Armeniane nog altyd aktueel. Daarby het gekom nuwe debatte soos oa dié rondom die standpunte van NT Wright.
Beste Kollegas Jy kan bly soos jy is... (en jou bediening en jou idees en jou uitkyk op Jeug- en Familiebediening)... of: Is jy op dié punt in jou lewe en jou bediening? ... dat jy dink dis net die regte ding... watter ding?
Om saam te gaan aan die einde van die jaar op 'n Jeug- en Familiebediening-studietoer na die VSA!
Datums: Dinsdag 27 Oktober 2009 - Dinsdag 17 November 2009
Robinson het die afgelope klompie jare bekendheid verwerf met `n paar uitstekende boeke oor gemeentes en gemeentelike leierskap. Deel van sy krag is dat hy tot onlangs self `n predikant was. Tans gee hy klas in Kanada en doen konsultasiewerk. Een van die faktore wat Robinson se boeke die moeite werd maak om te lees is dat daar meer goeie en deurdagte teologie in is as in die deursneeboek oor gemeentes of gemeentegroei. Wat hom verder merkwaardig maak, is dat hy waarskynlik minder tradisioneel en konserwatief in sy teologie is as die meeste bekende skrywers oor die onderwerp. Hy en Carl Dudley is van die min mense wat vraagtekens plaas agter die ou slagspreuk dat net konserwatiewe kerke groei. Nie dat een van hulle regtig vir `n liberale teoloog sal deurgaan nie … Lees meer
Calvyn Herdenkings-Konferensie 30 Aug - 2 Sept
Hierdie konferensie, wat die 500-jarige herdenking van Johannes Calvyn se geboortedag te vier, word vanaf 30 Augustus tot 2 September 2009 deur die Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch aangebied. Die geleentheid vorm ook deel van die 150-jarige feesvieringe van die fakulteit. Die tema van die konferensie is: Die relevansie van Calvyn vir vandag? Predikante wat die konferensie bywoon kan ook daarop let dat die konferensie VBO-geakkrediteerd is vir 30 punte. Koste Wes-Kaap predikante, R100. Lees meer
Kyk gerus by http://www.blancogemeente.co.za/ na Blanco gemeente se 64dae van fokus program. Hulle doen dit vir die tweede jaar. Op die webblad is daar 'n pragtig verslag oor verlede jaar se 64dae van fokus.
VBO Kursusse tweede semester 2009
Communitas het 'n aantal VBO kursusse in die tweede semester in die Wes- en Suid-Kaap.
Kursusse wat aangebied word is oa oor Pastoraat, Liturgie, Geloofsvorming en nog meer.
The Cambridge Companion to Orthodox Christian Theology
Edited by Mary B. Cunningham and Elizabeth Theokritoff
Dit is nou al lank dat ek soek na `n enkelbandboek wat vir `n mens `n goeie, verantwoordelike en wye oriëntering op die Ortodokse Kerke en Tradisie bied. Hierdie stewige boek bevat 19 artikels en `n hele paar kaarte en diagramme en slaag daarin om `n baie goeie breë beeld van die Ortodokse Kerk te gee. In die eerste hoofstuk vertel die outeurs die boeiende verhaal van die Ortodokse Kerk, van sy groei en sy ontplooiing in verskillende tradisies en van sy probleme. Wat ook besonder interessant is, is die laaste fase van groei wat saamhang met die lewe van uitgeweke gelowiges in verskillende Westerse lande. Lees meer
InterAct Masterclass 17-21 August 2009
For the first time I am going to do a Master Class to empower people to use clariACT’s unique combination of facilitation skills and tools. clariACT combines modern and post-modern techniques of helping people and teams to grow. Over the years I have learnt to merge narrative and transactional analysis, personality tests and stories, contextual therapy and imago, theory and practice.Master Class: 17-21 August 2009. Duration: Monday to Friday 9h00 - 17h00. Venue: 29 Koorsboom Crescent, Vredekloof, Brackenfell Costs: R7 500 (Excl. Vat). Includes training manual and tools as well as venue and catering. Bursaries available for NGO’s and Religious Organizations. Lees meer...
Inspirerende Handelinge en Missionêre Gemeentes Konferensie
'n Aantal gemeentes het ons genader om 'n "40dae met Handelinge program" vir gemeentes te ontwikkel. Johann du Plessis johdup@netactive.co.za (021 9761185 & 084 2197903) van Kenridge gemeente in Durbanville is reeds besig om so 'n program te ontwikkel. Gemeentes wat hierin belangstel, kan hom kontak. Ons soek gemeentes wat die program in die derde kwartaal in die gemeente wil uittoets. Laat weet asb vir Johann. Weltevredenpark gemeente in Roodepoort het al vir 'n hele jaar lank gewandel in die Handelinge boek as deel van hulle gestuurde proses. Kontak vir Nelus Niemandt by nelus.niemandt@up.ac.za of Kobus Sandenberg kobus@ngweltevreden.co.za vir meer inligting. Indien daar ander gemeentes is wat reeds so 'n program ontwikkel het, laat asb. van julle weet, sodat ons ander by julle kan leer.
’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1
Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk. "FUEL" ’n pakket met 3 CD's en 2 DVD's verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1."The spark", professionele video snit as inleiding. 2."Fanning the Flame" ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. "Combustion" - die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: "Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?" Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of jeug@kaapkerk.co.za
Die Lewenstransformerende Reeks - ’n Reis in geloofsvorming
Die Lewenstransformerende Reeks is ’n interaktiewe proses wat gelowiges begelei tot die vorming van egte Christen gemeenskap, en doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by jkotze@kingsley.co.za of Divine by 021-8083265 of dr@sun.ac.zaDie bestelvorm kan hier afgelaai word
Die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes is in 2009 vyf jaar besig in Suider Afrika.
Om hierdie maalpaal te vier beplan die Vennootskap in samewerking met Helderberg gemeente 'n konferensie van 9-11 November. Daar gaan aan die hand van die ervaring van gemeentes wat oor die afgelope 5 jaar toenemend begin fokus het op die uitleef van hulle gestuurde roeping gefokus word op Gestuurde Verhale, -patrone, - gewoontes en - innoverings. Gemeentes wat deel is van die Vennootskap en ander wat dit oorweeg om deel te word of kan identifiseer met die gestuurde visie, is welkom om die konferensie by te woon. Dagboek gerus nou reeds die datum. Inskrywings inligting sal eersdaags bekendgemaak word.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Maandelikse fokus: Om ‘n predikant te wees in ‘n tyd soos hierdie (deur Michiel Strauss, gepubliseer Donderdag, 13 Augustus 2009 09:20)
Dis nogal nie maklik om ‘n predikant in 2009 te wees nie. Minder eufemisties gesê: dis
eintlik ‘n bietjie sleg om ‘n dominee te wees in ons dag, of hoe?
* Daar word soveel uiteenlopende eise aan ons gestel. Ons hardloop so rond en ons
aandag spring tussen al die verskillende goed waarmee ‘n predikant besig kan wees. Die
magdom administratiewe take, erediensvoorbereiding, aanspraak op leierskap, bestuur van
projekte, ensovoorts maak ons mal. Wat is ons taak? Waarvoor is ons geroep? James D. Smart
druk dit só uit:
“What is ‘n minister? He is an evangelist. He is a preacher. He is a priest. He is a
religious-administrator. He is a social reformer. He is a director of worth-while
enterprises for the community. He is a species of amateur psychiatrist. He is an educator.
He is an interpreter of life somewhat in the fashion of the poet. He is the voice of the
community’s conscience. He is the custodian of the values of democratic civilization. He
is a man of superior wisdom and virtue whose task each week is to show men and women how
to live more wisely and virtuously. Is it any wonder that young ministers, and some not so
young, find themselves dragged in a dozen different directions as they try to fulfill the
claims of the ministry?”
* Daarby voel ons ook nog toenemend oorbodig. Waar vakatures in gemeentes ontstaan,
word dit dikwels nie weer gevul nie. Die rede hiervoor sou waarskynlik deur kerkrade as
finansieel van aard genoem word, maar menige predikant beleef dit as dat die gemeente
eintlik heel goed sonder hulle kan klaarkom.
* Dit alles bring mee dat ons nie heeltemal seker is oor wat ons taak in die gemeente
is nie. Wat is my werk? Waar pas ek as voltydse predikant in in die bediening in die
gemeente? Natuurlik irriteer al die grappies oor predikante wat net op Sondae werk, meeste
predikante, maar tog sal meeste erken dat hulleself nie altyd presies kan formuleer wat
hulle taak eintlik is nie.
Ons het dus ons fokus verloor en daarmee saam ons vrymoedigheid. Daarom preek ons so
half verskonend, so sonder enige oortuiging. Ons bediening getuig van ‘n stuk huiwering
en selfs onsekerheid. Laat ek dit maar in soveel woorde sê: Ek is oortuig daarvan dat ons
as predikante in 2009 te min van die belangrikheid van ons amp dink. Veels te min. Dit
terwyl van ons waar is wat Andrew Purves skryf: Pastors are men and women who are called,
dedicated, installed, and empowered to announce God’s forgiveness, declare God’s
healing, proclaim God’s word, celebrate God’s sacramental presence, call forth and
guide the living of the amended life, teach the truth of the Christian faith, and, in
ministries of compassion, live in community with the people in their pastoral charge.
Outside of their work, the church could not exist. (My beklemtoning)
Dís wie ons is! Mense wat deur God geroep en afgesonder is vir ‘n geweldige
belangrike werk. Predikante is eintlik baie belangrik en sonder hulle werk sal die
gemeente armer wees. Ons mág van ons amp iets dink, nie op ‘n triomfantalistiese en/of
magshonger manier nie. Maar ons moet en mag weet en dit nooit vergeet nie dat God ons
geroep het en afgesonder het om die goeie nuus van die Evangelie te bedien!
Dis interessant om in die Nuwe Testament te sien hoeveel keer die woord wat in Afrikaans
met “vrymoedigheid” vertaal kan word, gebruik word as kenmerk van mense wat die
Evangelie bedien het. Enkele voorbeelde: Handelinge 4: 13, 29 en 31; Handelinge 28: 31; 2
Korintiërs 3: 12; 2 Korintiërs 4: 7; Efesiërs 3: 12; Efesiërs 6: 19; Filippense 1: 20;
1 Tessalonisense 2: 2; Filemon: 8; Hebreërs 3: 6; Hebreërs 10: 35; Hebreërs 13: 6.
Vrymoedigheid is iets anders as voor-op-die-wa-wees. Dis anders as om in eie oë
belangrik te wees, anders as om boelierig met mense om te gaan. Dit het wel alles te doen
met ‘n bewus wees van Hom wat my geroep het en in Wie se Naam ek optree. My
vrymoedigheid in die bediening is in die nederige dienskneggestalte van die gekruisigde en
opgestane Here Jesus gesetel. Van Hom kan ek vertel en na Hom heenwys sonder ‘n tikkie
onsekerheid of skaamte.
Wie hierdie vrymoedigheid in Hom ontdek, vind nuwe lus en vreugde in die bediening. Dit
kan dan selfs lekker wees om ‘n predikant te wees, selfs in 2009!
MICHIEL STRAUSS
AANGEHAALDE WERKE
The Rebirth of Ministry. A Study of the Biblical Character of the Church’s Ministry.
James D. Smart; The Westminster Press, Philadelphia.
Pastoral Theology in the Classical Tradition. Andrew Purves; Westminster John Knox Press,
Louisville 2001.
_______________________________________________________________
Gelyke behandeling? (deur Jan Bisschoff, gepubliseer Woensdag, 12 Augustus 2009 19:44)
Eers het ons kerk gesoek en besluit om by ’n gemeente van die United Reformed Church in
te skakel (wat die naaste aan ons belydenis is en ons toegang gee tot die Engelse
gemeenskap).
Die gemeente was vakant met die belofte van ’n ds op pad. Die ds het reeds 2
gemeentes en sou ook die een “bedien”. Met so baie gemeentes kon hy net een keer per
maand by elk van “sy” gemeentes preek.
Die ander preekbeurte is uitgedeel. ’n Ouderling het opdrag gehad om predikers te kry
en die kerkraad het gesê waarvan hulle hou. Predikers en predikers het opgedaag.
Party het die leesrooster gevolg, ander het hulle eie kop gevolg en gereeld het ons
gefrustreerd die kerk verlaat.
Die United Reformed Church, Metodiste kerk en Anglikaanse kerk in die geografiese gebied
het ’n ekumeniese samewerkingsooreenkoms wat maak dat hulle leraars oor en weer preek.
Daar is baie gemeentes vakant en nie in staat om ’n voltydse predikant te bekostig
nie. Naas die voltydse leraars is daar ook ’n aantal geakkrediteerde predikers en
besoekende leraars. Almal word ingedeel om die klompie gemeentes te bepreek.
Van Februarie 2009 is ek ’n “besoekende predikant” en preek elke keer op ’n ander
plek. Ek het myself beskikbaar gestel om een keer per maand in die “ring” te preek
en as vrywilliger gemeenskapsdiens te lewer …
Vanuit my agtergrond en passie vra ek toe of ek nie maar elke keer by dieselfde gemeente
kan preek nie. Dis nou die een keer per maand. Ek was trouens ook bereid om onder
toesig van die “konsulent” ’n gesprek met die leiers aan te knoop oor die gemeente
se plek in die samelewing en hulle pad vorentoe. Ek praat nou van gemeentes waar daar op
’n Sondag miskien 20 mense opdaag vir ’n erediens.
Die antwoord was: Nee, dis nie regverdig teenoor die ander gemeentes nie. Almal moet
dieselfde behandel word.
En so is ek vasgevang in ’n instandhoudingspraktyk waar almal of saam groei of saam
besig is om onder te gaan.
Dit het my nogal aan die dink gesit oor kerkbegrip en geestelike leierskap. Lyk my dit
kan deur kultuur gekaap word en die moontlikheid van nuwe perspektiewe en praktyke
verhinder. En dis nie net die Engelse wat so maak nie …
Jan Bisschoff
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Die kuns van Gemeentelike leierskap - aanvangsdatum 23 November 2009
Aangebied deur die Sentrum vir Kontekstuele Bediening
Unieke geleenthede kom nie dikwels nie. Hier is een: ‘n twee jaar kursus in gemeentelike leierskap. Die kursus kan ook vir die wat kwalifiseer as deel van ‘n gestruktureerde MTh of MA in Praktiese Teologie en Missiologie onder leiding van Prof Nelus Niemandt aangebied word. Vir predikante in die NG Kerk bied die kursus 60 punte en indien die Magister opsie gekies word beteken dit twee jaar vrystelling van ander VBO kursusse.
Author: Kevin J. Vanhoozer INTER VARSITY PRESS: 05/2002 - ISBN-10: 0830826815 - ISBN-13: 9780830826810 - $29.00
Kort resensie deur Coenie Burger
Vanhoozer is een van ‘n reeks jonger evangeliese teoloë wat besig is om hulself internasionaal te vestig as uitstekende gerespekteerde akademiese teoloë. Hy het ‘n Ph.D van Cambridge en is bewustelik gereformeerd in sy teologie.
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Hughes Oliphant Old Eerdmans. 2007 $50.00 Paperback ISBN: 978-0-8028-3139-2
Kort resensie deur Coenie Burger Hugh Old het 'n dekade of wat gelede die onmoontlike taak op hom geneem om 'n geskiedenis van die prediking in die Christelike kerk te skryf. Hierdie omvangryke volume is die sesde in die reeks en handel oor die Moderne Era.
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Edited by Mark Husbands and Daniel J. Treier IVP / Apollos. April 2004 - $23.00 - ISBN: 978-0-8308-2781-7
Kort resensie deur Coenie Burger Die vraag hoe ons die Reformasie se leerstuk van regverdigmaking deur die geloof vandag moet verstaan, het die laaste tyd van verskillende kante weer ter sprake gekom. In evangeliese kringe is die verskille hieroor tussen Calviniste en Armeniane nog altyd aktueel. Daarby het gekom nuwe debatte soos oa dié rondom die standpunte van NT Wright.
Beste Kollegas Jy kan bly soos jy is... (en jou bediening en jou idees en jou uitkyk op Jeug- en Familiebediening)... of: Is jy op dié punt in jou lewe en jou bediening? ... dat jy dink dis net die regte ding... watter ding?
Om saam te gaan aan die einde van die jaar op 'n Jeug- en Familiebediening-studietoer na die VSA!
Datums: Dinsdag 27 Oktober 2009 - Dinsdag 17 November 2009
Robinson het die afgelope klompie jare bekendheid verwerf met `n paar uitstekende boeke oor gemeentes en gemeentelike leierskap. Deel van sy krag is dat hy tot onlangs self `n predikant was. Tans gee hy klas in Kanada en doen konsultasiewerk. Een van die faktore wat Robinson se boeke die moeite werd maak om te lees is dat daar meer goeie en deurdagte teologie in is as in die deursneeboek oor gemeentes of gemeentegroei. Wat hom verder merkwaardig maak, is dat hy waarskynlik minder tradisioneel en konserwatief in sy teologie is as die meeste bekende skrywers oor die onderwerp. Hy en Carl Dudley is van die min mense wat vraagtekens plaas agter die ou slagspreuk dat net konserwatiewe kerke groei. Nie dat een van hulle regtig vir `n liberale teoloog sal deurgaan nie … Lees meer
Calvyn Herdenkings-Konferensie 30 Aug - 2 Sept
Hierdie konferensie, wat die 500-jarige herdenking van Johannes Calvyn se geboortedag te vier, word vanaf 30 Augustus tot 2 September 2009 deur die Fakulteit Teologie, Universiteit Stellenbosch aangebied. Die geleentheid vorm ook deel van die 150-jarige feesvieringe van die fakulteit. Die tema van die konferensie is: Die relevansie van Calvyn vir vandag? Predikante wat die konferensie bywoon kan ook daarop let dat die konferensie VBO-geakkrediteerd is vir 30 punte. Koste Wes-Kaap predikante, R100. Lees meer
Kyk gerus by http://www.blancogemeente.co.za/ na Blanco gemeente se 64dae van fokus program. Hulle doen dit vir die tweede jaar. Op die webblad is daar 'n pragtig verslag oor verlede jaar se 64dae van fokus.
VBO Kursusse tweede semester 2009
Communitas het 'n aantal VBO kursusse in die tweede semester in die Wes- en Suid-Kaap.
Kursusse wat aangebied word is oa oor Pastoraat, Liturgie, Geloofsvorming en nog meer.
The Cambridge Companion to Orthodox Christian Theology
Edited by Mary B. Cunningham and Elizabeth Theokritoff
Dit is nou al lank dat ek soek na `n enkelbandboek wat vir `n mens `n goeie, verantwoordelike en wye oriëntering op die Ortodokse Kerke en Tradisie bied. Hierdie stewige boek bevat 19 artikels en `n hele paar kaarte en diagramme en slaag daarin om `n baie goeie breë beeld van die Ortodokse Kerk te gee. In die eerste hoofstuk vertel die outeurs die boeiende verhaal van die Ortodokse Kerk, van sy groei en sy ontplooiing in verskillende tradisies en van sy probleme. Wat ook besonder interessant is, is die laaste fase van groei wat saamhang met die lewe van uitgeweke gelowiges in verskillende Westerse lande. Lees meer
InterAct Masterclass 17-21 August 2009
For the first time I am going to do a Master Class to empower people to use clariACT’s unique combination of facilitation skills and tools. clariACT combines modern and post-modern techniques of helping people and teams to grow. Over the years I have learnt to merge narrative and transactional analysis, personality tests and stories, contextual therapy and imago, theory and practice.Master Class: 17-21 August 2009. Duration: Monday to Friday 9h00 - 17h00. Venue: 29 Koorsboom Crescent, Vredekloof, Brackenfell Costs: R7 500 (Excl. Vat). Includes training manual and tools as well as venue and catering. Bursaries available for NGO’s and Religious Organizations. Lees meer...
Inspirerende Handelinge en Missionêre Gemeentes Konferensie
'n Aantal gemeentes het ons genader om 'n "40dae met Handelinge program" vir gemeentes te ontwikkel. Johann du Plessis johdup@netactive.co.za (021 9761185 & 084 2197903) van Kenridge gemeente in Durbanville is reeds besig om so 'n program te ontwikkel. Gemeentes wat hierin belangstel, kan hom kontak. Ons soek gemeentes wat die program in die derde kwartaal in die gemeente wil uittoets. Laat weet asb vir Johann. Weltevredenpark gemeente in Roodepoort het al vir 'n hele jaar lank gewandel in die Handelinge boek as deel van hulle gestuurde proses. Kontak vir Nelus Niemandt by nelus.niemandt@up.ac.za of Kobus Sandenberg kobus@ngweltevreden.co.za vir meer inligting. Indien daar ander gemeentes is wat reeds so 'n program ontwikkel het, laat asb. van julle weet, sodat ons ander by julle kan leer.
’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1
Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk. "FUEL" ’n pakket met 3 CD's en 2 DVD's verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1."The spark", professionele video snit as inleiding. 2."Fanning the Flame" ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. "Combustion" - die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: "Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?" Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of jeug@kaapkerk.co.za
Die Lewenstransformerende Reeks - ’n Reis in geloofsvorming
Die Lewenstransformerende Reeks is ’n interaktiewe proses wat gelowiges begelei tot die vorming van egte Christen gemeenskap, en doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by jkotze@kingsley.co.za of Divine by 021-8083265 of dr@sun.ac.zaDie bestelvorm kan hier afgelaai word
Die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes is in 2009 vyf jaar besig in Suider Afrika.
