Tussen Swart Vrydag en Advent
Meeste Suid-Afrikaners is waarskynlik bewus van die Amerikaners se Thanksgiving tradisie, maar ek is nie seker hoeveel mense weet dat Thanksgiving Donderdag gevolg word deur Black Friday nie. Black Friday verteenwoordig die amptelike opening van die seisoen vir Kersfees inkopies en winkels bied spesiale winskopies aan vir die dag. Gevolglik staan mense tou dwarsdeur die nag en vertrap hulle mekaar om betyds by die winskopies uit te kom wanneer die winkeldeure vroegoggend op Vrydag oopmaak. Om dit sagkens te stel... dit is 'n verbruikeristiese kultuur in sy mees vulgere vorm.Die naam, Black Friday, het eintlik in die jare 60's in Philadelphia ontstaan om die ontwrigting van die besige verkeer op die dag na Thanksgiving te beskryf, maar later het dit die betekenis begin aanneem van besighede wat 'n wins maak (om "in die swart te wees").
Dit is ironies dat Swart Vrydag tussen Thanksgiving en die begin van die Adventseisoen val. Dit is asof dit 'n bisarre teken is van hoe dankbaarheid gedefinieer word in 'n verbruikeristiese kultuur... dankbaarheid gedefinieer deur die selfbevrediging van kommoditeite wat onmiddellik beskikbaar moet wees. Dit is asof Swart Vrydag letterlik in die pad staan van 'n dankbaarheid wat gedefinieer word deur 'n seisoen van afwagting op wat die Here gaan doen... 'n Treffende beskrywing van die dilemma en uitdaging kom uit die pen van Walter Brueggemann in sy 2007 artikel (in Journal for Preachers) oor Advent: Departure and Homecoming. Hier is 'n aanhaling uit die begin paragrawe van die artikel:
"It is exceedingly difficult to live in the tension and maintain the tension between Advent and "early Christmas" in a consumer culture... There is a-waiting that is required, and a summons to wait with discipline. But our Advent preaching must be done in a culture of instant gratification that wants to wait for nothing, a self-indulgent culture that resists any inconvenient discipline. The consumer orgy that has come to dominate Christmas shopping is the most vulgar form of "realized eschatology"; it imagines we have it all now. Consequently there is nothing yet to receive and nothing for which to hope. But Advent is the insistence that "coming soon" is the great "plus" of the newness that is "at hand" but not yet visible. In the Church season, there is a wait until Christmas, for the time when "the wondrous gift is given." In Advent that wondrous gift is "at hand"...but not yet in hand. Thus I suggest that Advent preaching is about hope in a culture that attempts to fend off its despair by frantic self-indulgent busyness that is determined to work itself into a frazzle; that frazzle serves a) to keep from hoping and b) to keep from the hopelessness that saturates our common polity."
| Volgende > |
|---|
