My kind meet kragte met my – en wen

Iemand anders vertel dat sy as klein kind geweier het om in opdrag van haar ouers vir haar boetie verskoning te vra omdat sy “lelik” was met hom. Sy is aangesê om op ‘n stoel te sit tot sy kans sien om verskoning te vra. Sy het ure op die stoel deurgebring, maar kon nie beweeg word om verskoning te vra nie.

Ouers beland onverhoeds in so ‘n “oorlog” of “magstryd” met weerstandige kinders oor hulle verantwoordelikhede en pligte. Wat ouers moet verstaan is dat hulle nie die stryd kan wen nie. Kinders het al die tyd in die wêreld om die magspel te speel en jou te toets en te beproef. Al raad is om die kind oor te haal tot ‘n ander siening.

1.  Fokus op die probleem en nie op jou kind of die stryd nie, want as ma op die kind  fokus en hom beskuldig, byvoorbeeld: “Jy is ongehoorsaam/ stout”, verstaan hy dat hy die probleem is. Hy voel dan veronreg en jammer vir homself en nie oor sy ongewenste gedrag nie. Boonop sal die kind ervaar dat sy ouer onbillik teenoor hom is.  As sy in ‘n stryd tree met haar kind oor byvoorbeeld optel van speelgoed, kan ‘n volskaalse magstryd ontstaan sonder dat die probleem opgelos word. Dit help die ouer om minder emosioneel te reageer en gee perspektief as sy in haar gedagtes die probleem van haar kind skei en vir haarself sê dat hy nie die probleem is nie. Sy is vir hom lief en hy is pragtig en is nie ‘n slegte mens omdat hy nie die speelgoed optel nie. Die probleem is dat die speelgoed nie opgetel word nie.

As ‘n ouer se doelwit is dat sy kind sal ontwikkel tot ‘n emosioneel volwasse grootmens wat ook goeie verhoudings met mense sal hê, is hierdie ‘n gevaarlike toestand. ‘n Nors, nukkerige kind kry boonop dikwels moeilikheid in die skool en dit vererger die probleem, want hy kry teëspoed eerder as waardering en liefde van die onderwysers. Die waarheid is dat so ‘n kind meer liefde en begrip nodig het, nie minder nie. Om sy norsheid met streng dissipline te probeer aanspreek verbeter nie die situasie nie, maar vermeerder sy onderdrukte woede. Die gevaar bestaan dat so ‘n kind kwaad deur die lewe sal gaan.

Wat moet die bekommerde ouer verstaan?

Die nuwe uitbarstings, wat dikwels volg op ‘n tydperk van redelike emosionele stabiliteit, kondig egter aan dat die kind ‘n nuwe groeifase bereik het, en is nie  die ou probleem wat weer opgevlam het nie. As die kind nou skielik ‘n uitbarsting het omdat hy nog wil speel of televisie kyk as dit badtyd is, of as sy weier om speelgoed op te tel omdat sy reeds besig is met iets anders, laat dit die ouers gefrustreerd en moedeloos voel.  Hulle redeneer dat Jannie of Sannie darem al teen die tyd die reëls behoort te ken en gehoorsaam. Die waarheid is egter dat die weerstand en oënskynlike luiheid spruit uit ‘n magdom nuwe belangstellings en pas verworwe vaardighede. Hulle is so besig met al die nuwe dinge in hulle lewens dat daar, sover dit hulle aangaan, doodeenvoudig nie genoeg tyd is vir onbenullighede soos bad en speelgoed optel nie. Die nuwe aktiwiteite maak  hulle ook moeg en daar is nie genoeg energie vir vervelige, minder aangename take nie. Kinders op hierdie stadium het, volgens hulle siening, eintlik al hulle energie nodig om ‘n magdom van nuwe, interessante sake  te ondersoek.  Dit sal help as ouers gedurende hierdie tyd baie kwaliteittyd saam met hulle  kind deurbring en saam met hom of haar nuwe belangstellings navolg (lees weer die insetsel oor kwaliteittyd).

Wat gebeur is dat baba besig is om ‘n persoon in eie reg te word en dat hy sy eise helder en duidelik onder die aandag van sy versorgers wil bring. Hy is nou meer mobiel en nuuskierig, vol energie en is besig om die wêreld te ontdek. Sy dominante dryfveer is om te “gaan” en nie om te “stop” nie. Woede en weerstand is sy natuurlike reaksie op stoptekens. As die ouer hom teveel probeer inperk, moontlik omdat ander familielede dit verwag, kan dit wees dat die uitbarstings erger sal word gedurende die vroeë ontwikkelingsjare en dat frustrasie sal opbou wat ernstige probleme later in sy lewe kan veroorsaak.

Wat kan die ouer doen?