Om hierdie maalpaal te vier beplan die Vennootskap in samewerking met Helderberg gemeente 'n konferensie van 9-11 November. Daar gaan aan die hand van die ervaring van gemeentes wat oor die afgelope 5 jaar toenemend begin fokus het op die uitleef van hulle gestuurde roeping gefokus word op Gestuurde Verhale, -patrone, - gewoontes en - innoverings. Gemeentes wat deel is van die Vennootskap en ander wat dit oorweeg om deel te word of kan identifiseer met die gestuurde visie, is welkom om die konferensie by te woon. Dagboek gerus nou reeds die datum. Inskrywings inligting sal eersdaags bekendgemaak word.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Gemeentes te midde van Armoede en Materialisme (deur Jannie Swart, gepubliseer Donderdag, 01 Oktober 2009 16:15)
Een van my Amerikaanse kollegas hier in Minnesota wou my graag voorstel aan 'n vriendin
van hom wat oorweldig is deur die armoede wat sy in Khayelitsha en Langa ervaar het toe sy
onlangs vir twee weke in die Kaap gaan kuier het. Hy het my vooraf na haar blog verwys
waar sy haar foto's geplaas en refleksies gedeel het terwyl sy daar was (kyk gerus daarna
op http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html
http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html - van 20 Februarie en verder
terug op haar blog). Ons nooi hulle toe oor vir ete een aand verlede naweek, want ons
laat ook nooit 'n geleentheid verby gaan om bobotie (met regte Kaapse blatjang!),
geelrys-met-rosyntjies, en melktert vir poeding (wat nie van Nestle produkte gemaak is
nie!) voor te sit aan mense wat dit nie ken nie (al is dit 'n gesukkel om die speserye
hier te vind soos wat ons dit in die Oriental Plaza in Johannesburg kon koop, of om die
kerrie te laat smaak soos dit in die Bo-Kaap smaak!).
Die gesprek was diep, fasinerend, en uiteindelik 'n teologiese besinning oor wat dit vir
Christene beteken om vanuit bevoorregte omstandighede en te midde van 'n materialistiese
kultuur in verhouding te leef met diegene wat minder bevoorreg is en in armoede leef.
Die worsteling in ons gesprek word goed opgesom in 'n preek wat my vriend se vriendin
(haar naam is Tamie) gelewer het kort nadat sy teruggekom het uit Suid-Afrika. Ek deel
dit graag hier (al beteken dit 'n langer blog bydrae as gewoonlik), want dit help my om
weer te dink oor wat ons in gemeentes doen in die verband. Ek is veral getref deur die
impak wat die mense van Khayelitsha en Langa op hierdie Amerikaanse vrou gemaak het met
hulle gasvryheid, en veral die oenskynlike geluk wat hulle vind in 'n eenvoudige
lewenstyl. Ek het maar net weer besef dat om veel meer gaan as om bloot aan arm mense te
dink as die objekte van ons welsynsprojekte, en hoe ons dikwels ons hulp aan ander as 'n
verskoning gebruik om nie verhoudings te bou waarin ons ook 'n kans het om te verander
nie. Kan ons dalk stories deel van gewoontes en praktyke wat gemeentes in die verband
kweek?
Hier is Tamie se preek:
On March 15, I preached this sermon on poverty. I took Mark 10:17-27 as my text.
A few weeks ago, I took a trip to Africa. I was in Cape Town for eight days, visiting
family, and in the middle of that time I spent five days in Zambia at a lodge in the town
of Livingstone, named after David Livingstone, a town right on the Zambian/Zimbabwean
border. Zambia is in southern Africa, right beneath the Democratic Republic of the Congo,
not too far from the equator.
The lodge where I stayed was right on the Zambezi River, a few kilometers above Victoria
Falls, one of the natural wonders of the world. It was a little collection of buildings
that were part thatch hut/part chalet, if you can imagine such a combination, and while I
was there chilling with the little silver monkeys, staring into the crocodile and hippo
laden waters, I met a Zambian woman my age named Kumoyo. Kumoyo is an accountant who lives
500 kilometers from Livingstone, and was in Livingstone to do an audit on the property.
She and I ended up befriending each other and we ate most of our meals together. As we sat
eating yogurt and beef stew and nshima and chocolate cake, we spoke of our two countries,
our two cultures.
One afternoon I said to her, “You know, Kumoyo, in the United States, a town with the
population of Livingstone would take up much more land than this town. It is a town of
150,000 but it is very small in the space it takes up!”
She said, “Yes? Why would it be bigger? What do you have in your towns?”
“Well,” I said, “for one thing, our houses are very big. And many houses have lots
of grass around them. Much fewer people live in each house, so there have to be many more
houses than in this town where so many family members live together. Also, we have many
stores, and around the stores there are big parking lots for cars because every person in
America has their own car.”
“What?!” she exclaimed. “A car for each person?”
“Yes,” I said. “Almost every adult has their own car.”
“This is too much,” she said. “It is too much. Each person has their own car? And
anyway, why do you have so many stores? What is in the stores?”
“Well,” I said, “We sell many many things in our stores. Clothes and so many kinds
of food. There are many different brands of each food. And the stores sell cars and things
for building houses and electronics and so many other things. Blackberrys, forty different
kinds of toilet paper, salad shooters, leather seat covers, candy. We have big stores
filled with so many many things.”
“This is too much,” she said. “Why do you have so many things?”
I suddenly experienced that clarity that comes of speaking to someone who does not speak
my language well, or whose culture is radically different from mine, and I have to strip
off every explanatory extra and just simply tell the naked truth. I had gotten myself into
a very honest conversation about America’s wealth—my wealth—with a member of a
country where the average life expectancy is 37 years, and 25% of the population are
infected with HIV. Yes, indeed. Why do we have so many things? Why do we have so many
things?
We continued talking.
“Many times there are just one or two people living in the big houses,” I said.
“Families do not necessarily live together, like here in Africa.”
“Yes?” she asked. “Why?”
“I don’t know,” I said.
“In Africa this would not be possible,” she said. “In Africa we are poor because we
all share our money. If you get some money and you have a cousin who is sick, or an auntie
who needs some money, you will give your money to those people. That is why we can never
save money.”
I laughed. “Ah,” I said, “so this is the real reason for poverty!” We laughed
together.
We began talking about wages and prices. She asked me how much rent I paid. I told her.
Her eyes got big as silver dollars and she said, “You must live in a very big house!”
“No,” I said, “I live in a small apartment. Really, I promise!”
“How many rooms are in your apartment?” she asked. I told her that I had two bedrooms
in my apartment, one for me, one for my roommate, and also a kitchen, dining area,
bathroom, and living room. Even as I said it, I realized how rich and clueless I
sounded.
“Ah yes,” she answered, knowingly. Clearly I did live in a big place. Two bedrooms!
One for each person! What was this extravagant luxury! And I thought my apartment was
small. Clearly, her attitude betrayed, this American woman was not to be taken exactly at
her word. Kumoyo told me that she considered herself a member of the upper class in
Zambia, a college-educated accountant after all, and she speaks seven languages. She
shared a one-bedroom apartment with her brother, cousin, and son.
**
I am just going to be honest and admit that while I was in Africa, I lived in great
luxury, and luxury sure can feel good. My father treated me to business class on all my
flights—and business class on British Air means beds and gourmet meals and personalized
service. My father also paid for my side trip to Zambia, where I had high tea right on the
edge of the Victoria Falls, and in Cape Town I had spa treatments and an absolutely
gorgeous, private room in a five-star hotel where the entire staff greeted me by name
every day. I sincerely enjoyed it all.
Meanwhile, I was encountering some of the most extreme poverty I have personally ever
witnessed.
When I returned from Zambia, one of Africa’s poorest countries, to South Africa, one of
Africa’s wealthiest countries, I breathed a deep sigh of relief when I walked into the
airport in Johannesburg, because here again were all the familiar trappings of first-world
luxury, and I felt existentially safe once more. I say this as someone who prides herself
on living a simple and not-very-materialistic life. But oh, after the deprivation of
Zambia, with its desperate and dying merchants, its smell-able, palpable, profoundly human
reminders that we live in an utterly unfair world and that I am one of the few who
benefits from this inequality…oh, what a relief to enter the Johannesburg airport full
of stores bursting with things! Brightly colored tourist things, almost all of them
superfluous to subsistence, all of them easily purchased with a Visa or Mastercard, those
little American-made plastic rectangles that allow us to consume and consume and consume.
How protected from suffering I felt, once again! How relieved to be back in a context
where I could buy happiness, or at least distraction, where I could escape my own
neediness, live out of sight of others’ neediness. And I did buy stuff. That’s exactly
what I did. And this is why it is easier for a camel to pass through the eye of a needle
than for a rich person to enter into that elusive Kingdom of God that Jesus talks about,
that place where we would actually live with our whole lives the truth that every person
on earth is equally precious, equally worthwhile, equally human and divine.
Back in Zambia I had said to Kumoyo, feeling like I was giving away the Great Secret of
the Global North. “Here’s the thing. Americans aren’t happy. At least, it’s not
like just because we are rich it automatically means we are any happier or living more
meaningful lives than people here in Zambia. We are rich but not joyful. We are lonely. So
many Americans take drugs because they are sad or depressed or they cannot stand their
lives. They are lonely in their big houses. They buy more and more things in the stores
because they want to feel happy but buying things does not solve what is wrong with their
hearts. We are rich, but so what?”
And then I backpedaled, because what right do I have to dismiss with the wave of a hand
all my wealth and lifelong privilege? What right do I have to tell someone who has always
lived in poverty that money does not matter, that it makes no difference?
Jesus says that the poor will be able to enter the Kingom of Heaven, and the rich will
have a very tough time of it. Reflecting on this has got me pondering up a ponderation
storm. We middle-class Americans, and especially, I think, we progressive middle-class
Americans, seem to assume that poverty is the problem. In Africa I got the sinking feeling
that the desire of so many wealthy westerners is to make poor people into middle-class
consumers, solve their problems with our solutions. Which leads me to wonder: what exactly
have our solutions solved? And at what price? And, if the goal isn’t to make the poor
into us, then what exactly is the goal? If the goal is a richly meaningful and loving
life, as I might suggest, then where exactly does wealth fit in? Who among us is
completely satisfied with what we have? Who among us doesn’t think we’d be happier if
we just had a little bit more?
Why do we assume that poverty is a problem to be solved? Is it partly because we need to
justify our own wealth? Why did so many of the great spiritual teachers live in abject
poverty? Jesus was homeless; Mother Theresa lived in the same poverty as did those poorest
of the poor to whom she ministered; Gandhi chose extreme simplicity though he came from a
wealthy family. Why are we so quick to assume that they didn’t mean their teachings on
wealth and poverty literally? They must have meant them spiritually! We think: Surely they
wouldn’t want us to actually sell all that we have and give our money to the poor!
Can’t you live a comfortable American life and be a realized spiritual person?
Dudes. I am not so sure.
There have been so many misunderstandings of what Jesus meant when he spoke about
salvation and the Kingdom of God. Many of us have been the victims of lame and even
destructive interpretations when it comes to Jesus and Christianity. So it is instructive
to revisit what Jesus might have meant, when he spoke to the rich young man and to his
disciples about the kingdom of heaven and salvation.
Many of us have been taught that the Kingdom of God, or the Kingdom of Heaven, is a
distant, post-death reality with streets of gold, and that “getting saved” is what you
have to do to get the key to the gate to this Kingdom. Frankly, this interpretation of
Jesus arose from the need to distort his teachings beyond recognition in order to maintain
the status quo that he sought to absolutely undermine and overthrow.
Salvation is not about getting into heaven, and the Kingdom of God is not some afterlife
reality, though sometimes I think it is a reality even more elusive than the afterlife.
Here is what Jesus taught, as concise as I know how to say it: Everyone is loved equally
by God. Live accordingly. Everyone is loved. Everyone is loved equally. We are all God’s
children, all holy creatures, none of us more worthwhile or less worthwhile, more or less
in need of mercy. Therefore, we are obligated to do away with every hierarchy, every
system of violence and oppression and domination. We must do away with war, patriarchy,
racism, and yes, we must do away with economic inequalities.
Jesus is not just saying that we must part with our dependence on all our possessions in
order to enter this new transforming reality that he calls the Kingdom of God. He is
saying that we have to altogether stop participating in the violent system that depends on
the domination and oppression of others. He is not glorifying poverty; he is saying: so
long as there is a system in which some are poor and some are rich--some are rich because
others are poor--as long as there is such a system, none of us will be free and we will
not be living fully the Kingdom of God.
In our context, I tremble to admit, this is more complicated than getting rid of
everything that you own. I tremble to admit that because most of us just want to hear that
we don’t have to part with our possessions, which only proves just how much of an
obstacle they are to us spiritually. But actually, getting rid of all your possessions
might be the easy way out. The hard thing is having the wisdom and tenacity to figure out
how not to participate in the system of oppression and domination in which we are all
unwittingly participating, not because we are bad people but because we don’t know what
else to do. Theologian Tereza Calvacanti says, “The option for the poor means opting for
the causes of the poor. Not that I become materially poor like the poor are, but that I
put all my resources at the cause of the poor and assist in the struggle of the poor.”
As long as we think of poor people as unfortunate souls needing to be saved by rich
victors; as long as our goal in making money is to make sure that we get to be the ones
who reap the benefits of this unjust system; as long as we secretly believe that wealth
will protect us, then we are missing the point. And the point, as a young Zambian man told
me as we were talking politics while looking around for giraffes, is that the system needs
to change. Our hearts need to change. The point is that we can be the ones to say we will
no longer tolerate the way things are. And we don’t need money to say that. We can say
it with our bodies, with the way we treat each other, with our lives. People in prison can
say it, as Nelson Mandela did. Powerless and oppressed people can say it, as the black
people did in the south, as the suffragettes did before women had the right to vote. We
can say it with our prayers, we can say it by inviting over for dinner people with whom we
are uncomfortable, we can say it by volunteering, we can say it by speaking up. We can say
it by getting rid not just of what we do not want, but of what we do not need. By getting
rid of everything that is holding us back from love.
Two days before I left Africa, I went on a tour of the townships in Cape Town. The
townships are gigantic spreads of shacks where most of the black and mixed-race people in
Cape Town live. During apartheid, which was the Nazi-inspired system of racial segregation
that only ended in 1994, black and mixed-race folks were forcibly removed from their homes
and placed in the townships. Over the years, the townships have grown and grown. Millions
of people live in these townships now. Passing by them on the highway, all you can see is
massive jumbles of sheet metal and scrap wood.
Wanting to understand better what was up with the townships, I decided to take a tour. At
first I was uncomfortable with the idea of taking a tour of poverty, but I was encouraged
by several seemingly trustworthy locals in Cape Town to do so, so I went. And how thankful
I was that I went! My day in the townships was my best day in Africa.
Let me just say this. With the eyes of the wealthy, and from the outside, the townships
look like places of deprivation and squalor and violence. And surely they are! But from
the outside, the mansions of the wealthy look like places of security and luxury and fun.
And surely they are. But we all know neither is the whole truth. There can be deprivation
in the mansions, and I assure you that the townships are bursting with life! Sometimes I
think we in the west think that the poor, brown people of the world are just lying around
hoping we’ll come save them. Nothing could be further from the truth.
There were thousands of little businesses open everywhere in the townships, the vast
majority of them not registered and technically illegal. We met a woman named Beauty whose
husband had slept around, contracted HIV, and then passed the virus on to her. She became
very depressed and angry, but then with the encouragement of her neighbors who recognized
her gifts, she opened her own sewing business and was giving sewing lessons to the young
women in the community so that they too could sustain themselves. Our guide had befriended
Beauty and had helped her access anti-retroviral drugs and encouraged her to eat well and
she was now in good health. She had purchased several sewing machines with money donated
by tourists who come on these township tours.
We met another woman named Vicky who had opened a bed and breakfast—in a
township!—where young adventurous westerners like myself could come and really get a
feel for township life. With her profits from the bed and breakfast, she’d opened a
childcare so that working parents would have a safe place to leave their children. There
is a common myth in Africa that if you are an HIV-positive male, you can get rid of the
virus by having sex with a virgin. In order to know for sure that they are actually
getting virgins, men are raping young girls. This is a very big problem in the townships.
But this woman, Vicky, had opened this childcare so that little girls could be safe.
I bring you this report about Vicky and Beauty and the townships because it does not make
the news. Also, I want you to understand that it isn’t all up to you. As we take steps
toward loving others, as we try to let go of all that stands between us and the equal
treatment of every person on earth, many others are taking steps—toward us! And let me
tell you, it is your great good fortune to be stuck in this soup with the poor. It is
probably more our good fortune to be stuck in this with them than it is their good fortune
to be stuck in this with us.
In the reading today from Gustavo Gutierrez he says, “If there is no friendship with
the poor, and no sharing of life of the poor, then there is no authentic commitment to
liberation, because love exists only between equals….But how is it possible to tell the
poor, who are forced to live in conditions that embody a denial of love, that God loves
them? It is not enough that we be liberated from oppressive socioeconomic structures: also
needed is a personal transformation by which we live with profound inner freedom in the
face of every kind of servitude.”
The title of my sermon is, “Is Poverty a Problem?” and I would say this: being able
to let go of money and possessions is not only not a problem, it has been given by many
spiritual teachers as an absolutely crucial part of the path to becoming fully human and
fully integrated into an ethical and holy life. However, the kind of poverty that is a
problem is the kind that arises from the socioeconomic system in which people in the
world—so many people in the world—are forced to live in conditions that embody a
denial of love. That kind of poverty, the kind that implies exploitation and violence, is
the kind of poverty to which we all contribute and from which we all suffer. Who among us
does not coexist with conditions, somewhere in his or her life, which embody a denial of
love? Because we each participate in it, because we each suffer from it, we also each have
the ability to participate less, to pour our wealth—our spiritual wealth, our relational
wealth, our artistic wealth, our hope and our joy and our sincerity and our pain and our
money and our stories—into creating a world that embodies an affirmation of love.
You are loved. Every one of you. You are loved beyond reason, beyond measure. So is
everyone else. Live accordingly.
Amen?
_______________________________________________________________
Nagmaalsgebed (deur Christo van Heerden, gepubliseer Woensdag, 30 September 2009 06:13)
In die donker wêreld waarin ons woon, gee dit my hoop
dat u lig sedert my doop steeds op my skyn
en dat in hierdie doolhof van verwarring
u stem my steeds lei en stuur.
In die bitterheid en geweld waarin ons ons daagliks vasloop,
kan ons rondom u tafel in u teenwoordigheid sit
en ervaar hoe U ons met liefde toevou
en daar u gawes van genesing geniet.
In die liefdeloosheid en verskeurdheid van die kerk,
staan U, ons Verlosser, en met u deurboorde hande
neem U ons hande, bind ons aanmekaar
en dwing ons om met nuwe oë na mekaar te kyk.
In die korrupsie en inhaligheid in die raadsale van die wêreld
het U u hemeltroon verlaat
en onder ons u kruis kom dra
sodat ons nou ‘n kruis-kwaliteit lewe kan lei.
In ʼn wêreld waar woorde hol simbole geword het
het dié Woord vlees en bloed geword,
vul die Gees elke woord met waarheid en ewigheid
en roep u mense terug na u veranderende teenwoordigheid.
Dankie dat u lig steeds skyn, al begin my geloof kwyn
dankie dat ek met leë en bewende hande
steeds van U die brood en wyn kan ontvang
Realiteit van geloof, hoop en liefde!
Amen
_______________________________________________________________
Konferensie – Morele Uitdagings aan ... (deur Chris Jones, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 17:39)
3–5 NOVEMBER 2009 - FAKULTEIT TEOLOGIE, STELLENBOSCH
KOM LUISTER, PRAAT EN DINK SAAM OOR DIE MORELE UITDAGINGS:
* Aan Leiers
* In Skole
* In die Beskermingsdienste
* In die Plaaslike Regering en
* In die Media
Ekumeniese konferensie oor Morele Leierskap word gehou op 3-4 November 2009 in die Attie
van Wijk ouditorium, Fakulteit Teologie, Universiteit van Stellenbosch. Ons gaan die
breër landskap wat morele leierskap betref, ondersoek, waarna ons meer spesifiek oor die
uitdagings aan geestelike leiers gaan besin. Ons gaan verder kyk na die Onderwys,
Beskermingsdienste, Plaaslike Regering en die Media, en hoe morele leierskap en netwerke
op hierdie terreine kan lyk. Ons wil hierdie twee dae afsluit met drie werksessies oor wat
geestelike leiers prakties in hul gemeentes/gemeenskappe kan (gaan) doen.
5 NOV – DIE DERDE DAG het ons plek vir 20 MENSE wat interaktief wil deelneem aan
sessies oor morele vorming in en deur gemeentes 09:00 tot 13:00. Vir die 3 dae word volle
VBO-punte toegeken. Meer inligting oor dag drie, volg later.
Konferensiegelde: R120
Bruce Theron, Chris Jones, Coenie Burger and Donald Katts
Voorlopige Program 3-4 Nov
OPENING EN VERWELKOMING: Bruce Theron 9:30–10:15
DAG 1:
10:15–11:30 Morele Leierskap: Uitdagings – prof Piet Naudé: 45 min. Respondent:
prof Nico Koopman – 10 min en vrae 20 min. Respondente hanteer deurgaans vrae-sessies.
11:30–13:00 : Morele Leierskap: uitdagings vir geestelike leiers. Prof Russell Botman
vir een uur. Respondent: dr Coenie Burger: 10 min. Vrae vir 20 min.
13:00 – 14:00 Middagete: (ligte ete sal voorsien word)
14:00 – 15:00 Middag: Morele Leierskap en die onderwys: mnr Brian Schreuder: 1
uur. Respondent: dr Jeanette de Klerk-Luttig: 10 min en vrae tyd 20 min.
15:30 – 15:45 Tee
15:45 – 17:00 Morele Leierskap – Morele Leierskap en plaaslike regering: Mnr Dan
Plato: 45 min: Respondent Ds Xolile Rashe: 10 min en vrae 20 min.
DAG 2:
9:30 Beskermingsdienste. (Onseker: 45 min). Respondent: Yvette Moses: 10 min en vrae 20
min.
Tee: 11:00–11:30
11:30 Morele Leierskap en die Media: Mnr Harold Pakendorff: 1 uur en Respondent: Ds Peter
Langermann: Respondent 10 min en vrae 20 min.
Middagete: 13:00 – 14:00 (sal voorsien word)
Middag: 3 programme: (1) Heartlines (30 min) (2) 40 “assets” (30 min) (3) Hermanus
inisiatief (30 min)
Koffie: 15.30 – 16:00
16:00–16:30: Konferensiegangers verdeel volgens streke en bespreek moontlike
inisiatiewe.
_______________________________________________________________
Biblical Studies Perspectives on Human Dignity (deur Hendrik Bosman, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 16:31)
_BIBLICAL STUDIES PERSPECTIVES ON HUMAN DIGNITY_
DATUM/DATE: 28 / 10 / 2009
WAAR: Hofmeyrsaal, Fakulteit Teologie, Stellenbosch
WHERE: Hofmeyr lecture room, Faculty of Theology, Stellenbosch
* 08:00 – 08:20 Registrasie in voorportaal / _Registration in foyer_
* 08:20 – 08:30 Verwelkoming / _Word of welcome – _Elna Mouton
SIEN VOLLEDIGE PROGRAM
http://www.communitas.co.za/index.php/kursusse--a-konferensies/konferensies1/2009-
_______________________________________________________________
Biblical Studies Perspectives on Human Dignity (deur Hendrik Bosman, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 16:06)
28 / 10 / 2009
WAAR: Hofmeyrsaal, Teologie WHERE: Hofmeyr lecture room
· 08:00 – 08:20 Registrasie in voorportaal / _Registration in foyer_
· 08:20 – 08:30 Verwelkoming / _Word of welcome – _Elna Mouton
· 08: 30 – 09:00_ Humankind as being created in the “image of God“ in the Old
Testament: Possible implications for the theological debate on human dignity - _Hendrik
Bosman
· 09:00 – 09:05 Reaksie / _Response_: A Daniels
· 09:05 – 09:30 Bespreking / _Discussion_
· 09:30_ _– 10:00 _Resisting Dehumanization:_ _The acts of relational care in Exodus
1 – 2 as Image of God’s liberating presence_ – Julie Claassens
· 10:00 – 10:05 Reaksie / _Response_: Jonathan Weor
· 10:05 – 10:30 Bespreking / _Discussion_
_ _
10:30 – 10:45 Verversings / _Refreshments_
· 10:45 – 11:15 _Human dignity and the construction of identity in the Old Testament
_– Louis Jonker
· 11:15 – 11:20 Reaksie / _Response_: Biswick Nhhoma
· 11:20 – 11:45 Bespreking / _Discussion_
· 11:45 – 12:15 _The dialectic of human dignity and human finitude: reflections on
the anthropology of the Psalms and Wisdom Literature _– Douglas Lawrie
· 12:15 – 12:20 Reaksie / _Response _– BC Park
· 12:20 – 12:45 Bespreking / _Discussion_
· 12:45 – 13:00 Paneel/_Panel members_: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert
Vosloo
· 13:00 – 14:00 Middagete / _Lunch_
· 14:00 – 14:30 _On mapping human dignity in the New Testament_: _Concerns,
conditions and concepts_ – Jeremy Punt
· 14:30 – 14:50 Bespreking / _Discussion_
· 14:50 – 15:20 _The human right to defend your case in a public court: perspectives
from 1 Cor 6: 1-11 – _Lambert Jacobs
· 15:20 – 15:40 Bespreking / _Discussion_
15:40 – 16:00 Verversings / _Refreshments_
· 16:00 – 16:30 _Human dignity according to the Gospel of Luke: thoughts on the
“alien dignity” _(dignitas alienda) _of human beings – _Johann Du Plessis
· 16:30 – 16:50 Bespreking / _Discussion_
· 16:50 – 17:20 _God images and human dignity? Perspectives from two controversial
New Testament texts _(_1 Cor 14:33-40 ">· 17:20 – 17:40 Bespreking / _Discussion_
· 17:40 – 18:00 Paneel/_Panel members_: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert
Vosloo
_______________________________________________________________
Feesjaar TSK (deur Frederick Marais, gepubliseer Dinsdag, 29 September 2009 09:26)
Die Teologiese Studente Komitee van die Fakulteit Teologie het 'n vol en interessante
feesprogram: Feesjaar TSK 1859-2009
Die volledige program kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/feesprogram.pdf
_______________________________________________________________
Maandelikse Fokus (deur Barend Vos, gepubliseer Maandag, 28 September 2009 16:23)
BEGRAFNISPREEK
VERANTWOORDING
Die Situasie Kobus was 24 jaar oud toe hy selfmoord gepleeg het deur homself in sy kamer
by sy ouerhuis dood te skiet. Hy het geen brief nagelaat nie en sy ouers en die res van
die familie, asook sy vriende, kon geen lig op die ellendige gebeure werp nie. Daar was
geen vooraf aanduiding of aantoonbare aanleidende oorsaak nie. Soos dit maar met sulke
tragedies is, was daar egter heelwat spekulasie – “die mense” het gepráát ...
DIE WOORD (Romeine 8:31-39)
Die laaste deel van Romeine 8 (Die triomf van Gods genade – W.D. Jonker, teenoor FF
Bruce se The triumph of faith) is by die roudiens gelees en oordink. Natuurlik staan
hierdie gedeelte in die nouste verband met die voorafgaande (die hoofstuk begin dan met
die stellige verklaring: “Daar is dus nou geen veroordeling vir dié wat in Christus
Jesus is nie.”) en veral die náklanke van verse 18-30 is goed hoorbaar (vgl.vers 18:
“Ek is daarvan oortuig dat die lyding wat ons nou moet verduur ...”) Met sy retoriese
vrae, skerp uitroepe en helder verklarings – laasgenoemde soms enkele woorde (“God
self spreek hulle vry.”) en soms meer uitgesponne - en met die opwindende verklaring
teen die einde, wat sekerlik bedoel is as ‘n soort samevatting van die lang argument,
nog eens ‘n bevestiging van ‘n onwrikbare oortuiging, vorm hierdie nege verse ‘n
allertroostende afsluiting van die argumente wat Paulus in die hoofstuk voer.
DIé WOORD IN DIé SITUASIE?
Die lig-polemiese trant in die prediking honoreer, reken ek, die inhoud van die teks –
die troos, die triomf, die sekerheid te midde van die aanvegtinge van die groot
onsekerhede: lewe en dood. Maar dié tipe aanslag probeer ook die buitengewone
omstandighede in ag neem: die onbeskryflike trauma wat die geliefdes én die gemeente
deurmaak – en beide se pogings om sin uit die gebeure te maak. Dit maak dié teks
uitnemend geskik vir ‘n begrafnispreek wat in sulke omstandighede voorberei en gelewer
moet word. Tot troos vir die familie en die gemeente, én vir die prediker.
PREDIKING
(Skriflesing)
Ja, wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat Kobus homself met sy jaggeweer geskiet het? Die ding dat daar nie ‘n
brief was nie, dat niemand kon sê – nie ‘n ma of ‘n pa, ‘n broer of suster of
‘n vriend of vriendin, niemand wat naby aan hom geleef het - wát tot hierdie tragedie
aanleidng kon gee nie? Nee, hulle kon geen gevolgtrekkings maak nie. Nie dat hulle nodig
gehad het om gevolgtrekkings te maak nie; daar was in hierdie afgelope klompie bitter dae
oorgenoeg mense wat sulke gevolgtrekkings namens hulle gemaak het. Mense wat praat en
spekuleer, wat hulle slim hou en oor die algemeen oor alles ingelig is, húlle maak die
gevolgtrekkings ... Miskien is dit vandag, en hier, die aangewese tyd en plek om ons
gevolgtrekkings vir onsself te hou, ons slim antwoorde vir eers op te skort. Ten minste
moet ons net stilbly sodat ons - ons wat almal deur hierdie tragedie geraak is, en veral
hierdie seer mense in die voorste banke - kan hoor hoe klink ‘n ander gevolgtrekking.
Die een wat ons pas gelees het.
Paulus skryf mos in die voorafgaande gedeelte uitvoerig oor lyding: die lyding wat ons
nou moet verduur, die verydeling, die verganklikheid. Die swakheid van mense wat in sulke
omstandighede nie eens weet wat en hoe hulle behoort te bid nie. En op al hierdie groot,
ellendige vraagstukke gee hy sy troos - veral skryf hy oor hoop, en oor God se Gees wat
namens ons bid, en oor God wat sy kinders vryspreek.
En dán vra Paulus: Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Sy antwoord is
agt verse lank, ‘n antwoord wat begin met ‘n uitroep: God is vir ons, wie kan dan teen
ons wees? As God - in al hierdie dinge - aan ons kant is, watter moontlikheid is daar dan
dat iemand teen ons kan wees? Wie is gebore in staat om teen ons te wees? Wie sal dit
waag?
Kyk, as Hy dan sy eie Seun laat kruisig het sodat óns sy seuns en dogters kon word,
sodat ons die erfgename kan wees van sy oorvloedige genade; wie of wat sal ons daarvan kan
ontneem?
Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die genade wat God skenk, is genoeg. Genoeg om ‘n
swaar kruis te dra. Dié genade sal ons aan die lewe hou, ook in hierdie bitter dae. Dit
sal ons krag gee, ook in die tyd wat kom: Kobus se verjaarsdag, die eerste Kersfees, ál
die dae wat ons kruis so ekstra swaar sal wees.
Dan roep Paulus weer uit:
Wie kan die uitverkorenes van God aankla? Wie kan ons veroordeel? As God ons dan
vrygespreek het, wie op aarde, of wié in die hemel, watter mag of krag, kan dan wéér
die boeke oopmaak en die skuld bereken en ‘n vonnis vel? Jesus het gesterf om hierdie
skuld te betaal, Hy het die vonnis ontvang en die straf gedra. Méér nog: Hy het die dood
oorwin; Hy leef. En Hy onthou vir ons – ons wat steeds met die sware kruis loop, een wat
in hierdie dae so ekstra swaar is. Daarom praat Hy mooi - pleit Hy - vir ons by sy Vader,
die God wat ons vryspreek. Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die prys wat Jesus betaal het,
was hóóg. Dit was genoeg vir gister en eergister en laasweek, en vir môre en oormôre
en vir die dae wat kom. En dis genoeg vir vandag, hierdie swaar dag.
Ten slotte daag Paulus sy lesers uit:
Wie kan ons van die liefde van Christus skei?
En hy noem ‘n klomp ellendige dinge, moontlike skeidingmakers.
Sal lyding ‘n muur kan bou tussen my en Christus?
Sal benoudheid my kan weghou van Christus se liefde?
Of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard?
Sal ‘n skoot uit ‘n jaggeweer my afsny van Hom en sy liefde vir my?
Nee! sê Paulus, ‘n duisend maal néé!
Christus het al hierdie dinge baasgeraak; Hý is die oorwinnaar.
‘n Noodkreet, ‘n wanhoopsdaad, ‘n knal uit ‘n geweer het nie die laaste sê nie.
Jesus het. Omdat Hy ons liefhet, is die laaste woord altyd Syne.
En vandag, op hierdie sware dag, is sy woord aan ons ‘n trooswoord. Daar sal nog baie
sulke woorde wees in die dae wat vir julle en vir ons voorlê – liefdeswoorde. In ‘n
wêreld en ‘n tyd waar harde woorde skynbaar seëvier, waar skimpe en stories onbeheers
losgelaat word, kom God se Woord sag en vol ontferming na ons toe aan. Dalk met minder
antwoorde as wat ons sou wou hê, maar met meer liefde en begrip as wat ons sou dink.
En nou? Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat God vir ons is, dat Hy ons vryspreek.
Die ding dat Jesus die prys betaal het, dat Hy uit sy liefde vir ons die skeidingsmure
afgebreek het.
Die ding dat Hy ons vandag en ál die dae, in ons smart en onbegrip, vashou.
Hiervan is ek oortuig, sê Paulus, en sê ons vandag: Geen dood of lewe of engele of
magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of hoogte of diepte of enigiets
anders in die skepping
OF ‘N SKOOT UIT ‘N JAGGEWEER
kan ons skei van die liefde van God nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons
Here.
Barend Vos
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 8 (deur Christina Landman, gepubliseer Maandag, 28 September 2009 16:17)
Sondag 4 Oktober
MEDE-MENSWAARDIG EN MEDEMENS-WAARDIG
‘n Psalm is ‘n ding wat vlieg. ‘n Psalm was eers wyshede en lewensvaardighede wat
gevlieg het van mond na mond, van ouer na kind. Tot dit opgeskryf is as ‘n psalm. En
toe het dit deur die geskiedenis heen van pen tot preek gevlieg, en elke prediker het dit
in die harte van sy of haar mense laat land.
In elkeen van ons se lewens het Psalm 8 al iewers geland. Miskien het ‘n onderwyser
dit vir ons as kinders voorgelees om ons aan te spoor om die grootsheid van die natuur te
geniet en te bewonder. Baie keer is Psalm 8 gebruik om ons as mense nederig te hou.
God is groot, die natuur is groots, en ons is klein en nietig. En niks. En nouja, dis
ook goed dat ons mense nou en dan daaraan herinner word om ons groot koppe ‘n bietjie
terug te skaaf.
Maar voor ons kyk waar Psalm 8 vandag in ons lewens kan land, kom ons kyk wat die groot
kerkhervormers Martin Luther en Johannes Calvyn daarmee gedoen het. Dis gepas om ‘n
bietjie na hierdie tyd terug te gaan, want Calvyn is hierdie jaar 500 jaar oud.
Luther en Calvyn het Psalm 8 verskillend laat land. Vir Luther is Psalm 8 ‘n
profesie wat voorspel dat Jesus as mens gebore sou word, dat hy twee nature sou hê (dit
is ‘n menslike en ‘n goddelike natuur), dat hy uit die dood sou opstaan en na die
hemel sou opvaar. En wanneer ‘n mens na Psalm 8 kyk, dan hoef jy nie verbaas te wees
dat Luther die psalm so gelees het nie. “Die mensekind” waarvan ons in vers 5 lees,
kan ‘n mens eintlik vertaal met “die Seun van die Mens” wat baie geleerdes vandag
nog beskou as ‘n verwysing na Christus. En dan lees ons in vers 6 dat God die Seun van
die Mens net minder as ‘n hemelse wese gemaak het, wat volgens Luther op Jesus se
menswording en sy twee nature dui. En in vers 6b en 7 lees ons dat God die Seun van die
Mens met aansien en eer gekroon het, en hom laat heers het. Dit is ‘n verwysing na
Jesus se opstanding en hemelvaart, sê Luther.
Hierby moet ‘n mens sê dat die skrywer van die Brief aan die Hebreërs (2:5-9) ook
gedink het dat Psalm 8 na Jesus Christus verwys, asook na gelowiges wat oor die aarde in
Sy naam sou heers.
Ek hou meer van Calvyn se interpretasie. Vir Calvyn praat Psalm 8 oor God die Vader se
voorsienigheid vir die mensdom. God dink aan die mens. God sien om na die mens. God
het die mens amper goddelik gemaak, en laat die mens oor die aarde heers.
Ek hou nog meer van hoe Psalm 8 vandag in die gesprek oor menswaardigheid te lande gekom
het. Vir teoloë wat hulle op menswaardigheid (human dignity) toespits, staan Psalm 8
sentraal: God het aan die mens waarde gegee.
In die kerk en in die teologie het ons altyd vir mekaar gesê dat die mens waarde het,
omdat hy/sy na God se beeld geskape is. Dit was altyd die sentrale gedagte in die
gesprek oor menswaardigheid.
Maar met Psalm 8 kan ons hierdie gesprek uitbrei. Ons is almal gelyk menswaardig, omdat
ons waardig is in God se oë. Hy het ons net minder as ‘n hemelse wese gemaak.
En omdat ons menswaardig is, het ons regte. Ons het die reg op erkenning, op respek,
en op beskerming. En elke mens het die reg om hom- of haarself te definieer en moreel
daarbinne te lewe.
Maar daar is nog iets wonderlikers aan hierdie idee dat ons menswaardig is. As ons
menswaardig is, beteken dit dat ons meer is as net ‘n liggaam. ‘n Mens is nie net
iemand wat vergeld, en ander wil terugkry nie. ‘n Mens is nie net iemand wat van geld
alleen kan leef nie. ‘n Mens eet en slaap en pronk nie net nie. ‘n Mens lewe nie
net vir hom- of haarself nie.
‘n Menswaardige mens is ‘n medemens.
Maar hoe is ‘n mens nou ‘n medemens? Waar is ons rolmodel?
Ek sou sê dat Luther en Calvyn se interpretasies van Psalm 8 hier amper bymekaar kom.
Calvyn wys ons daarop dat God vir ons sorg. Hy gee vir ons waarde. En Hy voeg waarde
aan ons toe, dat ons meer as ‘n mens word. Dat ons medemense word wat ook vir ander
kan sorg.
En Luther vertel ons van Jesus. Hy lees Jesus raak in Psalm 8. En of Psalm 8 nou
Jesus voorspel het of nie, dit gee ons miskien tog die kans om te kyk hoe Jesus later as
medemens hier op aarde geleef het. Ja, Jesus die Medemens is inderdaad vir ons ‘n
goeie rolmodel oor hoe om medemens-waardig te lewe.
Jesus die Medemens het ‘n aanvoeling gehad vir mense se behoeftes, fisies en
geestelik. Hy het hom bemoei met die lot van mense wat honger was, wat magteloos was, en
wat wysheid kortgekom het.
Jesus die Medemens het ook respek gehad vir mense en almal as sy gelykes gehandel.
Nikodemus, melaatses, vroue, tollenaars, kinders. Almal is as medemense behandel.
En Jesus die Medemens het dit ook geniet om by mense te wees. Kyk maar hoe neem hy
deel aan die huwelik by Kana. En gee hy sy wysheidsuitsprake wanneer hy saam met mense
eet. Vir Jesus is mense werd om mee om te gaan, of hulle ryk of arm, geleerd of
ongeletterd, gesond of siek is.
Dit dan, in kort, sou ek sê, is medemenswaardigheid. Om myself te koester omdat ek
waarde in God se oë het. Om raak te sien die waarde wat ander in God se oë het. En
om na hulle behoeftes uit te reik.
Want medemenswaardigheid is uiteindelik ‘n werkwoord. Ons moet ons medemens waardig
maak.
Anders bly die hele idee van menswaardigheid net opgesluit in Psalm 8. En laat ons die
Psalm nie toe om tot hier by ons vandag te vlieg nie.
CHRISTINA LANDMAN
Seisoen van Luister Power Point
http://www.seisoenvanluister.co.za/images/stories/powerpoints/ps8.jpg
Geen verdere preekriglyne in preekargief.
_______________________________________________________________
Dag ses: Mense van moed en sterkte (deur Webmeester, gepubliseer Saterdag, 26 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoë, beliggaam.
Volgens die filosoof Aristoteles kan mense met moed vrees oorwin, ook die vrees om ‘n
sogenaamde edele dood te sterf ter wille van die oorlewing van ander mense. Ook die
middeleeuse teoloog, Thomas Aquinas, verwys na die moed wat nodig is om ‘n
martelaarsdood te sterf ter wille van ‘n goeie saak. Hierdie martelaarsterftes wil nie
in diens van die dood staan nie, maar in diens van die lewe. Dit is sterftes wat God se
koninkryk wil dien. Dit is sterftes wat hoopvol is. Sulke martelare weet God sal nie die
werk van sy hande laat vaar nie.Sulke sterftes en opofferinge staan in diens van die koms
van die dag dat alle mense en die natuur volle vriendskap met God geniet.Mense wat met
oorgawe en vreesloos soveel opoffer, selfs hul eie lewens, is morele helde.
Dit is egter nie net in sulke uitsonderlike situasies waar moed gevra word nie. Ons het
moed meermale in die gewone gang van die lewe nodig. Ons word geroep om morele helde te
wees in die alledaagse lewe. Morele helde is mense wat die nood raaksien en met krag
handel en iets daaraan doen. Morele helde is mense wat die regte ding raaksien en dit
ondubbelsinnig verkondig, selfs al sou hulle daaroor benadeel word. Morele helde is mense
wat nee sê vir die verkeerde selfs al sê almal rondom hulle ja vir wat verkeerd is.Hulle
stry die goeie stryd op ‘n liefdevolle konstruktiewe wyse. Johannes Calvyn noem hulle
stoeiers vir die regte saak, soldate wat slegs God se woord as swaard het, en morele helde
wat te midde van die moeilikste omstandighede soek na wat reg is in God se oë.
Mense met moed is ook mense wat geduld beoefen. Hulle wag op die Here. Hulle raak nie
gejaagd en oorhaastig en angstig nie Hulle weet God sal voorsien. Hy sal oorwinning skenk.
Mense met moed verdra ook lydingsituasies op moedige wyse. Hulle weet in ons lyding is
ons nie alleen nie. In die vuuroonde is God saam met ons. Hy is saam met ons in die
stormwaters. Hy dra ons deur die vlamme en deur die stormwaters. Sy teenwoordigheid by ons
is ‘n heilsame, reddende, vernuwende, hoopgewende teenwoordigheid – ‘n
teenwoordigheid wat donker verander in lig, stryd in vrede, trane in glimlag, gekryt in
sang, bitter Maras in soete Elims
_Liewe Here, gee ons krag om nee te se waar ons moet. Gee ons krag om ja te se waar ons
moet.Gee ons geduld omdat on sweet God sal voorsien. Gee ons krag in lyding en swaarkry
omdat on sweet wie met ons is. Immanuel, die Een wat alles regmaak._
_______________________________________________________________
Dag vyf: Mense van wysheid en onderskeidingsvermoë (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 25 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoe, beliggaam.
Mense met wysheid ondrskei tussen reg en verkeerd, goed en kwaad, heilig en onheilig,
tussen getrouheid aan God en ontrouheid aan God, tussen gehoorsaamheid aan God se wil en
ongehoorsaamheid aan sy wil. In ‘n modern-postmoderne globaliserende samelewing het ons
verstommend en verlammende keuse-moontlikhede. In so ‘n konteks van byna onoorsigtelike
moontlikhede waarvan ons kan kies, het ons mense met wysheid en onderskeidingsvermoe so
baie nodig.
Meer nog. Ons leef in ‘n wereld van sondigheid, tragiek en sogenaamde _aporia_.
_Aporia_ beteken dat ons dikwels in doodloopstrate beland. In so ‘n aporetiese situasie,
in so ‘n doodloopstraat, het ons nie die luukse om tussen reg en verkeerd te kies nie.
Ons kan slegs kies tussen meer verkeerd en minder verkeerd, of tussen meer reg en minder
reg. Sommige wat deur egskeidings gaan weet jy moet kies tussen die breek van die
huweliksbelofte en die voortsetting van ‘n huwelik wat man en vrou en kinders vernietig.
Hulle wat aborsies moet oorweeg weens die bedreiging van die lewe van beide ma en kind
weet jy moet kies tussen die moontlike dood van ma en kind, of die dood van slegs die
ongebore baba. Hulle wat beleid moet maak oor regstellende aksie in ons land weet jy moet
kies vir geen regstellende aksie en die voortsetting van ‘n situasie van ongelykheid en
moontlike geweld as gevolg daarvan, of jy moet onvermydelik vir ‘n interimperiode
restellende aksiemaatreëls regverdig toepas en vir ‘n interimperiode onvermydelik nog
faktore soos ras en gender in ag neem.
W ysheid vra dat ons soms vir die minste van meer euwels moet kies. So ‘n keuse doen
ons met konfessie en nooit met konsessie nie. Ons doen die keuse vir die minste van meer
euwels met die wete dat dit steeds ‘n verkeerde keuse is, dat dit steeds afwyk van wat
ten diepste reg is, dat dit die keuse is vir ‘n kwaad is, al is dit ‘n noodsaaklike en
onvermydelike kwaad. Daarom doen ons hierdie harde keuse met konfessie van skuld, skaamte
en pyn, want ons wyk af van wat ten diepste reg is. Maar ons doen dit ook met konfessie
van geloof en hoop op herstel en heling.
Om die minste van meerdere euwels in ‘n tragiese doodloopstraat raak te sien, vra vir
wysheid. Net so word vir wysheid gevra wanneer ons tussen twee goeie sake moet kies. Ons
moet dan peil wat is die mees regte ding om te doen.
Ons vorder op die weg van wysheid as ons met sensitiwiteit en liefde leef. Volgens
Filippense 1 vers 9 en bid Paulus mos juis dat ons sal groei in liefde. Waar daar liefde
is, daar groei wysheid en onderskeidingsvermoë.
_Kom ons bid die gebed van die apostel: …_
_______________________________________________________________
DIE “STEMME WAT IN OUERS SE KOPPE PRAAT” (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 25 September 2009 09:54)
Sarie het ‘n pragtige dertienjarige graad 7 dogter wat reeds fisies ontwikkel het en
ouer en meer volwasse voorkom as wat sy regtig is. Sy is boonop spitsvondig en dikwels die
middelpunt van ‘n geselskap. Grietjie en haar ma het ‘n goeie verhouding, maar Sarie
rol snags bekommerd in haar bed rond oor haar mooi kind. ‘n Stemmetjie in haar kop sê:
“Jy mag nie toelaat dat hierdie dertienjarige kind grimering dra nie.” Die
waarskuwende stemmetjie maak Sarie paniekerig. ’n Warm gloed spoel oor haar en sy voel
benoud, asof sy nie asem kry nie. Sy voel seker dat iets vreeslik met Grietjie sal gebeur
as sy grimering dra, wat haar nog mooier en meer volwasse sal laat lyk. In diè toestand
gryp sy na ‘n grashalm. Die volgende dag nooi sy Grietjie vir ‘n melkskommel in haar
geliefkoosde restaurant. Toe hulle in ‘n gemoedelike gemoedstoestand is, vra sy dat
Grietjie sal onderneem om nie grimering te gebruik voordat sy sestien jaar oud is nie.
Grietjie, nie seker waarom haar ma so ernstig daaroor is nie, belowe dat sy dit sal doen.
Veertien dae later gaan Grietjie vir die naweek by haar beste maatjie kuier. Met haar
terugkoms vertel sy heel onskuldig vir haar ma dat haar maatjie se ma by hulle kerk se
kermis verantwoordelik is vir ‘n “vintage” klerestalletjie. Hulle het gespeel hulle
is modelle en het hulle in die klere uitgedos. Sy wys trots vir Sarie die foto’s wat
hulle geneem het. Ma Sarie voel hoe die bloed in haar are stol, want dit is duidelik dat
die “modelle” op die foto’s swaar grimeer is. Die stemmetjie sê vir haar Grietjie
het die ooreenkoms verbreek en sy sal haar nooit weer kan vertrou nie. Sonder om verder te
dink reageer Sarie woedend . Grietjie is onkant gevang: “Mamma, ons het net gespeel”.
Mamma kap terug: “Maak nie saak nie, jy het nie woord gehou nie.” Grietjie hardloop
huilend kamer toe en slaan die deur driftig toe. Beide voel asof dit die einde van die
wêreld is.
Sarie tree verstandig op en bespreek die probleem met ‘n berader. Saam kyk hulle terug.
Die berader wonder of Grietjie werklik in haar hart saamgestem het met haar ma se
voorstel en Sarie onderneem om daaroor met haar te gesels. Hulle het ook gesels oor Sarie
se gesin van oorsprong. Sy kom uit ‘n hegte gesin. Haar ma is ‘n merkwaardige vrou en
sy is baie lojaal aan haar, al vind sy dit moeilik dat sy gereeld, nadat Grietjie by haar
gekuier het, kritiek het op hoe sy haar kind grootmaak. Dit laat haar ontoereikend voel,
asof sy op ‘n ramp afstuur met haar kind se opvoeding. Meteens het sy verstaan dat die
stemmetjie in haar kop eintlik haar ma se stem is, wat as gevolg van haar vrees dat sy nie
aan haar verwagtinge sal voldoen nie, in haar gedagtes ontstaan het. Deur te luister na
die verkeerde stemmetjie, het sy heeltemal ontoepaslik reageer. Sarie het ook verstaan dat
die wêreld verander het en dat sy nie meer haar kind kan grootmaak soos haar ma haar
grootgemaak het nie. DIT IS NODIG DAT SY HAAR EIE OUERSKAPSIENING ONTWIKKEL EN LEER OM TE
LUISTER NA HAAR EIE INNERLIKE STEM WAT GEGROND IS IN HAAR EIE WYSHEID VIR DIE TYD WAARIN
SY EN HAAR GESIN LEEF.
Sarie het besluit om drie dinge te onderneem en het dadelik daarmee begin:
Sy het met haar ma gesels en uitgevind dat sy heimlik baie trots is op haar kleinkind,
maar dat dit vir haar moeilik is dat Sarie en haar man vir Grietjie anders grootmaak as
wat sy haar kinders grootgemaak het. . Sarie het verduidelik dat hulle in ander tye leef
en dat en dat daar as gevolg daarvan ander eise aan hulle gestel word. Haar ma het
sekerlik ook nie vir haar grootgemaak presies soos haar grootouers kinders grootgemaak het
nie. Vir die eerste keer het hulle soos vrou tot vrou gesels en dit was bevrydend.
Tweedens het sy met Grietjie gesels en om verskoning gevra dat sy so heftig reageer het.
Sy kon haar eerlik verseker dat sy haar vertrou. Sy het ook geluister na Grietjie se kant
van die saak en het gehoor dat sy ingestem het oor die grimering omdat sy haar ma wou
tevrede stel. Beide het verlig gevoel. Grietjie het ‘n uitnodiging na ‘n “meisie”
partytjie gehad en Sarie en haar dogter het ‘n heerlike tyd gehad toe hulle saam baie
ligte grimering uitgesoek het vir die geleentheid. Toe Sarie vir Grietjie by die partytjie
aflaai het, het Grietjie gestraal. Sarie was kalm. Sy het geweet sy kan haar dogter
vertrou. Dit was wat haar eie innerlike stem waarna sy diekeer geluister het.
Derdens is Sarie van oordeel dat hulle moet werk aan eie, ‘n goed gedefinieerde
ouerskapsiening. Hiervoor kan sy en haar man, Pieter, by Communitas aanklop om in te skryf
vir die POSPAR (Positiewe Ouerskap) kursus.
_______________________________________________________________
Dag vier: Mense van geregtigheid (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van geregtigheid beliggaam.
Mense van geregtigheid, geregtige, regverdige mense hang nie net die waarde van
geregtigheid aan as ‘n objektiewe waarde en beginsel nie. Nee, hulle beliggaam
geregtigheid. Vir hulle is geregtigheid ‘n geinkarneerde waarde, ‘n deug, ‘n
geneigdheid, ‘n intuїsie. Sonder refleksie en sistematiese nadenke soek hulle
intuitiewelik en spontaan na geregtigheid in elke situasie, in elke saak, teenoor elke
mens.
Geregtigheid word op verskillende maniere beskryf. Nuttigheidsteorieë sê ‘n
samelewing is regverdig wanneer daardie dinge wat vir die meeste mense nuttig is, bereik
word. Die sogenaamde kommunitaristiese teorieë meen dat geregtigheid deur solidariteit
tussen mense bereik word. Sogenaamde gelykheidsteorieë meen geregtigheid word bereik
wanneer alle mense gelyke toegang het tot lewensmiddele en geleenthede. Vryheidsteorieë
meen weer dat geregtigheid geskied as allem mense die vryheid geniet om hul potensiaal te
ontwikkel. Geregtigheid beteken vir sommige dat lewensmiddele eweredig na alle mense,
veral na arm mense, versprei word. Bevrydingsteorieë meen geregtigheid vind plaas as die
mees weerloses in die samelewing spesiale aandag kry.
Godsdienstig tradisies verryk ons verstaan van geregtigheid. Die Joods-Christelike
tradisie leer geregtigheid het sowel ‘n juridiese as ‘n opofferingsdimensie.
Hiervolgens kry geregtigheid slegs gestalte waar mense bereid is om opofferings te maak
ter wille van die ander. Hierdie geregtigheid word dan ook ontfermende geregtigheid
genoem.Amos 5 vers 24 beskryf hierdie juridiese en opofferingsdimensies van geregtigheid
…
‘n Groeiende verstaan van geregtigheid is dat dit in die geval van oortredings nie om
vergeldende geregtigheid gaan nie, maar om geregtigheid wat rehabiliteer, vergeef, herstel
en heel. Hierdie vorm van geregtigheid heet herstellende of helende geregtigheid.
Mense wat geregtigheid beliggaam en praktiseer help om ‘n land te heel en dit ‘n
habitat te maak waar mens en omgewing blom.
_Here, maak ons mense van ontfermende geregtigheid. Regverdig ons vir regverdige lewens.
Amen._
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Gemeentes te midde van Armoede en Materialisme (deur Jannie Swart, gepubliseerDonderdag, 01 Oktober 2009 16:15)
Een van my Amerikaanse kollegas hier in Minnesota wou my graag voorstel aan 'n vriendin van hom wat oorweldig is deur die armoede wat sy in Khayelitsha en Langa ervaar het toe sy onlangs vir twee weke in die Kaap gaan kuier het. Hy het my vooraf na haar blog verwys waar sy haar foto's geplaas en refleksies gedeel het terwyl sy daar was (kyk gerus daarna op http://owlrainfeathers.blogspot.com/2009_02_01_archive.html - van 20 Februarie en verder terug op haar blog). Ons nooi hulle toe oor vir ete een aand verlede naweek, want ons laat ook nooit 'n geleentheid verby gaan om bobotie (met regte Kaapse blatjang!), geelrys-met-rosyntjies, en melktert vir poeding (wat nie van Nestle produkte gemaak is nie!) voor te sit aan mense wat dit nie ken nie (al is dit 'n gesukkel om die speserye hier te vind soos wat ons dit in die Oriental Plaza in Johannesburg kon koop, of om die kerrie te laat smaak soos dit in die Bo-Kaap smaak!).
Die gesprek was diep, fasinerend, en uiteindelik 'n teologiese besinning oor wat dit vir Christene beteken om vanuit bevoorregte omstandighede en te midde van 'n materialistiese kultuur in verhouding te leef met diegene wat minder bevoorreg is en in armoede leef. Die worsteling in ons gesprek word goed opgesom in 'n preek wat my vriend se vriendin (haar naam is Tamie) gelewer het kort nadat sy teruggekom het uit Suid-Afrika. Ek deel dit graag hier (al beteken dit 'n langer blog bydrae as gewoonlik), want dit help my om weer te dink oor wat ons in gemeentes doen in die verband. Ek is veral getref deur die impak wat die mense van Khayelitsha en Langa op hierdie Amerikaanse vrou gemaak het met hulle gasvryheid, en veral die oenskynlike geluk wat hulle vind in 'n eenvoudige lewenstyl. Ek het maar net weer besef dat om veel meer gaan as om bloot aan arm mense te dink as die objekte van ons welsynsprojekte, en hoe ons dikwels ons hulp aan ander as 'n verskoning gebruik om nie verhoudings te bou waarin ons ook 'n kans het om te verander nie. Kan ons dalk stories deel van gewoontes en praktyke wat gemeentes in die verband kweek?
Hier is Tamie se preek:
On March 15, I preached this sermon on poverty. I took Mark 10:17-27 as my text.
A few weeks ago, I took a trip to Africa. I was in Cape Town for eight days, visiting family, and in the middle of that time I spent five days in Zambia at a lodge in the town of Livingstone, named after David Livingstone, a town right on the Zambian/Zimbabwean border. Zambia is in southern Africa, right beneath the Democratic Republic of the Congo, not too far from the equator.
The lodge where I stayed was right on the Zambezi River, a few kilometers above Victoria Falls, one of the natural wonders of the world. It was a little collection of buildings that were part thatch hut/part chalet, if you can imagine such a combination, and while I was there chilling with the little silver monkeys, staring into the crocodile and hippo laden waters, I met a Zambian woman my age named Kumoyo. Kumoyo is an accountant who lives 500 kilometers from Livingstone, and was in Livingstone to do an audit on the property. She and I ended up befriending each other and we ate most of our meals together. As we sat eating yogurt and beef stew and nshima and chocolate cake, we spoke of our two countries, our two cultures.
One afternoon I said to her, “You know, Kumoyo, in the United States, a town with the population of Livingstone would take up much more land than this town. It is a town of 150,000 but it is very small in the space it takes up!”
She said, “Yes? Why would it be bigger? What do you have in your towns?”
“Well,” I said, “for one thing, our houses are very big. And many houses have lots of grass around them. Much fewer people live in each house, so there have to be many more houses than in this town where so many family members live together. Also, we have many stores, and around the stores there are big parking lots for cars because every person in America has their own car.”
“What?!” she exclaimed. “A car for each person?”
“Yes,” I said. “Almost every adult has their own car.”
“This is too much,” she said. “It is too much. Each person has their own car? And anyway, why do you have so many stores? What is in the stores?”
“Well,” I said, “We sell many many things in our stores. Clothes and so many kinds of food. There are many different brands of each food. And the stores sell cars and things for building houses and electronics and so many other things. Blackberrys, forty different kinds of toilet paper, salad shooters, leather seat covers, candy. We have big stores filled with so many many things.”
“This is too much,” she said. “Why do you have so many things?”
I suddenly experienced that clarity that comes of speaking to someone who does not speak my language well, or whose culture is radically different from mine, and I have to strip off every explanatory extra and just simply tell the naked truth. I had gotten myself into a very honest conversation about America’s wealth—my wealth—with a member of a country where the average life expectancy is 37 years, and 25% of the population are infected with HIV. Yes, indeed. Why do we have so many things? Why do we have so many things?
We continued talking.
“Many times there are just one or two people living in the big houses,” I said. “Families do not necessarily live together, like here in Africa.”
“Yes?” she asked. “Why?”
“I don’t know,” I said.
“In Africa this would not be possible,” she said. “In Africa we are poor because we all share our money. If you get some money and you have a cousin who is sick, or an auntie who needs some money, you will give your money to those people. That is why we can never save money.”
I laughed. “Ah,” I said, “so this is the real reason for poverty!” We laughed together.
We began talking about wages and prices. She asked me how much rent I paid. I told her. Her eyes got big as silver dollars and she said, “You must live in a very big house!”
“No,” I said, “I live in a small apartment. Really, I promise!”
“How many rooms are in your apartment?” she asked. I told her that I had two bedrooms in my apartment, one for me, one for my roommate, and also a kitchen, dining area, bathroom, and living room. Even as I said it, I realized how rich and clueless I sounded.
“Ah yes,” she answered, knowingly. Clearly I did live in a big place. Two bedrooms! One for each person! What was this extravagant luxury! And I thought my apartment was small. Clearly, her attitude betrayed, this American woman was not to be taken exactly at her word. Kumoyo told me that she considered herself a member of the upper class in Zambia, a college-educated accountant after all, and she speaks seven languages. She shared a one-bedroom apartment with her brother, cousin, and son.
**
I am just going to be honest and admit that while I was in Africa, I lived in great luxury, and luxury sure can feel good. My father treated me to business class on all my flights—and business class on British Air means beds and gourmet meals and personalized service. My father also paid for my side trip to Zambia, where I had high tea right on the edge of the Victoria Falls, and in Cape Town I had spa treatments and an absolutely gorgeous, private room in a five-star hotel where the entire staff greeted me by name every day. I sincerely enjoyed it all.
Meanwhile, I was encountering some of the most extreme poverty I have personally ever witnessed.
When I returned from Zambia, one of Africa’s poorest countries, to South Africa, one of Africa’s wealthiest countries, I breathed a deep sigh of relief when I walked into the airport in Johannesburg, because here again were all the familiar trappings of first-world luxury, and I felt existentially safe once more. I say this as someone who prides herself on living a simple and not-very-materialistic life. But oh, after the deprivation of Zambia, with its desperate and dying merchants, its smell-able, palpable, profoundly human reminders that we live in an utterly unfair world and that I am one of the few who benefits from this inequality…oh, what a relief to enter the Johannesburg airport full of stores bursting with things! Brightly colored tourist things, almost all of them superfluous to subsistence, all of them easily purchased with a Visa or Mastercard, those little American-made plastic rectangles that allow us to consume and consume and consume.
How protected from suffering I felt, once again! How relieved to be back in a context where I could buy happiness, or at least distraction, where I could escape my own neediness, live out of sight of others’ neediness. And I did buy stuff. That’s exactly what I did. And this is why it is easier for a camel to pass through the eye of a needle than for a rich person to enter into that elusive Kingdom of God that Jesus talks about, that place where we would actually live with our whole lives the truth that every person on earth is equally precious, equally worthwhile, equally human and divine.
Back in Zambia I had said to Kumoyo, feeling like I was giving away the Great Secret of the Global North. “Here’s the thing. Americans aren’t happy. At least, it’s not like just because we are rich it automatically means we are any happier or living more meaningful lives than people here in Zambia. We are rich but not joyful. We are lonely. So many Americans take drugs because they are sad or depressed or they cannot stand their lives. They are lonely in their big houses. They buy more and more things in the stores because they want to feel happy but buying things does not solve what is wrong with their hearts. We are rich, but so what?”
And then I backpedaled, because what right do I have to dismiss with the wave of a hand all my wealth and lifelong privilege? What right do I have to tell someone who has always lived in poverty that money does not matter, that it makes no difference?
Jesus says that the poor will be able to enter the Kingom of Heaven, and the rich will have a very tough time of it. Reflecting on this has got me pondering up a ponderation storm. We middle-class Americans, and especially, I think, we progressive middle-class Americans, seem to assume that poverty is the problem. In Africa I got the sinking feeling that the desire of so many wealthy westerners is to make poor people into middle-class consumers, solve their problems with our solutions. Which leads me to wonder: what exactly have our solutions solved? And at what price? And, if the goal isn’t to make the poor into us, then what exactly is the goal? If the goal is a richly meaningful and loving life, as I might suggest, then where exactly does wealth fit in? Who among us is completely satisfied with what we have? Who among us doesn’t think we’d be happier if we just had a little bit more?
Why do we assume that poverty is a problem to be solved? Is it partly because we need to justify our own wealth? Why did so many of the great spiritual teachers live in abject poverty? Jesus was homeless; Mother Theresa lived in the same poverty as did those poorest of the poor to whom she ministered; Gandhi chose extreme simplicity though he came from a wealthy family. Why are we so quick to assume that they didn’t mean their teachings on wealth and poverty literally? They must have meant them spiritually! We think: Surely they wouldn’t want us to actually sell all that we have and give our money to the poor! Can’t you live a comfortable American life and be a realized spiritual person?
Dudes. I am not so sure.
There have been so many misunderstandings of what Jesus meant when he spoke about salvation and the Kingdom of God. Many of us have been the victims of lame and even destructive interpretations when it comes to Jesus and Christianity. So it is instructive to revisit what Jesus might have meant, when he spoke to the rich young man and to his disciples about the kingdom of heaven and salvation.
Many of us have been taught that the Kingdom of God, or the Kingdom of Heaven, is a distant, post-death reality with streets of gold, and that “getting saved” is what you have to do to get the key to the gate to this Kingdom. Frankly, this interpretation of Jesus arose from the need to distort his teachings beyond recognition in order to maintain the status quo that he sought to absolutely undermine and overthrow.
Salvation is not about getting into heaven, and the Kingdom of God is not some afterlife reality, though sometimes I think it is a reality even more elusive than the afterlife. Here is what Jesus taught, as concise as I know how to say it: Everyone is loved equally by God. Live accordingly. Everyone is loved. Everyone is loved equally. We are all God’s children, all holy creatures, none of us more worthwhile or less worthwhile, more or less in need of mercy. Therefore, we are obligated to do away with every hierarchy, every system of violence and oppression and domination. We must do away with war, patriarchy, racism, and yes, we must do away with economic inequalities.
Jesus is not just saying that we must part with our dependence on all our possessions in order to enter this new transforming reality that he calls the Kingdom of God. He is saying that we have to altogether stop participating in the violent system that depends on the domination and oppression of others. He is not glorifying poverty; he is saying: so long as there is a system in which some are poor and some are rich--some are rich because others are poor--as long as there is such a system, none of us will be free and we will not be living fully the Kingdom of God.
In our context, I tremble to admit, this is more complicated than getting rid of everything that you own. I tremble to admit that because most of us just want to hear that we don’t have to part with our possessions, which only proves just how much of an obstacle they are to us spiritually. But actually, getting rid of all your possessions might be the easy way out. The hard thing is having the wisdom and tenacity to figure out how not to participate in the system of oppression and domination in which we are all unwittingly participating, not because we are bad people but because we don’t know what else to do. Theologian Tereza Calvacanti says, “The option for the poor means opting for the causes of the poor. Not that I become materially poor like the poor are, but that I put all my resources at the cause of the poor and assist in the struggle of the poor.”
As long as we think of poor people as unfortunate souls needing to be saved by rich victors; as long as our goal in making money is to make sure that we get to be the ones who reap the benefits of this unjust system; as long as we secretly believe that wealth will protect us, then we are missing the point. And the point, as a young Zambian man told me as we were talking politics while looking around for giraffes, is that the system needs to change. Our hearts need to change. The point is that we can be the ones to say we will no longer tolerate the way things are. And we don’t need money to say that. We can say it with our bodies, with the way we treat each other, with our lives. People in prison can say it, as Nelson Mandela did. Powerless and oppressed people can say it, as the black people did in the south, as the suffragettes did before women had the right to vote. We can say it with our prayers, we can say it by inviting over for dinner people with whom we are uncomfortable, we can say it by volunteering, we can say it by speaking up. We can say it by getting rid not just of what we do not want, but of what we do not need. By getting rid of everything that is holding us back from love.
Two days before I left Africa, I went on a tour of the townships in Cape Town. The townships are gigantic spreads of shacks where most of the black and mixed-race people in Cape Town live. During apartheid, which was the Nazi-inspired system of racial segregation that only ended in 1994, black and mixed-race folks were forcibly removed from their homes and placed in the townships. Over the years, the townships have grown and grown. Millions of people live in these townships now. Passing by them on the highway, all you can see is massive jumbles of sheet metal and scrap wood.
Wanting to understand better what was up with the townships, I decided to take a tour. At first I was uncomfortable with the idea of taking a tour of poverty, but I was encouraged by several seemingly trustworthy locals in Cape Town to do so, so I went. And how thankful I was that I went! My day in the townships was my best day in Africa.
Let me just say this. With the eyes of the wealthy, and from the outside, the townships look like places of deprivation and squalor and violence. And surely they are! But from the outside, the mansions of the wealthy look like places of security and luxury and fun. And surely they are. But we all know neither is the whole truth. There can be deprivation in the mansions, and I assure you that the townships are bursting with life! Sometimes I think we in the west think that the poor, brown people of the world are just lying around hoping we’ll come save them. Nothing could be further from the truth.
There were thousands of little businesses open everywhere in the townships, the vast majority of them not registered and technically illegal. We met a woman named Beauty whose husband had slept around, contracted HIV, and then passed the virus on to her. She became very depressed and angry, but then with the encouragement of her neighbors who recognized her gifts, she opened her own sewing business and was giving sewing lessons to the young women in the community so that they too could sustain themselves. Our guide had befriended Beauty and had helped her access anti-retroviral drugs and encouraged her to eat well and she was now in good health. She had purchased several sewing machines with money donated by tourists who come on these township tours.
We met another woman named Vicky who had opened a bed and breakfast—in a township!—where young adventurous westerners like myself could come and really get a feel for township life. With her profits from the bed and breakfast, she’d opened a childcare so that working parents would have a safe place to leave their children. There is a common myth in Africa that if you are an HIV-positive male, you can get rid of the virus by having sex with a virgin. In order to know for sure that they are actually getting virgins, men are raping young girls. This is a very big problem in the townships. But this woman, Vicky, had opened this childcare so that little girls could be safe.
I bring you this report about Vicky and Beauty and the townships because it does not make the news. Also, I want you to understand that it isn’t all up to you. As we take steps toward loving others, as we try to let go of all that stands between us and the equal treatment of every person on earth, many others are taking steps—toward us! And let me tell you, it is your great good fortune to be stuck in this soup with the poor. It is probably more our good fortune to be stuck in this with them than it is their good fortune to be stuck in this with us.
In the reading today from Gustavo Gutierrez he says, “If there is no friendship with the poor, and no sharing of life of the poor, then there is no authentic commitment to liberation, because love exists only between equals….But how is it possible to tell the poor, who are forced to live in conditions that embody a denial of love, that God loves them? It is not enough that we be liberated from oppressive socioeconomic structures: also needed is a personal transformation by which we live with profound inner freedom in the face of every kind of servitude.”
The title of my sermon is, “Is Poverty a Problem?” and I would say this: being able to let go of money and possessions is not only not a problem, it has been given by many spiritual teachers as an absolutely crucial part of the path to becoming fully human and fully integrated into an ethical and holy life. However, the kind of poverty that is a problem is the kind that arises from the socioeconomic system in which people in the world—so many people in the world—are forced to live in conditions that embody a denial of love. That kind of poverty, the kind that implies exploitation and violence, is the kind of poverty to which we all contribute and from which we all suffer. Who among us does not coexist with conditions, somewhere in his or her life, which embody a denial of love? Because we each participate in it, because we each suffer from it, we also each have the ability to participate less, to pour our wealth—our spiritual wealth, our relational wealth, our artistic wealth, our hope and our joy and our sincerity and our pain and our money and our stories—into creating a world that embodies an affirmation of love.
You are loved. Every one of you. You are loved beyond reason, beyond measure. So is everyone else. Live accordingly.
Amen?
Nagmaalsgebed (deur Christo van Heerden, gepubliseerWoensdag, 30 September 2009 06:13)
In die donker wêreld waarin ons woon, gee dit my hoop
dat u lig sedert my doop steeds op my skyn
en dat in hierdie doolhof van verwarring
u stem my steeds lei en stuur.
In die bitterheid en geweld waarin ons ons daagliks vasloop,
kan ons rondom u tafel in u teenwoordigheid sit
en ervaar hoe U ons met liefde toevou
en daar u gawes van genesing geniet.
In die liefdeloosheid en verskeurdheid van die kerk,
staan U, ons Verlosser, en met u deurboorde hande
neem U ons hande, bind ons aanmekaar
en dwing ons om met nuwe oë na mekaar te kyk.
In die korrupsie en inhaligheid in die raadsale van die wêreld
het U u hemeltroon verlaat
en onder ons u kruis kom dra
sodat ons nou ‘n kruis-kwaliteit lewe kan lei.
In ʼn wêreld waar woorde hol simbole geword het
het dié Woord vlees en bloed geword,
vul die Gees elke woord met waarheid en ewigheid
en roep u mense terug na u veranderende teenwoordigheid.
Dankie dat u lig steeds skyn, al begin my geloof kwyn
dankie dat ek met leë en bewende hande
steeds van U die brood en wyn kan ontvang
Realiteit van geloof, hoop en liefde!
Amen
Konferensie – Morele Uitdagings aan ... (deur Chris Jones, gepubliseerDinsdag, 29 September 2009 17:39)
3–5 November 2009 - Fakulteit Teologie, Stellenbosch
Kom luister, praat en dink saam oor die Morele uitdagings:
Aan Leiers
In Skole
In die Beskermingsdienste
In die Plaaslike Regering en
In die Media
Ekumeniese konferensie oor Morele Leierskap word gehou op 3-4 November 2009 in die Attie van Wijk ouditorium, Fakulteit Teologie, Universiteit van Stellenbosch. Ons gaan die breër landskap wat morele leierskap betref, ondersoek, waarna ons meer spesifiek oor die uitdagings aan geestelike leiers gaan besin. Ons gaan verder kyk na die Onderwys, Beskermingsdienste, Plaaslike Regering en die Media, en hoe morele leierskap en netwerke op hierdie terreine kan lyk. Ons wil hierdie twee dae afsluit met drie werksessies oor wat geestelike leiers prakties in hul gemeentes/gemeenskappe kan (gaan) doen.
5 Nov – Die derde dag het ons plek vir 20 mense wat interaktief wil deelneem aan sessies oor morele vorming in en deur gemeentes 09:00 tot 13:00. Vir die 3 dae word volle VBO-punte toegeken. Meer inligting oor dag drie, volg later.
Konferensiegelde: R120
Bruce Theron, Chris Jones, Coenie Burger and Donald Katts
Voorlopige Program 3-4 Nov
Opening en verwelkoming: Bruce Theron 9:30–10:15
Dag 1:
10:15–11:30 Morele Leierskap: Uitdagings – prof Piet Naudé: 45 min. Respondent: prof Nico Koopman – 10 min en vrae 20 min. Respondente hanteer deurgaans vrae-sessies.
11:30–13:00 : Morele Leierskap: uitdagings vir geestelike leiers. Prof Russell Botman vir een uur. Respondent: dr Coenie Burger: 10 min. Vrae vir 20 min.
13:00 – 14:00 Middagete: (ligte ete sal voorsien word)
14:00 – 15:00 Middag: Morele Leierskap en die onderwys: mnr Brian Schreuder: 1 uur. Respondent: dr Jeanette de Klerk-Luttig: 10 min en vrae tyd 20 min.
15:30 – 15:45 Tee
15:45 – 17:00 Morele Leierskap – Morele Leierskap en plaaslike regering: Mnr Dan Plato: 45 min: Respondent Ds Xolile Rashe: 10 min en vrae 20 min.
Dag 2:
9:30 Beskermingsdienste. (Onseker: 45 min). Respondent: Yvette Moses: 10 min en vrae 20 min. Tee: 11:00–11:30 11:30 Morele Leierskap en die Media: Mnr Harold Pakendorff: 1 uur en Respondent: Ds Peter Langermann: Respondent 10 min en vrae 20 min.
·08:00 – 08:20Registrasie in voorportaal / Registration in foyer
·08:20 – 08:30Verwelkoming / Word of welcome – Elna Mouton
·08: 30 – 09:00Humankind as being created in the “image of God“ in the Old Testament: Possible implications for the theological debate on human dignity - Hendrik Bosman
·09:00 – 09:05Reaksie / Response: A Daniels
·09:05 – 09:30Bespreking / Discussion
·09:30– 10:00Resisting Dehumanization:The acts of relational care in Exodus 1 – 2 as Image of God’s liberating presence – Julie Claassens
·10:00 – 10:05Reaksie /Response: Jonathan Weor
·10:05 – 10:30Bespreking / Discussion
10:30 – 10:45Verversings / Refreshments
·10:45 – 11:15Human dignity and the construction of identity in the Old Testament – Louis Jonker
·11:15 – 11:20Reaksie / Response: Biswick Nhhoma
·11:20 – 11:45Bespreking / Discussion
·11:45 – 12:15The dialectic of human dignity and human finitude: reflections on the anthropology of the Psalms and Wisdom Literature – Douglas Lawrie
·12:15 – 12:20Reaksie / Response – BC Park
·12:20 – 12:45Bespreking / Discussion
·12:45 – 13:00Paneel/Panel members: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert Vosloo
·13:00 – 14:00Middagete / Lunch
·14:00 – 14:30 On mapping human dignity in the New Testament: Concerns, conditions and concepts – Jeremy Punt
·14:30 – 14:50Bespreking / Discussion
·14:50 – 15:20The human right to defend your case in a public court: perspectives from 1 Cor 6: 1-11 – Lambert Jacobs
·15:20 – 15:40Bespreking / Discussion
15:40 – 16:00Verversings / Refreshments
·16:00 – 16:30Human dignity according to the Gospel of Luke: thoughts on the “alien dignity” (dignitas alienda) of human beings – Johann Du Plessis
·16:30 – 16:50Bespreking / Discussion
·16:50 – 17:20God images and human dignity? Perspectives from two controversial New Testament texts (1 Cor 14:33-40 & Eph 5:21 – 6:9) – Elna Mouton
·17:20 – 17:40Bespreking / Discussion
·17:40 – 18:00Paneel/Panel members: Ian Nell, Xolile Simon, Dirkie Smit, Robert Vosloo
Feesjaar TSK (deur Frederick Marais, gepubliseerDinsdag, 29 September 2009 09:26)
Die Teologiese Studente Komitee van die Fakulteit Teologie het 'n vol en interessante feesprogram: Feesjaar TSK 1859-2009
Maandelikse Fokus (deur Barend Vos, gepubliseerMaandag, 28 September 2009 16:23)
Begrafnispreek
Verantwoording
Die Situasie Kobus was 24 jaar oud toe hy selfmoord gepleeg het deur homself in sy kamer by sy ouerhuis dood te skiet. Hy het geen brief nagelaat nie en sy ouers en die res van die familie, asook sy vriende, kon geen lig op die ellendige gebeure werp nie. Daar was geen vooraf aanduiding of aantoonbare aanleidende oorsaak nie. Soos dit maar met sulke tragedies is, was daar egter heelwat spekulasie – “die mense” het gepráát ...
Die Woord (Romeine 8:31-39)
Die laaste deel van Romeine 8 (Die triomf van Gods genade – W.D. Jonker, teenoor FF Bruce se The triumph of faith) is by die roudiens gelees en oordink. Natuurlik staan hierdie gedeelte in die nouste verband met die voorafgaande (die hoofstuk begin dan met die stellige verklaring: “Daar is dus nou geen veroordeling vir dié wat in Christus Jesus is nie.”) en veral die náklanke van verse 18-30 is goed hoorbaar (vgl.vers 18: “Ek is daarvan oortuig dat die lyding wat ons nou moet verduur ...”) Met sy retoriese vrae, skerp uitroepe en helder verklarings – laasgenoemde soms enkele woorde (“God self spreek hulle vry.”) en soms meer uitgesponne - en met die opwindende verklaring teen die einde, wat sekerlik bedoel is as ‘n soort samevatting van die lang argument, nog eens ‘n bevestiging van ‘n onwrikbare oortuiging, vorm hierdie nege verse ‘n allertroostende afsluiting van die argumente wat Paulus in die hoofstuk voer.
Dié Woord in dié situasie?
Die lig-polemiese trant in die prediking honoreer, reken ek, die inhoud van die teks – die troos, die triomf, die sekerheid te midde van die aanvegtinge van die groot onsekerhede: lewe en dood. Maar dié tipe aanslag probeer ook die buitengewone omstandighede in ag neem: die onbeskryflike trauma wat die geliefdes én die gemeente deurmaak – en beide se pogings om sin uit die gebeure te maak. Dit maak dié teks uitnemend geskik vir ‘n begrafnispreek wat in sulke omstandighede voorberei en gelewer moet word. Tot troos vir die familie en die gemeente, én vir die prediker.
Prediking
(Skriflesing)
Ja, wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge?
Al hierdie dinge?
Watter dinge?
Die ding dat Kobus homself met sy jaggeweer geskiet het? Die ding dat daar nie ‘n brief was nie, dat niemand kon sê – nie ‘n ma of ‘n pa, ‘n broer of suster of ‘n vriend of vriendin, niemand wat naby aan hom geleef het - wát tot hierdie tragedie aanleidng kon gee nie? Nee, hulle kon geen gevolgtrekkings maak nie. Nie dat hulle nodig gehad het om gevolgtrekkings te maak nie; daar was in hierdie afgelope klompie bitter dae oorgenoeg mense wat sulke gevolgtrekkings namens hulle gemaak het. Mense wat praat en spekuleer, wat hulle slim hou en oor die algemeen oor alles ingelig is, húlle maak die gevolgtrekkings ... Miskien is dit vandag, en hier, die aangewese tyd en plek om ons gevolgtrekkings vir onsself te hou, ons slim antwoorde vir eers op te skort. Ten minste moet ons net stilbly sodat ons - ons wat almal deur hierdie tragedie geraak is, en veral hierdie seer mense in die voorste banke - kan hoor hoe klink ‘n ander gevolgtrekking. Die een wat ons pas gelees het.
Paulus skryf mos in die voorafgaande gedeelte uitvoerig oor lyding: die lyding wat ons nou moet verduur, die verydeling, die verganklikheid. Die swakheid van mense wat in sulke omstandighede nie eens weet wat en hoe hulle behoort te bid nie. En op al hierdie groot, ellendige vraagstukke gee hy sy troos - veral skryf hy oor hoop, en oor God se Gees wat namens ons bid, en oor God wat sy kinders vryspreek.
En dán vra Paulus: Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Sy antwoord is agt verse lank, ‘n antwoord wat begin met ‘n uitroep: God is vir ons, wie kan dan teen ons wees? As God - in al hierdie dinge - aan ons kant is, watter moontlikheid is daar dan dat iemand teen ons kan wees? Wie is gebore in staat om teen ons te wees? Wie sal dit waag?
Kyk, as Hy dan sy eie Seun laat kruisig het sodat óns sy seuns en dogters kon word, sodat ons die erfgename kan wees van sy oorvloedige genade; wie of wat sal ons daarvan kan ontneem?
Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die genade wat God skenk, is genoeg. Genoeg om ‘n swaar kruis te dra. Dié genade sal ons aan die lewe hou, ook in hierdie bitter dae. Dit sal ons krag gee, ook in die tyd wat kom: Kobus se verjaarsdag, die eerste Kersfees, ál die dae wat ons kruis so ekstra swaar sal wees.
Dan roep Paulus weer uit: Wie kan die uitverkorenes van God aankla? Wie kan ons veroordeel? As God ons dan vrygespreek het, wie op aarde, of wié in die hemel, watter mag of krag, kan dan wéér die boeke oopmaak en die skuld bereken en ‘n vonnis vel? Jesus het gesterf om hierdie skuld te betaal, Hy het die vonnis ontvang en die straf gedra. Méér nog: Hy het die dood oorwin; Hy leef. En Hy onthou vir ons – ons wat steeds met die sware kruis loop, een wat in hierdie dae so ekstra swaar is. Daarom praat Hy mooi - pleit Hy - vir ons by sy Vader, die God wat ons vryspreek. Dit is Paulus se gevolgtrekking: Die prys wat Jesus betaal het, was hóóg. Dit was genoeg vir gister en eergister en laasweek, en vir môre en oormôre en vir die dae wat kom. En dis genoeg vir vandag, hierdie swaar dag.
Ten slotte daag Paulus sy lesers uit: Wie kan ons van die liefde van Christus skei? En hy noem ‘n klomp ellendige dinge, moontlike skeidingmakers. Sal lyding ‘n muur kan bou tussen my en Christus? Sal benoudheid my kan weghou van Christus se liefde? Of vervolging, honger of naaktheid, gevaar of swaard? Sal ‘n skoot uit ‘n jaggeweer my afsny van Hom en sy liefde vir my? Nee! sê Paulus, ‘n duisend maal néé! Christus het al hierdie dinge baasgeraak; Hý is die oorwinnaar. ‘n Noodkreet, ‘n wanhoopsdaad, ‘n knal uit ‘n geweer het nie die laaste sê nie. Jesus het. Omdat Hy ons liefhet, is die laaste woord altyd Syne.
En vandag, op hierdie sware dag, is sy woord aan ons ‘n trooswoord. Daar sal nog baie sulke woorde wees in die dae wat vir julle en vir ons voorlê – liefdeswoorde. In ‘n wêreld en ‘n tyd waar harde woorde skynbaar seëvier, waar skimpe en stories onbeheers losgelaat word, kom God se Woord sag en vol ontferming na ons toe aan. Dalk met minder antwoorde as wat ons sou wou hê, maar met meer liefde en begrip as wat ons sou dink.
En nou? Wat is nou ons gevolgtrekking oor al hierdie dinge? Watter dinge? Die ding dat God vir ons is, dat Hy ons vryspreek. Die ding dat Jesus die prys betaal het, dat Hy uit sy liefde vir ons die skeidingsmure afgebreek het. Die ding dat Hy ons vandag en ál die dae, in ons smart en onbegrip, vashou.
Hiervan is ek oortuig, sê Paulus, en sê ons vandag: Geen dood of lewe of engele of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping of ‘n skoot uit ‘n jaggeweer kan ons skei van die liefde van God nie, die liefde wat daar is in Christus Jesus ons Here.
Barend Vos
Verder Geluister: Psalm 8 (deur Christina Landman, gepubliseerMaandag, 28 September 2009 16:17)
Sondag 4 Oktober
Mede-menswaardig en medemens-waardig
‘n Psalm is ‘n ding wat vlieg. ‘n Psalm was eers wyshede en lewensvaardighede wat gevlieg het van mond na mond, van ouer na kind. Tot dit opgeskryf is as ‘n psalm. En toe het dit deur die geskiedenis heen van pen tot preek gevlieg, en elke prediker het dit in die harte van sy of haar mense laat land.
In elkeen van ons se lewens het Psalm 8 al iewers geland. Miskien het ‘n onderwyser dit vir ons as kinders voorgelees om ons aan te spoor om die grootsheid van die natuur te geniet en te bewonder. Baie keer is Psalm 8 gebruik om ons as mense nederig te hou. God is groot, die natuur is groots, en ons is klein en nietig. En niks. En nouja, dis ook goed dat ons mense nou en dan daaraan herinner word om ons groot koppe ‘n bietjie terug te skaaf.
Maar voor ons kyk waar Psalm 8 vandag in ons lewens kan land, kom ons kyk wat die groot kerkhervormers Martin Luther en Johannes Calvyn daarmee gedoen het. Dis gepas om ‘n bietjie na hierdie tyd terug te gaan, want Calvyn is hierdie jaar 500 jaar oud.
Luther en Calvyn het Psalm 8 verskillend laat land. Vir Luther is Psalm 8 ‘n profesie wat voorspel dat Jesus as mens gebore sou word, dat hy twee nature sou hê (dit is ‘n menslike en ‘n goddelike natuur), dat hy uit die dood sou opstaan en na die hemel sou opvaar. En wanneer ‘n mens na Psalm 8 kyk, dan hoef jy nie verbaas te wees dat Luther die psalm so gelees het nie. “Die mensekind” waarvan ons in vers 5 lees, kan ‘n mens eintlik vertaal met “die Seun van die Mens” wat baie geleerdes vandag nog beskou as ‘n verwysing na Christus. En dan lees ons in vers 6 dat God die Seun van die Mens net minder as ‘n hemelse wese gemaak het, wat volgens Luther op Jesus se menswording en sy twee nature dui. En in vers 6b en 7 lees ons dat God die Seun van die Mens met aansien en eer gekroon het, en hom laat heers het. Dit is ‘n verwysing na Jesus se opstanding en hemelvaart, sê Luther.
Hierby moet ‘n mens sê dat die skrywer van die Brief aan die Hebreërs (2:5-9) ook gedink het dat Psalm 8 na Jesus Christus verwys, asook na gelowiges wat oor die aarde in Sy naam sou heers. Ek hou meer van Calvyn se interpretasie. Vir Calvyn praat Psalm 8 oor God die Vader se voorsienigheid vir die mensdom. God dink aan die mens. God sien om na die mens. God het die mens amper goddelik gemaak, en laat die mens oor die aarde heers.
Ek hou nog meer van hoe Psalm 8 vandag in die gesprek oor menswaardigheid te lande gekom het. Vir teoloë wat hulle op menswaardigheid (human dignity) toespits, staan Psalm 8 sentraal: God het aan die mens waarde gegee. In die kerk en in die teologie het ons altyd vir mekaar gesê dat die mens waarde het, omdat hy/sy na God se beeld geskape is. Dit was altyd die sentrale gedagte in die gesprek oor menswaardigheid. Maar met Psalm 8 kan ons hierdie gesprek uitbrei. Ons is almal gelyk menswaardig, omdat ons waardig is in God se oë. Hy het ons net minder as ‘n hemelse wese gemaak.
En omdat ons menswaardig is, het ons regte. Ons het die reg op erkenning, op respek, en op beskerming. En elke mens het die reg om hom- of haarself te definieer en moreel daarbinne te lewe.
Maar daar is nog iets wonderlikers aan hierdie idee dat ons menswaardig is. As ons menswaardig is, beteken dit dat ons meer is as net ‘n liggaam. ‘n Mens is nie net iemand wat vergeld, en ander wil terugkry nie. ‘n Mens is nie net iemand wat van geld alleen kan leef nie. ‘n Mens eet en slaap en pronk nie net nie. ‘n Mens lewe nie net vir hom- of haarself nie.
‘n Menswaardige mens is ‘n medemens.
Maar hoe is ‘n mens nou ‘n medemens? Waar is ons rolmodel? Ek sou sê dat Luther en Calvyn se interpretasies van Psalm 8 hier amper bymekaar kom. Calvyn wys ons daarop dat God vir ons sorg. Hy gee vir ons waarde. En Hy voeg waarde aan ons toe, dat ons meer as ‘n mens word. Dat ons medemense word wat ook vir ander kan sorg.
En Luther vertel ons van Jesus. Hy lees Jesus raak in Psalm 8. En of Psalm 8 nou Jesus voorspel het of nie, dit gee ons miskien tog die kans om te kyk hoe Jesus later as medemens hier op aarde geleef het. Ja, Jesus die Medemens is inderdaad vir ons ‘n goeie rolmodel oor hoe om medemens-waardig te lewe.
Jesus die Medemens het ‘n aanvoeling gehad vir mense se behoeftes, fisies en geestelik. Hy het hom bemoei met die lot van mense wat honger was, wat magteloos was, en wat wysheid kortgekom het.
Jesus die Medemens het ook respek gehad vir mense en almal as sy gelykes gehandel. Nikodemus, melaatses, vroue, tollenaars, kinders. Almal is as medemense behandel.
En Jesus die Medemens het dit ook geniet om by mense te wees. Kyk maar hoe neem hy deel aan die huwelik by Kana. En gee hy sy wysheidsuitsprake wanneer hy saam met mense eet. Vir Jesus is mense werd om mee om te gaan, of hulle ryk of arm, geleerd of ongeletterd, gesond of siek is.
Dit dan, in kort, sou ek sê, is medemenswaardigheid. Om myself te koester omdat ek waarde in God se oë het. Om raak te sien die waarde wat ander in God se oë het. En om na hulle behoeftes uit te reik.
Want medemenswaardigheid is uiteindelik ‘n werkwoord. Ons moet ons medemens waardig maak.
Anders bly die hele idee van menswaardigheid net opgesluit in Psalm 8. En laat ons die Psalm nie toe om tot hier by ons vandag te vlieg nie.
Dag ses: Mense van moed en sterkte (deur Webmeester, gepubliseerSaterdag, 26 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoë, beliggaam.
Volgens die filosoof Aristoteles kan mense met moed vrees oorwin, ook die vrees om ‘n sogenaamde edele dood te sterf ter wille van die oorlewing van ander mense. Ook die middeleeuse teoloog, Thomas Aquinas, verwys na die moed wat nodig is om ‘n martelaarsdood te sterf ter wille van ‘n goeie saak. Hierdie martelaarsterftes wil nie in diens van die dood staan nie, maar in diens van die lewe. Dit is sterftes wat God se koninkryk wil dien. Dit is sterftes wat hoopvol is. Sulke martelare weet God sal nie die werk van sy hande laat vaar nie.Sulke sterftes en opofferinge staan in diens van die koms van die dag dat alle mense en die natuur volle vriendskap met God geniet.Mense wat met oorgawe en vreesloos soveel opoffer, selfs hul eie lewens, is morele helde.
Dit is egter nie net in sulke uitsonderlike situasies waar moed gevra word nie. Ons het moed meermale in die gewone gang van die lewe nodig. Ons word geroep om morele helde te wees in die alledaagse lewe. Morele helde is mense wat die nood raaksien en met krag handel en iets daaraan doen. Morele helde is mense wat die regte ding raaksien en dit ondubbelsinnig verkondig, selfs al sou hulle daaroor benadeel word. Morele helde is mense wat nee sê vir die verkeerde selfs al sê almal rondom hulle ja vir wat verkeerd is.Hulle stry die goeie stryd op ‘n liefdevolle konstruktiewe wyse. Johannes Calvyn noem hulle stoeiers vir die regte saak, soldate wat slegs God se woord as swaard het, en morele helde wat te midde van die moeilikste omstandighede soek na wat reg is in God se oë.
Mense met moed is ook mense wat geduld beoefen. Hulle wag op die Here. Hulle raak nie gejaagd en oorhaastig en angstig nie Hulle weet God sal voorsien. Hy sal oorwinning skenk.
Mense met moed verdra ook lydingsituasies op moedige wyse. Hulle weet in ons lyding is ons nie alleen nie. In die vuuroonde is God saam met ons. Hy is saam met ons in die stormwaters. Hy dra ons deur die vlamme en deur die stormwaters. Sy teenwoordigheid by ons is ‘n heilsame, reddende, vernuwende, hoopgewende teenwoordigheid – ‘n teenwoordigheid wat donker verander in lig, stryd in vrede, trane in glimlag, gekryt in sang, bitter Maras in soete Elims
Liewe Here, gee ons krag om nee te se waar ons moet. Gee ons krag om ja te se waar ons moet.Gee ons geduld omdat on sweet God sal voorsien. Gee ons krag in lyding en swaarkry omdat on sweet wie met ons is. Immanuel, die Een wat alles regmaak.
Dag vyf: Mense van wysheid en onderskeidingsvermoë (deur Webmeester, gepubliseerVrydag, 25 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van wysheid, van onderskeidingsvermoe, beliggaam.
Mense met wysheid ondrskei tussen reg en verkeerd, goed en kwaad, heilig en onheilig, tussen getrouheid aan God en ontrouheid aan God, tussen gehoorsaamheid aan God se wil en ongehoorsaamheid aan sy wil. In ‘n modern-postmoderne globaliserende samelewing het ons verstommend en verlammende keuse-moontlikhede. In so ‘n konteks van byna onoorsigtelike moontlikhede waarvan ons kan kies, het ons mense met wysheid en onderskeidingsvermoe so baie nodig.
Meer nog. Ons leef in ‘n wereld van sondigheid, tragiek en sogenaamde aporia. Aporia beteken dat ons dikwels in doodloopstrate beland. In so ‘n aporetiese situasie, in so ‘n doodloopstraat, het ons nie die luukse om tussen reg en verkeerd te kies nie. Ons kan slegs kies tussen meer verkeerd en minder verkeerd, of tussen meer reg en minder reg. Sommige wat deur egskeidings gaan weet jy moet kies tussen die breek van die huweliksbelofte en die voortsetting van ‘n huwelik wat man en vrou en kinders vernietig. Hulle wat aborsies moet oorweeg weens die bedreiging van die lewe van beide ma en kind weet jy moet kies tussen die moontlike dood van ma en kind, of die dood van slegs die ongebore baba. Hulle wat beleid moet maak oor regstellende aksie in ons land weet jy moet kies vir geen regstellende aksie en die voortsetting van ‘n situasie van ongelykheid en moontlike geweld as gevolg daarvan, of jy moet onvermydelik vir ‘n interimperiode restellende aksiemaatreëls regverdig toepas en vir ‘n interimperiode onvermydelik nog faktore soos ras en gender in ag neem.
W ysheid vra dat ons soms vir die minste van meer euwels moet kies. So ‘n keuse doen ons met konfessie en nooit met konsessie nie. Ons doen die keuse vir die minste van meer euwels met die wete dat dit steeds ‘n verkeerde keuse is, dat dit steeds afwyk van wat ten diepste reg is, dat dit die keuse is vir ‘n kwaad is, al is dit ‘n noodsaaklike en onvermydelike kwaad. Daarom doen ons hierdie harde keuse met konfessie van skuld, skaamte en pyn, want ons wyk af van wat ten diepste reg is. Maar ons doen dit ook met konfessie van geloof en hoop op herstel en heling.
Om die minste van meerdere euwels in ‘n tragiese doodloopstraat raak te sien, vra vir wysheid. Net so word vir wysheid gevra wanneer ons tussen twee goeie sake moet kies. Ons moet dan peil wat is die mees regte ding om te doen.
Ons vorder op die weg van wysheid as ons met sensitiwiteit en liefde leef. Volgens Filippense 1 vers 9 en bid Paulus mos juis dat ons sal groei in liefde. Waar daar liefde is, daar groei wysheid en onderskeidingsvermoë.
Kom ons bid die gebed van die apostel: …
DIE “STEMME WAT IN OUERS SE KOPPE PRAAT” (deur Webmeester, gepubliseerVrydag, 25 September 2009 09:54) Sarie het ‘n pragtige dertienjarige graad 7 dogter wat reeds fisies ontwikkel het en ouer en meer volwasse voorkom as wat sy regtig is. Sy is boonop spitsvondig en dikwels die middelpunt van ‘n geselskap. Grietjie en haar ma het ‘n goeie verhouding, maar Sarie rol snags bekommerd in haar bed rond oor haar mooi kind. ‘n Stemmetjie in haar kop sê: “Jy mag nie toelaat dat hierdie dertienjarige kind grimering dra nie.” Die waarskuwende stemmetjie maak Sarie paniekerig. ’n Warm gloed spoel oor haar en sy voel benoud, asof sy nie asem kry nie. Sy voel seker dat iets vreeslik met Grietjie sal gebeur as sy grimering dra, wat haar nog mooier en meer volwasse sal laat lyk. In diè toestand gryp sy na ‘n grashalm. Die volgende dag nooi sy Grietjie vir ‘n melkskommel in haar geliefkoosde restaurant. Toe hulle in ‘n gemoedelike gemoedstoestand is, vra sy dat Grietjie sal onderneem om nie grimering te gebruik voordat sy sestien jaar oud is nie. Grietjie, nie seker waarom haar ma so ernstig daaroor is nie, belowe dat sy dit sal doen.
Veertien dae later gaan Grietjie vir die naweek by haar beste maatjie kuier. Met haar terugkoms vertel sy heel onskuldig vir haar ma dat haar maatjie se ma by hulle kerk se kermis verantwoordelik is vir ‘n “vintage” klerestalletjie. Hulle het gespeel hulle is modelle en het hulle in die klere uitgedos. Sy wys trots vir Sarie die foto’s wat hulle geneem het. Ma Sarie voel hoe die bloed in haar are stol, want dit is duidelik dat die “modelle” op die foto’s swaar grimeer is. Die stemmetjie sê vir haar Grietjie het die ooreenkoms verbreek en sy sal haar nooit weer kan vertrou nie. Sonder om verder te dink reageer Sarie woedend . Grietjie is onkant gevang: “Mamma, ons het net gespeel”. Mamma kap terug: “Maak nie saak nie, jy het nie woord gehou nie.” Grietjie hardloop huilend kamer toe en slaan die deur driftig toe. Beide voel asof dit die einde van die wêreld is.
Sarie tree verstandig op en bespreek die probleem met ‘n berader. Saam kyk hulle terug.
Die berader wonder of Grietjie werklik in haar hart saamgestem het met haar ma se voorstel en Sarie onderneem om daaroor met haar te gesels. Hulle het ook gesels oor Sarie se gesin van oorsprong. Sy kom uit ‘n hegte gesin. Haar ma is ‘n merkwaardige vrou en sy is baie lojaal aan haar, al vind sy dit moeilik dat sy gereeld, nadat Grietjie by haar gekuier het, kritiek het op hoe sy haar kind grootmaak. Dit laat haar ontoereikend voel, asof sy op ‘n ramp afstuur met haar kind se opvoeding. Meteens het sy verstaan dat die stemmetjie in haar kop eintlik haar ma se stem is, wat as gevolg van haar vrees dat sy nie aan haar verwagtinge sal voldoen nie, in haar gedagtes ontstaan het. Deur te luister na die verkeerde stemmetjie, het sy heeltemal ontoepaslik reageer. Sarie het ook verstaan dat die wêreld verander het en dat sy nie meer haar kind kan grootmaak soos haar ma haar grootgemaak het nie. Dit is nodig dat sy haar eie ouerskapsiening ontwikkel en leer om te luister na haar eie innerlike stem wat gegrond is in haar eie wysheid vir die tyd waarin sy en haar gesin leef.
Sarie het besluit om drie dinge te onderneem en het dadelik daarmee begin:
Sy het met haar ma gesels en uitgevind dat sy heimlik baie trots is op haar kleinkind, maar dat dit vir haar moeilik is dat Sarie en haar man vir Grietjie anders grootmaak as wat sy haar kinders grootgemaak het. . Sarie het verduidelik dat hulle in ander tye leef en dat en dat daar as gevolg daarvan ander eise aan hulle gestel word. Haar ma het sekerlik ook nie vir haar grootgemaak presies soos haar grootouers kinders grootgemaak het nie. Vir die eerste keer het hulle soos vrou tot vrou gesels en dit was bevrydend.
Tweedens het sy met Grietjie gesels en om verskoning gevra dat sy so heftig reageer het. Sy kon haar eerlik verseker dat sy haar vertrou. Sy het ook geluister na Grietjie se kant van die saak en het gehoor dat sy ingestem het oor die grimering omdat sy haar ma wou tevrede stel. Beide het verlig gevoel. Grietjie het ‘n uitnodiging na ‘n “meisie” partytjie gehad en Sarie en haar dogter het ‘n heerlike tyd gehad toe hulle saam baie ligte grimering uitgesoek het vir die geleentheid. Toe Sarie vir Grietjie by die partytjie aflaai het, het Grietjie gestraal. Sarie was kalm. Sy het geweet sy kan haar dogter vertrou. Dit was wat haar eie innerlike stem waarna sy diekeer geluister het.
Derdens is Sarie van oordeel dat hulle moet werk aan eie, ‘n goed gedefinieerde ouerskapsiening. Hiervoor kan sy en haar man, Pieter, by Communitas aanklop om in te skryf vir die POSPAR (Positiewe Ouerskap) kursus.
Dag vier: Mense van geregtigheid (deur Webmeester, gepubliseerDonderdag, 24 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere die deug van geregtigheid beliggaam.
Mense van geregtigheid, geregtige, regverdige mense hang nie net die waarde van geregtigheid aan as ‘n objektiewe waarde en beginsel nie. Nee, hulle beliggaam geregtigheid. Vir hulle is geregtigheid ‘n geinkarneerde waarde, ‘n deug, ‘n geneigdheid, ‘n intuїsie. Sonder refleksie en sistematiese nadenke soek hulle intuitiewelik en spontaan na geregtigheid in elke situasie, in elke saak, teenoor elke mens.
Geregtigheid word op verskillende maniere beskryf. Nuttigheidsteorieë sê ‘n samelewing is regverdig wanneer daardie dinge wat vir die meeste mense nuttig is, bereik word. Die sogenaamde kommunitaristiese teorieë meen dat geregtigheid deur solidariteit tussen mense bereik word. Sogenaamde gelykheidsteorieë meen geregtigheid word bereik wanneer alle mense gelyke toegang het tot lewensmiddele en geleenthede. Vryheidsteorieë meen weer dat geregtigheid geskied as allem mense die vryheid geniet om hul potensiaal te ontwikkel. Geregtigheid beteken vir sommige dat lewensmiddele eweredig na alle mense, veral na arm mense, versprei word. Bevrydingsteorieë meen geregtigheid vind plaas as die mees weerloses in die samelewing spesiale aandag kry.
Godsdienstig tradisies verryk ons verstaan van geregtigheid. Die Joods-Christelike tradisie leer geregtigheid het sowel ‘n juridiese as ‘n opofferingsdimensie. Hiervolgens kry geregtigheid slegs gestalte waar mense bereid is om opofferings te maak ter wille van die ander. Hierdie geregtigheid word dan ook ontfermende geregtigheid genoem.Amos 5 vers 24 beskryf hierdie juridiese en opofferingsdimensies van geregtigheid …
‘n Groeiende verstaan van geregtigheid is dat dit in die geval van oortredings nie om vergeldende geregtigheid gaan nie, maar om geregtigheid wat rehabiliteer, vergeef, herstel en heel. Hierdie vorm van geregtigheid heet herstellende of helende geregtigheid.
Mense wat geregtigheid beliggaam en praktiseer help om ‘n land te heel en dit ‘n habitat te maak waar mens en omgewing blom.
Here, maak ons mense van ontfermende geregtigheid. Regverdig ons vir regverdige lewens. Amen.
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
ʼn Spiritualiteit van Tevredenheid (deur Quintus Heine, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:13)
Die wêreld met al sy ekonomiese krisisse is die gevolg van ʼn lewensingesteldheid van
onvergenoegdheid. Dit is geen geheim dat die wêreldwye krisis te wyte is aan die
gierigheid van die mens nie. Tog het die krisis baie mense weer genoop om na te dink oor
hulle ingesteldheid teenoor geld, besittings en wie hulle voor die Here is. Dit het my
weer laat dink oor die woord -tevredenheid. Tevredenheid is ʼn leefwyse en spirituele
ingesteldheid oor hoe die mens voor die Here leef!
In Psalm 131 getuig Dawid dat hy die punt bereik het van tevredenheid. Hy vertel dat hy
geleer het om nie meer homself te verhef en besorg te wees oor groot dinge nie. Hy het
kalmte gevind. Hy het die tevredenheid van ʼn baba bereik. Dit is ironies dat dit juis in
Ps. 31 is waar hy getuig dat sy “tye” in die hand van die Here is.
Om ʼn lewenshouding van tevredenheid te hê, is die grootste getuienis dat jy aan die
Here behoort! Dit is die geloofwaardigste bewys dat jy in die krag en heerskappy van God
oor jou lewe glo! Tevredenheid is die praktiese bewys dat jy glo dat God in beheer van jou
lewe is. Dat Hy oor alles regeer. Dit is ʼn belydenis dat jy glo dat God die wysheid het
om te weet wat die beste vir jou is ! Dis die grootste bewys dat ek en jy Jesus vertrou!
ʼn Ontevrede ingesteldheid ontwikkel waar jy dink jy in beheer van jou lewe en besittings
is en jy alleen daarmee te vertrou word.
Jou reaksie van hoeveel jy betaal word, jou reaksie oor jou huis en inhoud. Selfs jou
reaksie oor teleurstellings – dit alles vertoon jou ingesteldheid teenoor God.
Tevredenheid plaas as’t ware die seel op jou geloof! Tevredenheid is die bewys dat jy in
die heerskappy van God glo. Dit is die bewys dat jy die krag van die genade van God glo en
jou geloof uitleef! In Fil. 4:18 verklaar Paulus “Nou het ek alles ontvang en het ek
meer as genoeg!”
Ek dink ons moet gereeld vir onsself afvra of ons die genade van Christelike
genoegsaamheid uitleef! Dit is ʼn goeie gewoonte(dissipline) om gereeld selfondersoek te
doen of jy vrede en tevredenheid vir jou siel het? Soms leef ons onvergenoegd en word deur
ʼn onrustigheid gejaag om meer tyd, geld, besittings en plesier te wil bekom. Dit is ook
hierdie lewenshouding wat mense toestemming gee om alewig krities te wees en oor alles te
kla.
Jy sien, tevredenheid kan nie net ʼn paar leë woorde wees nie. Dit is ʼn lewenstyl, ʼn
innerlike vergenoegdheid! Jou geloofsbelydenis dat God in beheer van jou lewe is en ʼn
lewe van tevredenheid is dieselfde ding! Dit is ʼn vertroue in die almag en beheer van
God. Dit is om die belydenis van Ps. 23:1 te leef! “Die Here is my herder. Ek kom niks
kort nie”
Ons moet egter onderskei wat Geestelike vergenoegdheid nie is nie:
Tevredenheid beteken nie selfvoldaanheid nie (asof jy gearriveer het nie), nie sonder
ambisie nie, nie arrogansie nie, maar ʼn hartsgesindheid van vergenoegdheid. Dit beteken
ook nie dat ons ophou om hard te werk nie. Diens aan God behoort ons enigste motivering te
wees vir harde werk! Indien jy strewe om meer geld te maak moet dit ook onder andere
daarom gaan om vir God se werk ʼn groter tiende te kan gee! Dit behoort vir die gelowige
oor God te gaan! Dit is God met jou lewe tevrede moet wees! Tevredenheid is nie tevrede
met die wêreld nie maar tevrede in die wêreld!
Ontevredenheid doen 2 dinge aan ʼn mens:
Aan die een kant maak dit jou blind vir al die geskenke/gawes wat God jou gegee het –
jou familie, jou huweliksmaat, jou lewe, jou gawes. Ontevredenheid laat jou nie jou eie
gawes raaksien nie! Jy sien net die onvoltooide en onvergenoegdheid in almal.
Ontevredenheid maak van jou ʼn ondankbare mens, ʼn selfsugtige mens, wat dink sy sukses is
sy eie en nie ʼn gawe van God nie!
Die tweede ding wat ontevredenheid doen: dit sorg dat jy nie groei nie. Niemand groei
deur te verwyt of te kla nie. Jy begin geestelik groei en ontwikkel die oomblik as jy
dinge begin aanvaar: Die oomblik wat jy jou huweliksmaat aanvaar, die oomblik dat jy jou
omstandighede aanvaar. Daardie oomblik groei jou liefde.
Tevredenheid is ʼn vergenoegdheid oor God se teenwoordigheid in jou lewe vandag en nie
eers in die toekoms nie. My gebed is dat julle sal weet dat God jou liefhet soos jy is !
Quintus
_______________________________________________________________
19-21 Okt: Geloofsvormende Reis vir Predikante (deur Gys van Schoor, George Roux & Peet Bester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
GELOOFSVORMENDE REIS VIR PREDIKANTE(VBO 20)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
INSKRYWINGSVORM VIR 19-21 OKT 2009 http://www.communitas.co.za/Dokumente/VBO_20
Inskrywingsvorm_Okt_2009.doc
AANBIEDERS: Verskeie aanbieders oor die tydperk van drie jaar
DATUM: 19-21 Oktober 2009 Stellenbosch
PLEK: Sal later bekend wees
HIERDIE IS ‘N OPVOLG VAN DIE GELOOFSVORMINGKURSUS WAT MAARTMAAND OP KLEINMOND
AANGEBIED IS. ONS SAL LATER MEER BESONDERHEDE STUUR. DIE KURSUS VBO 20, OOR DISSIPELSKAP
WORD NOU IN HIERDIE NUWE POORT-KURSUS INGEWERK EN WORD NOU GENOEM \'N GELOOFSVORMENDE
REIS VIR PREDIKANTE. (KYK BY COMMUNITAS BY DIE GELOOFSVORMINGS BLOG) DAAR IS REEDS MET
\'N EMOSIONEEL GESONDE SPIRITUALITEIT BEGIN. DIT WORD NOU OPGEVOLG EN DIE BOEK VAN
SCAZZERO WORD VERDER BESPREEK. BEGELEIERS: GYS VAN SCHOOR, DR GEORGE ROUX EN PEET BESTER.
DRIE-JAAR PROGRAM SOOS VOLG:
Ons het 'n reis van geloofsvorming ontwikkel en nooi ons predikante om daaraan deel te
neem. Ons sien dit op hierdie stadium as ‘n 3 jaarproses. Die reis verloop in drie
fases, wat elk uit drie byeenkomste per jaar bestaan, vir ‘n totaal van 9 byeenkomste
oor ‘n driejaar periode.
Dominees kan op enige stadium van die reis aansluit, of die reis verlaat, of die reis
uitstel.
Dit lyk op hierdie stadium so:
JAAR 1: Ontwikkeling van ‘n gesonde spiritualiteit (Maart reeds op Kleinmond
aangebied)
Byeenkoms 1.1: Kontoere van emosioneel gesonde spiritualiteit
Byeenkoms 1.2 Groei in jou persoonlike identiteit in Christus
Byeenkoms 1.3 Reis van selfontdekking: bekering van die hart (Enneagram)
JAAR 2: OM MET JESUS TE LEER LEEF
Byeenkoms 2.1 Retreat: “Kom luister na wat Ek jou oor die lewe wil leer”
Byeenkoms 2.2 Teologiese kontoere: Om vandag saam met Jesus (die Here) in die
koninkryk te lewe.
Byeenkoms 2.3 Vernuwing van die hart (Dallas Willard).
JAAR 3: CHRISTELIKE PRAKTYKE
Byeenkomste 3.1, 3.2 en 3.3 handel oor ‘n seleksie van drie Christelike praktyke per
byeenkoms wat deur die eeue deur christene beoefen is
Ons is seker dat van hierdie inhoud sal verander soos wat ons die pad saam begin loop.
_______________________________________________________________
TUG - 23 September 09 Newsletter (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
Welcome To The 23 September 09 TUG newsletter http://www.theultimategoal.co.za/ !
_______________________________________________________________
13-15 Okt: Christologie: wie is Jesus Christus vir ons vandag (VBO 22) (deur Dirkie Smit en Francois Wessels, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
CHRISTOLOGIE: WIE IS JESUS CHRISTUS VIR ONS VANDAG (VBO 22)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_22_CHRISTOLOGIE_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Dirkie Smit, Francois Wessels en Coenie Burger
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL:
* Jesus is meer gewild as die kerk. Selfs mense wat niks met die kerk te doen wil hê
nie, is geïnteresseerd in die mens Jesus. Mense wat nooit kerk toe gaan nie, lees boeke
oor Jesus. Maar is die Christus wat deur die kerk verkondig word, dieselfde as die
historiese Jesus van Nasaret?
* Was die vroeë kerk se verkondiging van Jesus as die Christus en Here in lyn met die
“eenvoudige boodskap van Jesus”?
INHOUD:
* Hoekom is die “historiese Jesus” nou weer van belang?
* Wat is die verband tussen die historiese Jesus en die Christus wat in NT en die
vroeë kerk verkondig is?
* Wat is die verband tussen Jesus se bood¬skap en die kerk se boodskap vandag?
UITKOMSTE:
* ‘n Duideliker begrip van die nuwe debat oor die historiese Jesus en die vaardigheid
en riglyne om die verskillende historiese konstruksies van Jesus te beoordeel
* ’n Beter verstaan van hoe die vroegste Christologie (leer van Jesus as die
Christus) gevorm is
* ‘n Insig waarom die Christologiese vraag¬stukke van die vroeë kerk altyd weer aan
die kerk gestel word – ook aan die kerk van vandag.
_______________________________________________________________
13–15 Okt: Hoe om gemeentes betrokke te kry by diens aan die gemeenskap (VBO 19) (deur Jurgens Hendriks & Averell Rust, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
HOE OM GEMEENTES BETROKKE TE KRY BY DIENS AAN DIE GEMEENSKAP (VBO 19)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_19_GEMEENTE_BETROKKE_DIENS_AAN_GEMEENSKAP_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Jurgens Hendriks en Averell Rust
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Toringkerk, Paarl
TYE:
Dinsdag 13 Okt: 10:00 - 16:00
Woensdag 14 Okt: 09:00 - 16:00
Donderdag 15 Okt: 09:00 - 13:00
TEMA EN DOEL: Die roeping en die betrokkenheid van gemeentes in die identifisering en
aanspreek van die nood in gemeenskappe as ʼn ontdekkingsproses van wat ʼn missionale kerk
in sy diepste wese is.
INHOUD: Gemeentes leer die meeste by ander gemeentes: ons luister dus na die stories
van mense uit gemeentes wat by projekte betrokke is. Ons besin oor die aard en omvang van
armoede en nood in die land en in die wêreld. Ons lees saam die Bybel en luister. Ons
leer oor die teorie en praktyk van Gemeenskapsont¬wikkeling en ons werk saam om projekte
te identifiseer en te beplan.
UITKOMSTE:
* Gemotiveer deur stories van hoop
* Versterk deur die gemeenskap van gelowiges wat na die Woord geluister het
* Bemagtig met kennis van Gemeen¬skapontwikkeling
* Gereed om met ʼn projekplan betrokke te raak
Lidmate is baie welkom om die kursus by te woon.
_______________________________________________________________
13-15 Okt: Die prediking van die Nuwe Testament (VBO 21) (deur Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
DIE PREDIKING VAN DIE NUWE TESTAMENT (VBO 21)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_21_NT_EN_PREDIKING_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDERS: Andries Cilliers, Flip Theron en Eddie Orsmond
DATUM: 13–15 Okt 2009
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL: Dit is ‘n kursus wat gerig is op die praktyk van preekmaak, met
spesifieke aandag aan Skrifgedeeltes uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster
voorgestel word. Die doel is om saam te groei in ons insig in die aard van verkondiging,
sinvolle voorbereiding en die skryf van kreatiewe, Skrifgetroue preke.
INHOUD: Ons gaan inleidend saam gesels oor kwessies soos prediking en konteks;
prediking en die regverdigingsleer en die gebruik van die 4 leesroostertekste in die
erediens en hoe dit vir die prediking benut kan word. Daarna gaan ons intensief saam
werk aan vyf tekste uit die Nuwe Testament wat in die Leesrooster voorgestel word, uit die
boeke Lukas, Galasiers en 1 Timoteus. Daar sal ‘n kort inleiding oor elk van dié boeke
gegee word, maar die fokus sal op Skrifuitleg en preekmaak val.
UITKOMSTE: Kursusgangers sal kan huis toe gaan met ‘n verrykte insig in die
preekvoorbereidingsproses; verdiepte kennis van drie boeke van die Nuwe Testament en met
vyf konseppreke wat al ver in die voorbereidingsproses gevorder het.
DIE PREDIKING VAN DIE NUWE TESTAMENT
KURSUSRAAMWERK
DINSDAG 13 OKTOBER
10h00 – 11h00
Preek in konteks
Oop gesprek oor egte kontekstuele prediking
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Lukas
Eksegetiese riglyne oor die boek Lukas
Eddie Orsmond
12h00 – 13h00
Lukas 14:1-14
Lukas 19:28-40
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Lukas 14:1-14
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Eddie Orsmond
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h04 – 16h00
Lukas 19:28-40
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Eddie Orsmond
WOENSDAG, 14 OKTOBER
09h00 – 10h00
Regverdigingsleer
Oop gesprek oor die huidige belangstelling in die regverdigingsleer en die prediking
daaroor
Andries Cilliers
10h00 – 11h00
Die prediking van Lukas 14:1-14 en
Lukas 19:28-40
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Eddie Orsmond
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: Galasiërs
Eksegetiese riglyne oor boek Galasiërs
Andries Cilliers
12h00 – 13h00
Galasiërs 2:15-21
Galasiërs 5:1; 13-26
Groeplede lees twee tekste selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
13h00 – 14h00
Middagete
14h00 – 14h55
Galasiërs 2:15-21
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Andries Cilliers
14h55 – 15h05
Koffietyd
15h05 – 16h00
Galasiërs 5:1; 13-26
Eksegetiese riglyne; Groepswerk; Terugvoer
Andries Cilliers
DONDERDAG, 15 OKTOBER
09h00 – 10h00
Hoe werk ek met die vier RCL tekste in die erediens?
Oop gesprek oor die RCL se keuse van vier tekste vir die erediens en hoe dit vir die
prediking benut kan word.
Eddie Orsmond
10h00 – 11h00
Die prediking van Galasiërs 2:15-21 en Galasiërs 5:1; 13-26
Homiletiese riglyne en oop gesprek aan die hand van groeplede se voorstelle.
Andries Cilliers
11h00 – 11h20
Teetyd
11h20 – 12h00
Inleiding: 1 Timoteus
Eksegetiese riglyne oor 1 Timoteus
Andries Cilliers
12h00 – 12h30
1 Timoteus 6:6-19
Groeplede lees die teks selfstandig deur met die oog op groepsbespreking
12h30
1 Timoteus 6:6-19
Eksegetiese riglyne; Groepwerk; Terugvoer; Preekvoorstel.
Andries Cilliers
_______________________________________________________________
13 – 15 Okt: Kultuurtransformasie van gemeentes (VBO 18) (deur Frederick Marais, gepubliseer Donderdag, 24 September 2009 00:00)
KULTUURTRANSFORMASIE VAN GEMEENTES (VBO 18)
Kontak Chrisna van der Merwe by: 021-808 3624; cmer@sun.ac.za
mailto:cmer@sun.ac.za
LAAI INSKRYWINGSVORM AF
http://www.communitas.co.za/HTTP://WWW.COMMUNITAS.CO.ZA/DOKUMENTE/VBO_18_KULTUURTRANSFORMASIE_GEMEENTES_INSKRYWINGSVORM.DOC
AANBIEDER: Frederick Marais en lede van Fasiliteringspan
DATUM: 13 – 15 Oktober
PLEK: Stellenbosch
TEMA EN DOEL
Die kursus gee aan predikante en gemeenteleiers opleiding in leierskapsvaardighede vir
gemeentelike kultuurtransformasie. Transformasie in gemeentes kan op verskillende vlakke
plaasvind. Dit is egter eers as daar ‘n kultuurtransformasie plaasvind wat die
transformasie standhoudend is. Die uitdaging vir ‘n kultuurtrasformasie het te make met
die ingrypende uitdagings wat ons konteks in Suid-Afrika aan ons stel- geen gemeentes
ontkom hierdie uitdagings nie. Die ander kant van die munt is egter nog belangriker. Ons
het die uitdagings om die instandhoudingskultuur wat dikwels eie is aan hoofstroom
kerke te transformeer tot ‘n roepingskultuur.
Kultuurtransformasie stel besondere eise aan gemeenteleierskap. Daar is ‘n gesegde wat
sê: _Culture eats strategies for breakfast!_ Indien ons in ons pogings tot
transformasie nie rekening hou met die heersende kultuur van die gemeente nie, gebeur dit
maklik dat velerlei pogings tot transformasie misluk. Hierdie ervaring laat gemeenteleiers
dikwels met ‘n gevoel van dis-oriëntasie. Allan Roxbourgh beskryf dit raak in sy
bekende boek _The Sky is Falling: Leaders lost in translation!_ Daar is die afgelope
aantal jare by Communitas en in die Vennootskap van Gestuurde Gemeentes, indringend oor
hierdie uitdagings navorsing gedoen en metodiek ontwerp wat werk in ons Suid-Afrikaanse
konteks. Ons sal graag van hierdie insigte met die kursusgangers wil deel.
In hierdie kursus word daar gefokus op die bou van leierskapkapasiteit om gemeentes te
begelei in ‘n kultuurtransformasie. Ons gaan kyk na die kennis, houdings, vaardighede
en gewoontes wat leiers nodig het om leierskap te gee in tye van kultuurtransformasie.
Predikante en gemeenteleiers is welkom. Dit is ‘n praktiese kapasiteitsbou-kursus in
gemeenteleierskap. Aandag sal deurentyd gegee word aan die spesifieke uitdagings van die
gemeentes verteenwoordig in die kursus en gemeenteleiers wat hulle gemeente suksesvol deur
‘n kultuurtransformasie begelei het, sal hulle verhale met ons deel.
INHOUD
* Aanpassings wat kultuurtransformasie van gemeenteleiers vra?
~ Die rol van die leraar in kultuurtransformasie
~ Die rol van gemeenteleiers en die kerkraad in kultuurtransformasie
~ Teologiese en hermeneutiese uitdagings in kultuurtransformasie
* Die verskillende fases van kultuurtransformasie
~ Aanpassende vs tegniese verandering
~ Leierskapuitdagings in die verskillende fases van kultuurtransformasie
* Begeleiding van ‘n gemeente in ‘n suksesvolle kultuurtransformasieproses
~ Afbreek van weestand
~ Benutting van positiewe energie
~ Die rol van geloofsgewoontes en geloofsonderskeiding
UITKOMSTE
* Kursusgangers ontvang basiese opleiding, in gemeenteleierskap in tye van
kultuurtransformasie, wat hulle in staat stel om toepaslike leierskap te gee aan ‘n
gemeente in ‘n kultuurtransformasie.
* Geloofsonderskeiding word deurentyd beoefen en aangeleer.
_______________________________________________________________
Dag drie: Mense van matigheid (deur Webmeester, gepubliseer Woensdag, 23 September 2009 19:00)
Om ‘n samelewing te bou wat waarlik ‘n habitat van geborgenheid is, het ons mense
nodig met goeie habitus, mense van karakter en deug. Ons het mense nodig wat onder andere
die deug van matigheid beliggaam.
Matigheid kom van die Latynse _temperentia_, wat letterlik regte maat, regte orde
beteken. Matigheid beteken dus ons waak teen die oormatige, uitspattige gebruik van
middele. Ons waak ook teen die onvoldoende toegang tot middele. Matigheid beteken ons
streef in alles na die regte, orde, die regte maat – nie te veel nie en nie te min nie.
In Latyn word verskillende woorde gebruik om hierdie regte orde en regte maat op
verskillende lewensterrreine aan te dui. _Sobrietas_, nugterheid, verwys na die regte
gebruik van wyn. _Castitas_, oftewel kuisheid, verwys na die regte hantering van seksuele
begeertes. _Virginitas_, maagdelikheid, verwys na die regte maat in seksuele gedrag. Ander
gesigte van matigheid is _Clementia_ (getemperdheid), mansuetudo (teerheid en sagtheid),
_studiositas_ (die gewilligheid om onderrig te word), _humilitas_ (nederigheid). ‘n Lewe
van matigheid word bevorder deur _verecundia_ (positiewe skaamheid oor potensiele
verkeerdheid) en _honestas_ (die gepaste en nie wellustige genieting van goeie gawes).
‘n Lewe van matigheid, van die regte maat en orde, staan teenoor ‘n lewe van
gierigheid, konsumerisme en verbruikersmanie. Matige mense is needrig en dink nie van
hulleself meer as van ander nie. Hulle jag nie teen elke prys na meer en beter nie. Hulle
demonstreer ‘n gepaste vergenoegdheid en dankbaarheid. Hulle weerstaan die verleidinge
van die hedendaagse publieke kultuur wat jou altyd laat voel: ek besit nie genoeg nie,
ek weet nie genoeg nie, ek presteer nie genoeg nie, ek is nie aantreklik genoeg nie, en my
werk geniet nie genoeg status en aansien nie.
Matige mense pas selfbeheersing en selfbeperking toe. Hulle doen dit, want hulle word
deur die Gees beheer. Soos Galasiërs 5 verse 16 en 17 dit stel: …
Waar matigheid gestalte kry word mense en samelewings bevry van die angs van
onvergenoegdheid. Waar matigheid beoefen word, het ‘n land soos Suid-Afrika ook nie
meer die twyfelagtige status van land met die grootste kloof tussen ryk en arm ter wereld
nie!
_Liewe Here, maak ons mense wat matigheid beoefen. Laat ons maat-ig leef want ons is,
met respek, God se maats, God se jongmense, God se vriende. Laat ons met selfbeheersing
leef omdat die Gees ons beheer. _
_______________________________________________________________
Dag twee: Etiese en morele waardes gaan oor mense met goeie habitus (deur Webmeester, gepubliseer Dinsdag, 22 September 2009 19:00)
Morele waardes het te make met die samelewing as ‘n habitat waarin mense veilig voel
en geborge is, en waar ons leef in geregtigheid, vrede en vreugde – ja, ‘n samelewing
waar daar respek is vir lewe, die waarheid en vir ander mense en die res van die skepping.
Morele waardes het, benewens habitat, ook met _habitus_ te make. Dit het dus te make met
mense se habits, soos die Engelsman se, met ons gewoontes, met ons deugde en met ons
karakter.
Deugde verwys na die geneigdhede en inklinasies, die predisposisies en intuїsie om in
ooreenstemming met die goeie te handel en om die goeie te beliggaam.
Deugde kan ook as geїnternaliseerde, beliggaamde waardes beskryf word.Ons hang nie net
‘n waarde soos geregtigheid aan nie, ons beliggaam ook geregtigheid, ons praktiseer
geregtigheid, ons leef geregtigheid uit, ons is mense van geregtigheid, ons is regverdige
mense.
Deugde verwys na die goddelike energie en krag om die goeie te beliggaam. En inderdaad.
Efesiers 2 vers 10 stel dit duidelik: …
Mense van deug is ook mense met goeie karakter. Karakter verwys letterlik na die goeie
waardes wat by ons ingegraveer is. Hierdie goeie waardes is onlosmaaklik en wesenlik deel
van ons. Mense met karakter is mense van eerlikheid en inbors. Hulle is opreg en eg. Hulle
begeertes, woorde en handelinge is geїntegreerd. Hulle is dus mense met integriteit,
mense wat betroubaar is, mense op wie jy kan staatmaak.
Sonder mense met deug en karakter kan ons nie nuwe samelewings bou wat waarlik veilige
habitatte vir alle mense en vir die natuurlike omgewing is nie.
Die Griekse filosoof Aritoteles het vier sogenaamde kardinale deugde geformuleer. Dit is
die deugde wat kardinaal is, wat die skarnier vorm waarom alle goeie geneigdhede en
intuisies draai.Die vier deugde is geregtigheid, wysheid, moed en matigheid. Vanuit
godsdienstige tradisies word drie deugde bygevoeg, te wete geloof, hoop en liefde.
Mense met hierdie sort habitus help om daardie soort habitat te bou waar die lewe
waarlik blom.
_Here, maak ons asseblief mense van karakter en deug, mense wat help dat Suid-Afrika
en die ganse wereld ‘n veilige habitat word, ‘n plek waar lewe blom en floreer!_
_______________________________________________________________
Dag een: Etiese en morele waardes gaan oor veilige habitatte (deur Webmeester, gepubliseer Maandag, 21 September 2009 19:00)
Die woordjie, etiek , is afgelei van die Griekse woord ethos, wat habitat beteken. Die
woord verwys oorspronklik na die habitat, die woonplek, van diere. In die habitat voel die
diere veilig en geborge. Daar geniet hulle sorg en omgee. Daar kry hulle die geleentheid
om te ontwikkel en om te blom. Hierdie veilige habitat herinner ‘n mens aan die woorde
van Jesaja 32 verse 17 en 18: …
Wanneer ons vandag oor etiek en moraliteit praat, dink ons aan die soort samelewing wat
ons graag wil hê. Ons droom van ‘n samelewing wat werklik ‘n habitat vir al die lede
daarvan is. Ons stel as ideaal ‘n samelewing waar almal beskerming en veiligheid geniet,
waar almal geborge voel en met menswaardigheid leef. Ja, etiese spreke verwys na die visie
van ‘n samelewing van geregtigheid en vreugde vir alle mense en selfs vir die natuurlike
omgewing ook.
In Suid-Afrika se Handves van Menseregte word waardes uitgespel wat ons visie en droom
vir Suid-Afrika weerspieel. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar alle mense se
menswaardigheid erken en gerespekteer word. Ons droom van ‘n Suid-Afrika waar daar
geregtigheid heers, ‘n Suid-Afrika waar almal vryheid en gelykwaardigheid ervaar, en
‘n Suid-Afrika waar die angswekkende klowe van ongelyke verspreiding van hulpbronne en
basiese lewensmiddele verdwyn en waar daar ekwilibrium en ewewig is. Ja, ons droom van
‘n Suid-Afrika waar mense hul verskillende talente kan ontwikkel en ontplooi ter wille
van hul eie geluk, en vir die welwees van hul medemens.
Mense van verskillende godsdienstige en sekulêre gelowe betuig instemming met hierdie
visie van ‘n samelewing wat ‘n habitat is vir al sy mense, en vir die natuurlike
omgewing. Al hierdie godsdienstige en sekulêre tradisies stem saam dat veral drie
sentrale waardes noodsaaklik is vir ‘n sogenaamde goeie samelewing. Die waardes is
respek vir die lewe, respek vir die waarheid, en respek vir die ander persoon, vir haar
liggaam en vir haar eiendom.
Alle gelowe, en alle samelewingsektore, onder andere skole en opvoedkundige instansies,
die media, sport en kultuurliggamme, koester hierdie droom. Ons hou die visie lewendig van
die samelewing as ‘n habitat vir almal, ‘n veilige hawe vir almal. En ons almal werk
onverpoosd en met entoesiasme aan die bou van ‘n samelewing van geregtigheid, vrede en
vreugde vir almal, ‘n samelewing van respek vir die lewe en vir die waarheid, en ‘n
samelewing van respek vir mekaar.
emLiewe Heer, maak Suid-Afrika ‘n habitat waar almal blom, mens, dier en omgewing.
Liewe Here, maak die ganse wêreld ‘n veilige habitat./em
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 124 (deur Pieter van Niekerk, gepubliseer Maandag, 21 September 2009 11:43)
SONDAG 27 SEPTEMBER 2009
Onbeskryflike genade J.M Coetzee se beroemde roman Disgrace (1999) is nou op die groot
skerm te sien. Ek het die fliek gaan kyk - dis ontstellend. Disgrace vertel die storie van
David Lurie ’n hoogleraar in romantiese poësie aan die Universiteit van Kaapstad wat sy
gesagsposisie misbruik en ‘n jong student verlei. Sy eskapades kom op die lappe en hy
verlaat die Universiteit sonder protes. Hy los die woelige stad vir die stil platteland
waar sy dogter, Lucy, ’n plasie met Petrus, ’n swart kleinboer, deel.
Die plaas se pretensielose skoonheid en rustigheid word totaal omgekeer nadat drie jong
swart manne, pa en dogter beroof en aanrand. David word met spiritus aan die brand
gesteek, maar gelukkig kon die water in die toiletbak die brand blus. Lucy word deur die
groep verkrag. Petrus was tydens die aanval nie op die plaas nie. Sy grond-eis slaag en hy
kry ‘n deel van Lucy se grond. Lucy aanvaar haar lot en sê vir haar pa: “Perhaps that
is what I must learn to accept. To start at ground level. With nothing ... No cards, no
weapons, no property, no rights, no dignity ... Like a dog.
Die geweld teen vroue en kinders is skokkend; die plaasaanvalle is skrikwekkend. Sommige
plaasmense word op die wreedaardigste wyses denkbaar vermoor. Bekendes het verlede week
1650 name van slagoffers van plaasaanvalle oor Solidariteit Radio
(www.solidariteitradio.co.za) uitgelees. Die aanvallers het geen genade getoon nie en die
stories vertel ook nie van enige genadige ingryping nie.
Die storie in Psalm 124 sing ’n ander deuntjie. As dit nie vir die Here se ingryping
was nie, sou Psalm 124 se sanger en sy mense nie die aanvalle oorleef het nie. Psalm 124
is spesiaal, dit getuig van die Skepper se merkwaardige oorwinning oor die vyand, maar
Psalm 124 is nie die enigste lied oor God se betrokkenheid by sy skepping nie. Die Psalms
bestaan uit liedere van oriëntasie, disoriëntasie en nuwe oriëntasie (Walter
Brueggemann). Psalm 124 is ’n danklied wat die einde van die krisis vier en die nuwe
oriëntasie besing. Maar die Bybel het ’n verskeidenheid gesigspunte oor God se
betrokkenheid by mens en natuur.
Psalm 124 se beskrywing van die Here se betrokkenheid word vanuit ’n spesifieke
perspektief beskryf. God was met hulle - dit kon anders gewees het - maar die “as”
vertel alles. Op ander plekke en ander tye was en is dit anders. Dan beteken “God met
ons” nie noodwendig “God is aan ons kant en teen die ander nie”. Soms hoor ons
verhale van mense wat wonderbaarlik gered is, ander kere hoor ons van mense wat ten spyte
van hul geloof, aangeval en vermoor is. “Dit is ’n raaisel wat ’n mens laat besef
dat God nie gemanipuleer kan word nie, selfs nie deur volle oorgawe van die gelowige
nie” (Izak du Plessis). God bepaal nie alles wat gebeur nie, daar is dinge wat teen Sy
wil gebeur (Adrio König).
Maar dis belangrik vir die teks: God is ’n medelydende God. Dit gee veral sin in
lyding. Jesus het God se medelye op aarde in sy bediening beliggaam. Ten spyte van al die
“ongenade”, die lyding en onreg wat so baie onskuldiges moet verduur, dra sy medelye
ons in dié tye; daarin lê die troos vir die gelowige. God se medelye beteken ook dat God
uiteindelik die aarde nuut gaan maak en alle onreg en ellende gaan verwyder. God het
telkemale die vyand oorwin, Psalm 124 getuig van ‘n genadige ingryping, daar was ander
en ook groter oomblikke. Die grootste hiervan is “Jesus het opgestaan en die aartsvyand
die dood oorwin”.
Hierdie God wat die hemel en aarde gemaak het, “sal die aarde nuut maak, al duur dit
lank” (Adrio König). Deur die kerk se werk en gewone gelowiges se roeping, met die
Heilige Gees se leiding, word die ou skepping vir sy bevryding voorberei.
Intussen sing ons Sondag Psalm 124 met groot afwagting vir die toekoms en deernis met
lydendes saam op weg ...
PIETER VAN NIEKERK
Seisoen van Luister Powerpoint
http://www.seisoenvanluister.co.za/images/stories/powerpoints/ps124.jpg
Geen verdere preekriglyne oor Psalm 124, in Argief beskikbaar
_______________________________________________________________
Hoop se Absurde en Omgekeerde Logika (deur Jannie Swart, gepubliseer Saterdag, 19 September 2009 23:08)
Ek speel nog steeds rond met die onlangse Verantwoordelike Vernuwing konferensie se _hoop_
tema, want dit duik oral op in leeswerk waarmee ek tans besig is vir navorsing oor
_imagination_. As die christelike hoop primer hoop is in die moontlikhede van God self
(sien vorige blog bydraes hieroor van Chris Jones en myself
http://www.communitas.co.za/index.php/component/content/article/330-algemeen/1557-tweeduisend-artikels-by-communitas?lang=),
dan sou hoop ook beskryf kon word in Richard Kearney se metafoor van _"desire of God"_ (in
'n bundel oor God, the Gift, and Postmodernism wat deur John Caputo en Michael Scanlon
geredigeer is). Kearney beweer daar is twee verskillende maniere waarop God "begeer" kan
word.Die eerste is vanuit 'n _skaarsheidmentaliteit_ wat absolute kennis begeer vanuit die
bewustheid van 'n gebrek daaraan. Hierdie soort begeerte kan terug herlei word na
Bybelse verhale oor Adam se val en die Toring van Babel. Dit verteenwoordig wat Kearney,
in sy boek _The Wake of the Imagination_, na verwys as "the 'evil drive' (_yezer hara_)
to be God by refashioning Yahweh in our own image." In sy _Confessions_ verwys
Augustinus hierna as "an empty curiosity... dignified and masked by the name of learning
and science... to investigate the concealed working of nature beyond our ken, which it
does no good to know and which men want to know only for the sake of knowing" (soos
aangehaal deur Kearney). Uiteindelik is dit 'n hoop in wat ons kan sien eerder as Paulus
se hoop in dit wat nie gesien kan word nie (Rom. 8:25). Luther het telkens gewaarsku
teen hierdie soort begeerte om God te reduseer tot 'n besitting van ons metafisiese visie
(_visio dei_), en dat dit niks anders is nie as 'n begeerte om te domineer en bemeester.
Hoop neem die vorm aan van ons begeerte om ons beperkinge te oorkom met die mag van
sekerheid.Maar daar is 'n tweede moontlike "desire of God" wat Kearney 'n eskatologiese
begeerte noem. Dit kan goed geillustreer word met Augustinus se erotiese beskrywing van
ons rustelose soeke na God. Kearney skryf, "here Augustine addresses God as impassionate
lover: 'You shed your fragrance about me; I drew breath and now I gasp for your sweet
odour. I tasted you and now I hunger and thirst for you. You touched me and I am
inflamed with love" (soos aangehaal uit die Confessions, Boek 6). Wat veral treffend is
van Augustinus, skryf Kearney, is "Augustine reveals the double genitive at work in the
'desire of God'." Augustinus se begeerte van God is 'n respons op God se begeerte van
Augustinus. Hier word hoop nie gebore vanuit 'n skaarsheidmentaliteit wat ek probeer
oorkom met my sugting na vervulling nie, maar vanuit 'n oorvloedsmentaliteit wat ek ontdek
in God wat my alreeds gevind het en my begeer met Sy oorvloedige liefde. Dit herinner
aan Psalm 139 se beskrywing van God wat my eerste raakgesien, opgesoek, en in besit geneem
het, nog voordat ek God kon ken.Met verwysing na Psalm 34 se "wie Hom dien, het geen
gebrek nie" (vers 10), beskryf Kearney dan hierdie omgekeerde logika van hoop soos volg:
"This desire of God is no mere deficiency or privation but its own reward - positivity,
excess, gift, grace. Why? Because such desire is not some gaping emptiness or negation
(as Sartre and certain existentialists held) but an affirmative 'yes' to the summons of a
superabundant, impassionate God." Om in 'n wereld van ooglopende beperkinge,
mislukkings, vernietiging, en sinneloosheid te leef vanuit 'n hoop op die surplus
werklikheid van God se oorvloed is enersyds 'n absurde logika (soos Paul Ricoeur dit
beskryf wanneer hy verwys na "hope means the superabundance of meaning as opposed to the
abundance of senselessness, of failure, and of destruction"). Maar dit is ook 'n
omgekeerde logika, want hierdie eskatologiese surplus is iets wat eerder met die oor
gehoor word as met die oog gesien word. In 'n artikel oor Vision and Voice, skryf Merold
Westphal (in verwysing na die fenomenologie van Jean Luc Marion) oor hierdie soort
omgekeerde intensionaliteit waarin die self nie in die eerste instansie sien nie, maar
gesien word deur die ander (God en medemens). In hierdie omgekeerde logika van hoop is
die self in die eerste plek die een wat aangespreek word deur die stem van die ander
(Levinas se etiese argument is ewe relevant in die verband). Westphal illustreer dit met
die voorbeeld van Moses en die brandende bos. Moses se aandagtigheid was dieper as om
net 'n brandende bos te sien; uiteindelik het dit gegaan oor die stem wat hy kon hoor en
hom tot 'n roepingsaanspreeklikheid kon bring. Westphal skryf, "God is transcendent by
being a project other than our individual and collective projects and by calling,
commanding, and inviting us to join in that project, to obey its law, to accept its
forgiveness, to work and to pray for that kingdom."Hoop is dus onlosmaaklik verbind aan
roeping. Gemeentelike hoop is ingebed in gemeentes se gestuurde roeping om deel te neem
aan die missio Dei. So 'n missio Dei roeping is nie primer 'n visio Dei wat hoop koester
in wat gesien en verseker kan word deur gemeentes nie, maar wat hoop vind wanneer
gemeentes die stem van God en ander in ons gemeenskappe kan hoor. Om so 'n roeping uit
te leef vra dus van gemeentes om luisterende gemeenskappe te wees in verhouding met God en
ander. Dit bring die uitdaging vir die kultivering van 'n gemeentelike kultuur waarin
hoop se absurde en omgekeerde logika van ons ontvanklike gemeenskappe maak wat ons
aanspreeklikheid ontdek wanneer ons die stem van God en ander hoor.
_______________________________________________________________
Liedgebed (deur Webmeester, gepubliseer Vrydag, 18 September 2009 06:25)
Jannie Hougaard
http://www.communitas.co.za/images/stories/chris/liedgebed 65.jpgEk sal graag my bydrae
maak met ’n Liedgebed wat ek gereeld in meditasiedienste en my eie stiltetyd gebruik.
Ek vind dat die melodie die waarheid van die woorde op ’n manier in my vasmaak. Ek het
dit eenkeer geskryf na ’n praatjie van Coenie Burger waarin hy my getref het met die
feit dat God self ons hoop is.
_______________________________________________________________
Letter from Calvin (deur Piet Naude, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 23:06)
Prof Piet Nuade se preek by die opending van die Calvyn kongres kan hier gelees word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/calvinletter.pdf
_______________________________________________________________
Norwegian pastors to Stellenbosch, April 2010 (deur Divine Robertson, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 21:22)
Norwegian Pastors To Stellenbosch, April 2010
MF Norwegian School of Theology organiseer in samewerking van Communitas 'n uitruil
program van 25 Noorweegse predikante na Suid-Afrika in April 2010. Prediaknte in die Wes-
en Suidkaap omgewing wat graag wil deel neem deur 'n Noorweegse predikant te ontvang en
saam 'n kursus by te woon kan gerus vir Divine kontak by 021-8083265 of dr@sun.ac.za
mailto:dr@sun.ac.za
Die voorlopie program kan hier afgelaai word
http://www.communitas.co.za/Dokumente/nore.doc
_______________________________________________________________
Slypskool in Emosionele Intelligensie (deur Webmeester, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 21:21)
http://www.communitas.co.za/images/stories/chris/slypskool.jpg
_______________________________________________________________
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA (deur Prof. D.F. Tolmie, gepubliseer Donderdag, 17 September 2009 20:56)
RELIGION, FAITH AND THE PUBLIC UNIVERSITY IN SOUTH AFRICA - 22-24 MARCH 2010 Univ. Of The
Free State
Scholars who have already agreed to read main papers include Prof. Wentzel van Huyssteen
(Princeton University, USA), Prof. Isabel Phiri (University of Kwa-Zulu Natal) and Prof.
Anton van Niekerk (Stellenbosch University). Should you be interested in reading a paper
at this conference, you are requested to SUBMIT AN ABSTRACT OF YOUR PROPOSED PAPER (ca 200
words) not later than 1st December 2009 to the Dean’s secretary, Ms Martie van Graan at
mvg.stg@ufs.ac.za mailto:mvg.stg@ufs.ac.za.
Possible themes for papers that come to mind are, amongst others, the role and task of
Christian theology at a public university; confessional theo...
Lees meer ...
http://www.communitas.co.za/index.php/tuis-communitas/nuus/nuusberigte/1552
_______________________________________________________________
Klik hier om al jou inskrywings te kanseleer
http://www.communitas.co.za/index.php/webnuus1?unsubscribeall=1&userid=userid9999987
Hierdie is 'n epos wat outomaties gestuur is.
Indien jy ons wil kontak, gebruik asseblief die epos adres webmaster@communitas.co.za
Nuus van Communitas
Webnuus
Communitas se nuutste nuus en artikels
Om vir ander te bid is om hulle hoop te gee! (deur Quintus Heine, gepubliseer Woensdag, 16 September 2009 23:31)
Hoe gemaak met mense wat saam met jou leef en wat hoop verloor het – wat hoop-loos is?
Ek het al baie by mense gesit met ʼn volslae hooploosheid in hulle oë, net om te sien hoe
daar na ʼn gebed lig in hulle oë verskyn. Is dit omdat gebed ʼn towerformule is? Wat is
dit dan wat veroorsaak dat gebed so ʼn hoopvolle uitwerking op mense het?
Hoopvolle gebed is nie ʼn towerstaf wat alles regmaak as jy net glo nie. ʼn Hoopvolle
gebed vir ʼn hooplose persoon maak ʼn deur oop dat hy/sy weer vir God raaksien. Dis God
wat hoop gee. Net Hy kan mense wat sy stem nie hoor nie, weer laat hoor! Gebed is om jou
weer bewus te maak van God se liefde en teenwoordigheid in jou lewe. Gebed bring mense in
kontak met God. Dit is sy liefde, genade en versoening wat nuwe ʼn uitsig vir mense gee.
As jy dus intree vir mense by God en vir hulle bid, weet dat jy slegs die instrument is
wat God se lig duideliker in mense se lewens laat skyn.
As gelowiges is ons geroep om ander hoop te gee. Die kerk en sy lidmate is by uitstek ʼn
instrument van hoop! In die meeste gevalle is hoopvolle gebed al wat mense nodig het om
God weer in hulle lewens te sien. As draer van hoop het ek en jy die verantwoordelikheid
om heeltyd ons oë oop te hou, sodat ons kan raaksien wie hoop nodig het.
Groete
Quintus
_______________________________________________________________
Verder Geluister: Psalm 1 (deur Christina Landman, gepubliseer Dinsdag, 15 September 2009 08:19)
SONDAG 20 SEPTEMBER 2009
LOOP, STAAN EN SIT SOOS ‘N WYSE MENS
Psalm 1:1 wil ons laat loop, staan en sit.
Kom ons doen twee dinge met Psalm 1. Hierdie twee dinge klink dalk baie outyds. Maar
dit kan net maak dat die psalm met ons praat.
Eerste ding, kom ons lees Psalm 1:1 in die ou 1933-vertaling. Dié is so heerlik
letterlik, en so naby aan die Hebreeus. En dis waarskynlik naaste aan die bedoeling van
die vers: om nie te loop (“wandel” is darem té oud) met goddeloses, te staan met
sondaars, en te sit met spotters nie.
Tweede ding, kom ons lees Psalm 1:1 nie met ‘n klem op goddeloses, sondaars en
spotters nie. Kom ons los die naamwoorde, en kyk na die werkwoorde: loop, staan en
sit.
Ja, Psalm 1:1 nooi ons uit om letterlik te let op waarheen ons loop, waar ons staan, en
saam met wie ons sit.
En dit is die wysheid van Psalm 1:1: Dit sal goedgaan met ‘n persoon wat –
letterlik - reg loop, staan en sit. So, ‘n persoon kan reken op welgeluksaligheid.
Om gesond te wees, gelukkig, en vredig. Kortom: wel-geluk-salig.
Ja, ons kan inderdaad aan mense se loop sien of hulle besig is met gesonde dinge of
nie. As hulle suutjies loop, of draaie loop, dan kan ons vermoed dat hulle besig is met
ondeursigtige dinge. En ons kan onsself ook maar bekyk, of ons reguit en openlik loop.
Party mense loop met selfvertroue. Hulle hardloop en skop ‘n doel deur die pale, en
teken punte in die lewe aan. Hulle is gelukkig.
Maar party mense, kan ons sien aan hulle stap, het pyn. Hulle loop sê vir ons hulle
is eensaam, of depressief, of bitter. Ja, iets weerhou hulle daarvan om salig en vredig te
lewe.
En dieselfde met mense se staan. Jy kan sommer sien hulle beplan kattekwaad wanneer
hulle staan en loer, of staan en drink, of staan en niksdoen. Jy kan aan hulle staan
sien hulle is dronk of kwaad.
En ander mense, weer, staan so dat jy kan sien hulle wen. Hulle staan soos ‘n
netbalspeler wat besig is om te korrel om ‘n doel aan te teken. Hulle staan trots en
menswaardig.
En partykeer sien jy aan iemand se staan dat die persoon seer het. Hulle staan so dat
dit lyk of hulle askies vra om te leef. Of hulle staan eenkant teen die muur omdat hulle
dink dat hulle tog nêrens inpas nie.
Ja, en dan het sit nogal ‘n ding geword vandag. Party mense sit lang ure voor die
rekenaar, en ander voor die TV. En dit doen hulle partykeer goed, en partykeer kwaad.
Ander sit met hulle hande op die knie van iemand waar dit dalk nie hoort nie. Nog ander
sit met hulle hande in die maatskappy of die regering se koekieblik.
Party mense sit en dobbel. Ander sit en gee dwelms onder die tafel aan.
Aan party mense se sit kan jy sien hulle is boos. En aan ander s’n dat hulle broos
is. Party mense sit so, dat jy sien hulle wil hulleself isoleer. Hulle wil vir die
mensdom sê: Julle wil my nie hê nie, nou wil ek julle ook nie hê nie.
Psalm 1:1, dan, waarsku ons om “reg” te loop, staan en sit. Ons moet só loop,
staan en sit dat ons gesond bly, gelukkig kan wees, en salig kan word.
En, sou ek graag wou byvoeg, ons moet ook ‘n oog kan ontwikkel vir mense wat graag
“reg” sou wou loop, staan en sit – maar dalk nie vry is om dit te doen nie.
Wat laat ons staan en ons sit verkeerd loop?
Wat, dan, maak dat mense “verkeerd” loop, staan en sit?
Partykeer is mense so eensaam, dat hulle verkeerde vriendskappe aanknoop net om van die
eensaamheid weg te kom.
Partykeer is mense so sonder hoop op ‘n toekoms, dat hulle dwelms of drank geb
Gebruik jy 'n Kindergeloofsbelydenis, wat gebaseer is op die Apostoliese Geloofsbelydenis?
First Theology: God, Scripture & Hermeneutics
The Reading and Preaching of the Scriptures in the Worship of the Christian Church, Volume 6: The Modern Age
Justification: What's at Stake in the Current Debates
Kyk gerus by 
n doelbewus tyd en ruimte skep vir die werking van die Gees om die karakter van Christus in die lewe van gelowiges te vorm. Die proses behels die transformasie van die hele persoon i.t.v. gedagtes, gedrag en wyse van interaksie met God en andere. Die proses is bedoel om uit te loop op ’n lewe van diens aan andere en getuienis vir Jesus Christus. Johan Kotze is die skrywer hiervan wat tans in 'n hele aantal gemeentes uitgetoets word. Indien julle gemeente belangstel om deel te neem hieraan kontak Johan gerus by 
by Hubertus R. Drobner 
by Gregory Cootsona
by David Horton & Ryan Horton (Eds)
